Μήνας: Σεπτέμβριος 2017

Δεν αρκεί μόνο η αγάπη

Μοιράσου το:

Νομίζουμε ότι το πιο δύσκολο πράγμα σε μια σχέση είναι να βρούμε το κατάλληλο άτομο και ότι, αφού το βρούμε, ερωτευόμαστε και ζούμε ευτυχισμένοι για πάντα. Όμως τα πράγματα είναι έτσι μόνο στα παραμύθια. Στην πραγματικότητα, το να διατηρήσεις μια σχέση δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Το ποσοστό των διαζυγίων μας δείχνει ότι η αγάπη δεν είναι αρκετή για να λειτουργήσει μια σχέση. Χρειάζονται κι άλλοι παράγοντες.

Ένας βασικός λόγος για τον οποίο τα ζευγάρια ζητούν βοήθεια από έναν σύμβουλο γάμου, είναι ότι ο ένας ή και οι δύο, έχουν φτάσει σε αδιέξοδο και θέλουν να βγουν από τη σχέση, εκτός αν υπάρξει μια σημαντική αλλαγή. Συνήθως δεν είναι υπαίτιος κάποιος από τους δύο. Τα προβλήματα προκαλούνται από κακή αλληλεπίδραση ανάμεσα στο ζευγάρι, η οποία έχει κρατήσει τόσο πολύ καιρό, που η βασική αιτία των προβλημάτων τους είναι πλέον άγνωστη.

Οι γυναίκες ζητούν βοήθεια πιο συχνά απ’ ότι οι άντρες, μάλλον επειδή οι άντρες έχουν γαλουχηθεί έτσι ώστε να είναι σκληροί και να διαχειρίζονται μόνοι τους τα προβλήματα ενώ οι γυναίκες έχουν μάθει να ζητάνε βοήθεια. Οι άντρες χρειάζεται να εκπαιδευτούν στο να ζητάνε βοήθεια.

Μια βασική αιτία των προβλημάτων στις σχέσεις είναι το θέμα της επικοινωνίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να μιλήσουν ο ένας στον άλλο. Συνήθως το ζευγάρι έχει περάσει χρόνια με διαφωνίες, καυγάδες ή αποφεύγοντας να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της σχέσης αλλά κάποια στιγμή αναπόφευκτα, κάποιος απ’ τους δύο φτάνει στα όρια του. Κάποια από τα σημάδια που δείχνουν ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα επικοινωνίας στο ζευγάρι είναι: το χάσιμο της εμπιστοσύνης, αμφιβολία αν αγαπιούνται ακόμα, συνεχείς καυγάδες, δυσκολία να συμφωνήσουν σε οτιδήποτε. Πολλές φορές, τα προβλήματα συμπεριφοράς ενός παιδιού στο σπίτι ή στο σχολείο, είναι άμεσα συνδεδεμένα με την αδυναμία του ζευγαριού να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Ο στόχος της συμβουλευτικής διαδικασίας είναι να εκπαιδευτεί το ζευγάρι σε συγκεκριμένες δεξιότητες που είναι ουσιαστικές για να παραμείνει μια σχέση ζωντανή και να μπορεί να εξελίσσεται.

Έτσι λοιπόν, η αγάπη είναι καθοριστική σε μια σχέση αλλά θα δούμε παρακάτω κάποια συστατικά που κρατούν ζωντανή την αγάπη και τη σχέση υγιή.

Ø Δύο ώριμα άτομα

Ώριμο άτομο είναι αυτό που έχει αίσθηση του εαυτού του. Έχει την ικανότητα να αναγνωρίζει ότι και τα δύο μέλη της σχέσης είναι διαφορετικά. Μπορεί να δει ότι ο καθένας έχει μια διαφορετική κληρονομιά, έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης, διαφορετικά συναισθήματα και πεποιθήσεις. Το ώριμο άτομο είναι σε θέση να αναγνωρίζει το Εγώ, το Εμένα και το Εμείς στη σχέση.

Με τόσο διαφορετικές προσωπικότητες, σκέψεις και συναισθήματα, είναι ένα θαύμα το πώς καταφέρνουμε να ερχόμαστε κοντά. Χωρίς το στοιχείο της ωριμότητας, ένα ζευγάρι μπορεί να μπερδευτεί πολύ, ακριβώς επειδή τα μέλη χάνουν τον εαυτό τους μέσα στη σχέση. Μπορεί να γίνουν ζηλιάρηδες, εξαρτητικοί, μνησίκακοι και απόμακροι. Όλα αυτά μπορεί να υπονομεύσουν τον αρχικό σκοπό για τον οποίο έγιναν ζευγάρι.

Ø Καλές επικοινωνιακές δεξιότητες

Είναι πολύ σημαντική η ικανότητα να μιλάει ο ένας στον άλλο για τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τα θέλω του. Η καλή, ανοιχτή και ειλικρινής επικοινωνία είναι όπως το λάδι της μηχανής για ένα αυτοκίνητο. Χωρίς λάδι στο αυτοκίνητο, τα εσωτερικά μέρη θα καούν και το αυτοκίνητο θα πάει για παλιοσίδερα.

Η επικοινωνία είναι καθοριστικής σημασίας. Ο άλλος δεν μπορεί να διαβάσει το μυαλό μας. Για να πάει καλά μια σχέση, πρέπει οι σύντροφοι να εκφράζουν αυτά που τους αρέσουν, αυτά που δεν τους αρέσουν, τις επιθυμίες τους, τις ελπίδες τους, τα όνειρά τους και τα προβλήματα που έχουν. Αν η επικοινωνία σ’ ένα ζευγάρι είναι περιορισμένη, στο μέλλον θα αντιμετωπίσουν πολύ σημαντικά προβλήματα. Όπως πηγαίνουμε το αυτοκίνητο για αλλαγή λαδιών, ώστε να το συνεχίσει να είναι γερό, γιατί να μην ζητήσουμε τη βοήθεια ειδικού για να βελτιώσουμε τον τρόπο που επικοινωνούμε και έτσι να διατηρήσουμε τη σχέση σε καλή κατάσταση;

Ø Ικανότητα προσαρμογής στις αλλαγές

Οι σχέσεις δεν είναι στατικές. Μεταβάλλονται συνέχεια καθώς περνούν μέσα από ένα κύκλο ζωής: μήνας του μέλιτος, απόκτηση παιδιών, κρίση μέσης ηλικίας, σύνδρομο της άδειας φωλιάς και η περίοδος αναπροσαρμογής, θάνατος ενός από τους δύο συντρόφους και το τέλος της σχέσης. Όλα αυτά τα στάδια απαιτούν αλλαγή, εκμάθηση και διερεύνηση νέων πεδίων. Αν ένα ή και τα δύο μέλη της σχέσης γίνει άκαμπτος και αντιστέκεται στις απαραίτητες αλλαγές, τότε η σχέση μπορεί να καταλήξει σε διαζύγιο.

Ένας βασικός λόγος για τον οποίο τα ζευγάρια χωρίζουν είναι ότι δεν μπορούν να αλλάξουν έτσι ώστε να ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις της σχέσης. Ο ένας ή και οι δύο, δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να κάνουν τις απαιτούμενες αλλαγές ώστε να συνεχίσει η σχέση να εξελίσσεται και έτσι η σχέση τελείωσε. Χρειάζεται να έχουμε υπόψη ότι η αλλαγή είναι μέρος της ανθρώπινης κατάστασης. Αν δεν ήταν, θα παραμέναμε όλοι βρέφη και θα φορούσαμε πάνες!

Ø Ικανότητα για συμβιβασμό

Ικανότητα για συμβιβασμό σημαίνει να θέλεις και να μπορείς να βρίσκεις τη μέση οδό. Είναι ένα δείγμα ωριμότητας και χρειάζεται να υπάρχει σε όλες τις σχέσεις. Αν πάντα ο ένας κάνει το δικό του, τότε ο άλλος μοιραία θα νιώθει μνησικακία επειδή κυριαρχείται. Τέτοια αρνητικά συναισθήματα μπορούν να καταστρέψουν οποιαδήποτε σχέση. Όταν βρίσκεις τη μέση οδό, ικανοποιείς και τις δύο όψεις τις σχέσης: να δίνεις και να παίρνεις.

Ø Προθυμία να δουλέψεις μαζί με τον άλλο

Η σχέση είναι όπως μια επαγγελματική συνεργασία. Έχει κοινούς στόχους, επενδύσεις και ευθύνες. Όπως σε κάθε επιχείρηση, αν δεν δουλέψεις μαζί με τον άλλο, η επιχείρηση θα είναι αναποτελεσματική και πιθανότατα δεν θα υπάρχει για πολύ. Το να μπορείς να δουλέψεις μαζί με τον άλλο σημαίνει να αναγνωρίζεις τα δυνατά του στοιχεία και να τον βοηθάς να τα βγάλει, αναγνωρίζοντας παράλληλα και τις αδυναμίες του και μαθαίνοντας πώς να μετατρέπεις τις αδυναμίες σε προσόντα.

Ø Να ξέρεις πότε να κάνεις πίσω

Ο καθένας χρειάζεται χώρο να αναπνέει, να βάζει σε τάξη τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Αν κάποιος στηρίζεται συνεχώς σε σένα, θα έχεις μια τάση να τον απομακρύνεις, για να ανακουφιστείς από το βάρος του να τον κουβαλάς ολοένα. Ο προσωπικός χώρος, σου δίνει τη δυνατότητα να δεις τα πράγματα πιο καθαρά.

Ø Υποστήριξη και εμπιστοσύνη

Ένα από τα πλεονεκτήματα μιας σχέσης είναι ότι έχουμε κάποιον να μας υποστηρίξει και να επιβεβαιώσει την ύπαρξή μας. Αυτή η υποστήριξη ενισχύει την εμπιστοσύνη που χρειάζεται σε κάθε σχέση. Χωρίς αμοιβαία υποστήριξη, δεν μπορεί να προκύψει μια σχέση εμπιστοσύνης. Κάθε μέλος της σχέσης χρειάζεται να καλύπτει τις συναισθηματικές του ανάγκες, προκειμένου να συνεχίσει να επενδύει στη σχέση. Η συνεχιζόμενη υποστήριξη και η συναισθηματική παρουσία για τον άλλο, είναι οι τρόποι με τους οποίους αναπτύσσεται η εμπιστοσύνη. Αν καλλιεργηθεί και διατηρηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης, τότε αυξάνεται η ικανότητα να δοκιμάζεις νέες καταστάσεις και να παίρνεις νέα ρίσκα. Επίσης, όταν υπάρχει υποστηρικτική σχέση, ευνοείται πολύ και η σεξουαλική δραστηριότητα του ζευγαριού.

Ø Αγάπη, τρυφερότητα, σεξουαλική επαφή

Η ανοιχτή έκφραση των συναισθημάτων είναι ζωτικής σημασίας για τη συνεχή εξέλιξη της σχέσης. Η σεξουαλική επαφή είναι σημαντική αλλά δεν θα πρέπει να είναι το μόνο συστατικό της σχέσης. Είναι το κερασάκι της τούρτας και μπαίνει εκεί όταν έχουν αναμειχθεί όλα τα παραπάνω συστατικά. Η σεξουαλική επαφή ξεκινά εκτός κρεβατοκάμαρας. Αν θέλετε να αυξήσετε τη συχνότητα και την έντασή της, προσπαθήστε να αυξήσετε την συχνότητα και την ποιότητα στην επικοινωνία, στην προθυμία για συνεργασία, στο μοίρασμα του εαυτού, στην ευγένεια, στην υποστήριξη, στο να δίνετε χώρο και ελευθερία να εξερευνήσει ο καθένας τα προσωπικά του ενδιαφέροντα. Όλα αυτά τα συστατικά θα συμβάλλουν στην ενίσχυση της σεξουαλικής επαφής.

Μια τελευταία κουβέντα για τις σχέσεις.

Αν είστε σε μια σχέση όπου αντιμετωπίζετε κάποια προβλήματα και δεν ξέρετε τι να κάνετε, είναι χρήσιμο να γνωρίζετε τι μπορεί να σας προσφέρει ένας ειδικός σύμβουλος:

  • Να σας ακούσει προσεκτικά.
  • Να σας δώσει υποστήριξη και καθοδήγηση.
  • Να σας βοηθήσει να ξεκαθαρίσετε ποια είναι η αιτία των προβλημάτων, αν μπορούν να ξεπεραστούν και με ποιο τρόπο.
  • Να σας βοηθήσει να βελτιώσετε τις επικοινωνιακές σας δεξιότητες.

Οφείλουμε στον εαυτό μας και στο σύντροφό μας να βρούμε απαντήσεις για τα προβλήματα τη σχέσης. Να θυμάστε ότι κανείς δεν έχει εκπαιδευτεί στο πώς να έχει μια τέλεια σχέση, οπότε αναγκαστικά θα αντιμετωπίζουμε προβλήματα. Άλλωστε, ένας σοφός και δυνατός άνθρωπος είναι σε θέση να αναγνωρίζει ότι έχει κάποιο πρόβλημα και αναζητά μια λύση γι’ αυτό, αντί να κάνει πως δεν το βλέπει.

Πηγή:http://socialsecurity.gr/ψυχολογία/δεν-αρκεί-μόνο-η-αγάπη/

Η κακία δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται & διδάσκεται στην παιδική ηλικία. Άλις Μίλερ

Μοιράσου το:

“Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού”.

Μια προσπάθεια γνωριμίας με το έργο της διάσημης «αυτοαφορισμένης» από την ψυχαναλυτική εταιρεία Άλις Μίλερ (1923-2010) μέσα από αποσπάσματα βιβλίων της, τα οποία έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Ροές. Από την Κρυσταλία Πατούλη

– Oι δικτάτορες είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και σε ψυχαναγκαστική επανάληψη. Και πάντα νέα θύματα θα πληρώνουν το τίμημα. Και ο Χίτλερ με τη συμπεριφορά του αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο πώς ήταν ο πατέρας του: καταστροφικός, ανελέητος, επιδειξιμανής, αδιάκριτος, αλαζονικός, διεστραμμένος, εγωκεντρικός, κοντόφθαλμος και ανόητος. Με την ασυνείδητη μίμησή του τού έμεινε πιστός. Για τον ίδιο λόγο παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν επίσης δικτάτορες όπως ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Τσαουσέσκου, ο Ιντί Αμίν, ο Σαντάμ Χουσείν και τόσοι άλλοι. Η βιογραφία του Χουσείν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας ταπείνωσης παιδιού, την οποία αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες θύματα της εκδικητικότητάς του.

– Η άρνηση να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα φαντάζει παράδοξη, ωστόσο δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Ο αδίστακτος τύραννος κινητοποιεί τους συγκαλυμμένους φόβους των ανθρώπων που κακοποιούνται όταν ήταν παιδιά, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν -και εξακολουθούν να μην μπορούν- να κατηγορήσουν τον πατέρα τους και οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτόν, παρά τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί. Ο τύραννος συμβολίζει αυτόν τον πατέρα από τον οποίο τα άτομα κρέμονται με κάθε τους κλωστή, με την ελπίδα ότι κάποτε, επιστρατεύοντας την τυφλότητά τους, θα τον μετατρέψουν σε στοργικό άνθρωπο.

– Κατά τη γνώμη μου, αν δεν έχουμε συνείδηση τι μας συνέβη κατά τα πρώτα στάδια της ζωής μας, όλη η υπόθεση του πολιτισμού δεν ειναι παρά μια φάρσα. Οι συγγραφείς θέλουν να γράφουν καλή λογοτεχνία, αλλά ΔΕΝ αναζητούν την ασυνείδητη πηγή της δημιουργικότητάς τους, την έντονη επιθυμία τους για έκφραση και επικοινωνία. Οι περισσότεροι φοβούνται μήπως χάσουν την ικανότητά τους. Παρόμοιο φόβο διακρίνω και σε πολλούς ζωγράφους, ακόμα και σε αυτούς που (κατά τη γνώμη μου) στους πίνακές τους εκφράζουν σαφώς τους ασυνείδητους φόβους τους, όπως παραδείγματος χάρη στον Φράνσις Μπέικον, στον Ιερώνυμο Μπος, στον Σαλβαδόρ Νταλί και σε πολλούς ακόμα σουρεαλιστές. Με το έργο τους επιζητούν βέβαια την επικοινωνία, αλλά σε ένα επίπεδο που να υπηρετεί ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ – και αυτήν την κατάσταση την ονομαζουν τέχνη.

(Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ, εκδ. ροές – 2009)

– Εάν ερχόταν κάποιος και μου διηγιόταν την ιστορία των παιδικών μου χρόνων, με κάθε λεπτομέρεια, μiα ιστορία που πρόσφατα ανακάλυψα, δεν θα είχε καμιά επίδραση πάνω μου. Θα πίστευα ή δεν θα πίστευα τη διήγησή του, αλλά ακόμη και στην πρώτη περίπτωση δεν θα ήταν τίποτε άλλο παρά η ιστορία ενός ξένου ανθρώπου – επειδή ακριβώς δεν την είχα βιώσει (την είχα απωθήσει άρα ήταν σαν να μη με αφορά, σαν να μην την είχα ζήσει).

– Η μοναδική πρόσβαση, αυτή που πραγματικά μπορούσε να με βοηθήσει να εγκαταλείψω τις διανοητικές αντιστάσεις μου, ανοίχτηκε μπροστά μου χάρη στα συναισθήματα του πολύ μικρού παιδιού μέσα μου, αυτού που ήταν ο μοναδικός μάρτυρας των κακοποιήσεων της μητέρας μου. Πώς κατάφερα, παρ’ όλα αυτά, να απαλλαγώ από την απώθηση; Τα κατάφερα, επειδή ήθελα με κάθε τίμημα να μάθω την αλήθεια και, τελικά βρήκα ένα πρόσωπο-αρωγό που με βοήθησε να την αναζητήσω.

– Ερχόμενη αντιμέτωπη με την παιδική μου ηλικία, ξέρω ότι οι καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές τάσεις δεν μπορούν να εξαλειφθούν ούτε με την βοήθεια της ανατροφής ούτε με τη βοήθεια της παραδοσιακής ψυχοθεραπείας. Για κάποιο διάστημα ίσως φαίνεται ότι επιτυγχάνεται, ειδικά εάν τα θύματα του εμπλεκόμενου σιωπούν. Εάν είναι ο ίδιος θύμα, τότε η ψυχιατρική, συχνά μέσω περιττών επεμβάσεων (φάρμακα κλπ), θα τον εμποδίσει να συνειδητοποιήσει το κακό που κάνει στον εαυτό του. Αργά ή γρήγορα όμως θα αποδειχθεί ότι η καταστροφή της ζωής, εφόσον δεν συνειδητοποιείται, μπορεί να οδηγήσει μόνο σε νέες καταστροφές.

– Η ανελέητη σκληρότητα των γονέων μεταφέρεται στα παιδιά τους και τα εξωθεί να φερθούν το ίδιο ανελέητα στον εαυτό τους και σε άλλους, όσο αποφεύγουν την αλήθεια.

– Το δόγμα της «σκιάς» του Γιουνγκ, και η αντίληψη ότι το κακό είναι η άλλη όψη του νομίσματος του καλού εξυπηρετούν την άρνηση της πραγματικότητας του κακού. Όμως το κακό είναι μια πραγματικότητα. Δεν είνα έμφυτο, είναι επίκτητο, και ποτέ δεν είναι η άλλη όψη του νομίσματος του καλού, αλλά ο καταστροφέας του. Ο Σαίξπηρ το είχε αντιληφθεί. Έβλεπε και κατέδειξε τις ρίζες του κακού, αλλά δεν προσπάθησε ποτέ να μετριάσει το κακό μέσω ψυχολογικών αιτιολογήσεων, όπως για παράδειγμα κάνει η ψυχανάλυση.

– Ο Ριχάρδος Γ’, ο Μάκβερθ και άλλοι είναι κακοί επειδή καταστρέφουν, ακόμη κι αν γνωρίζουμε για ποιο λόγο έγιναν τέτοιοι. Η γνώση μας δεν μπορεί να τους αλλάξει. Εάν οι ίδιοι δεν αντιλαμβάνονταν μόνο διανοητικά, αλλά μπορούσαν να νιώσουν με  το συναίσθημά τους πώς εξελίχθηκαν σε κακούς ανθρώπους, τότε θα μπορούσαν να αλλάξουν.

– Τότε μόνο θα μπορούσαν να άρουν τους φραγμούς τους και βιώνοντας τους απωθημένους πόνους τους να απελευθερώσουν το κακοποιημένο παιδί που είχαν υπάρξει, που δεν ήθελε να βλάψει κανέναν, όταν ήρθε στον κόσμο, το παιδί που ήθελε να αγαπήσει, αλλά δεν έβρισκε κανέναν που να του το επιτρέπει. Το μόνο που έβρισκε ήταν συρματοπλέγματα και τείχη και πίστεψε ότι αυτός είναι ο κόσμος.

– Όταν μεγάλωσε, έχτισε γιγαντιαίους κόσμους γεμάτους τείχη και συρματοπλέγματα, ή περίπλοκα φιλοσοφικά και ψυχολογικά συστήματα, ελπίζοντας και προσμένοντας ακόμη ότι θα ανταμειφθεί για αυτά με αγάπη. Την αγάπη που ποτέ δεν έλαβε από τους γονείς όταν ακόμα η ζωή του ήταν «ανάξια».

– Το κακοποιημένο, υποτιθέμενα «κακό» παιδί θα γίνει ένας κακός ενήλικος και θα δημιουργήσει αργότερα έναν κακό κόσμο, εάν δεν τον βοηθήσει ένα πρόσωπο-αρωγός. Το παιδί που έχει λάβει φροντίδα και προσοχή θα φτιάξει έναν κόσμο διαφορετικό γιατί η βιολογική μας αποστολή είναι να προστατεύουμε την ανθρώπινη ζωή και όχι να την καταστρέφουμε.

– Δεν είναι αλήθεια ότι το κακό, το καταστροφικό και το διεστραμμένο στοιχείο ανήκουν απαραίτητα στην ανθρώπινη φύση, παρ’ όλο που το ακούμε συνέχεια. Εκείνο που αληθεύει, αντίθετα, είναι ότι το κακό αναπαράγεται διαρκώς φέρνοντας αμέτρητο πόνο και δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους, κάτι που επίσης μπορεί να αποφευχθεί.

– Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού.

(Η απαγορευμένη γνώση, Ροές – 2011)
——————————————–
– Σ’ αυτό το βιβλίο ταυτίζομαι με την Εύα. Όχι την Εύα – παιδί της παράδοσης, που σαν την κοκκινοσκουφίτσα του παραμυθιού, ανυποψίαστη, εξαπατήθηκε από ένα ζώο, αλλά μια Εύα που διέκρινε την αδικία της κατάστασής της, απέρριψε την εντολή «σου απαγορεύω τη γνώση», θέλησε να καταλάβει σε βάθος τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό και αποφάσισε να αναλάβει την πλήρη ευθύνη της πράξης της.

– Η εικόνα του Θεού που μας δόθηκε φτιάχτηκε από ανθρώπους που ανατράφηκαν με τις αρχές της μαύρης παιδαγωγικής (με τις οποίες η βίβλος είναι γεμάτη), για τους οποίους ο σαδισμός, η αποπλάνηση, η τιμωρία, η κατάχρηση της εξουσίας ανήκαν στην καθημερινότητα της παιδικής τους ηλικίας. Η βίβλος γράφτηκε από άντρες. Θα πρέπει να θεωρήσουμε πως αυτοί οι άντρες δεν είχαν καλές εμπειρίες από τους πατεράδες τους. Προφανώς κανένας από αυτούς δεν είχε πατέρα κάποιον που να χαιρόταν με τη δίψα του παιδιού του για μάθηση, που να μην απαιτούσε από αυτό τίποτα το ακατόρθωτο και να μην το τιμωρούσε. Γι αυτό το λόγο έφτιαξαν μια θεϊκή εικόνα που τα σαδιστικά χαρακτηριστικά της δεν τους προξενούσαν εντύπωση.

– Ποτέ δεν πόθησα έναν παράδεισο για τον οποίον προϋπόθεση της ευτυχίας θα ήταν η υπακοή και η άγνοια. Πιστεύω στη δύναμη της αγάπης, κάτι που δεν σημαίνει να είναι κανείς καλός και υπάκουος. Για μένα η αγάπη έχει να κάνει με το να είμαστε πιστοί στον εαυτό μας, την ιστορία μας τα συναισθήματα και τις ανάγκες μας. Μέσα σε αυτά περικλείεται και η λαχτάρα για γνώση. Προφανώς ο Θεός ήθελε να «κλέψει» από τον Αδάμ και την Εύα αυτή την πίστη στον εαυτό τους.

– Σήμερα στην ιατρική δεν αρνουνται πλέον πως το σώμα μας έχει αποθηκεύσει όλες τις πληροφορίες που σχετίζονται με τα βιώματα της ζωής μας. Ωστόσο η ιατρική πολύ συχνά δεν γνωρίζει πώς να τα αποκρυπτογραφήσει. Και όμως διαπιστώνουμε ότι πολλά σοβαρά συμπτώματα ασθενειών μπορούν να εξαφανιστούν αν επιτευχθεί η αποκρυπτογράφηση αυτή.

– Κάποτε θα γνωρίζει όλος ο κόσμος, ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται και διδάσκεται στην παιδική ηλικία. Η πρώτη εντολή θα έπρεπε να ορίζει: Τίμα τα παιδιά σου ώστε να μη χρειάζεται να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας απέναντι στον παιδικό πόνο και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο. Οι νέοι που επιτίθενται σε συμμαθητές τους με σωματική βία ή φθάνουν ακόμα και στο φόνο δεν το κάνουν γιατί κάποτε τους κακόμαθαν από υπερβολική αγάπη αλλά γιατί μεγάλωσαν σε συνθήκες εγκατάλειψης και κακοποιήθηκαν χωρίς να τους επιτραπεί να αντιδράσουν.

 – Το γέλιο είναι υγεία, αναμφισβήτητα, ωστόσο μόνον εκεί όπου υπάρχει και λόγος για γέλια. Όμως το να γελάμε με τον ίδιο μας τον πόνο ειναι μια μορφή απώθησης της οδύνης που μας προκάλεσε και μας επιτρέπει να προσπερνάμε τυφλά τις αιτίες της προέλευσής του.

– Στις περισσότερες αυτοβιογραφίες που γνωρίζω, οι συγγραφείς κρατούν μια συναισθηματική απόσταση από τον πόνο του παιδιού. Μικρή δόση ενσυναίσθησης και μια εντυπωσιακή έλλειψη εξανάστασης αποτελούν συνήθως τον κανόνα. Η αδικία, η συναισθηματική αμνησία και η συνακόλουθη βιαιότητα των ενηλίκων δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της ανάλυσης, απλώς περιγράφονται.

(Το ξύπνημα της Εύας, εκδ ροές – 2007)
—————————————

“Δεν ήταν τα ωραία ή τα ευχάριστα συναισθήματα αυτά που με οδήγησαν στη συνειδητοποίηση νέων πραγμάτων, αλλά εκείνα ενάντια στα οποία είχα παλέψει πιο έντονα: εκείνα δηλαδή που μ’ έκαναν να αισθάνομαι πρόστυχος, μικροπρεπής, τσιγκούνης, ανίκανος, ταπεινωμένος, απαιτητικός, πικρόχολος, μπερδεμένος και πάνω απ’ όλα, λυπημένος και μόνος μου. Μέσα από αυτές ακριβώς τις εμπειρίες, τις οποίες είχα αποφύγει τόσο καιρό, σιγουρεύτηκα πως τώρα πια καταλαβαίνω κάτι για τη ζωή μου που προέρχεται από τον πυρήνα της ύπαρξής μου, κάτι που δεν θα μπορούσα να μάθω από κανένα βιβλίο!”

(Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας ή Το δράμα του προικισμένου παιδιού, εκδ. Ροές – 2003)

————————————–

«Το κύριο θέμα όλων των βιβλίων μου είναι η άρνηση των δεινών που έχουμε υποστεί στην παιδική μας ηλικία. Καθένα από τα βιβλία πραγματεύεται κάποια πτυχή αυτού του φαινομένου και επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα»

Άλις Μίλερ (1923-2010) σπούδασε στη Βασιλεία (Ελβετία) φιλοσοφία, ψυχολογία και κοινωνιολογία. Μετά τη διδακτορική διατριβή της εκπαιδεύτηκε στη Ζυρίχη ως ψυχαναλύτρια και, για 20 χρόνια, εξάσκησε αυτό το επάγγελμα ενώ παράλληλα δίδασκε. Το 1980 αποφάσισε να σταματήσει την ψυχαναλυτική και διδακτική πρακτική και να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων. Από τότε έχει δημοσιεύσει 13 βιβλία, με τα οποία γνωστοποίησε στο ευρύ κοινό τα αποτελέσματα των ερευνών της όσον αφορά τις αιτίες και τις συνέπειες των τραυμάτων της παιδικής ηλικίας.
Πιο συγκεκριμένα η Άλις Μίλερ ασχολήθηκε με τους κρυφούς χειρισμούς των γονέων κατά τη διάρκεια της ανατροφής των παιδιών τους, με τις διάφορες στρατηγικές προφύλαξης ενάντια στα τραύματα της παιδικής ηλικίας, με τις συνέπειες απώθησης αυτών των τραυμάτων σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο και τέλος, με τις σύγχρονες δυνανατότητες ανάλυσης των συνεπειών των παιδικών τραυμάτων. Γι’ αυτές τις έρευνές της η συγγραφέας έχει κερδίσει τη διεθνή αναγνώριση.
Από την αρχική δημοσίευση του «Δράματος του Προικισμένου Παιδιού» (1979) ως την πρόσφατη αναθεώρησή του (1995) πέρασαν σχεδόν είκοσι χρόνια.
Σε αυτό το διάστημα, οι προσωπικές εμπειρίες της συγγραφέως, οι νέες θεραπευτικές μέθοδοι, τα ιστορικά των αναγνωστών και αναγνωστριών που επικοινώνησαν γραπτώς μαζί της, και που ο αριθμός τους υπολογίζεται σε πολλές χιλιάδες, καθώς και η συνεχιζόμενη έρευνά της γύρω από την παιδική ηλικία, την οδήγησαν σε περαιτέρω διευκρινήσεις και αναθεωρήσεις των προηγούμενων απόψεών της, τις οποίες κατέγραψε και ανέλυσε στα βιβλία της.

Πηγή: http://www.awakengr.com/kakia-den-ine-emfyti-alla-paragete-didaskete-stin-pediki-ilikia-alis-miler/ 

 

 

 

Πώς να θεραπεύσετε τις συναισθηματικές πληγές

Μοιράσου το:

Οι συναισθηματικές πληγές μάς βοηθούν να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Ορισμένες φορές είναι πολύ δύσκολο αλλά θα πρέπει να μάθετε να τις θεραπεύετε προκειμένου να κοιτάτε μπροστά και να σκέφτεστε το μέλλον σας με αισιοδοξία.

Πόσες φορές έχετε πληγωθεί; Πρέπει να μάθετε να αντιμετωπίζετε τα συναισθηματικά τραύματα ακόμα και αν είναι πολύ δύσκολο καθώς ο πόνος παραμένει και κατά συνέπεια υποφέρετε. Ορισμένες φορές μάλιστα μένουν μέσα μας για πάντα.

Μερικές συναισθηματικές πληγές είναι βαθύτερες από κάποιες άλλες. Μερικές εξαφανίζονται χωρίς να αφήσουν ίχνη ενώ άλλες αφήνουν ένα ανεξίτηλο σημάδι που ποτέ δεν θεραπεύετε πλήρως. Μερικές πληγές δεν κλείνουν ποτέ…ή τουλάχιστον έτσι πιστεύατε μέχρι πρότινος.

Ίσως να σκέφτεστε ότι η ζωή σας θα ήταν πολύ καλύτερη αν δεν υποφέρατε ποτέ, αν κανένας δεν σας είχε πληγώσει. Ωστόσο, αυτό που δεν λαμβάνετε υπόψη σας είναι ότι αυτές οι πληγές αποτελούν μαθήματα ζωής. Σας μεταμορφώνουν και σας αναγκάζουν να ωριμάσετε σαν άτομα.

Όλες οι εμπειρίες σας, θετικές και αρνητικές, θα σας αφήσουν κάποιο σημάδι αλλά σίγουρα οι κακές εμπειρίες είναι αυτές που αφήνουν τα βαθύτερα σημάδια.

Σήμερα θα μιλήσουμε για το πώς να θεραπεύσετε πληγές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο έτσι ώστε να μάθετε από αυτές, να τις μετατρέψετε σε εμπειρίες και να τις αφήσετε να σας διδάσκουν πράγματα για τον εαυτό σας και τη ζωή.

Φροντίστε τις πληγές σας για να θεραπευτούν σωστά
Οι συναισθηματικές πληγές είναι χειρότερες από τις σωματικές αλλά θα πρέπει να θεραπεύονται ισάξια. Πράγματι, τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσετε για να θεραπεύσετε μια συναισθηματική πληγή είναι παρόμοια με αυτά της πληγής από μια γρατσουνιά ή από μια μελανιά στο σώμα.

Στην προσπάθειά σας να αρνηθείτε να το δείτε με αυτό τον τρόπο, αγνοείτε τον πόνο σας και αφήνετε την πληγή όπως είναι μέχρι να μολυνθεί. Έτσι μπορεί η πληγή να μην θεραπευτεί ποτέ ή να σας προκαλέσει ακόμη περισσότερη αγωνία ή απογοήτευση.

Γι’ αυτό το λόγο θέλουμε να επικεντρωθούμε στα βήματα που θα πρέπει να ακολουθήσετε προκειμένου να θεραπεύσετε τις συναισθηματικές σας πληγές:

1. Πού είναι η πληγή σας;

Πρώτα από όλα, θα πρέπει να μάθετε πού πονάτε, να αναγνωρίσετε την πηγή του πόνου. Αντί λοιπόν να γυρίζετε το κεφάλι σας από την άλλη πλευρά, κάντε μια βαθιά αναζήτηση μέσα σας και ζητήστε βοήθεια αν αισθάνεστε ότι τη χρειάζεστε!

Μπορεί να μην καταφέρετε να εντοπίσετε μόνοι σας την πληγή και να χρειαστείτε εξωτερική βοήθεια. Μην φοβάστε να αισθανθείτε ευάλωτοι και ποτέ να μην ντρέπεστε! Εφόσον εντοπίσετε την πληγή και καταλάβετε από πού προέρχεται τότε θα μπορέσετε να συνεχίσετε…

2. Μάθετε πόσο σοβαρή είναι

Κάθε φορά που έχετε μια πληγή, είναι απαραίτητο να γνωρίζετε και το πόσο σοβαρή είναι. Ορισμένες φορές μπορεί να σας προκαλεί περισσότερο πόνο από ό,τι στην αρχή και άλλες φορές μπορεί να έχετε την εντύπωση ότι είναι σοβαρή αλλά να μην είναι.

Τώρα που γνωρίζετε πού βρίσκεται, μπορείτε να την μελετήσετε και να ανακαλύψετε ποια είναι η κατάλληλη θεραπεία για σας. Αλλά μην την αγνοήσετε – θα πρέπει να την αντιμετωπίσετε κατά μέτωπο.

3. Ήρθε η ώρα να θεραπευτείτε

Αυτό είναι το πιο οδυνηρό παράδειγμα. Σκεφτείτε για λίγο το τσίμπημα που αισθάνεστε όταν βάζετε οινόπνευμα ή υπεροξείδιο του υδρογόνου σε μια βαθιά πληγή. Το ίδιο συμβαίνει και στη θεραπεία των συναισθηματικών πληγών.

Θα πρέπει να πιέσετε τον εαυτό σας να κοιτάξει μπροστά ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γιατί αυτό τελικά θα οδηγήσει σε μια κρίσιμη καμπή, όπου θα πρέπει να τεθείτε σε δοκιμασία. Ορισμένες φορές, αυτό που χρειάζεται να κάνετε είναι να ανοίξετε τα μάτια σας και να αντικρίσετε την πραγματικότητα. Άλλες φορές μπορεί να αναγκαστείτε να βρείτε μια λύση για μια δύσκολη κατάσταση. Ενώ άλλες μπορεί να χρειαστεί να ξεπεράσετε τις απώλειές σας, άλλες να σας κάνουν να θρηνήσετε…

4. Αφήστε τη να θεραπευτεί

Ανάλογα με τη σοβαρότητα της πληγής μπορεί να χρειαστεί αρκετό διάστημα για να επουλωθεί. Φυσικά το ξέρετε ότι δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη και γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να δώσετε και τον ανάλογο χρόνο στον εαυτό σας.

Ο πόνος είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό και σίγουρα δεν είναι κάτι εύκολο. Αλλά να θυμάστε ότι η ζωή συνεχίζεται και υπάρχουν ακόμη αρκετά καλά πράγματα σε αυτή. Μην αφήνετε τον πόνο και την αρνητικότητα να θολώνουν την όρασή σας. Θα μπορέσετε να επουλώσετε τις συναισθηματικές σας πληγές μόνο αν κοιτάξετε μπροστά στο μέλλον. Και να θυμάστε να χαμογελάτε!

«Για όλες τις πληγές της ψυχής, ανεξάρτητα από το πόσο βαθιές είναι, ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά και θα τις θεραπεύσει»

Μην ντρέπεστε για τις πληγές σας, όλοι έχουν πληγωθεί σε κάποια φάση της ζωής τους. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν τις αγνοείτε, σκεπτόμενοι ότι ο αντιπερισπασμός και ο χρόνος είναι τα μόνα που χρειάζεστε για να θεραπευτείτε.

Είναι αλήθεια ότι αυτά θα σας βοηθήσουν αλλά μόνο αν έχετε εντοπίσει και παρακολουθήσει τι έχει προκαλέσει αυτή την πληγή όπως επίσης και τι θα βοηθήσει για να τη θεραπεύσετε. Επιπλέον, δεν έχει σημασία αν θα τη σφραγίσετε και της γυρίσετε την πλάτη – αυτή η θεραπεία θα επιτρέψει στην κάθε πληγή να φτάσει σε ένα σημείο που να μην σας πονάει άλλο πια.

Η θεραπεία από συναισθηματικές πληγές αποτελεί μια ευκαιρία εκμάθησης η οποία πιθανότατα είναι σημαντικότερη από οτιδήποτε άλλο, σας μαθαίνει ότι μπορείτε να ξεπεράσετε τον πόνο και το φόβο που μπορεί να σας προκαλέσει.

Πηγή: http://www.stroumfaki.gr/2016/09/blog-post_827.html 

Η σχέση των καταπιεσμένων συναισθημάτων με την υγεία μας

Μοιράσου το:

Η σύνδεση ανάμεσα στα καταπιεσμένα συναισθήματα και στην υγεία των αρτηριών έχει δειχθεί σε πολυάριθμες έρευνες που εξέταζαν το σύνδρομο της καρδιομυοπάθειας, γνωστό και ως «σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς». Είναι μια κατάσταση που παρουσιάζεται μετά από την επίδραση διάφορων στρεσογόνων παραγόντων όπως η θλίψη (για παράδειγμα, μετά το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου), ο φόβος, η οργή ή ο αιφνιδιασμός από μια κατάσταση που δεν περίμενες να αντιμετωπίσεις.

Οι έρευνες έδειξαν ότι οι ασθενείς που καταχωνιάζουν το θυμό βαθιά μέσα τους και δεν τον εκφράζουν, παρουσιάζουν μεγαλύτερα ποσοστά στένωσης των αρτηριών, που αυξάνει την αρτηριακή πίεση και μειώνει τη ροή το αίματος στην καρδιά. Γενικά, η επιστήμη υποστηρίζει τον ισχυρισμό ότι τα καταπιεσμένα συναισθήματα, ιδιαίτερα η ανησυχία, η κατάθλιψη και ο θυμός, παίζουν το ρόλο τους στα προβλήματα υψηλής πίεσης.

Η ίδια σύνδεση ανάμεσα στην έκφραση των συναισθημάτων και την υγεία ισχύει και για τους πνεύμονες. Σε μια έρευνα, σε άτομα που υπέφεραν από άσθμα διδάχτηκε η «συναισθηματική ευφυΐα» και αυτό βελτίωσε τα αναπνευστικά τους συμπτώματα. Έμαθαν να κατονομάζουν το συναίσθημα που βιώνουν, να προσδιορίζουν το σενάριο που το δημιούργησε και να επιλέγουν έναν υγιή και ισορροπημένο τρόπο για να το καταπραΰνουν. Η πρακτική της συναισθηματικής ευφυΐας μείωσε τις κρίσεις βρογχικού άσθματος και βελτίωσε την ποιότητα της ζωής τους.

Οι επιστημονικές έρευνες έχουν επίσης καταδείξει ότι η συναισθηματική υγεία επηρεάζει την υγεία των μαστών. Υπάρχει, μάλιστα, ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στη μακροχρόνια υπερβολική φροντίδα των άλλων και την ανικανότητα έκφρασης του θυμού από τη μια, και του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου του μαστού από την άλλη. Συγκεκριμένα, οι γυναίκες που θεωρούν την ανατροφή των παιδιών ως πηγή αυτοεκτίμησης και θηλυκής ταυτότητας διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να νοσήσουν από καρκίνο του μαστού.

Ίσως οι γυναίκες με προβλήματα στους μαστούς (είμαι κι εγώ μία από αυτές) να νομίζουν ότι όταν συγκρατούν τα συναισθήματά τους, φροντίζουν τους άλλους. Στην πραγματικότητα όμως, ο ρόλος του μάρτυρα δεν είναι τελικά ευεργετικός για κανέναν και, επιπλέον, είναι πολύ βλαβερός για το στήθος μας. Η μακροχρόνια μη υγιής έκφραση του θυμού, της κατάθλιψης και της ανησυχίας διαταράσσει τα κανονικά επίπεδα της στρεσογόνου ορμόνης κορτιζόνης, κι αυτό μπορεί να αμβλύνει την ικανότητα του οργανισμού για την πρόληψη του καρκίνου.

Σύμφωνα με τις έρευνες, το 75% των γυναικών που έπασχαν από καρκίνο του μαστού έρεπαν προς την αυτοθυσία και φρόντιζαν τους άλλους περισσότερο από ό,τι τον εαυτό τους. Και όσον αφορά την ανάρρωση από τον καρκίνο του μαστού, έχει καταδειχτεί ότι το να ανοιχτεί και να λάβει η ασθενής την αγάπη και την υποστήριξη των άλλων είναι τόσο σημαντικό όσο και η αγάπη και η φροντίδα που προσφέρει εκείνη στους άλλους.

Πηγή: http://enallaktikidrasi.com/2017/07/sxesi-katapiesmenon-synaisthimaton-ygeia/

Ένα ποίημα αφιερωμένο στους γονείς

Μοιράσου το:

Αποχαιρετώντας το καλοκαίρι και ξεκινώντας το σχολείο, τα παιδιά είναι πλημμυρισμένα με πολλά και έντονα συναισθήματα. Ιδιαίτερα τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο για πρώτη φορά. Είναι μια φάση στην οποία η συμπεριφορά των γονέων παίζει κυρίαρχο ρόλο. Αν οι γονείς είναι ήρεμοι, αισιόδοξοι, υποστηρικτικοί, χαλαροί και συνεργάσιμοι, τα παιδιά θα αισθάνονται γεμάτα αυτοπεποίθηση και σιγουριά.

Τα παιδιά θα βιώσουν άγχος, το ίδιο και οι γονείς. Όμως είναι πολύ σημαντικό να καταλάβετε πως πρέπει να κρατήσετε μακριά από το παιδί σας όποιες προσδοκίες ή επιθυμίες έχετε για τις επιδόσεις και τις ικανότητές του. Ξέρω πως είναι δύσκολο κυρίως επειδή κάποιοι ίσως μάθατε από μικροί να προσπαθείτε κι εσείς να ανταποκριθείτε στις προσδοκίες που είχαν οι δικοί σας γονείς για εσάς. Όμως τώρα έχετε την μοναδική ευκαιρία αυτό να το αλλάξετε! Και αυτό θα γίνει μόνο μέσω της αποδοχής του παιδιού σας.

Αν αποδεχθείτε το παιδί σας ακριβώς όπως είναι θα μπορέσετε να δείτε το θαύμα που κρύβει μέσα του. Αν αποδεχθείτε πως το παιδί σας είναι διαφορετικό από εσάς θα συνειδητοποιήσετε πως στη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητά του βρίσκεται όλη η ομορφιά. Αν το αποδεχθείτε θα μπορέσετε να απολαύσετε την εξέλιξή του και εκείνο θα μπορέσει να είναι ευτυχισμένο έχοντας γονείς που το αποδέχονται και το υποστηρίζουν σε κάθε του βήμα.

Ο Χαλίλ Γκιμπράν αποτύπωσε με έναν πολύ όμορφο τρόπο αυτά τα λόγια στο ποίημά του: “Ο Προφήτης”:

“Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας.

Είναι οι γιοί και οι θυγατέρες της Ζωής που έχει τη λαχτάρα να ζήσει τη ζωή της.

Βγαίνουν μέσα από εσάς, όχι όμως για εσάς,

Και, αν και παρευρίσκονται μαζί σας, δεν ανήκουν σε εσάς.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις σκέψεις σας.

Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις…

Μπορεί να προσπαθείτε να είστε σαν κι αυτά, όμως μην επιδιώκετε να τα κάνετε σαν εσάς.

Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω ούτε μένει με το χθες”.

Όταν το παιδί αρνείται να πάει σχολείο

Μοιράσου το:

Πολλά παιδιά δείχνουν αρνητική διάθεση σχετικά με το σχολείο. Όμως αν βλέπετε πως συχνά δυσκολεύεστε πολύ να καταφέρετε να πάτε το παιδί στο σχολείο, τότε ίσως να υπάρχει σχολική άρνηση.

Σχολική άρνηση είναι όταν το παιδί αντιδρά έντονα και μόνο στην ιδέα να πάει σχολείο και αυτή η αντίδραση δεν φαίνεται να υποχωρεί ή να μειώνεται. Ένα παιδί με σχολική άρνηση δυσκολεύεται πολύ μέχρι να φτάσει στο σχολείο ή αρνείται πεισματικά να πάει. Συνήθως αυτό γίνεται με την επίγνωση των γονέων οι οποίοι μπορεί να έχουν προσπαθήσει σκληρά ώστε να καταφέρουν να το πείσουν να πάει.

Σημάδια που δείχνουν πως ίσως υπάρχει σχολική άρνηση

Αν παρατηρήσετε πως το παιδί σας:

  • Κάνει έντονα επεισόδια με κλάμα ή/και εκρήξεις θυμού
  • Κρύβεται κάτω από τα σκεπάσματα ή το κρεβάτι
  • Αρνείται να κινηθεί
  • Παρακαλάει να μην πάει σχολείο
  • Παραπονιέται για πόνους στο σώμα του και φαίνεται άρρωστο. Συμπτώματα που όμως εξαφανίζονται όταν μείνει σπίτι και δεν πάει σχολείο
  • Δείχνει πολύ μεγάλο άγχος
  • Κάνει επιθετικά και/ ή επικίνδυνα πράγματα

Αιτιολογία σχολικής άρνησης

Δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί μόνο μια αιτία για τη σχολική άρνηση.  Ωστόσο, συνήθως σχετίζεται με άγχος αποχωρισμού από τους γονείς, φοβίες, κατάθλιψη, μαθησιακές δυσκολίες, έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων ή προβλήματα όρασης / ακοής.

Η σχολική άρνηση πιθανόν να παρουσιαστεί ξαφνικά ή σταδιακά και μπορεί να συμβεί την ίδια χρονική περίοδο ή μετά από:

  • Στρεσογόνα γεγονότα στο σπίτι ή στο σχολείο
  • Εντάσεις στην οικογένεια ή στο σχολείο (π.χ. τσακωμός με συμμαθητή)
  • Έναρξη σχολείου ή αλλαγή σχολείου
  • Μετακόμιση
  • Πειράγματα από συμμαθητές
  • Προβλήματα με τον δάσκαλο

Επειδή, το μέγεθος της έντασης που προκαλείται από την άρνηση του παιδιού, συχνά είναι πολύ μεγάλο και επηρεάζει όλη την οικογένεια, πολλοί γονείς επιλέγουν να διακόψουν τη φοίτησή του (συνήθως σε μικρότερες ηλικίες όπου δεν είναι υποχρεωτική η φοίτηση) ή να το κρατούν σπίτι κάποιες ημέρες. Όμως έτσι το παιδί:

  • Μαθαίνει να αποφεύγει ότι το φοβίζει
  • Μαθαίνει να μην έρχεται σε επαφή με συνομηλίκους καθυστερώντας έτσι την εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων
  • Αποφεύγει να βιώσει άγχος αποχωρισμού
  • Κερδίζει περισσότερη προσοχή από τους γονείς
  • Μαθαίνει να μην προσπαθεί και να παραιτείται
  • Επιδεινώνει το άγχος του για το σχολείο ακόμη περισσότερο
  • Απομονώνεται από τις δραστηριότητες του σχολείου και από τους συμμαθητές

 

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας

  • Ακούστε το. Ακούστε το αληθινά με την καρδιά σας και αφουγκραστείτε τα συναισθήματά του, όλα όσα δε σας λέει αλλά αν το ακούσετε θα τα αισθανθείτε. Πείτε του: «Μπορώ να δω πόσο σε ανησυχεί το σχολείο. Καταλαβαίνω πως πρέπει να σου είναι πολύ δύσκολο αλλά πρέπει να πηγαίνεις. Εγώ θα είμαι δίπλα σου σε ότι χρειαστείς και θα σε βοηθήσω αν μου το ζητήσεις»
  • Ζητήστε να σας πει τι θα το έκανε να νιώσει μεγαλύτερη ασφάλεια και σιγουριά στο σχολείο
  • Επιβραβεύστε την προσπάθειά του με λόγια ενθάρρυνσης χωρίς υπερβολές. Μπορείτε να πείτε: «δείχνεις μεγάλη γενναιότητα που πηγαίνεις σχολείο και αντιμετωπίζεις το φόβο σου»
  • Κατεβείτε στο ύψος του, μιλήστε ήρεμα και δείξτε του πως περιμένετε να πάει σχολείο χρησιμοποιώντας τη φράση: «όταν θα πας αύριο σχολείο…» αντί «αν πας αύριο σχολείο…»
  • Σταματήστε τις διαπραγματεύσεις και δείξτε σιγουριά και αποφασιστικότητα ώστε να μην αφήνετε το περιθώριο για αρνητική απάντηση: «Είναι ώρα να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι και να ντυθείς»
  • Δώστε επιλογές: «προτιμάς να ντυθείς πρώτα ή να φας πρωϊνό;»
  • Καθιερώστε ρουτίνες μαζί με το παιδί ακούγοντας τη γνώμη μου, δίνοντάς του επιλογές και αρμοδιότητες. Αυτό μπορείτε να το κάνετε προγραμματίζοντας το κολατσιό, φτιάχνοντας την τσάντα, οργανώνοντας την επόμενη μέρα, πάντα σε συνεργασία με το παιδί
  • Μην εξωτερικεύετε το άγχος και την ανησυχία σας. Το παιδί το καταλαβαίνει. Προσπαθήστε να είστε ήρεμοι και να μη συζητάτε για τις ανησυχίες σας μπροστά στο παιδί. Γενικά μην το κάνετε πολύ μεγάλο θέμα.
  • Κάντε πιο βαρετές στο σπίτι τις ώρες που το παιδί κανονικά θα ήταν σχολείο. Αυτό σημαίνει καθόλου Η/Υ ή τηλεόραση, λιγότερο παιχνίδι και γενικά λιγότερα διασκεδαστικά πράγματα. Όλα αυτά θα μπορεί να τα έχει τις ώρες που θα τελειώνει κανονικά το σχολείο.
  • Μιλήστε για συνέπειες σε περίπτωση που δεν πάει σχολείο όπως για παράδειγμα λιγότερος  χρόνος παιχνιδιού μαζί σας το απόγευμα.
  • Καθιερώστε ρουτίνα για τον ύπνο. Αν ένα παιδί έχει μάθει να κοιμάται αργά και να ξυπνάει αργά είναι πολύ δύσκολο να προσαρμοστεί στο ωράριο που χρειάζεται το σχολείο.

 

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας στο δρόμο για το σχολείο

  • Αποχαιρετήστε το παιδί στο σπίτι και αναθέστε σε κάποιο άλλο πρόσωπο που το παιδί εμπιστεύεται να το πάει στο σχολείο. Ο αποχαιρετισμός στο σπίτι είναι πιο εύκολος απ’ ότι στο σχολείο.
  • Δείξτε του πως καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο του είναι και πόσο περήφανος πρέπει να νιώθει για την τόσο μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει
  • Επιβραβεύστε το με κάτι μη υλικό που θα του δείχνει πόσο το αγαπάτε όπως μια βόλτα μαζί σας το απόγευμα ή επίσκεψη μετά το σχολείο στην παιδική χαρά πριν την επιστροφή στο σπίτι. Εξηγήστε στο παιδί για ποιο λόγο το επιβραβεύετε.

Επίσης, μπορείτε να συζητήσετε με τον δάσκαλο του παιδιού και να ζητήσετε τη βοήθειά του. Ένας ακόμη πολύ βοηθητικός τρόπος είναι να δείτε αν μπορείτε να συμμετάσχετε εθελοντικά σε κάποιες δραστηριότητες του σχολείου. Αν το παιδί σας βλέπει να κινήστε με άνεση στο σχολείο του θα νιώσει και αυτό πιο οικεία.

Όταν επιστρέψει στο σπίτι καλό θα είναι να αποφύγετε να το βομβαρδίσετε με ερωτήσεις για το σχολείο. Μπορείτε να ρωτήσετε τι παιχνίδια έπαιξε, αν έγινε κάτι αστείο ή κάτι στενάχωρο, με ποιο φίλο του έπαιξε πιο πολύ αλλά χωρίς υπερβολές και δίνοντάς του χώρο και χρόνο να μιλήσει όποτε εκείνο θέλει.

 

Φροντίστε τον εαυτό σας!

Αν δεν φροντίζετε τον εαυτό σας θα είναι πολύ δύσκολο για εσάς να βοηθήσετε το παιδί να ξεπεράσει τη σχολική άρνηση. Ένας γονέας κουρασμένος ψυχικά δύσκολα θα καταφέρει να βοηθήσει και να ενθαρρύνει αποτελεσματικά το παιδί  του. Κάποιες ιδέες είναι:

  • Βρείτε χρόνο για τον εαυτό σας κάνοντας κάτι που σας ευχαριστεί.
  • Ξεκουραστείτε, βγείτε με φίλους, κάνετε ισορροπημένη διατροφή και σωματική άσκηση
  • Θυμίστε στον εαυτό σας πως η σχολική άρνηση είναι κάτι σύνηθες που αντιμετωπίζουν πολλές οικογένειες. Δεν είστε οι μοναδικοί που σας συμβαίνει
  • Αν το παιδί βλέπει τους γονείς του χαρούμενους, να κάνουν πράγματα για τον εαυτό τους είναι πιο πιθανό να θελήσει να δοκιμάσει καινούργια πράγματα

 

Αν δείτε πως η σχολική άρνηση συνεχίζεται το ίδιο έντονα 2-3 εβδομάδες μετά την έναρξη του σχολείου, ίσως χρειαστείτε βοήθεια από τον παιδίατρο ή έναν ειδικό ψυχικής υγείας.  Η σχολική άρνηση ίσως να ταλαιπωρήσει εσάς και το παιδί για καιρό επιβαρύνοντας τις σχολικές του επιδόσεις, δημιουργώντας προβλήματα στις κοινωνικές του συναναστροφές  και στην οικογένεια με πιθανές συνέπειες στην ψυχική του υγεία.

Ένας ειδικός θα μπορέσει να σας βοηθήσει να καταλάβετε τους λόγους που το παιδί σας αρνείται να πάει σχολείο, θα σας πει τεχνικές που μπορούν να σας βοηθήσουν και θα σας ενισχύσει δίνοντάς σας κουράγιο να συνεχίσετε να προσπαθείτε με τρόπους που θα ωφελήσουν το παιδί αλλά και όλη την οικογένεια.

Η ψυχοθεραπεία αφορά μόνο όσους αισθάνονται άρρωστοι;

Μοιράσου το:

Η ψυχοθεραπεία αποτελεί για αρκετούς ταμπού. Υπάρχουν πελάτες που μπαίνουν στο γραφείο σαν κλέφτες, άλλοι που αφήνουν πίσω τις αποδείξεις τους μην τυχόν πέσουν σε λάθος χέρια, και ορισμένοι που δεν δέχονται να πάρουν φυλλάδια ψυχο-εκπαίδευσης μαζί τους για να μην τα δει κανείς. Πελάτες όλων των ηλικιών, οικονομικών και κοινωνικών στρωμάτων και επιπέδων εκπαίδευσης.

Ναι, εν έτη 2017, το να βλέπεις ένα ειδικό ψυχικής υγείας θεωρείται στίγμα.
Και δεν θα έπρεπε, για δύο λόγους: αφενός γιατί η ύπαρξη ψυχικής νόσου δεν είναι ντροπή μιας και δεν είναι επιλογή του ατόμου αλλά ασθένεια και αντιμετωπίζεται, και αφετέρου επειδή η ανάγκη για ψυχοθεραπεία δεν ισοδυναμεί με αδυναμία ή διαταραχή. Αντιθέτως, χρειάζεται αρκετή ψυχική δύναμη για να ζητήσεις τη συνδρομή ειδικού, και ακόμα περισσότερη για κοιτάξεις με θάρρος ότι σε βαραίνει.

Όπως είναι κουτό το να αδιαφορούμε για έναν επίμονο βήχα μέχρι να γίνει πνευμονία, έτσι συμβαίνει και με την ψυχική μας υγεία. Γιατί πρέπει η κακή διαχείριση του άγχους να γίνει διαταραχή πανικού για να κινητοποιηθούμε;

Ένας από τους πλέον διαδεδομένους μύθους γύρω από την ψυχοθεραπεία είναι ότι απευθύνεται σε άτομα με ψυχικά νοσήματα και μόνο. Όντως η ψυχοθεραπεία βοηθάει αρκετά σε παθήσεις όπως η κατάθλιψη ή η διαταραχή πανικού. Είναι όμως παντελώς περιττή σε άτομα χωρίς εμφανές και μείζον ψυχολογικό πρόβλημα;

Αναλογιστείτε για λίγο:
Ένα επεισόδιο κατάθλιψης ή μία κρίση πανικού επηρεάζουν αρνητικά την καθημερινότητα του ατόμου, δυσχεραίνουν τις δραστηριότητες τους, την κοινωνική του ζωή, και έχουν άσχημες επιπτώσεις στις διαπροσωπικές του σχέσεις.

Πάμε τώρα σε ένα αρκετά συχνό αλλά όχι «τρανταχτό» πρόβλημα: την χαμηλή αυτοπεποίθηση/αυτοεκτίμηση. Το άτομο νιώθει σχεδόν μόνιμα ότι κάτι κάνει λάθος. Μια φωνή μέσα του κατακρίνει κάθε νέο βήμα, αδιαφορεί για τις επιτυχίες του και επισημαίνει με στόμφο κάθε λάθος. Το άτομο αυτό σχεδόν πάντα σαμποτάρει τις σχέσεις με συντρόφους που πραγματικά το νοιάζονται και επιδιώκει να κάνει σχέσεις με άτομα που επιβεβαιώνουν την κοσμοθεωρία του: ότι δηλαδή δεν είναι άξιο αγάπης. Μπορεί η υφέρπουσα αιτιολογία να είναι διαφορετική αλλά ο αντίκτυπος που έχει η χαμηλή αυτό-εκτίμηση στη ζωή και στην καθημερινότητα του ατόμου είναι μεγάλος.

Οι κρίσεις πανικού αποτελούν απτό σύμπτωμα και υλικό για διόρθωση. Το ίδιο ισχύει και για το «όλες οι σχέσεις μου ήταν με ανθρώπους που δεν μου φέρθηκαν σωστά» ή το «φοβάμαι τόσο ότι θα την χάσω που γίνομαι αφόρητα πιεστικός».
Όπως το ένα αποτελεί σημάδι ψυχοπαθολογίας, έτσι και τα δεύτερα αποτελούν σημάδι δυσλειτουργικών σχέσεων και προβληματικής αυτό-εικόνας. Σε βάθος χρόνου, τόσο το ένα, όσο και το άλλο θα προκαλέσουν ψυχολογικό πόνο και δυσχέρεια στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Όπου χαμηλή αυτό-εκτίμηση βάλτε αρνητική αυτό-εικόνα, διαταραγμένη σχέση με την τροφή και το σώμα, προβλήματα σχέσεων, σχέση εξάρτησης από τους γονείς. Τα παραπάνω αποτελούν παραδείγματα θεμάτων που η ύπαρξη τους είναι τόσο «δεδομένη» στη ζωή μας που πια δεν τα βλέπουμε σαν προβλήματα. Ή μάλλον, τόσο έχουμε συνηθίσει να ζούμε μαζί τους που δεν μπορούμε να διανοηθούμε πως μπορεί να είναι η ζωή μας χωρίς αυτά.
Πως θα ήταν η καθημερινότητα αν νιώθαμε πως αξίζουμε να αγαπηθούμε, αν διαλέγαμε συντρόφους που μας σέβονται, αν τρώγαμε πραγματικά ότι θέλαμε χωρίς να νιώθουμε αφόρητες τύψεις; Αν δεν περιορίζαμε τις επιλογές μας φοβούμενοι τι θα σκεφτεί η μητέρα μας;

Μέσω της αυτο-γνωσίας μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες μας και να απαλλαγούμε από αυτές με επιτυχία. Η ψυχοθεραπεία είναι ο κεντρικός δρόμος προς την αυτο-γνωσία. Εν συντομία η διαδικασία της ψυχοθεραπείας είναι η εξής: κοιτάμε στο παρελθόν, ανακαλύπτουμε τα βιώματα που μας διαμόρφωσαν, ψάχνουμε τις πηγές των ανασφαλειών ή των στρεβλών πεποιθήσεων μας, επανεξετάζουμε την ορθότητα τους και αξιολογούμε την σημαντικότητα τους. Ταυτόχρονα, εκπαιδευόμαστε στην καλύτερη αξιολόγηση εσωτερικών και εξωτερικών ερεθισμάτων και βελτιώνουμε τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τα όσα μας συμβαίνουν.

Ο λόγος που χρειαζόμαστε έναν ψυχοθεραπευτή για να μάθουμε καλύτερα τον εαυτό μας είναι γιατί εμείς οι ίδιοι έχουμε αρκετά «τυφλά σημεία», πράγματα που δεν ξέρουμε για εμάς ή που δεν θέλουμε να ξέρουμε. Ένας τρίτος, άγνωστος άνθρωπος μπορεί να μας δει πιο καθαρά, πιο αντικειμενικά και πιο βαθιά. Μπορεί να κρατήσει απέναντι μας έναν αμερόληπτο καθρέφτη μέσα από τον οποίο μπορούμε να δούμε πληγές του παρελθόντος που μας τραβάνε πίσω.

Μπορεί να ακούγεται σαν περιττή πολυτέλεια, ειδικά στην εποχή που η καθημερινότητα μας περιστρέφεται γύρω από την οικονομική κρίση και το πώς μας επηρεάζει. Όμως οι περισσότεροι ψυχολόγοι και ψυχοθεραπευτές έχουν αναπροσαρμόσει τις τιμές τους ενώ αρκετοί προσφέρουν συνεδρίες χαμηλού κόστους όπου υπάρχει ιδιαίτερη ανάγκη, όπως σε περιπτώσεις ανέργων ή φοιτητών. Υπάρχουν ακόμα ομάδες αυτο-γνωσίας και αυτο-βελτίωσης που λειτουργούν με χαμηλή τιμή συμμετοχής και μπορούν να σας ανοίξουν το δρόμο προς το να ακούτε λίγο προσεκτικότερα τον εαυτό σας. Επίσης, το να λύσουμε θέματα τώρα και να μην τα κουβαλήσουμε στις σχέσεις μας, στην οικογένεια που θα δημιουργήσουμε και στα παιδιά που θα κάνουμε, είναι μάλλον καλή οικονομία.

Η ψυχοθεραπεία δεν είναι ούτε υποχρεωτική αλλά ούτε και επιτακτική. Το κεντρικό νόημα δεν είναι ότι η ψυχοθεραπεία είναι αναγκαία για όλους – αυτό θα ήταν ψευδές και πελατο-θηρικό. Το μήνυμα αυτού του άρθρου είναι ότι η ψυχοθεραπεία δεν είναι μόνο παρέμβαση στην κρίση, αλλά μπορεί να λειτουργήσει βελτιωτικά σε μικρότερα θέματα που όλοι έχουμε. Μία μικρή αλλαγή στον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τους άλλους μπορεί να επιφέρει σημαντικές εξελίξεις στον τρόπο ζωής μας.

Πηγή: http://ygeia.cyprustimes.com/2017/07/27/psychotherapia-afora-mono-osous-esthanonte-arrosti/

Παροχή συνεδριών συμβουλευτικής – ψυχοθεραπείας με χαμηλό κόστος

Μοιράσου το:

Πως θα ήταν άραγε η ζωή μας αν διεκδικούσαμε αυτά που θέλουμε χωρίς φόβο και ενοχές; Αν διαλέγαμε σύντροφο έχοντας επίγνωση ότι αξίζουμε την αγάπη; Αν μεγαλώναμε τα παιδιά μας σε ένα περιβάλλον ισορροπημένο χωρίς εντάσεις και φωνές; Αν νιώθαμε ευγνώμονες και ευτυχισμένοι για όσα έχουμε; Αν μπορούσαμε να φερθούμε στον εαυτό μας με την αγάπη και τη φροντίδα που του αξίζει;

Η αυτογνωσία είναι ο δρόμος προς την ψυχική ωρίμανση και ευτυχία. Διότι αν δεν γνωρίσω ποιος πραγματικά είμαι, αν δεν αγαπήσω πραγματικά τον εαυτό μου γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που οι άλλοι θα ήθελαν να είμαι,  πως θα μπορέσω ν’ αγαπήσω αληθινά οποιονδήποτε και πως θα μπορέσω να ζήσω τη ζωή που μου αξίζει;

Η αυτογνωσία είναι ένας δρόμος δύσκολος αλλά συνάμα υπέροχος. Είναι ένας δρόμος που δύσκολα θα μπορέσει κάποιος να τον διαβεί μόνος του. Χρειάζεται συνοδοιπόρο, συνταξιδιώτη. Έναν άνθρωπο που έχει περπατήσει αυτό το μονοπάτι και ξέρει το δρόμο. Γνωρίζει τις κακοτοπιές, τους γκρεμούς, τις ανηφόρες αλλά και τις ανθισμένες πεδιάδες.  Ως ψυχοθεραπεύτρια γνωρίζω πολύ καλά αυτό το δρόμο και ξέρω πόσο κοπιαστικός μπορεί να γίνει αν τον βαδίσει κάποιος μόνος του.

Επίσης, γνωρίζω πως παρόλο που η αυτογνωσία μέσω της συμβουλευτικής – ψυχοθεραπείας είναι σημαντική και βοηθητική για όλους γιατί βοηθά και στα απλά και καθημερινά προβλήματα αλλά και σε πιο σοβαρά, δεν έχουν όλοι την οικονομική δυνατότητα να έχουν έναν προσωπικό ψυχοθεραπευτή όποτε τον χρειάζονται.

Επειδή για’ μένα είναι καίριας σημασίας η ύπαρξη ίσων ευκαιριών θεωρώ πολύ σημαντικό να μην αποτελεί εμπόδιο η έλλειψη οικονομικών πόρων σε ανθρώπους που θέλουν να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να αντιμετωπίσουν όποιες δυσκολίες υπάρχουν στη ζωή τους.

Έτσι, στις υπηρεσίες μου, παρέχω τη δυνατότητα σε:

  • Άνεργους
  • Άτομα τρίτης ηλικίας
  • Μέλη μονογονεϊκών οικογενειών / πολύτεκνους
  • Φοιτητές
  • Άτομα με αναπηρία για τα οποία υπάρχει επίσης η δυνατότητα παροχής ψυχοθεραπείας μέσω Skype.

25 συνεδρίες συμβουλευτικής – ψυχοθεραπείας με κόστος 20 Ευρώ η καθεμία.

Πληροφορίες:

http://www.kyriakiperdikea.gr/contact-us/

Τώρα που θα πας στην πρώτη δημοτικού…

Μοιράσου το:
Πότε μεγάλωσες; Ξέχασα να σε ρωτήσω, πολλές φορές δεν είχα καν το χρόνο να σε κοιτάξω. Οι δουλειές, βλέπεις. Το άγχος, ξέρεις. Η τρέλα μέσα στην οποία χανόμαστε εμείς οι μεγάλοι, μου έκλεψε τις ματιές μέσα στις μέρες που πέρασαν από πάνω σου κι από μέσα σου με ταχύτητα ιλιγγιώδη. Σήμερα το πρωί έβγαλα από εκείνο το μεγάλο συρτάρι, που ποτέ δεν σε αφήνω να ανοίξεις, τη φωτογραφία που σε δείχνει ακριβώς στους επτά μήνες κύησης: ένα κοντινό πλάνο του προσώπου σου μεγεθυμένο κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές. Τότε είχα πει: “πόσο άσχημο είναι!”, τώρα ανοίγω διάπλατα τα μάτια μπροστά στην ομορφιά σου.
Πότε μεγάλωσες; Πριν από λίγο έβγαλα από το συρτάρι κάτι μικρούτσικα, πανάλαφρα παπουτσάκια, τα πρώτα σου παπουτσάκια που χωρούν και τα δύο μαζί στην παλάμη του χεριού μου. Σφίχτηκε ο λαιμός μου όταν τα άγγιξα. Πως ξέχασα ότι κάποτε, αυτά τα επίδοξα πόδια μπαλαρίνας, βολεύονταν σε κάτι τόσο δα μικρό;
Πότε μεγάλωσες; Πάνε λίγα μόλις λεπτά που κράτησα στα χέρια μου τις πρώτες σου ζωγραφιές, που έκλαψα στα πρώτα σου μετέωρα βήματα, που γέλασα στο άκουσμα της πρώτης σου λέξης, που βούρκωσα κοιτάζοντάς σε να τρέχεις, να χορεύεις, να παίζεις, να κάνεις φίλες και μούτρα, να έχεις έρωτα και νεύρα.
Πότε μεγάλωσες; Ανεβαίνω την μεγάλη σκάλα του σπιτιού αγκαλιά με δύο σακούλες γεμάτες  βιβλία, τετράδια, μολύβια, ξύστρες, γόμες και ξυλομπογιές, αγκομαχάω μπροστά στην καινούρια σου καθημερινότητα, κοντοστέκομαι πίσω στις μέρες που μόνο να παίζεις έπρεπε και αναρωτιέμαι: πότε μεγάλωσες; Τρέχεις και με φιλάς. Είσαι χαρούμενη. Είσαι ευτυχισμένη ακριβώς επειδή μεγάλωσες, επειδή θα πας στην πρώτη δημοτικού. Χώνεις χέρια και μουσούδι μέσα στις σακούλες, ξεφυλλίζεις με τα μικρά σου δαχτυλάκια τα καινούρια σου βιβλία, μυρίζεις _ όπως ακριβώς έκανα κι εγώ _ τις ζελατίνες, γελάς δυνατά και φωνάζεις ακόμη δυνατότερα: “μα πότε επιτέλους θα ανοίξουν τα σχολεία; Θέλω να πάω αύριο!”
Πότε μεγάλωσες; Με πιάνει ζαλάδα μπροστά στο χρόνο που τρέχει γύρω μου, ίλιγγος απέναντι στην αδυναμία μου να τον σταματήσω θωρακίζοντας σε στην μικρή μου πλέον αγκαλιά, τρόμος μέσα στο νέο μονοπάτι της ζωής σου που θα σε μεταμορφώσει με το έτσι θέλω σε μεγάλο παιδί.
Κι εδώ, αγάπη μου, ακριβώς στο σημείο αυτό, στην εκκίνηση του νέου σου δρόμου, σφίξε μου το χέρι και άκουσέ με: Μεγάλωσες για το σύστημα, αλλά για μένα θα παραμένεις πάντα το μωρό μου. Γι” αυτό, άκουσέ με. Δεν με νοιάζουν οι βαθμοί που θα φέρεις, ούτε και θα με νοιάξουν ποτέ. Αυτό που θέλω είναι να αγαπήσεις το διάβασμα, να λατρέψεις τις κλίσεις σου, να κάνεις το κέφι σου ζωή και την ζωή σου κέφι. Σου υπόσχομαι ότι δεν θα επέμβω ποτέ στις φιλίες σου, φτάνει στις τελευταίες να μην αισθανθείς ποτέ εκμηδενισμένη, περιφρονημένη, αδικημένη. Ούτε στους έρωτες σου θα επέμβω αρκεί να σε βλέπω να γελάς μ” αυτό το άγουρο, ανόθευτο, αληθινό χαμόγελο του τώρα. Είμαι περήφανη που είσαι πιο έξυπνη από εμένα, πιο ευαίσθητη από τον κόσμο μας, πιο μαχητική από άλλα παιδιά της ηλικίας σου, πιο επίμονη από γαϊδούρι, πιο τρυφερή από γάτα, πιο πιστή από σκύλο, πιο δυνατή από λέαινα.
Αυτός ο δρόμος είναι δικός σου και όλα θα στα επιτρέψω. Όλα, εκτός από την ανία. Μην τολμήσεις ποτέ και βαρεθείς. Όρμα στη ζωή! Μη φοβάσαι τις γρατσουνιές, μη χαμπαριάζεις από σπασίματα, μην κωλώσεις με τα ύψη, μην τρομάξεις στα βάθη. Όσο ζόρικα κι αν είναι τα πράγματα, όλα τα μπορείς, κι αυτό στο λέει η μαμά που σε ξέρει καλύτερα απ” τον καθένα. Μόνο μη βαρεθείς! Άσε το γέλιο να γουργουρίζει στο λαιμό σου απέναντι σε όσους θα σε πειράξουν, και τα δάκρια να τρέξουν απ” τα μάτια σου μπροστά σε εκείνους που θα σε συγκλονίσουν. Κλείσε πόρτες σε όσους σε ενοχλούν, άνοιξε παράθυρα σε εκείνους που σε αγαπούν, κάνε party με την μουσική τέντα, πήγαινε μία μέρα αδιάβαστη στο σχολείο, διάβασε διπλά την επομένη, ανέβα, κατέβα, τρέξε, χόρεψε, γέλα!
Η ζωή σου τώρα ξεκινά και είναι μόνο δική σου…
Πηγή: http://xristosxarmpis.blogspot.gr/2016/09/blog-post_6.html

Η τέλεια μητέρα για μια κόρη

Κάθε παιδί γεννιέται ολοκληρωμένο και μοναδικό. Όλα όσα χρειάζεται …

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …