Blog & Lifestyle

Καλώς ήρθατε στο blog μου! Εδώ θα βρείτε μια μεγάλη ποικιλία από άρθρα ψυχολογίας, αυτοβελτίωσης και προσωπικής ανάπτυξης . Επίσης, θα μπορείτε να ενημερώνεστε για νέα σεμινάρια και βιωματικά εργαστήρια που διοργανώνω. Αφεθείτε στο ταξίδι της ανακάλυψης του εαυτού σας και θα χαρώ αν θελήσετε να μοιραστείτε μαζί μου ανησυχίες ή προβληματισμούς ή ό, τι άλλο μπορεί να σας κάνει να αισθανθείτε πιο ελεύθεροι και αληθινοί!

Η σχέση μας με τη μητέρα. Πως μπορεί να μας επηρεάσει;

Μοιράσου το:

«Μισοσκόταδο.  Σαν να πεθαίνω.  Κλείνω τα μάτια και γλιστράω στο σκοτάδι. Και τότε αφήνω μ’ έναν πήδο το κρεβάτι μου κι απ’ το δωμάτιο του νοσοκομείου βρίσκομαι ξαφνικά έξω στο ηλιόλουστο αστραφτερό λούνα παρκ εκεί που πριν από πολλές δεκαετίες περνούσα τις Κυριακές μου κάθε καλοκαίρι. . Περισσότερα

7 Πράγματα που θα ήθελε ένας ψυχοθεραπευτής να ξέρεις

Μοιράσου το:
  1. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συζητήσει για’ σένα και για όσα του έχεις πει με οποιονδήποτε.

Ή ακόμα και να δείξει ότι σε γνωρίζει σε κάποια τυχαία συνάντησή σας εκτός αν εσύ τον χαιρετίσεις πρώτος /η. Για την ακρίβεια, ο θεραπευτής έχει πρωταρχική υποχρέωση απέναντι σου για την τήρηση πλήρους εχεμύθειας για την προσωπική ζωή και τις πράξεις σου και νομικά ο προστατεύεσαι από το Νόμο περί Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Περισσότερα

Η τέλεια μητέρα για μια κόρη

Μοιράσου το:

Κάθε παιδί γεννιέται ολοκληρωμένο και μοναδικό. Όλα όσα χρειάζεται ήδη βρίσκονται μέσα του, όπως μέσα στον σπόρο ενός φυτού.

Κάθε κορίτσι μπορεί να είναι μια μικρή Αυτοκράτειρα όταν πάρει την απόφαση να ορίζει η ίδια τη ζωή της, με όλες τις συνέπειες που μπορεί να έχει κάτι τέτοιο.

Όλες οι αρετές, ικανότητες, ταλέντα, δύναμη, σοφία υπάρχουν μέσα στο παιδί από την στιγμή της γέννησής του. Κάποια από αυτά οι γονείς δεν τα αναγνωρίζουν, δεν τα καταλαβαίνουν ή δεν τους αρέσουν.

Και προσπαθούν να τα αλλάξουν. Να «βοηθήσουν» το παιδί να αποκτήσει εφόδια που οι ίδιοι δεν είχαν και να κάνει πράγματα που θα το «ωφελήσουν».

«Το χειρότερο που μπορεί να τύχει σε μια κόρη είναι μια τέλεια μητέρα.

Τα σχολικά βιβλία των παιδιών της είναι πάντα τακτικά ντυμένα και πηγαίνει σε όλες τις συναντήσεις του Συλλόγου Γονέων, ίσως μάλιστα να συμμετέχει και στο προεδρείο. Αυτή η μητέρα είναι δραστήρια . Αν αρρωστήσει το παιδί της –π.χ. από άσθμα, νευρική δερματίτιδα ή έκζεμα – εκτελεί κι αυτό το «καθήκον» με τη συνήθη υπευθυνότητα. Καταστρώνει ακριβή διατροφικά μενού και τα ακολουθεί κατά γράμμα. Ιδρύει ομάδες αυτοβοήθειας, αναλαμβάνει την προεδρία τους και διαδίδει τις διαρκώς αυξανόμενες γνώσεις της με φυλλάδια και μέσα από το διαδίκτυο. Δεν καταλαβαίνει από αστεία και δεν δείχνει αδυναμία πουθενά. Μερικές φορές αναρωτιέται σε τι έχει φταίξει και ο Θεός την τιμωρεί στέλνοντάς της ένα τέτοιο παιδί. Από την άλλη, πως θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα με όλα αυτά αν ήταν λιγότερο υπεύθυνη;

Όταν η κόρη μεγαλώσει, την κουβαλάει έγκαιρα στο γυναικολόγο και φροντίζει για την πλήρη ενημέρωσή της. Για την υγιεινή της, μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, το Aids και τα αφροδίσια νοσήματα. Η άτακτη περίοδος διορθώνεται αμέσως με ορμόνες , το ίδιο και τα σπυράκια. Ό,τι κι αν συμβεί, η μητέρα το κανονίζει αμέσως.

Μια τέτοια μητέρα έχει τον εαυτό της υπό πλήρη έλεγχο, δεν φωνάζει καθόλου και κάνει το καλύτερο για το παιδί της. Αυτή η μητέρα δεν ξεχνάει ποτέ κανέναν τακτικό παιδιατρικό έλεγχο. Ξέρει τα πάντα για τις διατροφικές αξίες και τα πρόσθετα στις παιδικές τροφές και έχει εντρυφήσει στις πιο σύγχρονες παιδαγωγικές θεωρίες. Από τους πρακτικούς οδηγούς προτιμάει εκείνους που διδάσκουν πως τα παιδιά χρειάζονται «όρια». Και δίνει στο παιδί αγάπη στον προκαθορισμένο βαθμό.

Καμουφλάρει τόσο τέλεια την έλλειψη αγάπης προς το παιδί της, που κανείς δεν το αντιλαμβάνεται, ούτε καν η ίδια.

Η κόρη θα κάνει τα πάντα για να ανταποκριθεί σ’ αυτή την τέλεια μητέρα. Ωστόσο, ποτέ δεν το πετυχαίνει αυτό. Έτσι όσο μεγαλώνει αισθάνεται όλο και πιο αξιοθρήνητη. Ή δε θα είναι καλή στη γυμναστική, ή δε θα έχει μουσικότητα, δε θα είναι αρκετά όμορφη ή αρκετά έξυπνη. Όλο και περισσότερο αισθάνεται τη στενότητα και το κρύο να κυβερνούν τη ζωή της. Ταυτόχρονα, νιώθει πως είναι αχάριστη. Αφού ως γνωστόν η μητέρα κάνει τα πάντα για κείνη. Έτσι η κόρη δραπετεύει στο δικό της κόσμο, κλείνει την πόρτα πίσω της και δεν αφήνει κανέναν να την πλησιάσει. Μπορεί να γίνει μελαγχολική και να πάθει μια ήπια κατάθλιψη. Το συναίσθημα πως δεν είναι αρκετά καλή, πως δεν έχει αρκετή αξία, μπορεί να κρατήσει για όλη της τη ζωή και να την οδηγήσει σε βαθιά κατάθλιψη. Αργότερα στη ζωή της,  θα πληρώνει για την παραμικρή εκδήλωση αγάπης με μπόλικη αυτοθυσία. Βαθιά μέσα της έχει ριζώσει η πεποίθηση ότι δεν της αξίζει να την αγαπούν χωρίς κάποια ανταπόδοση.

Ή η κόρη θα γίνει τελειομανής και θα απαιτεί από τον εαυτό της υπεράνθρωπα κατορθώματα. Η μητέρα νιώθει τους κόπους της να δικαιώνονται. Την κόρη της πάντως δεν πρόκειται να την αγαπήσει , γιατί δεν είναι η ίδια σε θέση να αγαπήσει.

Όμως μια Αυτοκράτειρα είναι μαζί και μαχήτρια. Γι’ αυτό θα καταφύγει σε δραστικά μέσα για να ανακτήσει το χαμένο έλεγχο της ζωής της. Ίσως δραπευτεύσει στον κόσμο της μαλθακότητας και των ψευδαισθήσεων, της αιώνιας αρμονίας, τον κόσμο του αλκοόλ, των ναρκωτικών ή της εξαρτημένης σεξουαλικότητας. Εδώ η μητέρα δεν μπορεί να την ακολουθήσει. Αυτός ο κόσμος είναι δικός της. Εδώ είναι ελεύθερη.

Εδώ μπορεί ακόμα και να πεθάνει.

Για τη μητέρα γκρεμίζεται ένας ολόκληρος κόσμος. «Γιατί να συμβεί αυτό σε’ μένα;», σκέφτεται κλαψουρίζοντας, «εγώ που έκανα τα πάντα για’ κείνη». (…)

Άλλες πάλι κόρες αποφασίζουν να ασκήσουν άλλου είδους έλεγχο. Νιώθουν χοντρές και πιστεύουν πως αν ήταν πιο αδύνατες θα τις αγαπούσαν περισσότερο. Με τον καιρό η νεαρή Αυτοκράτειρα αδυνατίζει όλο και πιο πολύ, ίσως μάλιστα οι γύρω της και να τη συγχαίρουν για την ωραία της σιλουέτα. Κανείς δεν προσέχει πόσο λίγο τρώει. Μερικές φορές σταματάει και εντελώς το φαγητό. Μόνο η ίδια θα αποφασίζει πλέον για το τι θα μπαίνει μέσα της. Αποκτά τον έλεγχο για τη ζωή της στην ασκητική καθαρότητα της ανορεξίας. Κάθε μπουκιά που τρώει πληρώνεται με καταναγκαστική γυμναστική. Εδώ λοιπόν η μητέρα της έχει χάσει τον έλεγχο φαινομενικά μόνο. Στην πραγματικότητα είναι ριζωμένη μέσα στην κόρη της, βαθιά ως το κόκκαλο, εχθρική προς τη ζωή, αρνητική και ανίκανη να χαρεί.

Εδώ η κόρη μπορεί και να πεθάνει.

Μια έξυπνη νεαρή Αυτοκράτειρα αφήνει μια για πάντα στην άκρη όλες τις μάταιες ελπίδες της για λύτρωση και αγάπη, και τρέχει να σώσει τη ζωή της – στην ανάγκη φτάνοντας ακόμα και έως την άκρη του κόσμου. Δε χρειάζεται να δικαιολογηθεί σε κανέναν και δεν πρέπει καθόλου να δειλιάζει.

Μια Αυτοκράτειρα γνωρίζει πως γεννήθηκε Αυτοκράτειρα, παρ’ όλο που η μητέρα της δεν ήταν ικανή να την αναγνωρίσει. Δε χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν, ούτε είναι ανάγκη να είναι τέλεια. Έτσι κι αλλιώς η λύτρωση δεν έρχεται ποτέ απ’ έξω. Την αγάπη θα τη βρει μέσα της, ίσως μέσα σ’ ένα τριαντάφυλλο όπως ο Μικρός Πρίγκιπας, ή και σε άλλα πράγματα».

Από το βιβλίο: «Ο δρόμος της Αυτοκράτειρας», Christine Li – Ulja Krautwald

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Μοιράσου το:

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα «ταμπού» για τους γονείς. Δεν είναι λίγοι οι γονείς που δυσκολεύονται να μιλήσουν στα παιδιά τους γι’ αυτό το θέμα είτε επειδή ντρέπονται είτε επειδή δεν γνωρίζουν πως ακριβώς πρέπει να μιλήσουν, ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσουν και μέχρι πόσα να πουν για να μη «σοκάρουν» το παιδί.

Αυτές είναι συνήθως κοινές δυσκολίες που παρατηρώ στους γονείς που επισκέπτονται το γραφείο μου. Ωστόσο, δεν μπορείτε να αποφύγετε να μιλήσετε στα παιδιά σας για το σεξ και για το σώμα τους όσο κι αν αυτό σας δυσκολεύει. Ακόμα κι αν δυσκολεύεστε είναι προτιμότερο να εκφράσετε το συναίσθημά σας  στο παιδί απ’ το να προσπαθήσετε να το κρύψετε. Ίσως και οι δικοί σας γονείς να είχαν παρόμοιες δυσκολίες και να μάθατε έτσι πως δεν πρέπει να μιλάτε για τέτοια θέματα με τα παιδιά σας. Όμως, αν θέλετε το παιδί σας να έχει μια υγιή σεξουαλική ανάπτυξη, να γνωρίζει τα δικαιώματά του και να διεκδικεί τα όριά του, χρειάζεται να ενημερωθεί από εσάς ώστε να μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του από πιθανούς κινδύνους.

Εάν νιώθετε πως η δυσκολία σας είναι πολύ μεγάλη ή αν ήδη έχετε παρατηρήσει κάποια δυσκολία στη σεξουαλική ανάπτυξη του παιδιού σας είναι προτιμότερο να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας που θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε τις δυσκολίες σας με τον πιο κατάλληλο τρόπο για εσάς και το παιδί σας.

Παρακάτω περιγράφω συνοπτικά τα στάδια υγιούς σεξουαλικής ανάπτυξης ώστε να έχετε μια εικόνα σχετικά με το τι να περιμένετε σε κάθε στάδιο ανάπτυξης του παιδιού αλλά και πως μπορείτε ως γονείς να το βοηθήσετε ώστε να διαχειριστεί τις ιδιαιτερότητες κάθε σταδίου όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά.

 

 

Στάδια Υγιούς Σεξουαλικής Ανάπτυξης

 

ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΩΣ ΤΑ 8 ΕΤΗ

Αναμενόμενες και φυσιολογικές ενδείξεις:

  • Περιέργεια για το σώμα, συμπεριλαμβανομένων των γεννητικών οργάνων
  • Η αυτοδιέγερση είναι φυσιολογική και ευχάριστη
  • Περιέργεια για τις διαφορές μεταξύ αρσενικών / θηλυκών σωμάτων
  • Η ταυτότητα του φύλου εξελίσσεται («είμαι αγόρι» / «είμαι κορίτσι»)
  • Μπορεί να συμμετέχει σε σεξουαλικά παιχνίδια με τους συνομηλίκους («μου δείχνετε το δικό σας και θα σας δείξω το δικό μου»)
  • Απολαμβάνει να μιλάει άκομψα και ακατάλληλα ειδικά στις ώρες του φαγητού
  • Ενδιαφέρεται να μάθει από που έρχονται τα μωρά, την προετοιμασία, τη γέννηση
  • Αρχίζει να αναγνωρίζει αναμενόμενες συμπεριφορές των ανδρών και των γυναικών

 

Μπορείτε να βοηθήσετε μιλώντας για:

  • Τα ακριβή ονόματα και τις λειτουργίες όλων των τμημάτων του σώματος
  • Τα σεξουαλικά μέρη του σώματός μας είναι ιδιωτικά και δεν τα δείχνουμε δημόσια
  • Διαφορές μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού
  • Ομοιότητες και διαφορές μεταξύ αγοριών και κοριτσιών
  • Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν την επαφή από οποιονδήποτε και οποτεδήποτε θέλουν (δεν αγγίζουμε ανθρώπους που δεν θέλουν να αγγιχτούν)
  • Από όπου προέρχονται τα μωρά (με ειλικρίνεια και με γλώσσα απλή, ανάλογη της ηλικίας του)
  • Όλα σώματα είναι διαφορετικά και όμορφα, όπως ακριβώς είναι

 

ΗΛΙΚΕΣ  9-13 ΕΤΩΝ

Αναμενόμενες και φυσιολογικές ενδείξεις:

  • Ξεκινά η εφηβεία (σωματικές και συναισθηματικές αλλαγές παρατηρούνται)
  • Μπορεί να ξεκινήσει η σεξουαλική έλξη για παιδιά ίδιου ή αντίθετου φύλου
  • Ο σεξουαλικός προσανατολισμός γίνεται γνωστός ή αρχίζει να φαίνεται
  • Περιέργεια για την εφηβεία, την αναπαραγωγή, τα σεξουαλικά συναισθήματα και ερεθίσματα, αν και το παιδί είναι συχνά απρόθυμο να συζητήσει αυτά τα πράγματα με τους γονείς
  • Οι συμμαθητές γίνονται ΠΟΛΥ σημαντικοί. Παρατηρείται πολύ έντονη πίεση από τους συνομηλίκους σε θέματα που αφορούν: ρούχα, μουσική, ηθικές αξίες, σεξουαλική συμπεριφορά, χρήση ναρκωτικών / αλκοόλ, κάπνισμα
  • Οι απότομες αλλαγές της διάθεσης είναι φυσιολογικές

 

Μπορείτε να βοηθήσετε μιλώντας για:

  • Τις αλλαγές στο σώμα (εμφάνιση τριχοφυϊας, εμμηνόρροια, μεγέθυνση μαστού, κολπική ύγρανση, μεγέθυνση πέους / όρχεων, στύσεις, υγρά όνειρα, υγιεινή, δερματικές αλλαγές
  • Αυνανισμός – τι είναι, γίνεται μόνο ιδιωτικά
  • Αναπαραγωγή και εγκυμοσύνη – πότε υπάρχει συνουσία
  • Η εφηβεία συμβαίνει σε διαφορετικές ηλικίες και με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα
  • Οι ορμόνες και οι επιπτώσεις τους στα αγόρια και τα κορίτσια
  • Το δικαίωμά τους να αρνηθούν επαφή από οποιονδήποτε, οποτεδήποτε και πρέπει να σέβονται το γεγονός ότι και οι άλλοι έχουν το ίδιο δικαίωμα
  • Ρόλοι και στερεότυπα για τα φύλα (πρότυπα μέσω Μ.Μ.Ε. , αναχρονιστικά στερεότυπα κ.ο.κ)

 

ΗΛΙΚΙΕΣ  14-18 ΕΤΩΝ

Αναμενόμενες και φυσιολογικές ενδείξεις:

  • Αυξημένο ενδιαφέρον για τα ραντεβού και τις σεξουαλικές σχέσεις
  • Είναι σε θέση να μείνουν έγκυες (μερικές φορές ακόμη και από την ηλικία των 10 ετών)
  • Η πίεση των συνομηλίκων εξακολουθεί να είναι σημαντική, αν και μπορεί να αρχίσει να μειώνεται προς το τέλος αυτής της περιόδου
  • Μπορεί να εμπλακεί σε επικίνδυνη ή και παραβατική συμπεριφορά – οι εγκεφαλικές λειτουργίες είναι ακόμα ανώριμες και το παιδί μπορεί να μην είναι σε θέση να πάρει σωστές αποφάσεις
  • Αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ανεξαρτησία, την εύρεση εργασίας για να έχουν δικά τους χρήματα, την οδήγηση, το σεξ, τα tattoo, το piercing, τα ρούχα

 

Μπορείτε να βοηθήσετε μιλώντας για:

  • Αναπαραγωγή, εγκυμοσύνη, γέννηση – με περισσότερες λεπτομέρειες
  • Σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες και πώς να προστατεύονται
  • Μέθοδοι αντισύλληψης και χρήση προφυλακτικού
  • Πώς να λένε «ΟΧΙ» σε ανεπιθύμητη σεξουαλική επαφή ή παρενόχληση
  • Σεβασμός των ορίων και του προσωπικού χώρου τόσο για τον εαυτό όσο και για τους άλλους
  • Εικόνα του σώματος και αλλαγές, ρόλοι και στερεότυπα των φύλων
  • Διαφορές μεταξύ υγιεινών και μη υγιών σχέσεων

 

 

Πηγή: https://pcavt.org/stages-of-healthy-sexual-development.html

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Μοιράσου το:

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες συμπεριφορές που αν ως γονείς τις γνωρίζετε μπορείτε πιο εύκολα να βοηθήσετε το παιδί σας να τη διαχειριστεί.

Έχετε παρατηρήσει στο παιδί σας:

  • Επίμονες, ενοχλητικές ανησυχίες, αμφιβολίες ή φόβους;
  • Αδικαιολόγητες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές;
  • Ανεξέλεγκτες, ακατάλληλες σκέψεις ή ενοχλητικές νοερές εικόνες;
  • Συνήθειες που δυσκολεύουν την καθημερινότητά του;
  • Μια τάση να ζητάει επανειλημμένα καθησύχαση;
  • Μια ανάγκη να κάνει τα πράγματα «σωστά»;
  • Καθυστερεί συχνά ή αργοπορεί με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η καθημερινότητά του;
  • Επίμονη και επαναλαμβανόμενη ανάγκη για πλύσιμο, οργάνωση και έλεγχο;
  • Δυσκολία να αποχωριστεί αντικείμενα που δεν χρειάζεται πια ή είναι άχρηστα;
  • Μία τάση να αποφεύγει ορισμένα μέρη ή δραστηριότητες;

 

Αν η απάντηση είναι θετική, πιθανόν το παιδί σας να έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (Obsessive Compulsive Disorder – OCD), μια πολύ συχνή και αρκετά σοβαρή ψυχική διαταραχή. Εμφανίζεται συνήθως στην παιδική ηλικία (7-12 ετών) και στην πρώτη περίοδο της ενήλικης ζωής. Ανήκει στις αγχώδεις διαταραχές και είναι η τέταρτη πιο συχνή από τις ψυχιατρικές διαταραχές.

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή είναι μια ιατρική διαταραχή όπως είναι για παράδειγμα το άσθμα ή οι αλλεργίες. Γι’ αυτό δεν έχει κανένα νόημα να κατηγορείτε τον εαυτό σας επειδή το παιδί σας ανέπτυξε OCD αλλά ούτε φυσικά το παιδί. Κανείς δεν φταίει γι’ αυτό.

Αν και δεν υπάρχει ακόμα αποδεδειγμένη αιτιολογία, φαίνεται να υπερισχύει η άποψη της νευροβιολογίας σύμφωνα με την οποία έχει βρεθεί πως υπάρχει αυξημένη δραστηριότητα στον κογχομετωπιαίο φλοιό σε ασθενείς  με OCD ο οποίος συνδέεται με την αντίληψη που έχουμε για τον φόβο και τον κίνδυνο. Επιπλέον υπάρχει έντονη δραστηριότητα στον κερκοφόρο πυρήνα βασικών γαγγλίων που συνδέεται με την ικανότητά μας να ξεκινάμε και να ολοκληρώνουμε μια σκέψη και πράξη.

Έχοντας ένα παιδί με OCD μπορεί να είναι από τις πιο δύσκολες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει ένας γονέας. Γι’ αυτό να θυμάστε πως:

  • Δεν είστε μόνοι
  • Ούτε εσείς αλλά ούτε το παιδί σας φταίτε γι’ αυτό
  • Η κατάλληλη μορφή θεραπείας μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά το παιδί σας

 

Από την κλινική εμπειρία μου, έχω διδαχθεί πως υπάρχουν 5 βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε ώστε να βοηθήσετε το παιδί σας:

 

  1. Ενημερωθείτε και εσείς αλλά και το παιδί σας για την Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. Ο συλλογισμός είναι απλός: όσο πιο πολλά γνωρίζω γι’ αυτό που με απασχολεί τόσο καλύτερα μπορώ να το αντιμετωπίσω. Διαβάστε άρθρα, απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας ή διαβάστε βιβλία. Υπάρχουν πολύ καλά βιβλία που μπορούν και τα παιδιά να διαβάσουν μόνα τους. Ένα βιβλίο για τα παιδιά που προτείνω στους γονείς είναι το « Χωρίς αμφιβολία» της Γκόλφω Λιαμάκη.
  2. Δώστε στην Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή ένα όνομα. Συχνά τα παιδιά ντρέπονται να μιλήσουν για τις σκέψεις τους. Δίνοντας στη δυσκολία τους ένα όνομα είναι πιο εύκολο να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα και τι σκέψεις τους χωρίς να αισθάνονται άβολα. Μπορείτε να ενθαρρύνετε το ίδιο το παιδί να δώσει ένα όνομα που θα ταιριάζει με την περίπτωσή του, για παράδειγμα, ο κ. Καθαρός ή η κ. Ανησυχία.

 

Μπορείτε να φτιάξετε και μια ιστορία με αυτό το όνομα για να εξηγήσετε στο παιδί πως η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή το επηρεάζει, όπως:

 

 Η κ. Ανησυχία είναι ζαβολιάρα και θέλει να σε βάζει να κάνεις ότι θέλει σαν να είναι το αφεντικό. Θέλει να νιώθεις ανήσυχος και να ακολουθείς τους δικούς της ανόητους κανόνες. Όταν κάνεις αυτά που θέλει, αυτή μεγαλώνει και τότε μπορεί να σε ενοχλεί περισσότερο. Όταν όμως την αγνοείς και δεν κάνεις αυτά που σου λέει, τότε αυτή μικραίνει  και γίνεται όλο και πιο αδύναμη.

 

 

  1. Μην ασχολείστε υπερβολικά με όλες τις συμπεριφορές και σκέψεις του παιδιού. Δεν βοηθάτε αν η δυσκολία του παιδιού είναι το μόνιμο θέμα συζήτησης στο σπίτι. Δεν χρειάζεται να αλλάξει η καθημερινότητά σας ούτε να συμπεριφέρεστε σαν να είναι άρρωστο. Έτσι όχι μόνο θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα αλλά θα κάνετε το παιδί να διστάζει να σας μιλήσει και να γίνει πιο μυστικοπαθής σχετικά με τις δυσκολίες του.

 

 

  1. Μην εμπλέκεστε στις επίμονες σκέψεις του. Ακόμα κι αν ζητάει επίμονα να κάνετε κάτι που του λένε οι σκέψεις του, εσείς μην ενδώσετε. Μπορείτε να πείτε: «Δεν πρόκειται να βοηθήσω την κ. Ανησυχία να σε διατάζει. Εσύ την ακούς, εγώ όχι».

 

  1. Να παρατηρείτε αν κάποιες συμπεριφορές ή σκέψεις εμφανίζονται ενώ κάποιες άλλες υποχωρούν. Τα παιδιά συχνά δυσκολεύονται να παρατηρήσουν τέτοιες αλλαγές αλλά αν εσείς μπορείτε να το κάνετε αυτό και το επικοινωνήσετε μαζί τους θα είναι πιο εύκολο να αντιμετωπιστούν.

 

Η αντιμετώπιση της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής μπορεί να γίνει πραγματικά πολύ δύσκολη. Γι’ αυτό όσο πιο σύντομα αναζητήσετε βοήθεια, τόσο πιο εύκολα θα μπορέσει το παιδί σας να την ξεπεράσει. Όσο η Διαταραχή υποτιμάται και δεν αντιμετωπίζεται , γίνεται χρόνια και είναι πιο δύσκολο να θεραπευτεί. Ακολουθήστε τα παραπάνω βήματα, ενημερωθείτε από αξιόπιστες πηγές και αναζητήστε βοήθεια από έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας.

Συμβουλές ενός βουδιστή μοναχού, ενός φιλοσόφου και ενός ψυχιάτρου για σωστή διαχείριση των συναισθημάτων

Μοιράσου το:

Μια συζήτηση ανάμεσα στον βουδιστή μοναχό Matthieu Ricard, τον φιλόσοφο Alexandre Jollien και τον ψυχίατρο Christophe André για τη σωστή διαχείριση των συναισθημάτων.

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο “In Search of Wisdom: A Monk, a Philosopher, and a Psychiatrist on What Matters Most” (Αναζητώντας τη σοφία: Ένας μοναχός – βουδιστής, ένας φιλόσοφος και ένας ψυχίατρος για το τι έχει μεγαλύτερη σημασία)

MATTHIEU (μοναχός βουδιστής)

  • Οξύνετε την προσοχή σας, ώστε να αποκτήσετε επίγνωση των αρνητικών συναισθημάτων τη στιγμή ακριβώς που γεννιούνται. Είναι ευκολότερο να σβήσετε μια σπίθα παρά μια πυρκαγιά.
  • Γνωρίστε σε βάθος τα συναισθήματά σας. Εκπαιδευτείτε στο το να διαχωρίζετε εκείνα που συνεισφέρουν στην ευεξία σας και στην ευεξία των άλλων από εκείνα που την καταστρέφουν.
  • Μόλις οι βλαβερές συνέπειες των αρνητικών συναισθημάτων αποκαλυφθούν καθαρά, εξοικειωθείτε με το αντίδοτό τους, τα θετικά συναισθήματα.
  • Καλλιεργείστε τα θετικά συναισθήματα έως ότου γίνετε ένα με αυτά.

CHRISTOPHE (ψυχίατρος)

  • Αγαπήστε τα όλα. Όλα τα συναισθήματα συνιστούν σημάδια των αναγκών μας. Τα θετικά συναισθήματα μας λένε ότι οι ανάγκες μας ικανοποιούνται ή πρόκειται να ικανοποιηθούν. Τα αρνητικά συναισθήματα μας λένε ότι οι ανάγκες μας δεν ικανοποιούνται. Αφουγκραστείτε και αναλογιστείτε τι πραγματικά συμβαίνει με τις βασικές σας ανάγκες, ώστε να δράσετε αναλόγως.
  • Καλλιεργείστε τα ευχάριστα συναισθήματα. Φροντίστε να τα θρέφετε με έναν τρόπο που βρίσκεται πέρα από τους αυτόματους μηχανισμούς των συνηθειών σας. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η βίωση δύο με τρεις φορές περισσότερων ευχάριστων συναισθημάτων απ’ ότι δυσάρεστων αποτελεί τη βέλτιστη ισορροπία και είναι και ρεαλιστική (αφού το βέβαιο είναι πως δεν μπορούμε να είμαστε πάντα σε καλή διάθεση).
  • Μην αποθαρρύνεστε. Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ζωής είναι το να εργαστείτε πάνω στην συναισθηματική σας ισορροπία. Και σίγουρα θα έχετε και υποτροπές· θα πέσετε σίγουρα θύμα ανούσιων φόβων, υπερβολικής θλίψης και θυμού. Χρειάζεται να έχετε υπόψη σας ότι από την αρχή του ταξιδιού σας θα είστε εκτεθειμένοι σε τέτοιες υποτροπές. Γι’ αυτό και απεχθάνομαι ρητά όπως «Μία λεοπάρδαλη δεν μπορεί να αλλάξει τις βούλες της» που μας δηλώνουν ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Είμαστε συνέχεια σε μια περίοδο προπόνησης και μάθησης, γι’ αυτό χρειάζεται να αποδεχτούμε αυτές τις υποτροπές. Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος σε αυτό το ταξίδι. Αλλά πάντα θα φτάνετε στον προορισμό σας, αν συνεχίζετε να περπατάτε.

ALEXANDRE (φιλόσοφος)

  • Αφήστε τα να περάσουν. Το ζεν μας ενθαρρύνει να μην αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα ως εχθρό. Γι’ αυτό και η πνευματική εξάσκηση συνίσταται στο να μην ανεβαίνουμε στο τρένο των αρνητικών συναισθημάτων, αλλά στο να παρατηρούμε τα βαγόνια του να περνούν. «Να, περνά ο θυμός και μετά ο φόβος». Αυτός ο τρόπος μας επιτρέπει να ξεπερνάμε τις καταιγίδες χωρίς απώλειες. Δεν πειράζει αν ο θυμός, ο φόβος ή η θλίψη μας  επισκεφθούν. Αλλά με τον όρο να μην «στρογγυλοκαθίσουν» στην καρδιά μας. Ακόμα κι αν είναι πολλές φορές μέσα στη μέρα, αφήστε το να περάσει.
  • Εξασκηθείτε. Μάθετε να κολυμπάτε, να επιπλέετε και να παρακολουθείτε ήρεμα τα κύματα να περνούν – πολλές φορές. Η γαλήνη έρχεται αργά και σταδιακά. Γι΄ αυτό είναι σημαντικό να αφιερώνετε χρόνο σε καθημερινή εξάσκηση.
  • Καθαρίστε το ναό του νου σας. Για πολύ καιρό, πίστευα ότι η ευτυχία προέρχεται από την νίκη. Σήμερα, πιστεύω αντίθετα ότι είναι ζήτημα αποστασιοποίησης. Αντί να συσσωρεύουμε δεξιότητες ή γνώσεις, πρέπει να αποδεσμευτούμε από όλα τα πράγματα που μας κρατούν στον πάτο: συνήθειες, αντανακλαστικά, φόβους, επιθυμίες…

Σχετικά με τους συγγραφείς

Christophe André είναι ένας ψυχίατρος που εξειδικεύεται στην ψυχολογία των συναισθημάτων. Τα βιβλία του περιλαμβάνουν το «Looking at Mindfulness» και το «Feelings and Moods».
Alexandre Jollien είναι ένας φιλόσοφος και συγγραφέας που πέρασε 17 χρόνια σε ένα σπίτι για άτομα με φυσικές αναπηρίες. Το βιβλίο του περιλαμβάνει το «In Praise of Weakness».
Ο Matthieu Ricard είναι ένας Βουδιστής μοναχός και έχει γράψει πολλά βιβλία, συμπεριλαμβανομένων του «The Monk» και του «The Philosopher and The Quantum and the Lotus.

 

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο προφίλ του Matthieu Ricard στο Linkedin

 

 

 

Πηγή: https://enallaktikiagenda.gr/sumvoules-boudisti-filosofou-psuxiatrou-diaxeirisi-sunaisthimaton/

Βοηθώντας τις οικογένειες μετά από μια φυσική καταστροφή

Μοιράσου το:
Οι φυσικές καταστροφές (πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμοί, κ.ά.) μπορεί να είναι τραυματικές για τα άτομα που τις βίωσαν ενώ οι έρευνες δείχνουν ότι επηρεάζονται περισσότερο οι γυναίκες και τα παιδιά.

Τα πιο κοινά συμπτώματα έπειτα από μια φυσική καταστροφή είναι το σοκ, η αδυναμία να πιστέψει το άτομο αυτό που συνέβη, ο φόβος, το άγχος, ο θυμός, η θλίψη, οι ενοχές, οι συμπεριφορές αποφυγής, οι συμπεριφορές που έχουν ως στόχο την αίσθηση ασφάλειας και η χρήση αλκοόλ και τοξικών – εξαρτησιογόνων ουσιών για την αντιμετώπιση του τραυματικού γεγονότος. Μπορεί επίσης, να υπάρξουν πάγωμα συναισθήματος όπου το άτομο μπορεί να φαίνεται σαν να μη βιώνει κάποιο συναίσθημα. Μπορεί να υπάρξει κενό μνήμης σχετικά με το γεγονός, να φαίνεται δηλαδή σαν το άτομο να μη θυμάται όσα συνέβησαν ή μέρος αυτών που συνέβησαν και ίσως να υπάρχει η αίσθηση στο άτομο ότι βιώνει κάποιο όνειρο, σαν να μην βιώνει την πραγματικότητα σαν αληθινή αλλά σαν κάτι που ονειρεύτηκε.

 

Συνήθεις αντιδράσεις που μπορεί να εμφανίσουν τα παιδιά

Για τα παιδιά, το αποτέλεσμα μιας φυσικής καταστροφής μπορεί να είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Όσο περνάει ο καιρός, τα παιδιά συνήθως, με τη βοήθεια των γονέων τους αλλά και του κοινωνικού περιβάλλοντος καταφέρνουν να διαχειριστούν το γεγονός. Ωστόσο, κάποια παιδιά υπάρχει πιθανότητα να εμφανίσουν πιο ιδιαίτερες συμπεριφορές.

Τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία και συνήθως είναι τα εξής:

  • Παιδιά προσχολικής ηλικίας: πιπίλισμα δακτύλου, νυχτερινή ενούρηση, προσκόλληση στους γονείς, διαταραχές του ύπνου, απώλεια όρεξης, φόβος για το σκοτάδι, παλινδρόμηση στη συμπεριφορά, απόσυρση από φίλους και από τη συνήθη ρουτίνα τους.
  • Παιδιά Δημοτικού Σχολείου: Ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, προσκόλληση στους γονείς, νυχτερινοί εφιάλτες, αποφυγή σχολείου και δραστηριοτήτων, έλλειψη συγκέντρωσης και απομάκρυνση από φίλους.
  • Έφηβοι: Διαταραχές ύπνου και διατροφής, νευρικότητα, επιθετικότητα, σωματικές ενοχλήσεις, παραβατική συμπεριφορά και έλλειψη συγκέντρωσης.

 

Οδηγίες για παροχή βοήθειας στα παιδιά

 

Παραμείνετε ήρεμοι και καθησυχαστικοί.

Τα παιδιά, ιδιαίτερα τα μικρά, παρατηρούν τους ενήλικες και μιμούνται τη συμπεριφορά τους και τον τρόπο που βιώνουν συναισθηματικά ότι συμβαίνει. Αναγνωρίστε το γεγονός της καταστροφής, αλλά τονίστε τις προσπάθειες που κάνετε για επανόρθωση και αποκατάσταση ώστε να νιώσουν πως τώρα είναι ασφαλή και η κατάσταση είναι αναστρέψιμη. Στο βαθμό που είναι δυνατόν να το κάνετε, προσπαθήστε να τα διαβεβαιώσετε πως η ζωή σας θα επανέλθει στους φυσιολογικούς της ρυθμούς. Ίσως με διαφορετικό τρόπο αλλά με ένα νέο τρόπο που μαζί θα τον κάνετε να γίνει ξανά η φυσιολογική ζωή που είχατε πριν.

 

Αναγνωρίστε και αποδεχθείτε τα συναισθήματά τους.

Επιτρέψτε στα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να σας μιλήσουν για τις ανησυχίες τους και δώστε τους χώρο ώστε να σας κάνουν ερωτήσεις που μπορεί να έχουν σχετικά με το συμβάν και απαντήστε με ειλικρίνεια χρησιμοποιώντας λεξιλόγιο που ταιριάζει στην ηλικία του παιδιού σας. Ακούστε περισσότερο και μιλήστε λιγότερο. Αν δεν έχετε απάντηση για κάποια ερώτηση, να είστε ειλικρινείς. Τα παιδιά θα εκτιμήσουν περισσότερο την ειλικρίνεια ακόμη κι αν είναι οδυνηρή ενώ το ψέμα ή η απόκρυψη της αλήθειας θα τα κάνει να αισθανθούν πιο ανασφαλή και καχύποπτα. Τονίστε τους πως τα συναισθήματα που νιώθουν, τα συμπτώματα που βιώνουν και οι αντιδράσεις που έχουν είναι απολύτως φυσιολογικές.

 

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να μιλούν για γεγονότα που σχετίζονται με φυσικές ή και άλλου είδους καταστροφές.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να νιώθουν πως μπορούν επικοινωνήσουν την εμπειρία τους σε ένα ασφαλές περιβάλλον που τους δείχνει αποδοχή. Μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και να διοχετεύσουν την ένταση που νιώθουν σε διάφορες δραστηριότητες, λεκτικές και μη λεκτικές όπως ζωγραφική, μουσική, δράμα, ηχογράφηση και εγγραφή βίντεο και οτιδήποτε άλλο νιώθουν πως μπορεί να τα βοηθήσει.

 

Ενδυναμώστε την ανθεκτικότητα των παιδιών

Βοηθήστε τα παιδιά να θυμηθούν πως είχαν συμπεριφερθεί στο παρελθόν σε περιπτώσεις που είχαν νιώσει φόβο ή ανασφάλεια. Μιλήστε τους για άλλες κοινωνίες που έχουν βιώσει φυσικές καταστροφές και έχουν ανακάμψει.

 

Ενισχύστε τις φιλίες των παιδιών και την υποστήριξη από τους συνομηλίκους

Τα παιδιά που έχουν ισχυρή συναισθηματική υποστήριξη από τους άλλους μπορούν πολύ καλύτερα να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες. Οι σχέσεις των παιδιών με τους συνομηλίκους μπορούν να τα βοηθήσουν να διαχειριστούν την κατάσταση και να μειώσουν το αίσθημα της μοναξιάς.

 

Φροντίστε τις δικές σας ανάγκες.

Πάρτε χρόνο για τον εαυτό σας και προσπαθήστε να διαχειριστείτε τις δικές σας αντιδράσεις και συναισθήματα για την κατάσταση με τη μεγαλύτερη δυνατή πληρότητα. Θα μπορείτε πιο εύκολα να βοηθήσετε τα παιδιά σας αν βοηθήσετε παράλληλα και τον εαυτό σας. Μιλήστε με άλλους ενήλικες όπως με άτομα από την οικογένειά σας, φίλους ή απευθυνθείτε σε ειδικό ψυχικής υγείας. Είναι σημαντικό να μην προσπαθείτε να διαχειριστείτε το φόβο ή το άγχος σας μόνοι σας. Συχνά, η έκφραση και ανταλλαγή συναισθημάτων με άλλους κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο συνδεδεμένοι και ασφαλείς.

 

 

Πηγή: https://www.sutterhealth.org

Πώς να αποφεύγετε τους καυγάδες με τη μέθοδο “Και τι άλλο”;

Μοιράσου το:

Υπάρχει μια μέθοδος που είναι χρήσιμη για να αποφεύγουμε τους καυγάδες. Σύμφωνα με αυτή, δημιουργούμε ένα ασφαλές περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορούμε να εκφράσουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα που συχνά οδηγούν σε καυγάδες. Ονομάζω αυτή τη μέθοδο “Και τι άλλο;”
Είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για τα ζευγάρια εκείνα στα οποία ο ένας από τους συντρόφους νιώθει έντονα την ανάγκη να μιλάει όταν είναι αναστατωμένος, και το προτιμάει αυτό από το άγγιγμα.

Αυτή η μέθοδος σου επιτρέπει να μιλήσεις χωρίς να φοβάσαι ότι ο άλλος θα σε διακόψει. Όσο μιλάς, ο σύντροφός σου δεν επιτρέπεται να πει τίποτα για να απαντήσει σε αυτά που του λες εκτός από τις λέξεις : “Και τι άλλο;” Στο μεταξύ, το δικό σου έργο είναι να εξερευνήσεις και να εκφράσεις με λόγια όσα συμβαίνουν μέσα σου.
Όταν και αν σταματήσεις να μιλάς, ο σύντροφός σου σε ενθαρρύνει να συνεχίσεις, λέγοντας απλώς : “Και τι άλλο;” Όταν νομίζεις ότι έχεις πει όλα όσα είχες να πεις, τότε λες: “Τελείωσα”. Τότε ο σύντροφός σου, αν θέλει, μπορεί να ζητήσει να μιλήσει εκείνος και εσύ να τον ακούς.

Σου δίνω εδώ ένα παράδειγμα άσκησης, όπως την έκανε η Τζένι και ο Τζο :
Τζένι : Να κάνουμε το “Και τι άλλο;”
Τζο : Εντάξει.
Τζένι : Νιώθω ότι τώρα πια δεν εκτιμάς τίποτε από όσα κάνω. Βαρέθηκα να τρέχω να ικανοποιώ όλες σου τις ανάγκες! Μου φαίνεται ότι με χρησιμοποιείς σαν υπηρέτρια.
Τζο : Και τι άλλο;
Τζένι : Περιμένεις από μένα να πλένω τα πιάτα και τα ρούχα και να φροντίζω τα παιδιά, χωρίς να μου λες ποτέ ένα ευχαριστώ. Και κάθε φορά που σου ζητάω να κάνεις κάτι, με κοιτάς με άσχημο βλέμμα. Γιατί να συνεχίσω να προσπαθώ; Δεν αξίζει τον κόπο.
Τζο : Και τι άλλο;
Τζένι : Κουράστηκα. Πραγματικά κουράστηκα. Έχω ανάγκη να ξέρω ότι με εκτιμάς. Θέλω να νιώθω ότι είμαι ξεχωριστή για σένα. Θέλω να μου φέρεσαι ότι είμαι πιο σημαντική από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Θέλω να νιώσω κοντά σου και πάλι.
Τζο : Και τι άλλο;
Τζένι : Θέλω να παίρνεις στην αγκαλιά σου πιο συχνά. Τη χρειάζομαι την αγκαλιά σου. Θυμάσαι πώς με κράταγες αγκαλιά και μου έλεγες αστείες ιστορίες παλιά; Μου λείπουν εκείνες οι στιγμές. Θέλω να μοιραστούμε ξανά τέτοιες στιγμές.
Δεν θέλω να σου γκρινιάζω ή να σε κατηγορώ. Απλώς θέλω να νοιαζόμαστε πιο πολύ ο ένας για τον άλλον. Ξέρω ότι ήμουν θυμωμένη μαζί σου τον τελευταίο καιρό. Φαντάζομαι ότι απλώς έχω την ανάγκη να ξέρω ότι νοιάζεσαι ακόμα για μένα.
Τζο : Και τι άλλο;
Τζένι : Τελείωσα.
Η Τζένι ξεκινάει με επίθεση εναντίον του Τζο, αλλά καθώς έχει την ευκαιρία να εξερευνήσει όλα όσα συμβαίνουν μέσα της, μαλακώνει. Αρχίζει να συνειδητοποιεί τι πραγματικά χρειάζεται και αναγνωρίζει το ρόλο που έχει παίξει στα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί ανάμεσά τους.
Αν ο Τζο άρχιζε να διαφωνεί με καθετί που έλεγε εκείνη, ο καυγάς θα ήταν αναπόφευκτος. Όμως η ήρεμη ερώτηση που έκανε κάθε φορά εκείνος, “Και τι άλλο;”, πρόσφερε στη Τζένι ένα ασφαλές περιβάλλον για να πάει πέρα από την κατηγορία.
Στην πολεμική τέχνη αϊκίντο, οι μαθητές μαθαίνουν να μην αντιστέκονται στην ενέργεια εκείνου που τους επιτίθεται.
Αντί να προσπαθούν να κατατροπώσουν τον αντίπαλο, οι δεξιοτέχνες του αϊκίντο έχουν σαν στόχο να τον κάνουν ακίνδυνο.

 

Πηγή: https://enallaktikiagenda.gr/

(Θαύματα επικοινωνίας για ζευγάρια Jonathan Robinson εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας)

Τα παιδιά δεν χρειάζονται προετοιμασία για την επόμενη τάξη, καλοκαίρι χρειάζονται

Μοιράσου το:

Να προετοιμαστεί το παιδί μου για το νηπιαγωγείο ή την επόμενη τάξη του δημοτικού; Πρέπει να είμαστε σαφείς: ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ.

Κι όταν λέμε καλοκαίρι, εννοούμε τα πάντα εκτός από εκείνη τη βαρετή κατάσταση όπου πρέπει τάχα να προετοιμαστείς για την επόμενη τάξη. Δηλαδή να προχωρήσει το παιδί σου λίγο πιο μπροστά από τους υπόλοιπους (λες και το να κάνεις το σχολικό βιβλίο θα σου βεβαίωσει μια θέση στο πάνθεον της τάξης) για να εξασφαλίσεις ότι από το Σεπτέμβριο στη νέα τάξη θα βαριέται ή απλά θα αισθάνεται ικανοποίηση ότι τα ξέρει. Και τι νόημα έχουν όλα αυτά; Ελάχιστο εώς κανένα. Το παιδί πρέπει να είναι μαθητής 9 μήνες. Τους υπόλοιπους έχει τόσα άλλα πράγματα να κάνει…

Όταν λέμε καλοκαίρι για τα παιδιά, εννοούμε:

… παγωτά και να μετράνε όπως εμείς παλιά πόσα έχουν φάει και να λες «έφαγα κι ένα το βράδυ με τη γιαγιά μου» για να κερδίσεις ακόμα ένα στο μέτρημα

… μπάνια και να μετράνε και τα διπλά (πρωί-απόγευμα) και να προσθέτεις κι άλλο ένα που έκανες στη μπανιέρα

… χρόνο με τους γονείς τους, δηλαδή τρέξιμο στη βεράντα και βουτιά στον καναπέ και θερινό σινεμά στη γειτονιά ή στη βεράντα και ύπνο στη μέση της ταινίας και αγκαλιά μέχρι το κρεβάτι και «καληνύχτα μπαμπά/μαμά» και «ήταν πολύ όμορφα σήμερα» και πρωινό το πρωί και να κάνουμε κάτι που θέλουμε αλλά να μην μας πνίγει το πρόγραμμα

… παιχνίδια με τους φίλους τους και επιτραπέζια και στο τάμπλετ ένα ωραίο με κάτι περίεργους που χοροπηδάνε και στην αυλή και στη θάλασσα και στο δωμάτιο με ησυχία το μεσημέρι γιατί οι μεγάλοι κοιμούνται λίγο ή τουλάχιστον έτσι λένε

… τρέξιμο σε κάποια αμμουδιά ξυπόλυτοι και κάπου κάπου η άμμος να καίει και να τρέχεις να βουτήξεις τα πόδια σου στο νερό και να χάνεις τις παντόφλες σου και να βλέπεις τη μία να επιπλέει και να στην φέρνει έξω το κύμα ή κάποιος κύριος που την είδε να περνάει δίπλα του σαν βάρκα

… καλές ιστορίες, καλά βιβλία να διαβάζουν, να ταξιδεύουν, να μοιράζονται αγωνίες και σκέψεις με ήρωες βιβλίων, να φτιάχνουν τους σπουδαίους κόσμους τόσων και τόσων όμορφων αγοριών και κοριτσιών

… συλλογή κοχυλιών και να τα δείχνεις στους φίλους σου μετά σαν τα αυτοκολλητάκια της panini κι εκείνοι να σου δείχνουν τη δική τους ή κάτι που τους άρεσε ή μια φωτογραφία στο κινητό ή τη μηχανή ή στο τάμπλετ

… κοράλια στο αυτί για να ακούς τους ήχους τους θαλασσινούς και να ηχογραφείς τον παφλασμό του κύματος πάνω σε ένα βραχάκι

… βότσαλα που μοιάζουν με καρδιές να τα κάνεις με κορδόνι μενταγιόν και να τα χαρίζεις στη μαμά, τον μπαμπά και όπου αγαπάς

… πόλο και βόλει μέσα στο νερό και να χτυπιέσαι και να βουτάς και να πίνεις και λίγο θαλασσινό νερό και το μεσημέρι να σου καίει το ιώδιο λίγο το λαιμό, αλλά μόνο για λίγο…

… ποδόσφαιρο στην άκρη της άμμου ή στο χωραφάκι του παππού και να κοιτάει ένα από τα τελευταία εναπομείναντα γαϊδουράκια και να απορεί που εσύ κλωτσάς μια δερμάτινη σφαίρα εκεί που το ίδιο είναι δεμένο

… να φτιάχνεις πυργάκια στην άμμο και να τα θωρακίζεις από το κύμα και να βάζεις και σημαία το καλαμάκι της πορτοκαλάδας

… να κάθεσαι κάτω από την ομπρέλα και να περιμένεις πότε θα χωνέψεις το τοστάκι για να ξαναμπείς να πλατσουρίσεις

… να κοιτάς τη φωλιά του χελιδονιού και δίπλα της το σαμιαμίδι που ορμάει στα κουνούπια και να ξέρεις ότι δε θα σε πειράξει ποτέ

… να μπαίνεις στο υπόγειο του παππού που μυρίζει κρασί και λάδι και να βλέπεις κρεμασμένα λουκάνικα και απλωμένες πατάτες στο σακί

… να χτυπάς μερικά σύκα με το ξύλο (μεγάλη αρετή να μάθετε σε ένα παιδί να ξέρει να χτυπά σύκα με διχαλωτό καλάμι κάτω από τη συκιά, γιατί αν σκαρφαλώσει πάνω της η φαγούρα θα πάει σύννεφο)

… καλαμπόκι στη φωτιά και μετά να σε τρώνε τα δόντια σου που σφίνωσαν αυτά τα διαολάκια ανάμεσά τους

… σιτρονέλα για τα κουνούπια γιατί «μαμά, αυτό ήταν τίγρης, δεν ήταν απλό κουνούπι»

… καρπούζι με τη φέτα μαζί και να στάζει το ροζ ζουμάκι στο χώμα για να γλείψει και κανένα ζουζούνι λίγο από αυτό το γλύκισμα

… να παρατηρήσεις τη μυρμηγκοφωλιά και να την σώσεις από την ξαφνική καταιγίδα του Αυγούστου απλώνοντας κλαδάκια από πάνω της

… να δεις τον τζίτζικα που τραγουδά και να μάθεις ότι δεν είναι τεμπέλης αλλά ένας γεράκος που γλεντά τις τελευταίες μέρες της ζωής του καθώς δούλεψε πολύ στα νιάτα του σκάβοντας μέσα στο χώμα

… να ταίσεις καλαμπόκι μια κότα, ψίχουλα ένα μυρμήγκι, μαρούλια το κουνέλι, μεζεδάκι το σκύλο, μια ψαρολιχουδιά τη γάτα, χορταράκι την κατσίκα

… να βαρεθείς κάποια στιγμή και να μην ξέρεις τι να κάνεις και κάπως έτσι να ανακαλύψεις κάτι που δεν πίστευες ποτέ ότι θα βρεις ή ότι υπάρχει

Ξέρω, κάποια από αυτά ίσως πέρασε η εποχή τους, όπως το υπόγειο του παππού ή το χωράδι με το γαίδούρι. Όμως σχεδόν όλα τα άλλα θα παραμείνουν διαχρονικά καλοκαιρινά κι είναι στο χέρι σου να μην περάσεις ένα καλοκαίρι σε μια πισίνα με χλώριο, με ένα τετράδιο με βαρετές εργασίες που δήθεν σε προετοιμάζουν και ένα τάμπλετ που θα κάνει τα μάτια σου μαύρα σαν μην πέρασε καθόλου καλοκαίρι από πάνω σου.

Ας δώσουμε ξανά ένα κανονικό ελληνικό καλοκαίρι στα παιδιά, με αγάπη, με ομορφιά, με ανάλαφρες στιγμές, χωρίς άγχη και προετοιμασίες. Γιατί η καλύτερη προετοιμασία που μπορείς να κάνεις για ένα παιδί, είναι να περάσει ένα υπέροχο καλοκαίρι.

ΥΓ: Οι αρχαίοι πρόγονοι που το έλεγαν θέρος και όχι καλοκαίρι κάτι ήξεραν. Καλός καιρός (=καλοκαίρι) με 40-45 βαθμούς βρε παιδιά; Πού είναι γραμμένο αυτό!

 

 

Πηγή: www.elniplex.com

Η στενή επαφή και οι αγκαλιές στη βρεφική ηλικία αλλάζουν το γενετικό μας επίπεδο

Μοιράσου το:

Τα γονίδια των μωρών που έχουν αγκαλιαστεί περισσότερο από τους γονείς τους, αλλάζουν στην ενήλικη ζωή.


Η ποσότητα της ζεστής και ανακουφιστικής επαφής που δέχονται τα βρέφη από τους γονείς, δεν τα κρατάει μόνο ασφαλή, άνετα και αγαπημένα.

Μια μελέτη του 2017 υποστηρίζει ότι η αγκαλιά των γονέων προς τα βρέφη τους, μπορεί πραγματικά να επηρεάσει τα μωρά σε μοριακό επίπεδο και οι επιπτώσεις μπορεί να διαρκέσουν για χρόνια.

Με βάση αυτή την έρευνα, τα μωρά που έχουν λιγότερη σωματική επαφή και είναι περισσότερο ανήσυχα σε νεαρή ηλικία, παρουσιάζουν αλλαγές στις μοριακές διεργασίες, οι οποίες επηρεάζουν τη γονιδιακή έκφραση.

Η ομάδα του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά υπογραμμίζει ότι είναι ακόμα πολύ νωρίς για γενίκευση των ευρημάτων της έρευνας και δεν είναι σαφές τι ακριβώς προκαλεί την αλλαγή.

Ωστόσο, τα ευρήματα δίνουν στους ψυχολόγους επιστήμονες κάποιες χρήσιμες γνώσεις σχετικά με το πώς το άγγιγμα επηρεάζει την επιγενετική: τις βιοχημικές αλλαγές που επηρεάζουν την γονιδιακή έκφραση στο σώμα.

Κατά τη διάρκεια της μελέτης, οι γονείς των 94 μωρών κλήθηκαν να κρατούν ημερολόγια των συναισθηματικών και συγκινησιακών συνηθειών τους από τις πέντε πρώτες εβδομάδες μετά τη γέννηση, καθώς και να καταγράφουν τη συμπεριφορά των βρεφών – ύπνο, κλάμα κ.ο.κ.

Μετά από 4,5 χρόνια ελήφθησαν δείγματα DNA από τα παιδιά για να αναλύσουν μια βιοχημική τροποποίηση που ονομάζεται «μεθυλίωση του DNA».

Η μεθυλίωση του DNA, είναι ένας επιγενετικός μηχανισμός στον οποίο ορισμένα τμήματα του χρωμοσώματος αναπτύσσουν μικρά μόρια άνθρακα και υδρογόνου, αλλάζοντας συχνά τη λειτουργία των γονιδίων και επηρεάζουν την έκφρασή τους.

Οι ερευνητές βρήκαν διαφορές μεθυλιώσεις μεταξύ των παιδιών “υψηλής επαφής” και των παιδιών “χαμηλής επαφής” σε πέντε ειδικές θέσεις DNA, δύο από τις οποίες ήταν εντός γονιδίων: η μια ένα αφορούσε το ανοσοποιητικό σύστημα και η άλλη το σύστημα μεταβολισμού.

Η μεθυλίωση του DNA δρα επίσης ως δείκτης για την φυσιολογική βιολογική ανάπτυξη και τις διαδικασίες που συμβαδίζουν με αυτήν και μπορεί να επηρεαστεί και από εξωτερικούς περιβαλλοντικούς παράγοντες.

Στη συνέχεια, αξιολογήθηκε η επιγενετική ηλικία, η βιολογική γήρανση του αίματος και του ιστού. Αυτός ο δείκτης ήταν χαμηλότερος από τον αναμενόμενο στα παιδιά που δεν είχαν μεγάλη επαφή με τα μωρά και είχαν βιώσει περισσότερη δυσφορία στα πρώτα τους χρόνια, σε σύγκριση με την πραγματική ηλικία τους.

Πιστεύουμε ότι η βραδύτερη επιγενετική γήρανση στα παιδιά, θα μπορούσε να αντανακλά τη χαμηλότερη ευνοϊκή αναπτυξιακή πρόοδο, δήλωσαν οι ερευνητές.

Στην πραγματικότητα, παρόμοια ευρήματα εντοπίστηκαν σε μια μελέτη από το 2013, η οποία εξέταζε πόση φροντίδα και προσοχή δόθηκε σε νεαρούς αρουραίους από πολύ νεαρή ηλικία.

Τα κενά μεταξύ της επιγενετικής ηλικίας και της χρονολογικής ηλικίας έχουν συνδεθεί με προβλήματα υγείας στο παρελθόν, αλλά και πάλι είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα: οι επιστήμονες παραδέχονται ευθέως ότι δεν γνωρίζουν ακόμα πώς θα επηρεαστούν αργότερα τα παιδιά στη ζωή τους.

Η έρευνα αξιολόγησε λιγότερα από 100 μωρά στη μελέτη όμως φαίνεται ότι η στενή επαφή και οι αγκαλιές με κάποιο τρόπο αλλάζουν το σώμα σε γενετικό επίπεδο.

Φυσικά, είναι κοινά αποδεκτό ότι η ανθρώπινη αφή είναι καλή για εμάς και την ανάπτυξή μας με κάθε τρόπο, αλλά αυτή είναι η πρώτη μελέτη που εξετάζει πώς μπορεί να αλλάξει την επιγενετική των ανθρώπινων μωρών.

Χρειάζεται να διεξαχθούν περαιτέρω μελέτες για να εξακριβωθεί ο λόγος και να διερευνηθεί κατά πόσο ενδέχεται να προκύψουν μακροπρόθεσμες αλλαγές στην υγεία. Σχεδιάζουμε να παρακολουθήσουμε εάν η ‘βιολογική ανωριμότητα’ που είδαμε σε αυτά τα παιδιά συνεπάγεται ευρείες συνέπειες για την υγεία τους, ειδικά για την ψυχολογική τους ανάπτυξη, συμπλήρωσαν οι ερευνητές.

Εφόσον οι επόμενες έρευνες επιβεβαιώσουν αυτό το αρχικό εύρημα, τότε θα έχει επισημανθεί η σημαντικότητα της παροχής σωματικής επαφής, ειδικά για τα μωρά που είναι ανήσυχα.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Development and Psychopathology».

 

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/psychology-in-our-life/family-and-kids/4909-i-steni-epafi-kai-oi-agalies-allazoun-to-dna-mas.html

Έρευνα: https://www.cambridge.org/core/journals/development-and-psychopathology/article/epigenetic-correlates-of-neonatal-contact-in-humans/9BD9799A7C6E0859B93E092EA0727A4B

Χρειάζεται να μιλήσουμε για το τραύμα μετά τον τοκετό

Μοιράσου το:

Για κάποιες γυναίκες ο τοκετός δεν θυμίζει σε τίποτα μια ευχάριστη εμπειρία σαν αυτές που συχνά βλέπουμε όπου τόσο η μητέρα όσο και όσοι είναι γύρω της βιώνουν την απόλυτη ευτυχία. Για κάποιες γυναίκες ο τοκετός δεν είναι καν άγχος και φόβος για την καινούργια ζωή που έφεραν. Δεν είναι επιλόχειος κατάθλιψη με την οποία έχουμε λίγο έως πολύ εξοικειωθεί και γνωρίζουμε πως μπορεί να συμβεί σε μια νέα μητέρα. Για κάποιες γυναίκες ο τοκετός μπορεί να προξενήσει στη μητέρα διαταραχή μετατραυματικού στρες (P.T.S.D. – Post Traumatic Stress Disorder).

Πολλοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των ιατρών, συγχέουν τη διαταραχή μετατραυματικού στρες με την επιλόχειο κατάθλιψη παρόλο που αυτές οι δύο διαταραχές είναι εντελώς διαφορετικές: Οι μητέρες με επιλόχειο κατάθλιψη δεν υποφέρουν από επαναλαμβανόμενες και παρεισφρυτικές αναμνήσεις που τους προκαλούν δυσφορία, δεν υποφέρουν από αποσυνδετικές αντιδράσεις (flashbacks) όπου νιώθουν σαν να ξαναζούν τον τραυματικό τοκετό, δεν έχουν επανειλημμένα εφιάλτες που σχετίζονται με τον τοκετό ούτε έχουν σωματικές ενοχλήσεις ή αντιδράσεις όταν κάτι θα τους τον θυμίσει. Αντιθέτως, περισσότερο βιώνουν θλίψη, δυσκολία στη συγκέντρωση και στο να αντλήσουν χαρά από καταστάσεις που πριν τον τοκετό τις έκαναν χαρούμενες και δυσκολεύονται να δημιουργήσουν συναισθηματικό δεσμό με το μωρό τους. Επίσης, η διαταραχή μετατραυματικού στρες θα εμφανιστεί στις μητέρες που βίωσαν ως τραυματικό τον τοκετό τους ή ότι ακολούθησε τον τοκετό. Ενώ στην επιλόχειο κατάθλιψη αυτό δεν είναι απαραίτητο.

Η Ε. μια νέα μητέρα, που ήρθε στο γραφείο μου, κάθε φορά που βλέπει στο facebook φωτογραφίες με χαρούμενες μητέρες που κρατούν στην αγκαλιά τους το νεογέννητο μωρό τους μετά από έναν τοκετό γαλήνιο και υποστηρικτικό, καταρρέει.

Όχι, δεν ζηλεύει που εκείνες έχουν μωρό γιατί έχει κι εκείνη το δικό της υγιέστατο αγοράκι. Αυτό, όμως, που δεν έχει και είναι ο λόγος πίσω από την κατάρρευσή της είναι πως η Ε. δεν έχει τη δική της αντίστοιχη φωτογραφία από τις πρώτες στιγμές με το μωρό της μέσα στην ίδια οικογενειακή ευτυχία. Αυτό που έχει, είναι αναμνήσεις που την κυνηγούν ακόμα.

Πριν λίγα χρόνια, η Ε. είχε έναν τραυματικό τοκετό όπου το πρώτο της παιδάκι γεννήθηκε πρόωρα και χρειάστηκε να μεταφερθεί στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (Μ.Ε.Ν.Ν.).

Τα συμπτώματα που παρουσίαζε όταν με επισκέφτηκε φαίνονταν να ταιριάζουν με τη διαταραχή μετατραυματικού στρες. Οι γυναίκες που υποφέρουν από στρες μετά από τραυματικό τοκετό βρίσκονται σε κατάσταση υπερ -επαγρύπνησης, έχουν αναμνήσεις που τους προκαλούν δυσφορία, flashbacks όπου νιώθουν σαν να επαναβιώνουν το τραύμα, δυσκολία στον ύπνο, νευρικότητα, ευερεθιστότητα, υπερδραστηριότητα και κάνουν ότι μπορούν προκειμένου να αποφύγουν μέρη ή καταστάσεις που θα τους θυμίσουν την τραυματική εμπειρία.

Τραυματικό βίωμα μπορεί να συμβεί πριν ή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ως αντίδραση στις προσπάθειες γονιμοποίησης ή σε δυσάρεστες συνθήκες κύησης, είτε στο μαιευτήριο κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και του τοκετού.

Κι αν σε κάποιους / ες φαίνεται υπερβολική αντίδραση το μετατραυματικό στρες μετά τον τοκετό, είναι σημαντικό να γνωρίζετε πως μια εμπειρία που σε ορισμένους φαίνεται απλή σε άλλους μπορεί να είναι δυσάρεστη έως τραυματική.

Είναι περίπλοκος και πολυπαραγοντικός ο μηχανισμός που εξηγεί τα αίτια εμφάνισης  μετατραυματικού στρες. Μια τραυματική εμπειρία στο παρελθόν, μη υποστηρικτικό περιβάλλον, γονιδιακή προδιάθεση στο στρες είναι ορισμένοι από αυτούς.

Επίσης, από την εμπειρία μου με μητέρες έχω δει πως σημαντικό παράγοντα αποτελούν οι προσδοκίες που έχει η κάθε γυναίκα σχετικά με τις συνθήκες που θα υπάρχουν στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό. Κυρίως γυναίκες που θέλουν να έχουν τον έλεγχο και τις διακρίνει μια ακαμψία σχετικά με το πώς πρέπει να είναι τα πράγματα αλλά και πως πρέπει οι ίδιες να είναι, όταν κάτι δεν πάει όπως το περίμεναν ή όπως το ήθελαν, μπορεί να αισθανθούν ιδιαίτερα ευάλωτες, αδύναμες και να υποφέρουν από συναισθήματα ενοχής όπως: «εγώ φταίω για ότι έγινε, δεν είμαι καλή μητέρα» ή «εγώ φταίω που μου έκαναν καισαρική τομή, έπρεπε να είχα φερθεί διαφορετικά» ή «εγώ φταίω που το μωρό γεννήθηκε πρόωρα, δεν πρόσεχα όσο θα έπρεπε». Ή / και συναισθήματα φόβου: «κι αν στην επόμενη εγκυμοσύνη ξανασυμβεί το ίδιο;» ή «κι αν το μωρό είναι ευάλωτο και μου αρρωστήσει;» ή άγχους / ανησυχίας: «πρέπει να είμαι πολύ προσεκτική από δω και πέρα» ή «πρέπει να είμαι δυνατή για να τα καταφέρνω όλα» ή « πρέπει να είμαι σε εγρήγορση μήπως συμβεί πάλι κάτι και δεν το προλάβω».

Αυτό συνέβη και στην Ε. Ήθελε πολύ να γεννήσει σε ένα περιβάλλον που θα της προσέφερε ηρεμία, υποστήριξη και σεβασμό. Όταν όμως οι συνθήκες την υποχρέωσαν να κάνει έναν εσπευσμένο τοκετό σε ένα περιβάλλον που μόνο ήρεμο δεν ήταν και να βιώσει ταυτόχρονα την απομάκρυνσή της από το μωρό της πριν καν προλάβει να το αισθανθεί στην αγκαλιά της, ο κόσμος της κατέρρευσε. Ότι πίστευε δεν ίσχυε πια. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε ότι είναι τρωτή, ευάλωτη και ανήμπορη να προστατεύσει το μωρό της και τον εαυτό της.

«Η γέννηση του παιδιού μου έμοιαζε με ταινία τρόμου ενώ θα έπρεπε να είναι μια εμπειρία γεμάτη χαρά και ενθουσιασμό».

Όταν συνέβη αυτό θυμήθηκε συζητήσεις με άλλες εγκύους που προγραμμάτιζαν τον τοκετό τους, άλλες στο σπίτι, άλλες σε πισίνα. Θυμήθηκε videos από υπέροχους τοκετούς και γονείς να κλαίνε από χαρά κρατώντας στην αγκαλιά τους το μωρό τους.

«Τώρα δεν με νοιάζει τίποτα από όλα αυτά. Ήθελα απλώς να κρατήσω στα χέρια μου το μωρό μου και να το θηλάσω, να νιώσω τη ζεστασιά του, να γνωρίσω το πλασματάκι που είχα τόσους μήνες στην κοιλιά μου. Αντί γι’ αυτό έμεινα μόνη σε ένα δωμάτιο. Μόνη να ακούω τις μητέρες από τα διπλανά δωμάτια να φροντίζουν τα δικά τους μωρά».

Όταν κάποιος ζει μια τραυματική κατάσταση δημιουργείται στον εγκέφαλό του μια δομή της κατάστασης που αποτελείται από αισθητηριακά ερεθίσματα (τι είδαν άκουσαν, μύρισαν, ένιωσαν κ.λ.π.). Αργότερα ένα παρόμοιο ερέθισμα μπορεί να πυροδοτήσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις που αναπτύχθηκαν στην τραυματική εμπειρία και το άτομο αισθάνεται σαν να επαναβιώνει την ίδια κατάσταση ξανά και ξανά.

Έτσι, για να μην υποφέρει, αποφεύγει οτιδήποτε μπορεί να του θυμίσει το τραυματικό γεγονός κάτι που όμως επιδεινώνει την κατάσταση και τη διαιωνίζει.

Αφού ολοκληρώθηκε η δύσκολη ψυχικά και σωματικά περίοδος παραμονής του μωρού στη Μ.Ε.Ν.Ν. όλα έμοιαζαν να επανέρχονται ξανά σε φυσιολογικούς ρυθμούς.

Τρείς μήνες αργότερα πήγε να κάνει αιματολογικές εξετάσεις. Όταν είδε το αίμα ξέσπασε σε λυγμούς. Ένιωσε σαν να ζει όλη την εμπειρία από την αρχή. Τότε συνειδητοποίησε πως κάτι δεν πηγαίνε καλά. Άρχισε να έχει αϋπνίες και όταν κατάφερνε να κοιμηθεί έβλεπε εφιάλτες. Είχε πολύ έντονο άγχος και σωματικές ενοχλήσεις. Κάποιες φορές ξεσπούσε σε κλάματα χωρίς προφανή λόγο. Αναμνήσεις από την τραυματική της εμπειρία έρχονταν συνεχώς στο μυαλό της και της προκαλούσαν τεράστια δυσφορία.

«Ποτέ δεν θα ξεχάσω την εικόνα του μωρού μου, μόνο, με σωληνάκια παντού κι εγώ να μην ξέρω αν θα τα καταφέρει. Να το βλέπω και να μην μπορώ να κάνω τίποτα για να το βοηθήσω».

Δυστυχώς, η διαταραχή μετατραυματικού στρες μετά τον τοκετό δεν έχει διερευνηθεί αρκετά και αυτό οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στο φόβο των γυναικών να μιλήσουν για τα συμπτώματά τους με αποτέλεσμα να μένει αυτή η κατάσταση μη διαγνωσμένη για μήνες, χρόνια ή στις περισσότερες περιπτώσεις να μην υπάρξει ποτέ διάγνωση και φυσικά ούτε θεραπεία.

Φαίνεται να δίνεται πιο εύκολα διάγνωση για επιλόχειο κατάθλιψη κάτι που οδηγεί σε λανθασμένη αντιμετώπιση.

Οι μέλλουσες μητέρες μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια τέτοια εμπειρία γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις επιπλοκές που ενδεχομένως προκύψουν στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό τους. Όσο περισσότερο ενημερώνονται τόσο πιο εύκολα θα μπορέσουν να διαχειριστούν οποιαδήποτε κατάσταση προκύψει.

Η διαταραχή μετατραυματικού στρες μετά τον τοκετό αντιμετωπίζεται ψυχοθεραπευτικά με πολύ καλά αποτελέσματα.

Όμως, αυτό που προσωπικά πιστεύω και εφαρμόζω είναι πως κάθε γυναίκα έχει τη δική της μοναδική ιστορία γι’ αυτό χρειάζεται και το ψυχοθεραπευτικό μονοπάτι που θα ακολουθήσει να είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες και τα βιώματά της και πάντα με σεβασμό, ευαισθησία, υπομονή και υποστήριξη.

 

 

(Όλα τα στοιχεία που αναφέρονται στην Ε.  είναι διαφοροποιημένα για την διαφύλαξη του απορρήτου).

Γιατί παθαίνουμε εμμονή με τους ανθρώπους που δεν μας θέλουν;

Μοιράσου το:

Ορισμένοι άνθρωποι, όταν δεν μπορούν να έχουν ερωτικά τον άνθρωπο που θέλουν, τείνουν να τον εξιδανικεύουν και να του δίνουν μεγαλύτερη αξία.

Πολλοί από εμάς είναι εξοικειωμένοι με αυτό το σενάριο: Από τη μία υπάρχει το «Καλό Παιδί»: χαριτωμένο, γλυκό, ενδιαφέρον, έξυπνο και διαθέσιμο. Ακόμα καλύτερα, ενδιαφέρεται για μια σχέση μαζί σας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι απλά δεν σας αρέσει και τόσο. Το «Κακό Παιδί», από την άλλη πλευρά, είναι στο μυαλό σας 24 ώρες το 24ωρο.

Όπως και το Καλό Παιδί, έτσι και το Κακό Παιδί έχει πολύ καλά ποιοτικά χαρακτηριστικά, αλλά είτε δεν είναι διαθέσιμος να κάνει γενικά σχέση ή δεν είναι διαθέσιμος να κάνει σχέση μαζί σας, γιατί απλά δεν του αρέσετε και τόσο. Παρά τη συνεχή απόρριψη, ωστόσο, δεν φαίνεται να μπορείτε να τον βγάλετε από το μυαλό σας. Όσο περισσότερο σας απορρίπτει και δηλώνει πιο δυναμικά ότι δεν θέλει να είναι μαζί σας, τόσο περισσότερο σας ενδιαφέρει.

Γιατί έχουμε αναπτύξει αυτή την κακή συνήθεια να θέλουμε αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε; Γιατί δεν θέλουμε πάντα αυτό που μπορούμε να έχουμε; Σε άλλους τομείς της ζωής, φαίνεται ότι μπορούμε να ρυθμίσουμε τις προτιμήσεις μας. Μπορεί κάποια στιγμή να είχατε θελήσει να γίνετε σταρ του Χόλιγουντ. Αλλά όταν ανακάλυψατε ότι δεν μπορούσατε να φτάσετε ως εκεί, εγκαταλείψατε το όνειρό σας. Γιατί λοιπόν να μην μπορούμε να εγκαταλείψουμε τους ανθρώπους που μας απορρίπτουν συνεχώς;

Σύμφωνα με την Helen Fisher και τους συνεργάτες της, ο λόγος που η ρομαντική απόρριψη μας εθίζει, είναι ότι αυτό το είδος της απόρριψης διεγείρει τμήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με τα κίνητρα, την επιβράβευση, τον εθισμό και τον πόθο. Χρησιμοποιώντας μαγνητική τομογραφία, η ομάδα της εξέτασε τους εγκεφάλους 15 ανδρών και γυναικών, φοιτητές, που είχαν πρόσφατα απορριφθεί από τους συντρόφους τους, αλλά ισχυρίζονταν ότι εξακολουθούν να είναι έντονα «ερωτευμένοι» μαζί τους. Κατά τη διάρκεια της σάρωσης, οι συμμετέχοντες κοίταξαν μια φωτογραφία του προσώπου που τους είχε απορρίψει. Στη συνέχεια ολοκλήρωσαν μια άσκηση μαθηματικών, για παράδειγμα να μετρήσουν αντίστροφα από τον αριθμό 4529 και ανά 7 αριθμούς. Η άσκηση ήταν μια προσπάθεια να αποσπάσει την προσοχή των συμμετεχόντων από τις ρομαντικές σκέψεις τους. Τέλος, τους έδειξαν μια φωτογραφία από ένα γνωστό τους πρόσωπο, για το οποίο δεν είχαν κανένα ερωτικό ενδιαφέρον.

Η ομάδα διαπίστωσε ότι ο εγκέφαλος των συμμετεχόντων ήταν πιο δραστήριος σε τομείς που σχετίζονται με τα κίνητρα, την επιβράβευση, τον πόθο, τον εθισμό, τον σωματικό πόνο και την αγωνία όταν κοίταξαν τη φωτογραφία του προσώπου που τους είχε απορρίψει από ό, τι όταν κοίταξαν τη φωτογραφία του ουδέτερου πρόσωπου.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Neurophysiology, δείχνει ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, πραγματικά πάσχουν από εθισμό όπως συμβαίνει και στη χρήση ναρκωτικών ουσιών και το ναρκωτικό είναι το πρόσωπο που τους απορρίπτει, αφήνοντας την αγάπη τους χωρίς ανταπόκριση. Όμως τα αποτελέσματα δεν μας εξηγούν το γιατί ανταποκρινόμαστε στην ερωτική απόρριψη με αυτόν τον τρόπο και δεν απαντά στο ερώτημα του πώς έχουμε αναπτύξει αυτή την ανησυχητική τάση να θέλουμε τους ανθρώπους που δεν μπορούμε να έχουμε.

Μπορεί να σκεφτείτε ότι έχει να κάνει με τη ραγισμένη καρδιά και τη θλίψη που βιώνουμε. Αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι η απάντηση που ψάχνουμε επειδή σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν έχουμε χάσει τίποτα για να θρηνήσουμε την απώλεια του. Μπορούμε να είμαστε τρελά ερωτευμένοι με κάποιον που δεν μας θέλει, και ποτέ δεν μας ήθελε, αλλά η κατάσταση μπορεί μερικές φορές να είναι τόσο επώδυνη, όπως όταν κάποιος μας χωρίζει.

Μέρος του πόνου της απόρριψης που βιώνουμε όταν η αγάπη που νιώθουμε είναι χωρίς ανταπόκριση, μπορεί να προκληθεί από μια εξελικτική απώθηση στη κοινωνική απόρριψη σε συνδυασμό με ένα κοινωνικό στίγμα που συνδέεται με τους χωρισμούς και το διαζύγιο. Αλλά αυτό, επίσης, δεν εξηγεί γιατί συχνά θέλουμε μόνο τα άτομα που δεν μπορούμε να έχουμε.

Μια άλλη πτυχή αυτής της αγωνίας μπορεί να αφορά στην αντιληπτή αξία του άλλου προσώπου. Εάν το άλλο άτομο δεν μας θέλει ή δεν είναι διαθέσιμο για μια σχέση, η αντιληπτή αξία του ανεβαίνει. Έχουν γίνει τόσο «ακριβοί» που δεν μπορούμε να τους «αγοράσουμε». Εξελικτικά μιλώντας, νιώθουμε ότι θα ήταν πολύ καλό για την αυτοαξία μας αν σχετιζόμασταν με τον πιο «πολύτιμο» σύντροφο. Αυτή η θέση, έχει μία λογική ότι ενδιαφερόμαστε περισσότερο όταν η αντιληπτή αξία ενός ατόμου αυξάνεται.

Μια άλλη απάντηση μπορεί να έχει να κάνει με τις σχετικά εθιστικές προσωπικότητες μας. Η μελέτη της Fisher έδειξε ότι η αγωνία και ο πόνος, μετά τη ρομαντική απόρριψη είναι ένα είδος εθισμού. Το ερώτημα, ωστόσο παραμένει: πάνω σε τι είμαστε εθισμένοι σε αυτό το σενάριο;

Στην περίπτωση μιας σχέσης που έχει λήξει, μπορεί να είμαστε εξαρτημένοι από το χρόνο που περάσαμε με το άλλο πρόσωπο, τα μηνύματά τους, την συντροφιά τους ή το σεξ. Αλλά αν το μυαλό μας λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο όταν δεν υπήρξε ποτέ σχέση, ποια είναι τότε η πηγή των εθιστικών συναισθημάτων; Προφανώς, είμαστε εθισμένοι σε σκέψεις για το τι θα μπορούσε να γίνει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ. Μόλις κολλήσουμε σε αυτές τις σκέψεις, η απόρριψη από το άλλο άτομο μπορεί να τις ενισχύσει, αφήνοντας μας αντιμέτωπους με την εμμονή, το οποίο είναι ένα είδος εθισμού ή ένας εθισμός σε σκέψεις ενός συγκεκριμένου είδους. Οι μέθοδοι για την αντιμετώπιση της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής που χρησιμοποιούνται στη Γνωσιακή Συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία μπορεί επίσης να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της ερωτικής εμμονής.

Το στυλ προσκόλλησής μπορεί επίσης να επηρεάσει το πόσο έχετε κολλήσει με ανθρώπους που δεν σας θέλουν. Οι άνθρωποι με ένα εξαρτημένο στυλ προσκόλλησης (επίσης γνωστοί ως “συν-εξαρτώμενοι” ή “αγχώδη προσκόλληση”) μεγαλώνουν και αναζητούν τους ανθρώπους που θα τους προκαλέσουν πόνο. Σε ένα κλασικό σενάριο, μεγάλωσαν σε μια οικογένεια με τη μητέρα ή τον πατέρα να τους απορρίπτει συναισθηματικά. Για αυτά τα άτομα, η συναισθηματική απόρριψη είναι μια οικεία αίσθηση.

Δεδομένου ότι είναι πάντα πιο πιθανό να ενεργήσουμε με τρόπους που είναι οικείοι σε μας, αν έχουμε ένα ιστορικό απορρίψεων, είναι πιθανό να αναζητήσουμε καταστάσεις όπου θα περιμένουμε περισσότερη απόρριψη. Οι εγκέφαλοί μας ερμηνεύουν αυτά τα σενάρια ως συνηθισμένα, ακόμα κι αν ξέρουμε ότι δεν είναι φυσιολογικό να αναζητούμε τα σενάρια που οδηγούν σε πόνο και αγωνία.

Τέλος, υπάρχει η εξήγηση του «διαφορετικού τέλους»: Αν έχουμε ένα ιστορικό απορρίψεων από ένα γονέα, για παράδειγμα, μερικές φορές υποσυνείδητα αναζητούμε παρόμοια σενάρια, ελπίζοντας ότι η ιστορία θα έχει διαφορετικό τέλος την επόμενη φορά. Μόνο που αυτό το διαφορετικό τέλος δεν έρχεται ποτέ. Αξίζει να θυμηθούμε τον ορισμό του Αϊνστάιν για την παραφροσύνη: «Να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά περιμένοντας ένα διαφορετικό αποτέλεσμα».

 

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/psychology-in-our-life/relations/2854-giati-pathainoume-emmoni-me-tous-anthropous-pou-den-mas-theloun.html

Η τέλεια μητέρα για μια κόρη

Κάθε παιδί γεννιέται ολοκληρωμένο και μοναδικό. Όλα όσα χρειάζεται …

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …