Μήνας: Αύγουστος 2017

«Νόμιζα ότι είμαι απλώς οξύθυμη, μέχρι που διαγνώστηκα με αγχώδη διαταραχή»

Μοιράσου το:
Η Elizabeth Broadbent γράφει ένα κείμενο προκειμένου να μιλήσει για όσα περνάει: επιλόχειο κατάθλιψη, προσωπική ανασφάλεια και αγχώδη διαταραχή. Μιλάει για το ταξίδι της συνειδητοποίησης, για το στρες και τον θυμό, τις δύσκολες στιγμές και την χαρά του να καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι μόνη.
«Κάπως έτσι  ξεκινάει. Ίσως συμβεί κάτι σημαντικό στη ζωή σου, μια τεράστια αλλαγή, όπως η γέννηση ενός ακόμη παιδιού.

Για ‘μένα ξεκίνησε μετά τη γέννηση του τρίτου μου γιου. Σκέφτηκα ότι είναι απλώς το άγχος των τριών παιδιών. Όμως, ό,τι κι αν είναι, όπου κι αν το αποδόσεις, θα ξεκινήσεις κάποτε να εκρήγνυσαι ανά πάσα στιγμή.

Όχι με “σημαντικά” πράγματα όπως το ότι το 4χρονό σου έβαψε τον τοίχο. Με μικρά, όπως, ότι ο 2χρονος γιος σου άφησε τα τουβλάκια του στο πάτωμα.

Τα τουβλάκια. Θεέ μου, μπορούσα να νιώσω κάθε μυ του λαιμού μου να τεντώνεται στο άκουσμα και μόνο του πλαστικού που έπεφτε στο ξύλινο πάτωμα. Ο ήχος από μόνος του έφτανε για να με γεμίσει οργή. Ακόμη και απλές απαιτήσεις μπορούσαν να με οδηγήσουν σε ξαφνική, απροσδόκητη και παράλογη οργή. Ένα “Μαμά, πεινάω” μπορούσε να με οδηγήσει σε τρελό θυμό. “Αφού μόλις έφαγες”, μουρμούριζα απ’ τον καναπέ θηλάζοντας το μωρό. “Σου μοιάζω να μπορώ να κουνηθώ; Φάε μια μπανάνα”.

Μετά μισείς τον εαυτό σου που ήσουν κακιά. Η καρδιά σου πονάει, γιατί αγαπάς τόσο πολύ τα παιδιά σου και δεν θέλεις να τα πληγώνεις. Αλλά οι φωνές έρχονται ξανά και ξανά και ξανά.

Πηγή: http://www.mama365.gr/33005/nomiza-oti-eimai-aplos-oxythymh-mehri-poy-diagnost.html

Ένα ποστ που θα θες να τυπώσεις για να το διαβάζεις κάθε μέρα

Μοιράσου το:

Κάποτε, κάπου διάβασα ότι πρέπει να προσέχεις πολύ τι είναι αυτό, το πρώτο πράγμα που ακούς ή διαβάζεις κάθε πρωί. Σήμερα μου έτυχε αυτό το παρακάτω. Βρέθηκε μπροστά μου ανάμεσα σε φωτογραφίες φίλων από τις διακοπές και νυσταγμένες πρωινές αναρτήσεις. Ένα μικρό θαύμα, ό,τι πιο όμορφο έχω διαβάσει εδώ και αρκετό καιρό.

Οι σωστές λέξεις στη σωστή σειρά, τόσο που θες να το τυπώσεις και να το κοιτάς κάθε μέρα.

Tο έγραψε ο Στέφανος Ξενάκης και τον ευχαριστώ πολύ για την άδεια να το μοιραστώ μαζί σου.

”Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ.
Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την.
Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου.
Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.

Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου.
Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις.
Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου.
Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους. Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια.
Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν.
Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει.
Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα.
Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.
Να ντύνεσαι όμορφα.

Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν.
Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει. Όπως και τη ζωή.
Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου.
Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις.
Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι.
Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά.
Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.

Να πίνεις μπόλικο νερό.
Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας.
Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.
Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή.
Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.
Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν.

Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι.
Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου.
Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου.
Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.
Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.

Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψτο. Μην το προσπερνάς.
Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.
Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.
Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.
Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.

Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες.
Μόνο αγάπη υπάρχει.
Γι’ αυτό είσαι εδώ.”

Πηγή: http://www.savoirville.gr/ena-post-pou-tha-typwseis-stefanos-xenakis/

Τα 10 ναι από τον Χόρχε Μπουκάι…

Μοιράσου το:

Μια σύντομη ανάλυση για τη ζωή, την αποδοχή, την άδεια να αισθάνεσαι άσχημα, την ανάγκη να είσαι ευάλωτος, την εμπιστοσύνη και τη δύναμη.

 

1. Άδεια

Δώσε στον εαυτό σου την άδεια να αισθάνεται άσχημα, να έχει ανάγκη από βοήθεια, να είναι ευάλωτος… Ίσως θεωρείς ότι είναι καλύτερο να μην αισθάνεσαι τον πόνο και να τον αποφεύγεις απασχολώντας το μυαλό σου με άλλα πράγματα.  Οπωσδήποτε, όμως, με τον καιρό, το πιθανότερο είναι ότι ο πόνος θα ανέβει στην επιφάνεια. Επομένως, τώρα είναι καλύτερα. Δέξου ότι ίσως δεν μπορείς για ένα διάστημα να ενδιαφερθείς για τη δουλειά σου ή για ό,τι συμβαίνει στους φίλους σου, και άρχισε να βιώνεις το πένθος με όλες του τις συνέπειες.  Η ζωή σου θα είναι αλλιώτικη όσο πορεύεσαι σ’ αυτόν τον δρόμο. Είναι πολύ πιθανό ότι θα πρέπει ν’ αλλάξεις προσωρινά ορισμένες συνήθειες… σίγουρα νιώθεις ένα κενό…

 

2. Εμπιστοσύνη

Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου και θα πας μπροστά. Θυμήσου πώς έλυσες παλιότερα δύσκολα προβλήματα που αντιμετώπισες στη ζωή σου. Θα χρειαστεί να κάνεις μερικά δύσκολα βήματα για να συνέλθεις. Δεν υπάρχει τρόπος να συντομεύσεις την απόσταση στο δρόμο των δακρύων.Θα ζήσεις σκληρές στιγμές και πολύ έντονα, δυσάρεστα συναισθήματα, τη στιγμή ακριβώς που είσαι τόσο ευάλωτος. Επομένως, μην έχεις υπερβολικές απαιτήσεις από τον εαυτό σου. Να ακολουθείς τον δικό σου ρυθμό θεραπείας, και, πίστεψέ με, είσαι σε θέση να αντιμετωπίσεις αυτό που ακολουθεί. Γιατί, αφού βρίσκεσαι στον δρόμο των δακρύων, τα χειρότερα έχουν ήδη περάσει. Η θετική σκέψη ήταν πάντοτε ο προσωπικός μου οδηγός – πόσο μάλλον τώρα, μπροστά στην πρόκληση του πένθους.

 

3. Καινούργια μάτια. Καινούργιες πόρτες

Είμαστε μερικές φορές τόσο τυφλωμένοι από τον θυμό, τον πόνο ή την κακοκεφιά μας, που δεν βλέπουμε τις «καινούργιες πόρτες» που ανοίγονται μπροστά μας. Όλοι έχουμε ακούσει τη φράση: «όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει μια άλλη». Τη θεωρώ αληθινή. Συμβαίνει, όμως, καμιά φορά να μην έχουμε διάθεση να γυρίσουμε το χερούλι αυτής της πόρτας.

 

4. Αποδοχή

Ακόμη κι αν είναι το δυσκολότερο πράγμα που έχεις κάνει στη ζωή σου, πρέπει τώρα να δεχτείς αυτή τη σκληρή πραγματικότητα. Βρίσκεσαι στο δρόμο των δακρύων και δεν υπάρχει επιστροφή. Ο δρόμος αυτός πάει μόνο μπροστά. Όσο δημιουργείς σε ένα μικρό κομμάτι του μυαλού σου τη φαντασίωση ότι ο άλλος θα γυρίσει, ότι τα πράγματα θα ξαναγίνουν όπως ήταν, ότι θα ξαναγυρίσει αυτός που πέθανε.. δεν πρόκειται ποτέ να φτάσεις στο τέρμα του δρόμου. Πράγματι, αν υπάρχει μια έστω και πολύ μικρή πιθανότητα να μην είναι η απώλεια οριστική, θα έχεις να διαλέξεις ανάμεσα στο να συνεχίσεις να ελπίζεις και να μην πάρεις τον δρόμο των δακρύων, ή να πάρεις την απόφαση πως ως εδώ ήταν, έστω κι αν τα γεγονότα αφήνουν μιαν αμυδρή ελπίδα. Είναι μεγάλος πειρασμός να βρεις καταφύγιο στην ιδέα ότι ο άλλος, από τον ουρανό, σε βλέπει και σε νοιάζεται. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στη θρησκευτική πίστη που έχει ο καθένας. Αντιθέτως, η πίστη είναι θαυμάσιος σύμμαχος.

 

5. Επαφή με τη ζωή

Φτάνει κάποτε μια στιγμή που ξέρεις ότι πρέπει να αφήσεις πίσω το παρελθόν. Η ζωή σε περιμένει γεμάτη καινούργιες προοπτικές. Δεν είναι κακό να θέλεις να διασκεδάσεις, να θέλεις να χαρείς, να δημιουργήσεις καινούργιες σχέσεις… Στην περίπτωση της απώλειας συντρόφου, δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεται κανείς αν νιώθει ξανά ερωτική επιθυμία. Στην πραγματικότητα, μια καρδιά πληγωμένη θεραπεύεται όταν την ανοίγουμε στους άλλους. Το πένθος σημαίνει ότι το παίρνω απόφαση πως ο νεκρός είναι εκεί έξω, αλλά η ζωή συνεχίζεται. (Συνέχεια των υπόλοιπων πέντε στην επόμενη δημοσίευση..)

 

6. Ευγνωμοσύνη

Είναι απαραίτητο να εκτιμάμε ό,τι καλό εξακολουθεί να υπάρχει στη ζωή μας μέσα σ’ αυτήν τη φοβερή κατάσταση και να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη για την παρουσία του.
Πάνω από όλα, κάποιες σχέσεις που μένουν σταθερές (συγγενείς, φίλοι, ο/η σύντροφος, ο πνευματικός, ο θεραπευτής), που αποδέχονται και αντέχουν τη σύγχυση, τον πόνο, τις αμφιβολίες μας, και σίγουρα, τις στιγμές μας τις πιο σκοτεινές. Θα ήταν όλα πολύ πιο δύσκολα χωρίς αυτούς. Ο καθένας αισθάνεται ευγνώμων για κάτι διαφορετικό που του προσφέρει ο άλλος: ασφάλεια, στήριξη, τη συντροφιά του, ακόμη και τη σιωπηλή παρουσία του.

 

7. Τα τρία Α: Πολλή ανάπαυση, λίγη απόλαυση, και μια δόση αναψυχής

Δώσε την άδεια στον εαυτό σου να περνάς καλά, να γελάς με τους φίλους σου, να κάνεις αστεία. Είναι δικαίωμά σου και, επιπλέον, θα σε βοηθήσει πολύ να έχεις κάποιες στιγμές αβίαστης απόλαυσης. Να θυμάσαι ότι ακόμη και το προσφιλές σου πρόσωπο που χάθηκε, θα ήθελε το καλύτερο για σένα. Οι κακές στιγμές έρχονται από μόνες τους, για τις καλές στιγμές, όμως, θα χρειαστεί να πάρεις πρωτοβουλία.
Αρχίζουμε να βεβαιωνόμαστε ότι υπάρχει ζωή μετά την απώλεια. Πρόσεξε τα σημάδια, τις ενδείξεις και τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται γύρω σου. Μην τις αξιοποιήσεις αν δεν έχεις διάθεση, αλλά μη σταματήσεις να τις αναζητάς.

 

8. Μαθητεία

Πενθώ σημαίνει – εκτός των άλλων – ότι μαθαίνω να ζω χωρίς κάτι, χωρίς κάποιον… μαθαίνω να ζω αλλιώς.
Μαθαίνεις να παίρνεις καινούργιες αποφάσεις για σένα τον ίδιο, μαθαίνεις να κάνεις τις δουλειές που πρώτα έκανε ο άλλος, μαθαίνεις καινούργιους τρόπους να σχετίζεσαι με συγγενείς και φίλους, μαθαίνεις να ζεις με κάτι λιγότερο. Καμιά φορά η περίοδος αυτή της μαθητείας δεν έχει ανθρώπους γύρω μας. Πενθώ, σημαίνει μαθαίνω να ζω χωρίς αυτό που έχω χάσει. Άρχισε «νέα» ζωή, όχι την ίδια «εκ νέου».

 

9. Ορισμοί

Το νόημα του ρήματος «πεθαίνω» είναι τόσο θεωρητικό, ώστε, βιωματικά, μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι να συμφωνήσουμε σε μία θέση αναφορικά με τον θάνατο, αλλά να δεχτούμε ότι είναι από τα πράγματα που ο καθένας μας πρέπει να έχει μέσα του σαφώς καθορισμένα. Υπάρχουν ένα σωρό πράγματα για τα οποία μπορεί να μην έχουμε καταλήξει σε κάτι συγκεκριμένο. Είναι, όμως, και τέσσερα – πέντε τα οποία είναι απαραίτητο να έχουμε «τακτοποιήσει» να βρίσκονται μέσα μας ξεκάθαρα:

 

α) η σεξουαλική μας ταυτότητα, β) η φιλοσοφική μας άποψη, γ) η σχέση μας με τους γονείς, δ) το «σχέδιο ζωής» μας και τέλος η θέση μας απέναντι στον θάνατο.

 

Τι γίνεται μετά τον θάνατο; Πώς να ξέρουμε, αφού κανένας που έμαθε δεν μας το είπε;
Όποια κι αν είναι η θέση σας, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι μετά τον θάνατο θα συμβεί αυτό που πιστεύετε ότι θα συμβεί. Κατά βάθος δεν έχει σημασία. Αν πιστεύετε ότι πρόκειται να μετενσαρκωθείτε… πάει καλά. Αν πιστεύετε ότι θα πάτε στον παράδεισο ή στην κόλαση… πάει καλά. Αν πιστεύετε ότι δεν υπάρχει τίποτα μετά τον θάνατο… πάει καλά. Ό,τι κι αν είναι αυτό που πιστεύετε… πάει καλά. Πρέπει, όμως, να έχετε μία συγκεκριμένη θέση.

 

Ρώτησαν κάποτε τον Γούντι Άλεν αν πιστεύει ότι υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο. Κι εκείνος απάντησε: «Δεν ξέρω, γιατί αυτό που με απασχολεί είναι να μάθω πώς μπορώ να ζήσω λιγάκι, πριν πεθάνω».

 

 

10. Μοιράζομαι ότι έχω μάθει

 

Αφού έχεις διανύσει ένα μέρος του δρόμου, μίλα στους άλλους για την εμπειρία σου. Μάθε τους να μην ελαχιστοποιούν την απώλεια, ούτε να υποτιμούν τον δρόμο. Πες στους άλλους τι σου έμαθε αυτή η εμπειρία. Αυτή είναι η καλύτερη βοήθεια που μπορείς να τους προσφέρεις για τη θεραπεία τους. Τους κάνεις πιο εύκολο τον δρόμο που έχουν να διανύσουν και – ακόμα κι αν σου φαίνεται απίστευτο – έτσι διευκολύνεις και τη δική σου πορεία.

«Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ» Χ. Μπουκάι – εκδ. opera

Πηγή: http://www.apotis4stis5.com/more-music/vivlio/21786-ta-10-nai-jorge-bucay

Το γραφείο θα παραμείνει κλειστό 04 – 27 Αυγούστου 2017

Μοιράσου το:

Την Παρασκευή 04/08 θα είναι η τελευταία ημέρα που θα βρίσκομαι στο γραφείο για τις απαραίτητες για ψυχή και σώμα, διακοπές.

Τελευταίες ημέρες  και για να είμαι ειλικρινής  με έχουν πλημμυρίσει ανάμεικτα συναισθήματα. Θα αφήσω για ένα μικρό διάστημα πίσω μου την ατομική μου θεραπεία αλλά και τον χώρο που με φέρνει κοντά σε πολλούς , διαφορετικούς και συνάμα υπέροχους ανθρώπους.

Εκεί, κάθε φορά, κάτι μαγικό συμβαίνει. Συναισθήματα ανέκφραστα και κρυμμένα στα πιο βαθιά σημεία της ψυχής, βρίσκουν διέξοδο και εκφράζονται, λόγια ανείπωτα καταφέρνουν να περάσουν τα χείλη και να απελευθερωθούν, άνθρωποι αγχωμένοι, φοβισμένοι, ενοχικοί, θλιμμένοι αφήνονται στην ασφάλεια αυτού του χώρου και πολλές φορές για πρώτη φορά στη ζωή τους αισθάνονται αποδοχή.

Γι’ αυτό που είναι, για ότι κι αν είναι, για ότι κι αν έχουν κάνει, για ότι κι αν τους έχει συμβεί.

Κι εγώ κάθε φορά αισθάνομαι αυτή τη μαγεία και τη λύτρωση που επιφέρει.

Σε κάθε θεραπεία νιώθω ότι μαθαίνω και κάτι καινούργιο για τον εαυτό μου, έρχομαι πιο κοντά στο να γνωρίσω εμένα και να ανακαλύψω τα όριά μου. Σε κάθε θεραπεία, κάθε φορά αισθάνομαι τη μαγεία του να μπορείς να δεις  μέσα από τα μάτια του άλλου και να καταλάβεις τι βιώνει αλλά και τι του έχει συμβεί.

Κάθε φορά ενθουσιάζομαι με τις δυνατότητες και τα κατορθώματα των ανθρώπων και κάθε φορά αναρωτιέμαι πόσο υπέροχο και απελευθερωτικό θα ήταν για εκείνους να μπορούσαν έστω και για λίγο να δουν τον εαυτό τους μέσα από τα δικά μου μάτια.

Αφήνω πίσω για λίγο τις θεραπείες αλλά όχι τα συναισθήματα που έχω για όλους αυτούς τους ανθρώπους που μ’ εμπιστεύονται.  Αφήνω πίσω για λίγο την ατομική μου θεραπεία αλλά όχι τα εργαλεία και τα συναισθήματα που έχω γι’ αυτήν και κυρίως για όσα με δίδαξε ότι μπορώ να είμαι και έχω τη δύναμη να κάνω.

Γιατί όταν έχεις καταφέρει να αντιμετωπίσεις τους προσωπικούς σου δαίμονες και να βγεις νικητής, ξέρεις ότι αυτή τη γνώση δεν μπορείς και δεν πρέπει να την κρατήσεις για τον εαυτό σου. Αυτή τη γνώση πρέπει να τη μοιραστείς για να βοηθήσεις και άλλους ανθρώπους να κατακτήσουν την ηρεμία και την ψυχική γαλήνη που τους αξίζει.

Το γραφείο θα είναι ξανά ανοικτό από τις 28/08. Τηλ. επικοινωνίας: 6979447076

Σας εύχομαι ένα καλοκαίρι γεμάτο ευχάριστα συναισθήματα και όμορφες σκέψεις! ένα καλοκαίρι όπου θα είστε παρόντες σε κάθε στιγμή του!

Δεν έχουμε χρήματα για διακοπές. Πώς το λέμε στο παιδί, τι κάνουμε εναλλακτικά;

Μοιράσου το:

Όλα τα παιδιά κάνουν όνειρα για καλοκαιρινούς προορισμούς, βουτιές, παιχνίδια στη θάλασσα! Πώς όμως μπορούμε να τους πούμε ότι δεν θα πάμε διακοπές γιατί δεν έχουμε χρήματα, χωρίς να τα στεναχωρήσουμε και να αισθανθούν μειονεκτικά;

Σε πρώτο επίπεδο είναι καλό να συζητήσουμε ανοιχτά με τα παιδιά μας τους λόγους για τους οποίους δεν έχουμε την δυνατότητα να πάμε σε κάποιο νησί διακοπές.

Με απλά και κατανοητά λόγια μπορούμε να πούμε πως «Τα οικονομικά μας δεν μας επιτρέπουν να πάμε διακοπές όπως πέρυσι για παράδειγμα, ωστόσο μπορούμε να βρούμε όλοι μαζί τρόπους να περάσουμε καλά στην πόλη ή στο χωριό μας».

Μία ιδέα είναι να κάνουμε ένα ‘οικογενειακό συμβούλιο’ και να ανταλλάξουμε ιδέες για το τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να περάσουμε ευχάριστα το χρόνο μας. Με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά θα αισθανθούν ότι υπολογίζουμε την άποψή τους και ότι προσπαθούμε όλοι μαζί να βρούμε λύση.

Μία πιο οικονομική πρόταση θα μπορούσε να είναι ολιγοήμερες διακοπές σε κοντινούς προορισμούς με χαμηλό κόστος πρόσβασης (πχ. με το αυτοκίνητο) και διαμονής (πχ. κάμπινγκ).

Επίσης, μία ακόμη δυνατότητα είναι να γίνουμε «τουρίστες» στην περιοχή μας. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να επισκεφθούμε μέρη της περιοχής μας στα οποία δεν έχουμε πάει, να μάθουμε την τοπική ιστορία και να εξερευνήσουμε τον τόπο μας.

Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσαμε να φέρουμε τα παιδιά κοντά στη φύση, με μια βόλτα στο κοντινό πάρκο, με μία επίσκεψη στο δάσος, κάνοντας ποδήλατο ή οργανώνοντας εκεί ένα πικνίκ.

Αυτό που έχει σημασία δεν είναι τόσο ο τόπος αλλά ο τρόπος που θα περάσουμε τις διακοπές μας. Τα παιδιά δεν φαίνεται να έχουν ανάγκη από τουριστικά θέρετρα και πολυτελείς διακοπές. Αυτό που έχει σημασία είναι περάσουμε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μας, δείχνοντας τους ότι και εμάς είναι πιο σημαντικό το να είμαστε όλοι μαζί και να περνάμε όμορφα.

Αντί για ακριβές διακοπές μπορούμε να τους προσφέρουμε τους γονείς τους, απαλλαγμένους από εργασιακές υποχρεώσεις, e-mails, μηνύματα και άγχη. Ας είμαστε περισσότερο αυθόρμητοι και ας βρούμε δημιουργικούς (και οικονομικούς) τρόπους διασκέδασης, που σίγουρα αφενός θα αντισταθμίσουν τις οικονομικές δυσκολίες αφετέρου θα μας φέρουν ουσιαστικά κοντά με τα παιδιά μας.

Πηγή: http://mothersbird.gr/den-ehoyme-hrimata-gia-diakopes-pos-leme-sto-paidi-ti-kanoyme-enallaktika

Ο ψαράς και η χαμένη ευκαιρία… – Χόρχε Μπουκάϊ

Μοιράσου το:

Ένας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία για να ρίξει τα δίχτυα του.
Ξέρει πως όταν βγαίνει ο ήλιος έρχονται τα ψάρια στην παραλία για να φάνε αχιβάδες, γι΄αυτό πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει. 

Έχει ένα καλυβάκι στην παραλία και κατεβαίνει μες τη νύχτα με τα δίχτυα στον ώμο.
Με τα πόδια γυμνά και τα δίχτυα μισοαπλωμένα, μπαίνει στη θάλασσα.

Αυτή τη νύχτα, για την οποία μας μιλάει η ιστορία, όπως πάει να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το πασπατεύει και βλέπει πως είναι πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μια σακούλα.

Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει :
“Ποιός ηλίθιος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία…”
Και αμέσως διορθώνει : “Στη δική μου παραλία.”

“Κι εγώ, έτσι απρόσεκτος που είμαι, κάθε φορά που θα μπαίνω στο νερό, θα σκοντάφτω πάνω στις πέτρες….”
Αφήνει λοιπόν κάτω τα δίχτυα, σκύβει, πιάνει τη σακούλα και τη βγάζει από το νερό.
Την αφήνει στην ακροθαλασσιά, και ξαναμπαίνει με τα δίχτυα στο νερό.
Είναι θεοσκότεινα…΄Ισως γι΄αυτό, όπως βγαίνει πάλι από τη θάλασσα, πάλι σκοντάφτει πάνω στη σακκούλα που είναι τώρα έξω, στην παραλία.

Ο ψαράς σκέφτεται:”Δεν είμαι στα καλά μου”.
Βγάζει λοιπόν το σουγιά του, ανοίγει τη σακούλα και ψαχουλεύει. Έχει κάμποσες πέτρες, μεγάλες σαν πορτοκάλια, βαριές και στρογγυλεμένες.
Ο ψαράς ξανασκέφτεται “μα ποιός είναι αυτός ο ηλίθιος που τυλίγει πέτρες και τις πετάει στο νερό…”
Ενστικτωδώς, παίρνει μία, τη ζυγίζει στο χέρι του και την πετάει στη θάλασσα.

Μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά ακούει τον θόρυβο της πέτρας που βουλιάζει στα βαθιά. Πλουπ!

Βάζει το χέρι του στη σακούλα, παίρνει άλλη μια πέτρα και την πετάει στο νερό. Ακούει ξανά το πλουπ!

Αυτή την πετάει από την άλλη μεριά, πλαφ! Μετά, αρχίζει να τις εκσφενδονίζει δύο δύο και ακούει πλουπ – πλουπ!
Ύστερα προσπαθεί να τις ρίξει πιο μακριά, και με γυρισμένη την πλάτη, και με όλη του τη δύναμη, πλουπ – πλαφ!….

Διασκεδάζει…ακούει τους διαφορετικούς ήχους, πετάει πέτρες, υπολογίζει το χρόνο που κάνουν να πέσουν στο νερό, και δοκιμάζει…πότε με δύο, πότε με μία, και με κλειστά μάτια τώρα, και με τρεις μαζί…και συνεχίζει να πετάει τις πέτρες στη θάλασσα.

Μέχρι που αρχίζει να βγαίνει ο ήλιος.

Ο ψαράς ψαχουλεύει και βρίσκει μονάχα μία πέτρα μέσα στη σακούλα.

Ετοιμάζεται λοιπόν να την πετάξει πιο μακριά από τις άλλες, γιατί είναι η τελευταία κι εχει ήδη βγει ο ήλιος.

Και όπως τεντώνει το χέρι του προς τα πίσω για να την πετάξει με όλη του τη δύναμη, αρχίζει να φωτίζει ο ήλιος και βλέπει στην πέτρα μια χρυσαφένια μεταλλική λάμψη που του τραβάει την προσοχή.

Ο ψαράς συγκρατεί την παρόρμηση να πετάξει την πέτρα και την κοιτάζει προσεκτικά.
Η πέτρα αντανακλά τον ήλιο μέσα από τη βρωμιά που την καλύπτει. Την τρίβει ο ψαράς λες κι είναι μήλο πάνω στα ρούχα του, και η πέτρα αρχίζει να λάμπει ακόμη πιο πολύ. Έκπληκτος, τη χτυπάει ελαφρά και αντιλαμβάνεται ότι είναι από μέταλλο. Αρχίζει τότε να την τρίβει και να την καθαρίζει με άμμο και με το πουκάμισό του, και συνειδητοποιεί πως η πέτρα είναι από καθαρό χρυσάφι.
Μια πέτρα από ατόφιο χρυσάφι σε μέγεθος πορτοκαλιού! Η χαρά του σβήνει, όμως, μόλις σκέφτεται ότι η πέτρα αυτή είναι σίγουρα ίδια με όλες τις άλλες που πέταξε στη θάλασσα.

Και σκέφτεται: “Τι χαζός που ήμουνα!

Είχε στα χέρια του μια σακούλα γεμάτη πέτρες από χρυσό και τις πετούσε στη θάλασσα γιατί του άρεσε να ακούει τον ηλίθιο θόρυβο που έκαναν όταν έπεφταν στο νερό…Αρχίζει τότε να οδύρεται, να κλαίει και να θρηνεί…να λυπάται για τις χαμένες πέτρες…Και να σκέφτεται πως είναι άτυχος, ένας δυστυχισμένος άνθρωπος…είναι τρελλός, είναι ηλίθιος…

Μετά σκέφτεται…Αν έμπαινε στη θάλασσα, αν κατάφερνε να βρει μια στολή δύτη και βούταγε στα βαθιά, αν ήταν μέρα, αν είχε τον εξοπλισμό που έχουν οι δύτες για να ψάξει…
Κι όλο κλαίει γοερά και οδύρεται….

Ο ήλιος έχει πια ανατείλει.

Και ξαφνικά συνειδητοποιεί πως έχει ακόμη την πέτρα…συνειδητοποιεί πως, ο ήλιος θα μπορούσε να είχε αργήσει ένα δευτερόλεπτο ακόμη, ή εκείνος θα μπορούσε να είχε ρίξει την πέτρα πιο γρήγορα, και τότε δεν θα είχε μάθει ποτέ για τον θησαυρό που έχει τώρα στα χέρια του.

Αντιλαμβάνεται τελικά ότι κατέχει έναν θησαυρό, κι ότι ο θησαυρός αυτός είναι από μόνος του μια τεράστια περιουσία για έναν φτωχό ψαρά όπως εκείνος.

Αντιλαμβάνεται πόσο τυχερός είναι που μπορεί να κρατήσει τον θησαυρό που έχει ακόμα στα χέρια του.

******************************************************
Μακάρι να μπορούσαμε να είμαστε πάντοτε τόσο σοφοί ώστε, να μην κλαίμε για τις πέτρες, τις ευκαιρίες, που απροετοίμαστοι ίσως τις πετάξαμε, τις χαραμίσαμε, τα πράγματα εκείνα που έφερε η θάλασσα και τα πήρε μετά…

Μακάρι να είμαστε έτοιμοι να δούμε τη λάμψη στις πέτρες που έχουμε στα χέρια μας, και να μπορούμε να τις χαιρόμαστε για την υπόλοιπη ζωή μας.

Χόρχε Μπουκάϊ

Πηγή: http://antikleidi.com/2014/07/23/psaras-efkeria/

Η τέλεια μητέρα για μια κόρη

Κάθε παιδί γεννιέται ολοκληρωμένο και μοναδικό. Όλα όσα χρειάζεται …

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …