Μήνας: Οκτώβριος 2017

Το «σύνδρομο της παραίτησης»: Η μυστηριώδης ασθένεια της Σουηδίας

Μοιράσου το:

Εδώ και δύο δεκαετίες η Σουηδία μάχεται με μία μυστηριώδη ασθένεια. Δεκάδες παιδιά προσφύγων, προερχόμενα κυρίως από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, άρχισαν να παραλύουν. Σταματούσαν να περπατούν, να μιλούν, να τρώνε, ενώ έκλειναν τα μάτια τους και βυθίζονταν σε βαθύ λήθαργο. Ήταν σαν να έπεφταν σε κώμα, όμως κανένας γιατρός δεν μπορούσε να εντοπίσει κάποια βλάβη στο νευρικό τους σύστημα. Τα παιδιά είχαν παραιτηθεί από την ίδια την ζωή.

Η περίεργη ασθένεια ονομάζεται «σύνδρομο παραίτησης» και πλήττει αποκλειστικά παιδιά και έφηβους προσφύγων,  που τα αιτήματα ασύλου των οικογενειών τους είχαν απορριφτεί.  Οι ασθενείς βρίσκονται για μήνες ή και χρόνια σε λήθαργο, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις παιδιών που δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα. Τρέφονται με σωληνάρια και παρακολουθούνται καθημερινά από τους γιατρούς. Εάν δεν φροντίσει κανείς να τα καθαρίσει και να ταΐσει, τα παιδιά αυτά θα πεθάνουν. Τελικά με την κατάλληλη ιατρική φροντίδα αναρρώνουν. Αλλά γιατί αυτό φαίνεται να συμβαίνει μόνο στη Σουηδία;

Ειδικότερα, το «σύνδρομο παραίτησης» θεωρείται ότι υπάρχει μόνο στη Σουηδία και εμφανίζεται μόνο μεταξύ των προσφύγων. Οι ασθενείς δεν παρουσιάζουν υποκείμενες σωματικές ή νευρολογικές ανωμαλίες. Οι Σουηδοί αποκαλούν αυτούς που νοσούν ως «οι απαθείς» (de apatiska).

Η περίπτωση της Σοφί

Το σύνδρομο παραίτησης χτύπησε και την 9χρονη Σοφί, που φαίνεται κλινικά νεκρή και τον τελευταίο καιρό την μεταφέρουν οι γονείς της με αναπηρικό καροτσάκι. Ωστόσο, τα μαλλιά της είναι λαμπερά και πυκνά όπως κάθε άλλου υγιούς παιδιού της ηλικίας της, αλλά τα μάτια της παραμένουν κλειστά, ενώ τους τελευταίους 20 μήνες τρέφεται με σωληνάκι.

Η Σόφι και η οικογένειά της είναι πρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση και ζητούν άσυλο στη Σουηδία. Έφθασαν εκεί μετά από ένα μακρύ ταξίδι τον Δεκέμβριο του 2015 και ζουν σε ειδικά διαμορφωμένα καταλύματα που προορίζονται για πρόσφυγες σε μια μικρή πόλη στην κεντρική Σουηδία.

«Η αρτηριακή της πίεση είναι φυσιολογική, αλλά έχει υψηλό ποσοστό παλμών, οπότε ίσως αντιδρά στους πολλούς ανθρώπους που ήρθαν να την επισκεφτούν σήμερα», λέει η Δρ. Elisabeth Hultcrantz, εθελοντής των Γιατρών του Κόσμου.

Η Hultcrantz ελέγχει καθημερινά τα αντανακλαστικά της Σοφί. Όλα φαίνεται να λειτουργούν κανονικά, αλλά το παιδί δεν ανταποκρίνεται. Η γιατρός ανησυχεί γιατί η Σοφί δεν ανοίγει ποτέ το στόμα της. Αυτό θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο, γιατί αν υπάρξει πρόβλημα με το σωλήνα τροφοδοσίας της, η μικρή θα μπορούσε να πνιγεί.

Αλλά πως θα μπορούσε ένα παιδί που αγαπούσε το χορό και τη ζωή να γίνει ξαφνικά τόσο αδρανές; «Οι γονείς έχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με το τι συμβαίνει με τη Σοφί. Τους εξηγώ  ότι  ο κόσμος είναι τόσο σκληρός που η Σοφί αποφάσισε να αποσυνδέσει το συνειδητό κομμάτι του εγκεφάλου της. Θέλει να απέχει από όλα αυτά που συμβαίνουν», λέει η Hultcrantz.

Οι γιατροί που αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά συμφωνούν ότι τα βιωματικά τραύματα ευθύνονται για την συγκεκριμένη ασθένεια.  Τα παιδιά που είναι πιο ευάλωτα, είναι εκείνα που έχουν βιώσει ακραίες βιαιότητες – συχνά κατά των γονέων τους – ή ζουν σε ένα περιβάλλον συνεχούς αβεβαιότητας.

Αυτός είναι και το κύριο αίτιο της κατάστασης της Σοφί, αφού οι γονείς της έπεσαν θύματα μιας τρομακτικής ιστορίας εκβιασμού και δίωξης από την τοπική μαφία. Ειδικότερα, το Σεπτέμβριο του 2015 σταμάτησαν το αυτοκίνητο τους άνδρες με στολές της αστυνομίας. «Μας έσυραν έξω στο δρόμο και μας χτύπησαν άσχημα. Η Σοφί ήταν μέσα στο αμάξι και έβλεπε όλα όσα συνέβαιναν», ανέφερε ο πατέρας της.

Οι άνδρες άφησαν τη μητέρα της Σοφί, η οποία άρπαξε τη μικρή και έτρεξε μακριά, αλλά ο πατέρας της έμεινε πίσω και δε θυμάται τίποτα από αυτά που εξελίχθηκαν στη συνέχεια. Η μητέρα της Σοφί την πήγε στο σπίτι ενός φίλου, αλλά το κορίτσι ήταν πολύ αναστατωμένο, φώναζε πως ήθελε τον μπαμπά της και χτύπησε τον τοίχο με τα πόδια της.

Παρόλο που ξαναβρέθηκαν λίγες μέρες μετά, η οικογένεια αναγκάστηκε να κρύβεται σε σπίτια φίλων για περίπου τρεις μήνες, μέχρι να φύγουν για τη Σουηδία. Κατά την άφιξή τους κρατήθηκαν για ώρες από τη σουηδική αστυνομία. Από κει και μετά η κατάσταση της Σοφί ξεκίνησε να επιδεινώνεται πολύ γρήγορα.

«Μετά από μερικές ημέρες παρατήρησα ότι δεν έπαιζε τόσο πολύ όπως συνήθιζε με την αδερφή της», λέει η μητέρα της. Σύντομα, η οικογένεια πληροφορήθηκε ότι δεν θα μπορούσε να μείνει στη Σουηδία. Η Σοφί άκουσε τα πάντα σε αυτή τη συνάντηση με το Συμβούλιο Μετανάστευσης και στο σημείο αυτό σταμάτησε να μιλάει και να τρώει.

Πότε και πως ξεκίνησε το «σύνδρομο παραίτησης»;

Το σύνδρομο παραίτησης αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη Σουηδία στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ενώ περισσότερες από 400 περιπτώσεις αναφέρθηκαν στο διάστημα 2003-2005.

Καθώς όλο και περισσότεροι Σουηδοί άρχισαν να ανησυχούν για τις συνέπειες της μετανάστευσης, αυτά τα «απαθή παιδιά», όπως ήταν γνωστά, αποτέλεσαν ένα τεράστιο πολιτικό ζήτημα. Υπήρξαν μάλιστα πολλές αναφορές, που υποστήριζαν ότι όλο αυτό ήταν ένα καλοστημένο κόλπο των γονιών στην προσπάθεια τους να εξασφαλίσουν κατοικία στην Σουηδία. Ωστόσο, καμία από αυτές τις θεωρίες δεν επιβεβαιώθηκαν.

Κατά την τελευταία δεκαετία, ο αριθμός των παιδιών που αναφέρθηκαν ότι πάσχουν από σύνδρομο παραίτησης έχει μειωθεί. Το Εθνικό Συμβούλιο Υγείας της Σουηδίας δήλωσε  ότι το διάστημα 2015-2016 καταγράφηκαν 169 περιπτώσεις παιδιών με τη συγκεκριμένη ασθένεια.

Το πρόβλημα, όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα, δείχνει ότι η ασθένεια πλήττει συγκεκριμένες ομάδες, όπως παιδιά της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, των Βαλκανίων, των Ρομά και των Yazidi. Μόνο ένας μικρός αριθμός αφορούσε ασυνόδευτους μετανάστες και κανένας δεν ήταν αφρικανικής ή ασιατικής προέλευσης. Οι γιατροί είδαν την κατάσταση ως εκδήλωση του φόβου της επιστροφής στις χώρες προέλευσης, όπου δεν θα είναι ασφαλή και της προσαρμογής σε μια νέα κοινωνία, ενώ μόλις είχαν συνηθίσει την καινούρια ζωή στην Σουηδία.

Σημειώνεται, ότι ένα παρόμοιο φαινόμενο παρατηρήθηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε έγκλειστους που είχαν χάσει κάθε ελπίδα και κατέρρευσαν. Επίσης, παρόμοια σύνδρομα με διαφορετικά χαρακτηριστικά έχουν παρουσιαστεί και σε άλλες χώρες, με θύματα τα πιο βασανισμένα μέλη της κοινωνίας. Την δεκαετία του 1980, στις ΗΠΑ υπήρχαν αναφορές για πρόσφυγες από το Λάος που έκλαιγαν πριν πέσουν για ύπνο και το πρωί τους έβρισκαν νεκρούς. Τότε, οι γιατροί πίστευαν πως οι πρόσφυγες είχαν τρομάξει μέχρι θανάτου από τους εφιάλτες τους.

Παρόλο αυτά, ο Karl Sallin παιδίατρος στο Νοσοκομείο Παίδων της Astrid Lindgren υποστηρίζει ότι δεν έχουν εντοπιστεί περιπτώσεις εκτός της Σουηδίας με τα ίδια ακριβώς συμπτώματα.

Γιατί εντοπίζεται μόνο στη Σουηδία;

Αλλά πως μπορεί μια ασθένεια να έχει εθνικά σύνορα; Αυτό είναι κάτι το οποίο διερευνά ο Karl Sallin στη διδακτορική του διατριβή. «Η πιο εύλογη εξήγηση είναι ότι υπάρχουν κάποιοι κοινωνικο-πολιτιστικοί παράγοντες που είναι απαραίτητοι για την ανάπτυξη αυτής της κατάστασης. Πρόκειται για έναν συγκεκριμένο τρόπο αντίδρασης σε τραυματικά γεγονότα κάτω από ειδικές συνθήκες», τόνισε ο Sallin.

Ο Sallin ανέφερε μάλιστα δυο πιθανά αίτια για την εμφάνιση αυτού του συνδρόμου στη Σουηδία. Υποστηρίζει ότι οι ανήλικοι υποφέρουν από μια επαρκώς μελετημένη ασθένεια, τη λεγόμενη κατατονία στην οποία διατηρείται η συνείδηση του ασθενούς, αφενός και αφετέρου ότι ίσως πρόκειται για ένα είδος μαζικής υστερίας που χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες περίεργες κρίσεις.

Απορρίπτοντας όμως τα φυσικά αίτια γέννησης του συνδρόμου, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η αιτία είναι ψυχολογική και ότι το σύνδρομο είναι μεταδιδόμενο από τους ασθενείς στην κοινότητα τους μέσω της μίμησης. Η ενημέρωση του κοινού για το παραπάνω φαινόμενο διάμεσου των μέσων μαζικής ενημέρωσης μπορεί να συντελέσει στην εξάπλωση του και στον πολλαπλασιασμό των κρουσμάτων.

Ωστόσο, η πλήρης κατανόηση των αιτιών του συνδρόμου της παραίτησης δεν έχουν εξακριβωθεί με ακρίβεια και σύμφωνα με τον Sallin αυτό είναι αποτέλεσμα της ελλιπής έρευνας. Το μόνο που ξέρουν ότι τα  περισσότερα παιδιά επιβιώνουν τελικά.

Αυτό είναι δύσκολο να το πιστέψουν οι γονείς της Σοφί, καθώς δεν έχουν δει καμία αλλαγή τους τελευταίους 20 μήνες. «Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να την κρατήσω στη ζωή. Δυστυχώς δεν μπορώ να βελτιώσω την κατάσταση της, γιατί δεν αποφασίζω εγώ αν τα παιδιά μπορούν να παραμείνουν στη Σουηδία», τόνισε ο ο παιδίατρος της Σοφί, Lars Dagson, που την παρακολουθεί από τότε που ξεκίνησε η ασθένεια της.

Τρόποι θεραπέιας

Οι ειδικοί εξηγούν ότι μοναδική θεραπεία είναι η απόκτηση μιας μόνιμης άδειας παραμονής. Ένα ασφαλές και σταθερό περιβάλλον αλλάζει τον τόνο της φωνής της οικογένειας, το κλίμα στο σπίτι γίνεται πιο χαρούμενο. Χρόνο με τον χρόνο, όσο οι γονείς και οι φίλοι συνεχίζουν να επικοινωνούν με τους ασθενείς και να τους μεταφέρουν να ευχάριστα νέα, αυτοί δείχνουν τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης.

Σε μερικές εβδομάδες ή μήνες, ξυπνούν και από εκεί και έπειτα αρχίζει το ταξίδι της αναπροσαρμογής. Πολλά παιδιά δείχνουν να γίνονται λιγότερο ευφυή και κάθε βήμα ή λέξη γίνεται με καθυστέρηση. Άλλα, ξεπερνούν γρήγορα κάθε δυσκολία.

Μέχρι πρόσφατα, οικογένειες με άρρωστο παιδί είχαν τη δυνατότητα να μείνουν στη Σουηδία. Αλλά η άφιξη περίπου 300.000 μεταναστών τα τελευταία τρία χρόνια οδήγησε σε ριζικές αλλαγές. Πέρυσι τέθηκε σε ισχύ ένας νέος προσωρινός νόμος που περιορίζει τις πιθανότητες όλων των αιτούντων ασύλου να λάβουν μόνιμη κατοικία. Οι υποψήφιοι λαμβάνουν θεώρηση τριών ετών ή δεκατριών μηνών.

Το πρόβλημα φαίνεται να παίρνει σοβαρές διαστάσεις, αφού ο χρόνος αυτός δεν επαρκεί για την ανάκαμψη των παιδιών, όπως και στην περίπτωση της Σοφί.

Ωστόσο, τα στοιχεία από την πόλη Skara στη νότια Σουηδία δείχνουν ότι υπάρχει ένας τρόπος θεραπείας των παιδιών με σύνδρομο παραίτησης, ακόμη και αν η οικογένεια δεν έχει μόνιμη κατοικία. «Η δική μας άποψη είναι ότι η συγκεκριμένη ασθένεια έχει να κάνει με κάποιο προηγούμενο τραύμα και όχι με το άσυλο», επισημαίνει η Annica Carlshamre, ανώτερος κοινωνικός λειτουργός για την Gryning Health, μια εταιρεία που λειτουργεί το Solsidan, ένα σπίτι για όλα τα είδη προβληματικών παιδιών.

Σύμφωνα με τους κοινωνικούς λειτουργούς του Solsidan, όταν τα παιδιά είναι μάρτυρες βίας ή απειλών εναντίον ενός γονέα, η πιο σημαντική σχέση τους στον κόσμο καταστρέφεται. Το παιδί καταλαβαίνει ότι οι γονείς του δεν μπορούν να το φροντίσουν και εγκαταλείπουν κάθε ελπίδα, γιατί γνωρίζουν ότι είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τον γονέα.

Αυτή η οικογενειακή σύνδεση πρέπει να ανασυγκροτηθεί, αλλά πρώτα το παιδί πρέπει να αρχίσει να αναρρώνει. Συνεπώς το πρώτο βήμα του Solsidan είναι να χωρίσει τα παιδιά από τους γονείς τους. «Φροντίζουμε να κρατάμε την οικογένεια ενημερωμένη για την πρόοδο του παιδιού, αλλά δεν αφήνουμε τους γονείς να μιλήσουν μαζί του. Το παιδί πρέπει να εξαρτάται μόνο από το προσωπικό μας», πρόσθεσε η Carlshamre.

Όλες οι συνομιλίες σχετικά με τη διαδικασία μετάβασης απαγορεύονται μπροστά στο παιδί. Λειτουργούν ένα διαφορετικό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο τα παιδιά έχουν διαφορετικά ρούχα γα τη μέρα και το βράδυ, ενώ οι ειδικοί που είναι μαζί τους προσπαθούν να τα βοηθήσουν να χρωματίσουν ή να ζωγραφίζουν κρατώντας τους τα μολύβια.

«Παίζουμε για αυτά μέχρι να μπορέσουν να παίξουν μόνα τους. Ακούμε μουσική και χορεύουμε. Προσπαθούμε με τον τρόπο μας να επαναφέρουμε σιγά σιγά όλες τις αισθήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που βάζουμε στο στόμα τους διάφορα φαγητά και γλυκίσματα. Ακόμα κι αν τροφοδοτούνται με σωλήνες, τα βάζουμε στην κουζίνα, ώστε να μυρίζουν τα τρόφιμα. Έχουμε μια προσδοκία ότι θέλουν να ζήσουν και όλες οι ικανότητές τους παραμένουν εκεί, απλά έχουν ξεχάσει τον τρόπο χρήσης τους. Αυτό το έργο απαιτεί πολλή ενέργεια επειδή πρέπει να ζήσουμε για τα παιδιά μέχρι να αρχίσουν να ζουν μόνα τους», πρόσθεσε η Carlshamre.

Ο περισσότερος χρόνος που χρειάστηκε για να ανακάμψει ένα παιδί ήταν έξι μήνες. Συχνά τα παιδιά δεν θα έχουν καμία επαφή με τους γονείς τους μέχρι να μπορέσουν να μιλήσουν μαζί τους στο τηλέφωνο. Αξίζει να σημειωθεί, ότι από τα 35 παιδιά με τα οποία έχει ασχοληθεί η Calshamre όλα αυτά τα χρόνια, σε ένα δόθηκε άδεια παραμονής στη Σουηδία. Τα υπόλοιπα ανέκαμψαν προτού λήξει η προγραμματισμένη ημερομηνία για το άσυλο.

Θα μπορούσε όμως μια τέτοια θεραπεία να βοηθήσει και τη μικρή Σοφί; Οι απόψεις των ειδικών συνεχίζουν να διχάζουν. Ωστόσο, αξίζει να αναλογιστούμε αν το σύνδρομο της παραίτησης συμβαίνει μόνο στην Σουηδία και δεν είναι μία παγκόσμια ασθένεια για την οποία εθελοτυφλούμε.

Πηγή: http://tvxs.gr/news/kosmos/syndromo-tis-paraitisis-i-mystiriodis-astheneia-tis-soyidias

Οι καλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους αυτά τα έξι πράγματα

Μοιράσου το:

Οι καλοί γονείς βασίζονται σε έξι βασικά πράγματα.

Το να είσαι γονιός είναι ένα από τα δυσκολότερα πράγματα στον κόσμο. Γι αυτό, για την καλύτερη ανατροφή των παιδιών, ποτέ δεν πονάει η υπενθύμιση κάποιων βασικών αληθειών. Το γεγονός είναι πως τα παιδιά χρειάζονται έξι πράγματα για να μεγαλώσουν με υγεία, χαρά, αυτοπεποίθηση και όσο καλύτερα γίνεται ικανά να πετύχουν στην ζωή: αγάπη, καθοδήγηση, όρια, προστασία, επιβεβαίωση και σεβασμό.

1.Αγάπη

Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, φυσικά όχι τόσο πολύ ώστε να νιώσουν πνιγμένα. Χρειάζεται να λατρεύονται αλλά επίσης πρέπει να μάθουν την υπευθυνότητα και την αυτονομία.

Τα παιδιά χρειάζεται να νιώθουν πως είναι ξεχωριστά, αλλά όχι τόσο ξεχωριστά ώστε να αισθάνονται πως οτιδήποτε και αν κάνουν είναι εντάξει. Πρέπει να δουν πως οι γονείς τους μπορούν να τα αγαπούν αλλά επίσης να αποδοκιμάζουν τις πράξεις τους σε κάποιες περιστάσεις. Μεγάλωσα με ένα παιδί του οποίου οι γονείς ήταν υπερβολικοί στο να του λένε συνεχώς πόσο σπουδαίος ήταν. Λόγω αυτού πήραν τα μυαλά του αέρα έχοντας μια αίσθηση υπεροχής σε σχέση με τα άλλα παιδιά στην γειτονιά.

Από την άλλη πλευρά, ξέρω κάποια παιδιά τα οποία δέχονται πολύ αγάπη και επιβεβαίωση χωρίς οι γονείς τους να το παρακάνουν και αυτά τα παιδιά έχουν αυτοπεποίθηση, είναι χαρούμενα, ήσυχα και ευγενικά. Δουλεύουν σκληρά και τα πάνε καλά με τους άλλους.

2. Καθοδήγηση

Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση, αλλά οι γονείς οφείλουν να μην είναι τόσο καθοδηγητικοί με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην μαθαίνουν ποτέ να σκέφτονται για τον εαυτό τους. Πρέπει να είναι ικανά να δοκιμάζουν πράγματα, να τα κάνουν άνω κάτω και να μαθαίνουν από τα λάθη τους. Πρέπει να βιώσουν την απογοήτευση και την αποτυχία ώστε να μάθουν, να ωριμάσουν και αναπτύξουν χαρακτήρα.

Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση για να γίνουν καλύτερα. Πρέπει να μάθουν να δουλεύουν καλά, να έχουν καλές μαθησιακές συνήθειες και να καταλάβουν την αξία της σκληρής δουλειάς, την επιμονή και την αφοσίωση σε οτιδήποτε και αν κάνουν.

Πρέπει να διδαχθούν την προσωπική υπευθυνότητα και ευθύνη ώστε να μπορέσουν να μάθουν από τα λάθη τους και να ωριμάσουν σαν προσωπικότητες.

Η μάθηση της συμπόνιας για τα άλλα ζωντανά προσφέρει μια αίσθηση υπευθυνότητας για την οικογένεια, την κοινωνία και τον πλανήτη. Χρειάζεται να μάθουν την αυτοσυγκέντρωση για να μην κατηγορήσουν τον εαυτό τους για λάθη ή αδυναμίες.

Τα παιδιά χρειάζεται να μάθουν πώς να παίζουν δίκαια και να ακολουθούν τους κανόνες της κοινωνίας τους ώστε οι άνθρωποι να θέλουν να παίξουν μαζί τους όταν μεγαλώσουν.

Η Sheryl Sandberg στο καινούργιο της βιβλίο Option B: Facing Adversity, Building Resilience and Finding Joy, μιλά για την ελαστική ανατροφή των παιδιών με “το να βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτύξουν τέσσερα βασικά πιστεύω: (1) να έχουν κάποιον έλεγχο στην αγάπη τους (2) να μπορούν να μάθουν από την αποτυχία (3) σημαίνουν ως ανθρώπινα όντα και (4) έχουν αληθινές δυνάμεις στις οποίες μπορούν να βασιστούν.”

3.Όρια

Τα παιδιά χρειάζονται όρια ώστε να μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος και να καταλάβουν τι προσδοκίες υπάρχουν από αυτά. Το να λες “όχι” σε ένα παιδί βοηθά στο να χτίσει χαρακτήρα, όπως και ανοχή στην απογοήτευση.

4. Επιβεβαίωση

Τα παιδιά χρειάζεται να ακούγονται και να παίρνουν απαντήσεις ώστε να αισθανθούν επιβεβαιωμένα, αλλά οι γονείς πρέπει να είναι σε τέτοια θέση ώστε τα παιδιά να την αναπτύξουν κατάλληλα.

Η Sandberg λέει στην Option B όταν τα παιδιά “επαινούνται για την προσπάθεια” καινούργιων ή δύσκολων πραγμάτων, αναπτύσσουν μια “νοοτροπία ανάπτυξης” η οποία τους δίνει τη δυνατότητα να “δουν τις ικανότητες σαν δεξιοτεχνίες οι οποίες μπορούν να διδαχθούν και να αναπτυχθούν.”

Η Sandeberg αναφέρει πως τα παιδιά αναπτύσσουν την ελαστικότητα όταν σημαίνουν και αυτό σημαίνει: “να ξέρεις πως οι υπόλοιποι σε παρατηρούν, νοιάζονται για εσένα και βασίζονται πάνω σου.”

5. Σεβασμό

Τα παιδιά χρειάζονται τον σεβασμό γιατί είναι το θεμέλιο της προσωπικής αξίας. Τα αισθήματα τους πρέπει να είναι σεβαστά όπως και οι απόψεις τους, οι ευχές και τα σώματα τους. Αυτό δε σημαίνει να τους δίνετε ότι θέλουν ή να τα αφήνετε να κάνουν ότι θέλουν, αλλά σημαίνει πάντα να σκέφτεστε τι είναι καλύτερο για εκείνα.

Το να σέβεστε ένα παιδί σημαίνει να το αποδέχεστε όπως ακριβώς είναι και το τι θέλει, ακόμα και αν αυτό είναι κάτι που ο γονιός δεν καταλαβαίνει απαραίτητα ή δεν συμφωνεί με αυτό.

Στη παλιά τηλεοπτική σειρά, Family Ties , δύο πολύ φιλελεύθεροι γονείς μεγάλωσαν έναν δημοκρατικό γιο και τον αποδέχτηκαν όπως ήταν ακόμα και αν η πολιτική του άποψη τους μπέρδευε.

Οι ετερόφυλοι γονείς των LGBTQ παιδιών τα σέβονται όταν αποδέχονται την ταυτότητα του γένους τους και τις ρομαντικές τους προτιμήσεις.

6. Προστασία

Τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται και από τις δικές τους παρορμήσεις και από τον κόσμο. Με την προστασία θα είναι ικανά να μάθουν πώς να φροντίζουν τον εαυτό τους.

Χρειάζεται να βλέπουν τους γονείς τους να τα υπερασπίζονται και να τα κρατούν ασφαλή από το κακό. Αυτό θα τα κάνει να νιώσουν άξια και πως αξίζουν την προστασία.

Από την άλλη πλευρά τα παιδιά δε χρειάζεται να είναι υπέρ-προστατευμένα ώστε να αποφεύγουν τις συνέπειες των λαθών τους ή να τους επιτρέπεται να ξεφεύγουν με σχεδόν καμία συνέπεια.

Οι γονείς πρέπει να εξισορροπήσουν την προστασία των παιδιών τους με την ανάγκη τους για την μάθηση των βασικών μαθημάτων ζωής.

Οι υπερβολικά προστατευτικοί γονείς αναστατώνουν τα παιδιά τους συναισθηματικά ή τα κάνουν εγωιστικούς νεαρούς ενήλικες που νομίζουν πως μπορούν να ξεφύγουν από κάθε είδους κακής συμπεριφοράς.

Τα αποτελέσματα του να είσαι καλός γονιός

Όταν οι καλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους τα παραπάνω έξι, τα παιδιά θα μεγαλώσουν με αυτοεκτίμηση. Αυτό περιλαμβάνει την αίσθηση αυτοπεποίθησης , αρκετό αυτό-σεβασμό και καλή προσωπική φροντίδα.

Ως καλοί γονείς, ποτέ δεν πονά το να σκέφτεστε πως ανατρέφετε τα παιδιά σας και το να κάνετε περιστασιακές προσαρμογές. Η αύξηση της κατάλληλης αγάπης, των ορίων, της καθοδήγησης, της επιβεβαίωσης και του σεβασμού που δίνετε στα παιδιά σας μπορούν μόνο να είναι ωφέλιμα για αυτά.

Πηγή: http://www.awakengr.com/i-kali-gonis-dinoun-sta-pedia-tous-afta-ta-exi-pragmata/

Η αυτοεκτίμηση μετά τα 40

Μοιράσου το:

Αν και πολλά έχουν γραφτεί για την αυτοεκτίμηση και την καλλιέργειά της κατά την παιδική και εφηβική ηλικία, λίγα είναι γνωστά για τις ψυχολογικές διεργασίες που συντελούνται μετά την ηλικία των 40 ετών.

Είναι γνωστή σε όλους η «κρίση ηλικίας» που ταλανίζει τους ανυποψίαστους μεσήλικες, με τα συνοδευτικά καταθλιπτικά ή μεγαλομανιακά επεισόδια. Όμως δεν έχει εξηγηθεί επαρκώς η φόρτιση που συνοδεύει τη συνειδητοποίηση του περάσματος μιας διχοτομικής γραμμής, που χωρίζει τη ζωή στα δύο και την κατανόηση πως τα υπολειπόμενα χρόνια είναι στατιστικώς λιγότερα από αυτά που προηγήθηκαν. Η σειρά των αναμμένων κεριών του Καβάφη αυξάνεται εξαιρετικά γρήγορα και ο αναστοχασμός είναι απαραίτητος για την ομαλή προσαρμογή του ατόμου.

Δυστυχώς οι άνθρωποι που προσεγγίζουν το κρίσιμο αυτό μεταίχμιο πρέπει να αντιμετωπίσουν αρκετές σκληρές παραδοχές:

– Υπάρχουν χιλιάδες συνάνθρωποι που δεν κατάφεραν να προσεγγίσουν αυτή την ηλικία, και επομένως η δυνατότητα συνέχισης της ύπαρξής μας πρέπει να θεωρείται δώρο.

– Ό,τι δεν έχει επιτευχθεί σε προηγούμενες ηλικίες, μπορεί να επαναληφθεί και να βιωθεί μόνο ως παρωδία. Κάθε εξελικτική περίοδος έχει τις δικές της ανάγκες και απαιτήσεις και η οπισθοδρόμηση για τη λύση καθηλώσεων και αγκυλώσεων του παρελθόντος επιτυγχάνεται μόνο μέσω ψυχοθεραπείας. Αν, για παράδειγμα, κάποιος δεν έχει ζήσει τους μεγάλους έρωτες κατά την εφηβεία και δεν έχει παραφρονήσει για την καρδιά μιας ή ενός ιδεατού συντρόφου, θα γελοιοποιηθεί εάν το επιχειρήσει στα 50.

– Εάν δεν έχει επιτευχθεί η συμφιλίωση με τα φαντάσματα του παρελθόντος στα 40, τα χρόνια που έπονται θα είναι οδυνηρά. Η συνέχιση της πορείας προϋποθέτει την εναργή ενατένιση των σχέσεων με τα πρόσωπα, που μας καθόρισαν κατά τα προηγούμενα στάδια, τη νοερή συνομιλία με αυτά, τον επαναπροσδιορισμό με καθαρή, απολογητική σκέψη των δεδομένων και τη συναισθηματική αποκατάστασή τους με αρωγό την εμπειρία και τον κριτικό λόγο. Οι πράξεις του παρελθόντος δεν παραγράφονται, αλλά όσο υπάρχει η δυνατότητα, μπορούν να επαναδιαπραγματευθούν. Καθώς η ηλικία προχωρά, μειώνονται οι επιλογές, τα γνωστικά σχήματα γίνονται πιο άκαμπτα και οι αυτοαξιολογήσεις δριμύτερες. Οι πιθανότητες είναι πολωτικές: είτε αναμετρώντας τα πεπραγμένα θεωρούμε ότι καλώς πολιτευθήκαμε και οδηγούμαστε ήρεμα προς την κορύφωση της ολοκλήρωσης, είτε διαπιστώνουμε ότι δράσαμε σαν να είμαστε κάποιοι άλλοι, οπότε η μέση ηλικία είναι η έσχατη ευκαιρία αλλαγής.

– Μετά τα 40 οι κοινωνικοί ρόλοι έχουν παγιωθεί, η ταυτότητα του «εγώ» έχει σταθεροποιηθεί, οι σεξουαλικές επιλογές έχουν αποκτήσει ωριμότητα και η θέση στην κοινωνία έχει καθοριστεί. Συχνά, όμως, ανεξέλεγκτα γεγονότα αλλοιώνουν την αυτοαντίληψη και την κοσμοθεωρία γενικότερα: αρρώστιες αγαπημένων προσώπων, θάνατοι γονέων – για πολλούς η απώλεια της μητέρας ισοδυναμεί με την αναντικατάστατη έλλειψη του ανθρώπου που περισσότερο από όλους τους είχε αγαπήσει – προβλήματα παιδιών, ξαφνικά διαζύγια, αποξένωση αγαπημένων φίλων κ.λπ.. Οι εσχατολογικές αυτές καταστάσεις είναι εκείνες, που καθορίζουν την αξία που αποδίδουμε στον εαυτό, γιατί τελικά η αυτοεκτίμηση δεν είναι παρά η σχέση που έχουμε με το θάνατο.

– Κατά τα χρόνια που ακολουθούν, το σώμα δε θα έχει τις ίδιες βιολογικές δυνατότητες και η στωική αποδοχή αυτής της διαπίστωσης σε μια κοινωνία, που θέτει αξιακά πρότυπα ισχύος, ρώμης και επιθυμητής εξωτερικής εμφάνισης, είναι βασική. Ο φόβος της επικείμενης γήρανσης συνδέεται με πλήθος ψυχολογικών προβλημάτων και κυρίως με την κατάθλιψη. Οι αλλαγές στον οργανισμό με την πάροδο της ηλικίας μπορούν να ταξινομηθούν σε μεταβολές στο γνωστικό τομέα, στην προσωπικότητα και στην προσαρμογή. Όσον αφορά τον πρώτο, παρατηρείται αδυναμία πρόσκτησης νέας γνώσης, η οποία όμως δεν ισχύει, εφόσον τα καινούργια ερεθίσματα αναφέρονται σε δεξιότητες που ήδη κατείχε το άτομο. Για παράδειγμα, μια νέα πληροφορία για το επάγγελμα αποθηκεύεται πολύ πιο άνετα σε σύγκριση με ένα εντελώς καινοφανές ερέθισμα. Τελευταίες έρευνες έχουν αποδείξει ότι η απώλεια της μνήμης είναι επιλεκτική (τα άτομα ξεχνούν συμβάντα και πληροφορίες που δεν τους ενδιαφέρουν) και δεν αφορά τη μακροπρόθεσμη, αλλά τη βραχυπρόθεσμη μνήμη. Τα νέα γι’ αυτούς ερεθίσματα πρέπει να παρουσιάζονται με ολοένα και πιο αργούς ρυθμούς, ενώ οι ασκήσεις απομνημόνευσης, το διάβασμα και η ενεργός συμμετοχή σε δραστηριότητες αποτρέπουν την εμφάνιση του φαινομένου. Η απώλεια γνώσης είναι παθολογική κατάσταση και μπορεί να εμφανιστεί σε όλες τις ηλικίες, αλλά στους νέους αποδίδεται στο άγχος και την κούραση, ενώ στους μεγαλύτερους στην ηλικία.

– Αν και τα σημάδια της γήρανσης είναι ευκόλως διαπιστώσιμα (ρυτίδες, φθίση, απώλεια μνημονικής ικανότητας, κούραση), τα αντίδωρα της ενηλικίωσης δεν εκτιμώνται με την ίδια άνεση: Αυξημένη κρίση, παγιωμένοι και τελειοποιημένοι νοητικοί χάρτες για εκατοντάδες ενδεχόμενα, αυτοματοποιημένοι και αποτελεσματικοί χειρισμοί πιθανοτήτων, ικανότητα πρόβλεψης των μελλοντικών δράσεων, αυξημένη συναισθηματική νοημοσύνη, βαθεία επεξεργασία των πληροφοριών, έλεγχος των ενορμήσεων, εξισορρόπηση των αμυνών, αρραγές οπλοστάσιο εναλλακτικού ρεπερτορίου συμπεριφορών, ρεαλιστικές προσδοκίες.

– Η αυτοεκτίμηση εξαρτάται από την κοινωνική σύγκριση, από τη δυνατότητα ελέγχου των γεγονότων της ζωής και από την αυτοαξιολόγηση, τη διαφορά δηλαδή μεταξύ του ιδεατού και πραγματικού εαυτού. Επιπλέον, συσχετίζεται με την αποτελεσματικότητα και τη θέληση για ανάληψη ευθυνών. Έρευνες δείχνουν ότι διατηρείται υψηλή μέχρι τα 60, και μάλιστα ο ρυθμός αύξησής της είναι πολύ ταχύτερος από αυτόν των νεαρότερων ηλικιών. Κατά την τρίτη ηλικία η αυτοεκτίμηση πλήττεται, εξ αιτίας παραγόντων όπως η συνταξιοδότηση, τα προβλήματα υγείας, το σύνδρομο της άδειας φωλιάς, η απαξίωση των ηλικιωμένων από το κοινωνικό σύστημα. Πάντως, αρκετοί ερευνητές πιστεύουν ότι η σημασία της υψηλής αυτοεκτίμησης έχει υπερεκτιμηθεί, δεδομένου ότι δε συνδέεται πάντα με την ευτυχία και δεν παρουσιάζει σταθερότητα κατά τη διάρκεια του βίου.

– Η προαναφερθείσα κοινωνική σύγκριση αναφέρεται στη βιολογική κατάσταση, την οικονομική άνεση, το κοινωνικό status, την απόκτηση παιδιών και τη δημιουργία σταθερής οικογένειας. Όλες οι έρευνες συγκλίνουν επίσης στη διαπίστωση ότι η ποσότητα και ποιότητα των κοινωνικών δικτύων και σχέσεων καθορίζουν το βαθμό της αυτοεκτίμησης. Η μέση ηλικία είναι συνυφασμένη με την επιτυχία στους παραπάνω τομείς, με την κατάκτηση υψηλόβαθμων θέσεων, με τη διεύρυνση του κύκλου των γνωστών, με την επαγγελματική σταθερότητα και την οικογενειακή νηνεμία, με την εξασφάλιση πόρων για καλή υγειονομική περίθαλψη, με την ευχέρεια αποκόμισης ποικίλων εμπειριών, με τη δυνατότητα ταξιδιών και με την επέκταση των επιλογών σε χόμπυ και ενδιαφέρουσες ασχολίες. Η κοινωνική σύγκριση έχει νόημα μόνο όταν αφορά άτομα παρόμοιας ηλικίας, επειδή διαφορετικά τα αποτελέσματα είναι εκ προοιμίου κίβδηλα. Δεν έχει νόημα, για παράδειγμα, η αντιπαραβολή των φυσικών ιδιοτήτων ενός 18άρη με κάποιον στα 50. Η αυτοεκτίμηση των ατόμων άνω των 40 δε συμβιβάζεται με υποκατάστατα ποιότητας. Απαιτεί τα δεδουλευμένα και αναιρεί τα ισχύοντα αν δεν ικανοποιούν τα κριτήρια τα οποία πια εκπορεύονται εκ των έσω και είναι πολύ πιο απαιτητικά σε σύγκριση με νεαρότερες ηλικίες.

– Υπό τις σημερινές συνθήκες, η αύξηση των διαζυγίων, οι μετασχηματισμοί της πυρηνικής οικογένειας, η ανεργία ατόμων μεγάλης ηλικίας, η οικονομική κρίση, τα ευδαιμονιστικά πρότυπα, η έκπτωση του κράτους πρόνοιας, η είσοδος στην εποχή της διακινδύνευσης, η περιρρέουσα αστάθεια, η ανενδοίαστη περιθωριοποίηση των μειονεκτούντων, η εξαθλίωση των οικονομικά αδυνάμων, επιδεινώνουν περισσότερο την αίσθηση ελέγχου, που είναι απαραίτητο συστατικό της αυτοεκτίμησης και θέτουν εν αμφιβόλω αξίες που παλαιότερα αποτελούσαν εγγύηση για την εύρωστη αυτοεικόνα. Οι διακύβευση και οι κλυδωνισμοί απαιτούν ευελιξία, προσαρμοστικότητα και διάθεση για ρίσκο, ιδιότητες που η κοινωνία απλόχερα αναγνωρίζει στους νέους και όχι σε άτομα που κουβαλούν την ευθύνη κι άλλων μελών μιας οικογένειας.

– Η εσωστρέφεια αυξάνεται καθώς κάποιος οδεύει προς την τρίτη ηλικία, αλλά ταυτόχρονα μειώνεται ο νευρωτισμός. Σύμφωνα με τη θεωρία της απόσυρσης, καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν αποστερούνται μεγάλου μέρους των κοινωνικών τους ρόλων, αλλά και η ίδια η κοινωνία τούς περιθωριοποιεί (κυρίως για λόγους που σχετίζονται με την παραγωγή και την οικονομία). Κοινωνικά αίτια αναγκάζουν τους ηλικιωμένους να αποδεχτούν ρόλους εξάρτησης (από την οικογένεια, την κρατική μέριμνα, το σύστημα πρόνοιας και περίθαλψης), που πολλές φορές είναι γενεσιουργοί παράγοντες κατάθλιψης.

– Αν το ζητούμενο για τον άνθρωπο είναι η διασφάλιση της ευτυχίας – μιας φευγαλέας κατάστασης, κατά την οποία όλες οι εσωτερικές δυνάμεις και ανάγκες βρίσκονται σε ισορροπία -, η αυτοεκτίμηση είναι απλά μία πρόφαση ή ένα δώρο της συγκυρίας, για να ξεφύγουμε από τη ναρκισσιστική και νευρωτική ενασχόληση με το «εγώ». Γιατί από την ηλικία των 40 και έπειτα, όλοι πια γνωρίζουν, έχοντας επιβιώσει από συναισθηματικές μάχες και πολέμους ψυχικούς, ότι το μόνο αντίδοτο στην υπαρξιακή μοναξιά είναι η προσφορά προς την ανθρωπότητα και η αγάπη.

Πηγή: http://antikleidi.com/2014/10/19/η-αυτοεκτίμηση-μετά-τα-40/

Όταν η ανορεξία μου χτύπησε την πόρτα

Μοιράσου το:

Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Θύμωσα με μένα, είμαι πολύ χοντρή δεν αντέχω άλλο. Τα ρούχα μου είναι χάλια πάνω μου. Το πρόσωπο μου δείχνει κιτρινωπό, θαμπό και τα μαλλιά μου λεπτά, άτονα. Καλά λέει η μάνα μου τόσα χρόνια πως ποτέ δεν θα τη φτάσω. Εκείνη ήταν πολύ όμορφη στα νιάτα της είχε όποιον και ό,τι ήθελε.

Ο πατέρας μου την αγάπησε παράφορα και της έδωσε όσα μπορούσε. Εκείνη πάντα του φερόταν λες και ήταν δούλος της. Όταν χώρισαν όλη της η οργή για την απόρριψη που δέχτηκε, ξέσπασε πάνω μου. Τα σχόλιά της για ό,τι έκανα ήταν τόσο επικριτικά, που ένιωθα να με πνίγουν. Λίγο μετά την εφηβεία, άρχισα να βγαίνω με αγόρια, αλλά αυτό δεν κράτησε για πολύ. Την πρώτη φορά που το είπα στην μάνα μου εκείνη ξέσπασε στα γέλια. Της φάνηκε αστείο που κάποιος με κοίταξε. Εμένα πάλι μου φάνηκε βίαιο που εκείνη ήταν τόσο επικριτική μαζί μου. Μου έλεγε δεν θα χωράω να μπω μέσα στην καφετέρια, οπότε καλό είναι να μην φάω το βράδυ. Ήταν η συμβουλή της όταν θυμόταν πως είχε το ρόλο του προστάτη. Δεν έφαγα, μόνο έκλαιγα.

Κοιταζόμουν για πολύ ώρα στον καθρέφτη, εκείνο το βράδυ. Μισούσα αυτό που έβλεπα. Με σιχαινόμουν. Σταδιακά άρχισα να τρώω λιγότερο. Στην αρχή έχασα επιθυμητό βάρος, υπήρξε και θαυμασμός από τους γύρω μου. Εγώ απορούσα με το τι θαυμάζουν αλλά δεν έδινα παραπάνω σημασία. Τις επόμενες μέρες το φαγητό μου μειώθηκε σε ακραία μορφή. Είχα αδυναμία να σηκωθώ το πρωί για το σχολείο. Πλέον δεν πήγαινα ούτε για έναν περίπατο με τις φίλες μου. Εκτός από αδυναμία, δεν άντεχα να κάνω σύγκριση μέσα μου με εκείνες. Μου έλεγαν έχω αδυνατίσει υπερβολικά, η μαμά μου έλεγε με ζηλεύουν.

Τα μαλλιά μου άρχισαν να πέφτουν και το δέρμα μου είχε γίνει τραχύ και αφυδατωμένο. Άρχισα να λιποθυμώ κατά τη διάρκεια της μέρας στο σχολείο και στο σπίτι. Λίγο πριν τελειώσω το λύκειο σταμάτησα να πηγαίνω. Δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Εκείνη την μέρα οι γονείς μου τσακώθηκαν άσχημα, όταν ο πατέρας μου με είδε μετά από 3 μήνες και τρόμαξε. Με πήγε στο νοσοκομείο. Ανορεξία είπαν πως είναι, 1,69 με βάρος 41 κιλά.

Έμεινα πολύ καιρό μέσα στο νοσοκομείο. Ένιωθα μόνη, ένοχη ενώ δεν ήξερα τον λόγο. Ο φόβος είχε επισκιάσει τον εαυτό μου. Η ψυχολόγος ήρθε σαν καλή νεράιδα στη ζωή μου και μου έμαθε πως αξίζω. Χρειάστηκε να πληρώσουν οι γονείς μου για να μου πει κάποιος ότι αξίζω. Μου φαίνεται και λίγο αστείο αλλά δεν είναι. Μετά από πολλές συνεδρίες, είδα τον εαυτό μου πρώτη φορά στη ζωή μου. Δεν έβλεπα εμένα τόσα χρόνια. Έβλεπα εκείνη. Τη μάνα μου, η οποία υποτίθεται με γέννησε για να με προστατεύει, να με αγαπά και όχι να θέλει τον αργό μου θάνατο. Τη μισούσα και τιμωρούσα εμένα. Εκείνη, ενώ εγώ αρρώσταινα όλο και πιο πολύ, συνέχιζε να είναι η ωραία του σπιτιού, σαν το παραμύθι με τη Χιονάτη, που μου διάβαζε ο πατέρας μου.

Την ημέρα που έβγαλα τα σωληνάκια από πάνω μου κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, πρώτη φορά και είπα δυνατά Σ΄ΑΓΑΑΠΩΩΩ και εννοούσα εμένα.

Εθισμός, παχυσαρκία, νευρική ανορεξία, όλα αυτά είναι κοινωνικά προβλήματα όχι ψυχιατρικά. Συμπυκνώνουν και δηλώνουν ένα ανταγωνισμό του ατόμου με κάποιον στο περιβάλλον του, σχετικά με τον έλεγχο πάνω στο σώμα του (Thomas Szasz).

Πηγή: http://fwords.gr/otan-h-anoreksia-mou-xtyphse-thn-porta/ 

Ματθαίος Γιωσαφάτ: Διαλέγουμε αυτόν που μας μοιάζει

Μοιράσου το:

Μα γιατί ερωτευόμαστε;

-Συνήθως οι λόγοι που επικαλούμαστε για να εξηγήσουμε γιατί ερωτευτήκαμε ή και παντρευτήκαμε τον άνθρωπο που είναι δίπλα μας είναι προφανείς και κατανοητοί από το κοινωνικό πλαίσιο: ο χαρακτήρας, η μόρφωση, η εξωτερική εμφάνιση, η σεξουαλική επαφή, λόγοι οικονομικοί ή και κοινωνικοί.

Οι βαθύτεροι όμως λόγοι είναι καλά κρυμμένοι μέσα μας. Η επιλογή συντρόφου την οποία εμείς οι ψυχαναλυτές ονομάζουμε ανακλητική είναι η ωριμότερη, αυτή που οδηγεί στο μικρό ποσοστό του 10 με 20% που είναι οι ευτυχισμένοι γάμοι. εξηγεί ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής κ. Ματθαίος Γιωσαφάτ, ειδικός σε θέματα γάμου και οικογενειακής θεραπείας.

Τι σημαίνει αυτό; Όταν έχουμε μια καλή μαμά και περάσουμε καλά, μαθαίνουμε να συγχωρούμε και τα ελαττώματά της, όπως ένας ώριμος άνθρωπος. Αποδεχόμαστε λοιπόν και τα ελαττώματα του συντρόφου μας και φτιάχνουμε μια καλή σχέση. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε περάσει ομαλά και το οιδιπόδειο, δεν έχουμε μεγάλο άγχος αποχωρισμού, προδοσίας.

Αποδεχόμαστε, π.χ., ότι η μαμά έκανε κι άλλο παιδί. Ή ξέρω ως παιδί ότι μ” αγαπάει, αλλά ανακάλυψα ότι αγαπά και τον μπαμπά, αλλά κι εγώ αγαπάω τον μπαμπά, άρα όλοι αγαπιόμαστε! Οπότε θα κάνω κι εγώ το ίδιο όταν μεγαλώσω με το σύντροφό μου. Οι λόγοι λοιπόν της επιλογής του ερωτικού συντρόφου βασίζονται στη σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα, τη δική τους σχέση και τη σχέση μας μαζί τους.

Αναζητώντας τη ρίζα του προβλήματος
-Οι περισσότεροι μεγαλώνουμε με μαμάδες που δεν είναι επαρκείς, με μαμάδες που δεν έχουν μάθει να προσφέρουν αγάπη, να καταλαβαίνουν τις ανάγκες του μωρού. Και το μωρό επικοινωνεί με μη λεκτική συμπεριφορά για να ζητήσει αυτά που του λείπουν, κλαίει, αρρωσταίνει, γρατσουνάει, κλοτσάει κ.λπ.

Στα ζευγάρια είναι πολύ έντονη αυτή η μεταβίβαση της πρώτης σχέσης, των πρώτων μη λεκτικών φόβων και συναισθημάτων. Γι” αυτό και τα ζευγάρια μαλώνουν, ιδιαίτερα αν ο πρώτος χρόνος δεν ήταν καλός, αν ήταν στερημένος από ζεστασιά, χάδια, αγκαλιές. Ξέρετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να χαϊδέψουν τρυφερά ο ένας τον άλλο; Η επιλογή λοιπόν σε αυτές τις περιπτώσεις κουβαλά πάρα πολλά πράγματα που δεν έχουν λυθεί μέσα μας.

Στόχος η επιθυμητή μητέρα
Τα προβλήματα της πρώτης μας σχέσης με τη μητέρα δημιουργούν και τους προβληματικούς έρωτες. Περιμένεις τότε όχι μόνο να βρεις μια κανονική γυναίκα, έναν κανονικό άντρα, αλλά ένα σύντροφο που θα την αντικαταστήσει σε καλύτερη έκδοση, θέλεις την επιθυμητή μητέρα. Αυτό δημιουργεί τον έρωτα, τον πιο παθιασμένο. Όχι όμως τον πραγματικό έρωτα.

Γιατί σε αυτή την περίπτωση ψάχνουμε ένα ιδανικό που θα μας αγαπήσει, θα μας εκτιμήσει γι αυτό που είμαστε, όπως έπρεπε να το κάνει η μαμά. Κι όσο πιο πολύ περιμένει κανείς την επιθυμητή μητέρα, τόσο πιο πολύ την εξιδανικεύει. Είναι μια ναρκισσιστική ανάγκη. Όταν ακούσετε: Μια μόνο γυναίκα με έχει καταλάβει, εσύ, οι άλλες ήταν όλες… να καταλάβετε ότι πρέπει να απομακρυνθείτε γρήγορα απ αυτόν τον άνθρωπο! Σας βάζει στοιχεία που πιθανώς δεν έχετε!.

Διαλέγουμε αυτόν που μας μοιάζει
Έχετε σκεφτεί γιατί παραπονιόμαστε ότι τραβάμε μόνο προβληματικές περιπτώσεις στην ερωτική μας ζωή; Μήπως δεν φταίνε μόνο οι άλλοι;

-Γιατί δεν τράβηξες κανέναν άλλο; θα ρωτούσα εγώ. Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με κάποιον ωριμότερο ψυχικά από εμάς. Δεν θα συντονιστούμε. Και δεν έχει να κάνει ούτε με την ευφυϊα ούτε με την ικανότητά μας σε άλλους τομείς όπως το εργασιακό. Εκεί μπορεί να διαπρέπουμε. Άλλο όμως είναι η συναισθηματική ωριμότητα!

Ο πραγματικός έρωτας!
-Ο έρωτας κρατάει το πολύ ένα χρόνο. Ο ανακλητικός έρωτας, ο πρώτος για τον οποίο μιλήσαμε, που δεν είναι τόσο έντονος αρχικά, ωριμάζει σιγά σιγά. Αρχίζει ο ένας να ερωτεύεται τον άλλο με το χρόνο που του αφιερώνει και τον γνωρίζει. Αυτόν λέω εγώ πραγματικό έρωτα. Αντιλαμβάνομαι ότι ο άλλος είναι κάτι εξαιρετικό για μένα, γιατί με έπεισε και τον έπεισα γι αυτό.

Τα στάδια της ψυχικής ανάπτυξης
-Για να έχεις μια καλή σχέση πρέπει να περάσεις τις ανάγκες του πρώτου έτους, τη μεγάλη εξάρτηση. Δεν πήρα πολλά από τη μάνα μου στον πρώτο χρόνο; Τότε ψάχνω μια γυναίκα – μαμά. Δεν δίνω και τόση σημασία στο σεξουαλικό. Κι αυτή η σχέση δεν πάει καλά γιατί διαλέγεις παρόμοιο τύπο συντρόφου. Στην αρχή φαίνεται ότι ο ένας θα φροντίσει τον άλλο και μετά και οι δυο περιμένουν τον άλλο να τους φροντίσει.

Στο δεύτερο έτος, το πρωκτικό στάδιο, το παιδί μαθαίνει με τη μάνα την αυτονομία, είναι η περίοδος της εναντίωσης. Αν δεν πάει καλά, αργότερα στη σχέση ο ένας θα προσπαθεί να επιβληθεί στον άλλο! Το τρίτο στάδιο είναι το φαλλικό, όπου το σεξ πηγαίνει στα γεννητικά όργανα. Αν πάει κάτι στραβά, διαλέγεις μια γυναίκα που σου αρέσει σεξουαλικά, αλλά αυτό εξαντλείται γρήγορα. Κι από εκεί και πέρα έχεις άλλες ανάγκες που δεν σου τις καλύπτει. Ο τέταρτος χρόνος που πάλι δεν πάει καλά είναι ο οιδιποδειακός, στάδιο που στην ανάπτυξη αντιστοιχεί γύρω στα 5 χρόνια του παιδιού. Εκεί υπάρχει πρόβλημα γιατί δεν θέλεις πολύ ερωτικά το σύντροφό σου. Αν καταφέρεις και πάρεις κάποιον που σου θυμίζει τη μαμά (ή τον μπαμπά), έχεις προβλήματα σεξουαλικά: στύσης, πρόωρης εκσπερμάτισης κ.λπ.

Ζήτημα ισορροπίας
-Μια καλή σχέση προϋποθέτει ότι έχουμε περάσει σχετικά ομαλά αυτά τα στάδια: θέλεις να έχεις ένα μίνιμουμ εξάρτησης, να έχεις αυτονομία, αλλά δεν σου αρέσει να πατάς τον άλλο στο λαιμό. Θέλεις να κάνεις σεξ και να σου αρέσει, δεν ικανοποιείσαι όμως μόνο με αυτό. Τότε η σχέση εξελίσσεται σε αγάπη, σε έρωτα και μπορεί να κρατήσει. Δεν περιμένεις τόσο πολλά από τον άλλο, ενώνεις δυο ζωές, οι οποίες όμως δεν γίνονται ποτέ μια!.

Και τώρα τι κάνουμε;
-Μπορεί να ακούγονται λίγο απαισιόδοξα όλα αυτά, αλλά είναι η πραγματικότητα. Το πρώτο πράγμα που λέω είναι να βρεις μια καλή μαμά, με την ψυχοθεραπεία, ατομικά ή σε ομάδες, που βοηθούν πάρα πολύ τους ανθρώπους. Λέω επίσης κι έχω παρεξηγηθεί γι αυτό να μπορούν οι γυναίκες να είναι κοντά στο παιδί τους τον πρώτο χρόνο της ζωής του.

Προτείνω συχνά και κάτι που ακόμα μοιάζει ουτοπικό: να γίνονται μαθήματα ζωής από το δημοτικό στα σχολεία, υπό μορφή ομάδας με εκπαιδευμένους δασκάλους. Το άλλο βήμα είναι ο διάλογος, που είναι δύσκολο βέβαια. Πάντα είχαν οι άνθρωποι προβλήματα και πάντα έβρισκαν τρόπους να τα αντιμετωπίσουν. Πρέπει να είμαστε και λιγάκι αισιόδοξοι!

Άλλο έρωτας, άλλο αγάπη
-Δυο άνθρωποι είναι καθρέφτης ο ένας για τον άλλο. Οι ερωτευμένοι κοιτάζονται και θαυμάζονται αυτό δεν είναι αγάπη! Είναι ένα πολύ ευχάριστο αίσθημα, που οδηγεί σχεδόν πάντα σε φασαρίες. Γιατί την επόμενη μέρα που θα τον/τη δείτε θα έχετε ήδη μια μικρή απογοήτευση. Στην πρώτη επαφή δεν ξέρουμε τίποτα για τον άλλο, όσο προχωρά η επαφή όμως αρχίζει η απο-εξιδανίκευση. Εκεί εμφανίζεται η εσωτερική παλινδρόμηση, που δηλώνει την τάση του ανθρώπου να υπαναχωρήσει φοβισμένος και να κλείσει τις πόρτες επικοινωνίας για τη νέα σχέση.

Πηγή: http://socialsecurity.gr/ψυχολογία/ματθαίος-γιωσαφάτ-διαλέγουμε-αυτόν-π/

Σχέση Μητέρας – Κόρης: Φροντίζοντας μια Ανικανοποίητη Μητέρα

Μοιράσου το:
Ο τίτλος μοιάζει παράδοξος, καθώς αυτό που έχουμε όλοι στο μυαλό μας είναι η μητέρα να φροντίζει ένα παιδί κι όχι το παιδί μια μητέρα.

Πολλές γυναίκες και νέες κοπέλες φτάνουν στο γραφείο μου με μια αγωνία εκπλήρωσης προσδοκιών. Μια απροσδιόριστη αίσθηση. Μια αίσθηση μόνιμης υποχρέωσης να προσφέρουν.

Το σπίτι τους ήταν πάντα τακτοποιημένο και καθαρό, ρούχα πλυμένα και σιδερωμένα, φαγητό στο τραπέζι. «Έχω κάνει τόσα για σένα. Δεν σας έλειψε τίποτα».

Αυτή η φροντίδα εμπερικλείει ενοχοποίηση και στέρηση. Υπάρχει καθήκον, αλλά δεν υπάρχει χαρά. Δεν υπάρχει μοίρασμα. Υπάρχει σπίτι, αλλά όχι σπιτικό. Υπάρχει τάξη και καθαριότητα, αλλά όχι σχέση.
«Θέλω την αγκαλιά σου, όχι σιδερωμένα ρούχα…»
«Θέλω να παίξεις μαζί μου, όχι να μου μαγειρέψεις…»
«Θέλω ένα βλέμμα τρυφερότητας, δεν με νοιάζει τι θα φάω…»

«Είναι δυνατόν να νοιώθω τόσο δυσάρεστα συναισθήματα για εκείνη; Για εκείνη που κάνει τόσα για μένα;»
«Την απογοητεύω. Δεν είμαι αυτό που θα ήθελε εκείνη από εμένα. Δεν είμαι αρκετή να την ικανοποιήσω…»

Έχουν νοιώσει απόρριψη. Έχουν ένα τεράστιο κενό. Άλλες φορές καλύπτεται με φαγητό, άλλες φορές βιώνοντας πόνο και έχοντας αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές… Άλλες φορές με ψυχαναγκασμούς. Κάποιες φορές το κενό μετατρέπεται σε παραίτηση από τον έρωτα και τη ζωή, σε μια ατέρμονη προσπάθεια να προσθέσουν και να χωρέσουν δραστηριότητες στο πρόγραμμα τους, χωρίς όμως να καταφέρουν να το κάνουν βίωμα. Παραμένει μια δραστηριότητα, χωρίς να γίνεται κομμάτι του εαυτού τους.

Δεν έχουν νοιώσει ποτέ σημαντικές. Πάντα κάποιος άλλος κέρδιζε το καμάρι, το βλέμμα τρυφερότητας, την προσοχή, το μπράβο της μητέρας τους. Σύγκριση, απόρριψη, απογοήτευση, ματαίωση.
«Νοιώθω ότι ζητιανεύω την αγάπη της…», «Ακόμη και σήμερα προσπαθώ να την ικανοποίησω…». «Αλλά πάντα μετρούσαν αυτά που δεν έκανα… Τα καλά θα περνούσαν έτσι».

Νοιώθει λίγη, συναισθηματικά στερημένη. Νοιώθει ότι δεν την υπολογίζουν «Αλλά αξίζει και να με υπολογίζουν;», αναρωτιέται…
Δίνει παραπάνω. Πολλά παραπάνω. Προσφέρει από την εαυτό της. Στερεί από τον εαυτό της προσφέροντας στους άλλους. Ώσπου θα ζητήσει απαιτητικά… Ώσπου θα ζητήσει με πίκρα και παράπονο… Ώσπου θα ζητήσει να της χαριστούν…

Αλλά δεν μπορεί να έχει αυτό που ζητά. Γιατί βουλιάζει… Γιατί νοιώθει ενοχές που ζητά… Γιατί δεν ξέρει να ζητά… Γιατί ζητά σαν μικρό κοριτσάκι… Γιατί ζητά σαν κουρασμένη ηλικιωμένη γυναίκα… Γιατί απαιτεί ικανοποίηση της πείνας της σαν βρέφος. Επιτακτικά… Το πιθανό «Όχι» θα πληγώσει όλη της ύπαρξη. Το πιθανό «Ναι» δεν θα είναι αρκετό για να την καλύψει, γιατί πάντα σημαντικό θα είναι αυτό που δεν θα παίρνει ή το επόμενο που θα ήθελε να ζητήσει.

Ο ρόλος του πατέρα – συζύγου στο σπίτι

Πολλές φορές αυτές οι γυναίκες έχουν μια τρυφερή σχέση με τον πατέρα τους. Περισσότερο απ’ ότι αντιστοιχεί. Έχουν ανάγκη το καμάρι τους. Έχουν ανάγκη να τους φροντίσουν καθώς τους νοιώθουν (ή είναι) ότι είναι κι εκείνοι τα θύματα αυτής της γυναίκας.

Οι ίδιοι έχουν το ρόλο του αδύναμου. Μια περιθωριακή φιγούρα που αναγκάζεται να ανεχτεί τη γυναίκα του, η οποία τον χρησιμοποιεί, τον ορίζει, τον καθοδηγεί. Ο καημένος που υποτάσσεται στη μαμά.

Τι γυναίκα θα γίνει αυτό το κορίτσι; Πώς θα αναπτύξει τη θηλυκότητά της;

Δεν ξέρει να είναι γυναίκα. Η γυναικεία φιγούρα, όπως την έζησε, ήταν κακοποιητική και παραβιαστική. Δεν επιτρέπει θηλυκότητα στον εαυτή της. Η θηλυκότητα της ενοχοποιήθηκε, όταν αναζητούσε το καμάρι και την κοντινότητα του πατέρα της.

Αμφισβητεί αυτό που νοιώθει. Δεν μπορεί να νοιώσει εγκυρότητα. Πάντα έπρεπε να ακυρώνει το συναίσθημά της «Είναι δυνατόν να νοιώθω τόσο δυσάρεστα συναισθήματα για εκείνη; Για εκείνη που κάνει τόσα για μένα;».
Δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον εαυτό της. «Την απογοητεύω. Δεν είμαι αυτό που θα ήθελε εκείνη από εμένα. Δεν είμαι αρκετή να την ικανοποιήσω».

Θα αντέξει να μην δημιουργεί ανάγκες γύρω της, που θα τις ικανοποιούσε για να νοιώσει σημαντική;
Θα αντέξει να φροντίσει, χωρίς να ενοχοποιεί;
Θα αντέξει να φροντίσει, χωρίς να θυμώνει;
Θα αντέξει να φροντισθεί, χωρίς να ενοχοποιείται;
Θα αντέξει να μην φροντισθεί, χωρίς να απογοητευθεί;

Έχει να ανακαλύψει τον εαυτό της.
Έχει να αναδείξει τη θηλυκότητά της, απενοχοποιώντας τη.
Έχει να απαλλαγεί από βάρη.
Έχει να μάθει να φροντίζει με τρυφερό βλέμμα και να φροντίζεται πέρα από την άμεση κάλυψη αναγκών…

 

Πηγή: http://socialsecurity.gr/ψυχολογία/σχέση-μητέρας-κόρης-φροντίζοντας-μ/

Η Ηδονή της Θυματοποίησης

Μοιράσου το:

…Υπάρχει μια κοφτή και καθαρή σαν όμορφος κρύσταλλος κουβέντα του Αριστοτέλη που συμβουλεύει: «Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου».

Η θεωρία πως η ζωή είναι μια ατέλειωτη, βασανιστική και ανερμήνευτη περιπέτεια δεν είναι πάντα μια τίμια θεωρία. Έχω προσέξει πως γύρω μου οι πιο γκρινιάρηδες είναι συνήθως εκείνοι που έχουν τα περισσότερα αγαθά, τις μεγαλύτερες ευκολίες.

Επίσης είναι οι πιο τεμπέληδες. «Τεμπελιάζω», κατά τη γνώμη μου, σημαίνει κυρίως «αρνούμαι να δω και να αναλάβω την ευθύνη μου». Τον πραγματικό ρόλο μου στο «δράμα» που «κάθε τόσο με καταδιώκει».

Τα παντρεμένα ζευγάρια, μέσα στα άλλα βολικά ψευδοτεχνάσματα που προσφέρει ο γάμος, εύκολα αποδίδουν ο ένας στον άλλον όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στη ζωή τους. Όταν χωρίσεις κι απομείνεις μόνος, τότε ανακαλύπτεις το νέο κενό. Το κενό έδρανο του φταίχτη! Ξαφνικά δεν υπάρχει εκεί κοντά ο σύζυγος να του πετάξεις το ανάθεμα και να ανακουφίσεις, ρίχνοντας πάνω του σαν κάδο σκουπιδιών, τον μπελά της συνείδησής σου. Στέκεσαι ολομόναχη πια στο άδειο σπίτι, κρατώντας το πρόβλημα σαν αναμμένο κάρβουνο στην παλάμη σου. Υπάρχει δηλαδή η τρομαχτική πιθανότητα να αναγκαστείς να δεις ότι φταις εσύ!

Οι άνθρωποι που έχουν χωνέψει την παραπάνω κουβέντα του Αριστοτέλη: «Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου», που την έχουν κάνει βίωμα και τρόπο σκέψης, στάση και έξοδο, είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι άνθρωποι. Γιατί αισθάνονται πως κρατούν στα χέρια τους τη ζωή τους. Τα συμβάντα που έρχονται δεν κρύβουν την απειλή του απρόβλεπτου, οι ταλαιπωρίες τους δεν είναι διαστροφές μιας τυφλής μοίρας. Γι’ αυτούς υπάρχει νομοτέλεια και, το πιο χαρούμενο, υπάρχει δικαιοσύνη. Τι ανακούφιση να ζω σε έναν κόσμο δίκαιο και συνετό, ακόμα κι όταν λειτουργεί αυστηρά εναντίον μου αυτός ο δίκαιος αόρατος κριτής!

Όταν πάψεις να παραπονιέσαι για ότι δεν έχεις, έκθαμβος θα ανακαλύψεις πόσα πολλά έχεις. Προσέξτε γύρω σας πως εκείνοι που προκόβουν που εργάζονται, που δημιουργούν, που ονειρεύονται είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι.

Μέσα στην οικογένεια – αυτό το καζάνι ανακύκλωσης και βρασμού των υπεκφυγών μας – άνετα, σχεδόν αυτόματα, εκτοξεύονται οι κατηγορίες πως είναι ο άλλος σύζυγος ο υπαίτιος για κάθε αναποδιά, πως τα ελαττώματα του παιδιού είναι κληρονομημένα από τα ελαττώματα του άλλου, έτσι όπως τα προτερήματά του προέρχονται όλα «από εμένα».

Αρκετοί από πολύ νωρίς, αρκετοί με τα χρόνια και με τα δύσκολα του βίου, καταφεύγουν να θυματοποιούν τον εαυτό τους. Να μοιρολογούν για μια ζωή άδικη που κερδίζεται μονάχα από τους αναίσθητους, από τους δόλιους, τους απατεώνες και τους αδίστακτους. Για ότι δηλαδή δεν μπορούν και δεν καταδέχονται να γίνουν ποτέ οι ίδιοι.

Και η ηδονή της θυματοποίησης είναι η μέγιστη ηδονή της γκρίνιας.

Ο εγωισμός έχει δυο δρόμους να ακολουθήσει, προκειμένου να ξεδιψάσει τις αξεδίψαστες ανάγκες του.

Πρώτο: Με το να είμαι αξιοθαύμαστος.

Και δεύτερο, στην περίπτωση που δεν κατορθώνω το πρώτο: Με το να είμαι αξιολύπητος.

Η θυματοποίησή μου, η έκθεση και η περιφορά του πόνου μου, της ατυχίας μου, της συμφοράς μου, ελκύει την προσοχή, τη φροντίδα και τον ποθητότατο θαυμασμό των άλλων. Όσο πιο άτυχος και βασανισμένος καταντώ, τόσο και πιο ηρωικός στα μάτια των τρίτων.

Είναι μια ύπουλη εναλλακτική για να γίνω τελικά το κέντρο του μικρόκοσμού μου. Του μίζερου μικρόκοσμου όπου έχω συρρικνώσει το άπειρο σύμπαν σαν βραστή πατάτα μες στη χούφτα μου και το ελέγχω κατά βούληση.

Ο ναρκισσισμός άλλωστε δεν ηδονίζεται μόνο με την έπαρση, ηδονίζεται εξίσου και με τις ταπεινολογίες.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο παλιάτσος και η Άνιμα» της Μάρως Βαμβουνάκη – εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Πηγή: http://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/maro-vamvounaki-i-idoni-tis-thimatopoihshs

I Jumped Off The Golden Gate Bridge

Μοιράσου το:

«Αν κάποιος ή κάποιοι αγαπημένοι σας επέλεξαν να αυτοκτόνησουν και τώρα μαθαίνετε να ζείτε με αυτή την απώλεια, θα πρέπει να γνωρίζετε πως δεν το έκαναν για να καταστρέψουν τη ζωή σας ούτε για να σας πληγώσουν. Αποφάσισαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους επειδή αγωνίζονταν σε μια μάχη με έναν μεγάλο συναισθηματικό και ψυχολογικό πόνο. Η αυτοκτονία, οι ψυχικές ασθένειες και η εξάρτηση από ουσίες είναι οι μόνες ασθένειες που το άτομο κατηγορείται και στιγματίζεται. Όμως άνθρωποι πεθαίνουν από αυτοκτονία όπως πεθαίνουν από οποιαδήποτε άλλη οργανική ασθένεια. Δεν είναι κάτι που επέλεξαν να τους συμβεί»

5 ψυχικά τραύματα από την παιδική μας ηλικία

Μοιράσου το:

Δυστυχώς, αρκετά συχνά η συναισθηματική μας υγεία αρχίζει να φθείρεται από την παιδική μας ηλικία. Συνήθως, δεν γνωρίζουμε τι είναι αυτό που μας μπλοκάρει, τι μας προκαλεί ζαλάδα ή τι είναι αυτό που μας φοβίζει.

Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό οφείλεται στα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας – τραύματα τα οποία έχουν προκληθεί από τις πρώτες εμπειρίες μας σε αυτόν τον κόσμο τα οποία όμως δεν θεραπεύτηκαν ποτέ.

«Τα ψυχικά τραύματα είναι επώδυνες εμπειρίες της παιδικής ηλικίας που διαμορφώνουν την προσωπικότητα των ενηλίκων, ποιοι είμαστε και πώς αντιμετωπίζουμε τις αντιξοότητες».

Θα πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι αυτά και να πάψουμε να τα καλύπτουμε. Όσο περισσότερο χρόνο περιμένουμε για να θεραπευτούν, τόσο πιο βαθιά ριζώνουν μέσα μας. Ο φόβος της αναβίωσης αυτών των δεινών, μας αναγκάζει να εφευρίσκουμε εκατοντάδες διαφορετικές μάσκες που απλά μας εμποδίζουν να προοδεύσουμε στη ζωή. Αυτό ακριβώς πρέπει να αποφύγουμε.

Η προδοσία, η ταπείνωση, η δυσπιστία, η εγκατάλειψη, η αδικία… Αυτά είναι μερικά από τα τραύματα για τα οποία μας προειδοποιεί η Lisa Bourbeau στο βιβλίο της «Θεράπευσε τα τραύματά σου… και βρες ποιος είσαι» (ελληνικός τίτλος). Ας ρίξουμε μια ματιά:

1. Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ

Η εγκατάλειψη είναι ο χειρότερος εχθρός αυτών που έχουν βιώσει την εγκατάλειψη στην παιδική τους ηλικία. Φανταστείτε πόσο οδυνηρό μπορεί να είναι για ένα παιδί να φοβάται ότι μπορεί να μείνει μόνο του, απομονωμένο και απροστάτευτο σε ένα άγνωστο περιβάλλον.

Συνεπώς, όταν το παιδί ενηλικιώνεται θα κάνει τα πάντα για να μη βιώσει ξανά αυτό το αίσθημα της εγκατάλειψης. Επομένως, οποιοσδήποτε έχει βιώσει αυτήν την κατάσταση θα έχει την τάση να εγκαταλείπει πρόωρα τους γονείς του και να παρατά αυτό με το οποίο ασχολείται. Αυτή η συμπεριφορά αντικατοπτρίζει αποκλειστικά το φόβο της αναβίωσης αυτών των δεινών.

«Είναι κοινό για αυτούς τους ανθρώπους να σκέφτονται και να μιλούν με τον ακόλουθο τρόπο: «σε αφήνω πριν με αφήσεις εσύ», «κανείς δεν με στηρίζει έτσι κι εγώ δεν θα το υποστηρίξω αυτό», » αν με αφήσεις δεν θα ξαναγυρίσω»…»

Αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να επεξεργαστούν μέσα τους το φόβο του να μείνουν μόνοι, το φόβο της εγκατάλειψης και της άρνησης της φυσικής επαφής (αγκαλιές, φιλιά, σεξουαλική επαφή…). Αυτό το τραύμα είναι δύσκολο να θεραπευτεί αλλά μια καλή αρχή είναι να προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν το φόβο της απομόνωσης μέχρι να ξεκινήσει ένας θετικός και ενθαρρυντικός εσωτερικός διάλογος.

2. Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ

Αυτό το τραύμα μας εμποδίζει να αποδεχτούμε τα αισθήματα, τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας.

Η εμφάνισή του στην παιδική ηλικία προέρχεται από την απόρριψη των γονέων, της οικογένειας ή των συμμαθητών. Ο πόνος που προκαλεί αυτό το τραύμα εμποδίζει το παιδί να αναπτύξει ένα υγιές αίσθημα αυτοεκτίμησης και αγάπης προς τον εαυτό του.

Του προκαλεί σκέψεις απόρριψης, υποβαθμίζει τον εαυτό του και πιστεύει ότι είναι ανεπιθύμητο.

Το παιδί που έχει απορριφθεί αισθάνεται ανάξιο της στοργής και της κατανόησης και ο φόβος να αναβιώσει αυτά τα δεινά το οδηγεί σε περαιτέρω συναισθήματα απομόνωσης.

«Πιθανότατα, ένα άτομο που έχει βιώσει την απόρριψη στην παιδική του ηλικία είναι ένας δειλός και απόμακρος ενήλικας. Γι’ αυτόν το λόγο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους εσωτερικούς τους φόβους που οδηγούν στον πανικό».

Αν ανήκετε σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων, θα πρέπει να αρχίσετε να νοιάζεστε για τη δική σας συμπεριφορά και για τις αποφάσεις που πρέπει να πάρετε. Κάθε φορά θα σας ενοχλεί λιγότερο όταν οι άνθρωποι θα φεύγουν μακριά σας και προσπαθήστε να μην το παίρνετε κατάκαρδα όταν οι άλλοι σας ξεχνούν ορισμένες φορές. Το μοναδικό άτομο που χρειάζεστε για να προχωρήσετε στη ζωή σας είναι ο εαυτός σας.

3. ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

Αυτό το τραύμα προκαλείται όταν αισθανόμαστε τη δυσαρέσκεια και την κριτική των άλλων. Μπορούμε να δημιουργήσουμε αυτό το πρόβλημα στα παιδιά όταν τους λέμε ότι είναι χαζά, κακά ή χοντρά ή όταν συζητάμε τα προβλήματά τους μπροστά σε άλλους (κάτι που δυστυχώς είναι πολύ κοινό). Αυτό αναμφίβολα καταστρέφει την αυτοεκτίμηση του παιδιού και το εμποδίζει να καλλιεργήσει ένα υγιές αίσθημα αυτοεκτίμησης.

Αυτό συχνά οδηγεί σε μια εξαρτημένη προσωπικότητα. Επιπλέον, τα άτομα αυτά γίνονται «τύραννοι» και εγωιστές λειτουργώντας αμυντικά ή φτάνουν ακόμη και στο σημείο να ταπεινώνουν τους άλλους για να δημιουργήσουν μια ασπίδα προστασίας.

Αν έχετε βιώσει τέτοιου είδους εμπειρίες, θα πρέπει να αντιμετωπίσετε την ανεξαρτησία και την ελευθερία σας όπως επίσης και να κατανοήσετε τις δικές σας ανάγκες και φοβίες, βάζοντας προτεραιότητες.

4. ΠΡΟΔΟΣΙΑ Ή Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΊΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Αυτό το τραύμα ανοίγει όταν οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στο παιδί δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στο παιδί αισθήματα προδοσίας και εξαπάτησης. Κατά συνέπεια, αυτό προκαλεί μια αίσθηση δυσπιστίας που μπορεί να εξελιχθεί σε ζήλια καθώς και σε άλλα αρνητικά συναισθήματα ή να αισθάνεστε ότι δεν σας αξίζουν οι υποσχέσεις και αυτά που έχουν οι υπόλοιποι.

Όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα στην παιδική τους ηλικία, στην ενηλικίωση θέλουν να ελέγχουν την προσωπικότητα των άλλων και να είναι κυρίαρχοι της τελειότητας. Είναι άνθρωποι που θέλουν τα πάντα στην εντέλεια και δεν δίνουν ευκαιρίες.

Αν είχατε βιώσει τέτοιου είδους προβλήματα στην παιδική σας ηλικία, πιθανότατα θα αισθάνεστε την ανάγκη να ελέγχετε τους άλλους. Αυτό συχνά ενισχύεται με την παρουσία ενός δυναμικού χαρακτήρα. Ωστόσο, αυτό είναι ένας αμυντικός μηχανισμός, μια ασπίδα προστασίας κατά της απογοήτευσης.

Αυτό συνήθως αντικατοπτρίζεται στον τρόπο που ενεργούν γνωστοποιώντας τις προκαταλήψεις τους. Αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να εξασκήσουν την υπομονή και την αντοχή όπως επίσης και να μάθουν να μένουν μόνοι τους και να μεταβιβάζουν αρμοδιότητες.

5. ΑΔΙΚΙΑ

Το αίσθημα της αδικίας βιώνεται σε περιβάλλοντα όπου οι κηδεμόνες είναι ψυχροί και αυταρχικοί. Αυτές οι απαιτητικές προσωπικότητες δημιουργούν αισθήματα αδυναμίας και ματαιότητας τόσο στην παιδική ηλικία όσο και στην ενηλικίωση.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν συνόψισε αυτήν την ιδέα με το γνωστό απόσπασμα:

«Όλοι είμαστε ιδιοφυΐες. Αλλά αν κρίνετε ένα ψάρι για την ικανότητά του να σκαρφαλώνει σε ένα δέντρο τότε θα ζήσει ολόκληρη τη ζωή του πιστεύοντας ότι είναι χαζό».

Συνεπώς, αυτοί που έχουν βιώσει αυτόν τον πόνο μπορεί να γίνουν αυστηροί και γι’ αυτούς να υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο. Αυτοί οι άνθρωποι συνήθως προσπαθούν να είναι σημαντικοί και να αποκτήσουν μεγάλη εξουσία ή επιτυχία.

Μπορεί να γίνουν φανατικοί της τάξης και της τελειότητας. Συνήθως έχουν ριζοσπαστικές ιδέες, γεγονός που τους δυσκολεύει να πάρουν αποφάσεις με αυτοπεποίθηση.

Για να αντιμετωπίσουμε αυτού του είδους τα προβλήματα θα πρέπει να επεξεργαστούμε μέσα μας το αίσθημα της καχυποψίας και την ψυχική ακαμψία προκειμένου να γίνουμε περισσότερο ευέλικτοι και να εμπιστευόμαστε τους άλλους.

Τώρα που ξέρετε τις 5 πληγές της ψυχής που μπορούν να επηρεάσουν την ευεξία σας, την υγεία και την ικανότητά σας να αναπτυχθείτε σαν προσωπικότητα μπορείτε να αρχίσετε να θεραπεύεστε.

«Το πρώτο βήμα, όπως και όλα στη ζωή, είναι να αποδεχτούμε τις πληγές μέσα μας, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αισθάνεται θυμωμένος και πάνω από όλα να δώσουμε τον ανάλογο χρόνο στον εαυτό μας να θεραπευτεί».

Πηγή: http://www.tilestwra.com/ta-5-pxisika-travmata-pou-kouvalame-apo-tin-pediki-mas-ilikia/

Why we all need to practice emotional first aid

Μοιράσου το:

Η μοναξιά δημιουργεί μια μεγάλη βαθιά πληγή που διαστρεβλώνει τη σκέψη σας και επηρεάζει τα συναισθήματά σας. Σας κάνει να πιστεύετε πως οι άλλοι νοιάζονται για εσάς πολύ λιγότερο απ’ όσο νοιάζονται στην πραγματικότητα. Σας κάνει να θέλετε να αποφύγετε τη συναισθηματική επαφή από φόβο ότι θα σας απορρίψουν ή θα σας πληγώσουν. Μπορεί να βρίσκεστε κάθε μέρα σε επαφή με πολύ κόσμο και να μην μπορείτε να το αντιληφθείτε. Όμως η μοναξιά έγκειται στη συναισθηματική ή κοινωνική αποσύνδεση που μπορεί να βιώσετε από αυτούς που είναι γύρω σας. Κι όταν συμβαίνει αυτό, η μοναξιά μπορεί να γίνει τρομακτική.
Στο σχολείο μας δίδαξαν πώς να βρούμε μια καλή δουλειά και επιβράβευαν τα ταλέντα και τις δεξιότητές μας. Οι γονείς και οι δάσκαλοι ανησυχούσαν για τις σχολικές μας επιδόσεις και τον επαγγελματικό μας προσανατολισμό. Όμως, κανείς και κανένα σχολείο δεν μας δίδαξε πως να γίνουμε ευτυχισμένοι. Κανείς δεν μας είπε πόσο σημαντικές είναι οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Η ικανότητα για υγιείς σκέψεις μπορεί να φέρει την ευτυχία και να διώξει τη μοναξιά και τις ψυχικές ασθένειες που πολλές φορές απορρέουν από αυτή. Η ενασχόληση με τον εαυτό σας, με τα συναισθήματα και τις σκέψεις σας, η προσωπική σας βελτίωση και αλλαγή είναι ο τρόπος για να βγείτε από τη μοναξιά, να πάψετε να φοβάστε, να μπορείτε να συνδέεστε με τους άλλους και να νιώσετε ευτυχισμένοι.

Η τέλεια μητέρα για μια κόρη

Κάθε παιδί γεννιέται ολοκληρωμένο και μοναδικό. Όλα όσα χρειάζεται …

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …