Μήνας: Δεκέμβριος 2017

12 βήματα για να μην απογοητευτείτε στις φετινές γιορτές

Μοιράσου το:

«Τα Χριστούγεννα η ουσία δεν είναι στο άνοιγμα των δώρων αλλά στο άνοιγμα της καρδιάς μας». Janice Maeditere

Οι διακοπές μπορεί να είναι η πιο υπέροχη εποχή του χρόνου. Μια εποχή που τη χαρακτηρίζουν οι οικογενειακές στιγμές, οι παραδόσεις και η προσφορά. Και ανεξάρτητα από την ηλικία μας, ξεσηκώνει παιδικές αναμνήσεις και δημιουργεί νέες. Οι διακοπές μπορούν πράγματι να μας κάνουν να εξωτερικεύσουμε τις καλύτερες πλευρές μας.

Όμως μερικές φορές παρά τα όνειρα και την προετοιμασία μας, οι προσδοκίες μας δεν εκπληρώνονται. Τα γεύματα δεν θα είναι τόσο καλά φτιαγμένα, τα παιδιά βαριούνται και γκρινιάζουν, ανάμεσα στους συγγενείς μπορεί να υπάρξουν παρεξηγήσεις, τα δώρα μας δεν ενθουσιάζουν όσο περιμέναμε. Και πολύ σύντομα η απογοήτευση κάνει την εμφάνισή της και σκεφτόμαστε πως οι γιορτές δεν είναι καθόλου όπως τις είχαμε στο μυαλό μας.

Όμως, αν όλα πάνε στραβά, μπορούμε πράγματι να αποφύγουμε να νιώσουμε απογοήτευση στις γιορτές; Φυσικά, μπορούμε! Αρκεί να έχουμε σκεφτεί ορισμένα πράγματα:

  1. Προσδιορίστε τη βασική σας προτεραιότητα.

Υπάρχουν βέβαια πολλά που πρέπει να σκεφτείτε και να οργανώσετε αλλά είναι σημαντικό να σκεφτείτε τι είναι πιο σημαντικό για εσάς αυτές τις γιορτές. Τι θέλετε να αντιπροσωπεύουν; Μπορεί να είναι περισσότερος χρόνος με τα παιδιά ή ξεκούραση. Όμως ότι κι αν αποφασίσετε να θυμάστε να είστε εστιασμένοι σε αυτό.

  1. Κάντε λιγότερα!

Η ψυχική ηρεμία σπάνια βρίσκεται στον συνεχή προγραμματισμό και στη διαρκή ανάληψη υποχρεώσεων. Γι’ αυτό κόψτε ότι δεν είναι απολύτως αναγκαίο.

  1. Συνειδητοποιείστε πως η πραγματοποίηση της τελειότητας είναι ανέφικτη!

Στο ταξίδι σας θα συμβούν απρόοπτα, το σπίτι θα είναι ακατάστατο, τα παιδιά θα θέλουν περισσότερα δώρα, οι συγγενείς θα ψάχνουν αφορμές να γκρινιάξουν. Όμως έτσι είναι η αληθινή ζωή! Και μόνο στην περίπτωση που συμμετέχετε σε φωτογράφιση περιοδικού θα μπορούσατε να πετύχετε την τελειότητα. Ειδάλλως σταματήσετε να την επιδιώκετε.

  1. Μην φορτώνετε τις προσδοκίες σας στους άλλους.

Όλοι έχουμε διαφορετικές προσδοκίες για το πώς πρέπει να είναι οι γιορτές. Συχνά, αυτές οι προσδοκίες βασίζονται σε παιδικές αναμνήσεις. Αλλά όλοι έχουμε διαφορετικές αναμνήσεις από την παιδική ηλικία, οπότε μην περιμένετε πως όλοι θα θέλουν οι γιορτές να είναι όπως εσείς θα θέλατε. Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να προσπαθεί να πραγματοποιήσει τις προσδοκίες ή τα ανεκπλήρωτα όνειρά σας για τις γιορτές.

  1. Βρείτε χρόνο για ξεκούραση.

Πάρτε έναν υπνάκο, κοιμηθείτε νωρίς  ένα βράδυ, ή ξυπνήστε ένα πρωί αργότερα από το κανονικό. Το να τρέχετε για να κάνετε τα πάντα τέλεια δύσκολα θα πετύχετε καλά αποτελέσματα. Αντ ‘ αυτού, θα επιτύχετε μάλλον να κουράζεστε υπερβολικά, να είστε εκνευρισμένοι και να μην χαίρεστε τίποτα.

  1. Συγχωρείστε.

Οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Να είστε ανοιχτοί στο να προσφέρετε συγχώρεση και να αποκαταστήσετε τις σχέσεις σας – είτε η αφορμή για σύγκρουση συνέβη πρόσφατα είτε πριν από πολλά χρόνια. Κάντε εσείς την κίνηση. Γιατί το να διατηρείτε αρνητικά συναισθήματα έναντι κάποιου άλλου είναι μία από τις μεγαλύτερες πηγές απογοήτευσης στη ζωή (και τις αργίες).

  1. Να θυμάστε ότι αναμνήσεις  δημιουργούνται μέσα από λάθη.

Μερικές από τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις Χριστουγέννων επικεντρώνονται σε διάφορες ατυχίες που συνέβησαν: να ακυρωθεί ένα ταξίδι διακοπών, να ανακαλύψω νωρίτερα το δώρο Χριστουγέννων, να μην πετύχει η συνταγή της βασιλόπιτας. Αυτά τα ατυχήματα με κάνουν να χαμογελώ ακόμα και σήμερα … πρέπει επίσης να μάθουμε να χαμογελάμε ακριβώς τη στιγμή που συμβαίνουν τα λάθη

  1. Συνειδητοποιήστε ότι το νόημα των γιορτών βρίσκεται στην προσφορά, όχι στο δώρο.

Δεν θα πάρετε ό, τι θέλετε αυτά τα Χριστούγεννα και δεν θα αρέσουν σε όλους τα δώρα που θα κάνετε. Όμως, ξέρετε κάτι; Δεν έχει σημασία! Δώστε λιγότερη έμφαση στο δώρο και μεγαλύτερη στο γεγονός ότι κάποιος σας σκέφτηκε και είστε ξεχωριστός για εκείνον, τόσο που θέλησε να σας αγοράσει κάτι για να σας το δείξει. Το δώρο δεν είναι το δώρο. Το αληθινό δώρο είναι αυτό που σημαίνει η προσφορά και για τους δύο.

  1. Παραδεχθείτε ότι δεν μπορείτε να αλλάξετε τους άλλους.

Μπορούμε να προσφέρουμε συμβουλές όταν μας ζητούνται. Αλλά δεν μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις για άλλους. Είναι πιθανό οι άλλοι να κάνουν επιλογές που θα ευχόμαστε να μην είχαν κάνει. Σε εκείνες τις στιγμές, θυμηθείτε ότι δεν είστε εδώ για να ζήσετε τη ζωή τους, αλλά για να ζήσετε τη δική σας.

  1. Να ξέρετε πότε πρέπει να σταματήσετε.

Από το υπερβολικό φαγητό έως την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Κάτι πάρα πολύ καλό μπορεί γρήγορα να μετατραπεί σε κακό με μόνιμες συνέπειες.

  1. Μείνετε όσο περισσότερο μπορείτε στον προϋπολογισμό σας.

Αποφύγετε την απογοήτευση των διακοπών γιορτάζοντάς την μέσα στο πλαίσιο των δυνατοτήτων σας.

  1. Αγκαλιάστε όσα αντιπροσωπεύουν οι μέρες των γιορτών.

Αντί να χάσετε τον εαυτό σας στη φασαρία και στον καταναλωτισμό, μείνετε εστιασμένοι στις στιγμές που ζείτε με τους αγαπημένους σας και αναδείξτε όλη την καλοσύνη και την αγάπη που έχετε μέσα σας.

Και από την καρδιά μου εύχομαι αυτές οι γιορτές να είναι για εσάς γεμάτες αληθινές και χαρούμενες στιγμές!

 

Πηγή: https://www.becomingminimalist.com/avoid-christmas-disappointment/

Τι λέμε στα παιδιά για τον Άγιο Βασίλη;

Μοιράσου το:

Μπήκε και πάλι ο πιο αγαπημένος μήνας των παιδικών μας χρόνων, και την φετινή χρονιά τα Χριστούγεννα φαίνεται να μας είναι πιο απαραίτητα από ποτέ. Δυστυχώς αυτό που ξεκίνησε για τους περισσότερους σαν γιορτή της αγάπης, έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα φανταχτερό, καταναλωτικό πανηγύρι, χάνοντας το αρχικό του νόημα. Μία από τις πιο αμφιλεγόμενες φιγούρες όλων των εποχών, ο Άγιος Βασίλης, έρχεται και πάλι στο προσκήνιο. Μαζί του εκτός από δώρα στα παιδιά φέρνει και μία σειρά από ερωτήματα στους απανταχού γονείς. Πρέπει να τους πούμε την ιστορία ή όχι;

Τελικά το παιδί μας πιστεύει ότι ο εύσωμος κύριος με τη γενειάδα και τα κόκκινα μάγουλα είναι πραγματικός, και αν ναι, ποια είναι η σωστή ηλικία για να μάθουν την αλήθεια;Πώς απαντάμε στις ερωτήσεις τους γι αυτόν;
Τα παιδιά λατρεύουν τα παραμύθια γιατί τους αρέσει να βάζουν την φαντασία τους σε λειτουργία αλλά και να υποδύονται διάφορους ρόλους. Είναι άλλωστε απαραίτητο να χρησιμοποιούν την φαντασία τους συχνά, αφού μέσω αυτής αναπτύσσουν την ικανότητα να δημιουργούν και να σκέφτονται διαφορετικούς τρόπους για το πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα. Πιστεύουν όμως ότι τα παραμύθια είναι αληθινά;

Σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις που μπορεί να έχει πολύς κόσμος, τα παιδιά από μικρή ηλικία είναι απολύτως ικανά να καταλάβουν την διαφορά ανάμεσα στην φαντασία και την πραγματικότητα. Ο λόγος για τον οποίο τα περισσότερα πιστεύουν ότι ο Άγιος Βασίλης είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο, αλλά ξέρουν ότι η κοκκινοσκουφίτσα είναι ένα παραμύθι, οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο εμείς τους αφηγούμαστε την ιστορία.

Στην εποχή της κρίσης και της απελπισίας και ενώ τα πράγματα για εμάς τους μεγάλους συνεχίζουν να σκουραίνουν, βλέποντας τις αλήθειες μας να καταρρέουν η μία πίσω από την άλλη μοιάζουμε να έχουμε την ανάγκη να πιστέψουμε σε ένα- οποιοδήποτε- παραμύθι περισσότερο από ποτέ. Μην μπορώντας να κάνουμε κάτι τέτοιο, και σε μια προσπάθεια να προσφέρουμε τουλάχιστον λίγη χαρά και αισιοδοξία στα παιδιά μας, τους αφηγούμαστε την ιστορία του Άγιου Βασίλη σαν να είναι ένα πρόσωπο πραγματικό. Και αυτό είναι πάντα το πρώτο βήμα για να βρεθούμε λίγα χρόνια αργότερα εγκλωβισμένοι στην ίδια μας την αφήγηση.

Η στιγμή κατά την οποία ένα παιδί το οποίο πιστεύει στον Άγιο Βασίλη, θα μάθει ότι δεν υπάρχει, μπορεί να είναι δύσκολη για το ίδιο και ιδιαίτερα εάν το μάθει από άλλα παιδιά. Στις μικρές ηλικίες, ένα παιδί έχει μυθοποιημένους τους γονείς του. Ο μπαμπάς είναι ο καλύτερος οδηγός και ο πιο δυνατός άντρας του κόσμου, και η μαμά είναι εκείνη που μπορεί να φροντίζει και να προστατεύει τους άλλους καλύτερα απ’ όλους και έτσι πάντα ξέρει τι είναι καλό για μας. Η ιδέα ότι οι γονείς του μπορεί να κάνουν λάθος σε κάτι, δεν υπάρχει σαν πιθανότητα στο μυαλό του. Ερχόμενο αντιμέτωπο με συνομήλικους οι οποίοι το διαβεβαιώνουν για κάτι τέτοιο, το παιδί βιώνει «γνωστική ασυνέπεια». Μία διαδικασία κατά την οποία διαφορετικές πεποιθήσεις συγκρούονται και το παιδί βρίσκεται σε αδιέξοδό. Προκειμένου να βγει από αυτό έχει την επιλογή να αγνοήσει τα υπόλοιπα παιδιά και να συνεχίσει να πιστεύει, ή να βομβαρδίσει τους γονείς του με ερωτήσεις.

Προκειμένου να αποφύγουμε όλα τα παραπάνω και την ματαίωση που θα βιώσει κάποια στιγμή το παιδί, είναι καλό να ξεκινάμε την αφήγηση γύρω από την ιστορία του Άγιου Βασίλη, ακριβώς όπως τα υπόλοιπα παραμύθια. Η χαρά η οποία θα δοθεί στο παιδί τα Χριστούγεννα θα είναι ακριβώς η ίδια, αλλά ταυτόχρονα θα ξέρει ότι η ιστορία δεν είναι αληθινή. Στο τέλος της αφήγησης μπορούμε να του εξηγήσουμε ότι το συγκεκριμένο παραμύθι μας αρέσει να το «παίζουμε» κάθε χρόνο τέτοιες μέρες και ότι οι γονείς υιοθετούν το ρόλο του Κυρίου με την φανταχτερή στολή, έναν ρόλο που μεταφέρει το πνεύμα των γιορτών και συμβολίζει την αγάπη και την χαρά του να προσφέρεις. Έναν ρόλο που μπορούν να υιοθετήσουν και αυτά αργότερα, αφού ο καθένας μας μπορεί να γίνει ένας Άγιος Βασίλης κάνοντας χαρούμενους τους ανθρώπους γύρω του.

 

Όταν το παιδί πιστεύει ήδη στον Άγιο Βασίλη

Τι γίνεται όμως με όσα παιδιά πιστεύουν ήδη στον Άγιο Βασίλη; Πότε είναι η σωστή στιγμή να μάθουν την αλήθεια και με ποιον τρόπο;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω το παιδί είναι καλύτερο να μάθει την αλήθεια από τους ίδιους του τους γονείς. Σχετικά με τον χρόνο στον οποίο πρέπει να γίνει η ανακοίνωση δεν υπάρχουν συνταγές. Σε γενικές γραμμές το παιδί μετά την ηλικία των πέντε ετών (πρόκειται για την ηλικία στην οποία ο ανθρώπινος εγκέφαλος ξεκινά αποκτά σταδιακά την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τις μεταφορές), θα αρχίσει να θέτει ερωτήματα: Πώς είναι δυνατόν να μην τον βλέπει κανείς, και πως γίνεται ένας τόσο μεγάλος άνθρωπος να χωράει μέσα σε μία καμινάδα; Πώς προλαβαίνει σε μια νύχτα να δώσει τόσα δώρα;

Υπάρχει μια γενικότερη αρχή στην ψυχολογία η οποία λέει ότι «όταν ένα παιδί μπορεί να σκεφτεί και να διατυπώσει μία ερώτηση, τότε μπορεί να διαχειριστεί και την απάντηση». Στην προκειμένη περίπτωση είναι μια καλή στιγμή να του πούμε την αλήθεια, εξηγώντας του πως πρόκειται για ένα πολύ όμορφο παραμύθι που μεταφέρει το πνεύμα των Χριστουγέννων και να του μιλήσουμε για την χαρά που παίρνει ένας άνθρωπος όταν κάνει ένα δώρο σε κάποιον που αγαπάει. Είναι μία περίοδος που χρειάζεται προσοχή καθώς είναι δύσκολο να αντισταθούμε στην δική μας ανάγκη να συνεχίσει το παιδί να πιστεύει.

Είναι λοιπόν και μία καλή περίοδος να αναρωτηθούμε εάν το να μάθει την αλήθεια το παιδί μας, θα κάνει κακό σε εκείνο ή σε εμάς. Άλλωστε τις περισσότερες φορές το παιδί, θέτοντας τέτοια ερωτήματα, προσπαθεί να σταματήσει να πιστεύει και εκδηλώνει την έμφυτη τάση του ανθρώπου να ανακαλύψει την αλήθεια. Εμείς είμαστε εκείνοι που προσπαθούμε να σκαρφιστούμε απαντήσεις προκειμένου να το πείσουμε ότι ο Άγιος Βασίλης είναι αληθινός. Εμείς είμαστε που έχουμε περισσότερο ανάγκη να πιστέψουμε στα ίδια μας τα παραμύθια και είναι καλό να θυμόμαστε ότι συνήθως το παιδί βιάζεται να μεγαλώσει και να ανακαλύψει τον κόσμο. Εμείς είμαστε αυτοί που προσπαθούμε να το καθυστερήσουμε και δυσκολευόμαστε να το αποδεχτούμε. Ίσως γιατί εμείς θα θέλαμε να ξαναγίνουμε παιδιά.

Πηγή: http://paradeisis.com/τι-λέμε-στα-παιδιά-για-τον-άγιο-βασίλη/

Το μετατραυματικό στρες και μία σύγχρονη αντιμετώπιση

Μοιράσου το:

Η διαταραχή μετατραυματικού στρες προκύπτει ως αντίδραση σε κάποιο εξαιρετικά στρεσογόνο ή τραυματικό γεγονός. Ως τραυματικό γεγονός ορίζεται μία κατάσταση κατά την οποία το άτομο ένιωσε να απειλείται η ζωή ή η σωματική του ακεραιότητα. Τραυματική εμπειρία μπορεί να αποτελέσει και η θέαση κάποιου βίαιου επεισοδίου ή σκηνής που περιλαμβάνει θάνατο ή τραυματισμό άλλων προσώπων.

Στη δεύτερη περίπτωση μπορεί, επίσης, να εκδηλωθεί η διαταραχή αν το άτομο είναι μάρτυρας σε ένα βίαιο γεγονός και έχει εκτεθεί υπερβολικά σε απεχθείς λεπτομέρειες της κατάστασης ή το είδε να συμβαίνει σε κάποιο στενό συγγενή ή φίλο.

Ενδεικτικά παραδείγματα τραυματικών γεγονότων είναι το να βρεθεί το κάποιος σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, να πέσει θύμα βιασμού ή κάποιου άλλου εγκλήματος, να κακοποιηθεί σωματικά ή σεξουαλικά, να είναι επιζών μιας πολύνεκρης φυσικής καταστροφής (π.χ. σεισμός, πλημμύρα) ή τρομοκρατικής επίθεσης, ή να δει κάποιον να σκοτώνεται ή να πεθαίνει μπροστά του.

Συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες

Η διαταραχή μετατραυματικού στρες περιλαμβάνει ένα εύρος συμπτωμάτων που κατατάσσονται σε τρεις κύριες κατηγορίες:

Επαναβιώση του τραυματικού γεγονότος: Πρόκειται για επανειλημμένες και συχνές μνήμες, εφιάλτες και flashbacks που κάνουν το άτομο να νιώθει ότι ξαναζεί το γεγονός. Οι μνήμες, συνήθως, επανέρχονται όταν το άτομο δει ή ακούσει κάποιο ερέθισμα που του θυμίζει το τραύμα.

Αποφυγή: Επειδή η μνήμη του τραυματικού γεγονότος είναι αρκετά επίπονη, το άτομο που υποφέρει από τη διαταραχή προσπαθεί να μην σκέφτεται το τραύμα. Για το λόγο αυτό προσπαθεί να αποφεύγει ανθρώπους, καταστάσεις ή αντικείμενα που φέρνουν σχετικές αναμνήσεις. Συχνά, το άτομο αισθάνεται αποστασιοποιημένο συναισθηματικά από τους άλλους και, δεν είναι σπάνιο, να αναζητήσει ανακούφιση από τον πόνο μέσω της χρήσης αλκοόλ ή ναρκωτικών ουσιών.

Σημάδια σωματοποιημένου στρες: η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει διαταραχές του ύπνου, συναισθήματα θυμού και ευερεθιστότητας, δυσκολία στη συγκέντρωση, ένταση και συνεχή επαγρύπνηση.

Πώς και πότε δημιουργείται η διαταραχή;

Όταν κάποιος ζει ένα τραυματικό γεγονός, οι αναμνήσεις του από το τι συνέβη είναι συνδεδεμένες στο μυαλό του με τις αισθήσεις
που βίωσε τη στιγμή του τραύματος, δηλαδή με αυτά που είδε, άκουσε, μύρισε ή ένιωσε τότε. Συνεπώς, μετά το τραυματικό γεγονός, ερεθίσματα που θυμίζουν το τραύμα (εικόνες, ήχοι, μυρωδιές, ή/και άλλες αισθήσεις) εκλύουν αυτόματα σχετικές μνήμες που προκαλούν στο άτομο έντονα δυσφορικά συναισθήματα.

Ένας δεύτερος λόγος δημιουργίας της διαταραχής μετατραυματικού στρες έγκειται στο ότι το άτομο έχει ανάγκη να νοηματοδοτήσει και να καταλάβει τι του έχει συμβεί. Τα τραυματικά γεγονότα συχνά κάνουν τους ανθρώπους να αμφισβητήσουν αυτά που μέχρι πριν πίστευαν – για παράδειγμα το ότι ο κόσμος είναι ασφαλής και δεν θα τους συμβεί κάτι κακό. Οπότε, για να καταλάβει κάποιος το τραύμα και να το διαπραγματευτεί αναφορικά με τα κλονισμένα του πιστεύω, πρέπει αρχικά να το σκεφτεί. Ωστόσο, η σκέψη του τραύματος φέρνει άσχημες μνήμες και συναισθήματα, οπότε το άτομο τελικά επιλέγει να μην το σκέφτεται. Ως αποτέλεσμα, αντί να μπορέσει να το επεξεργαστεί στο μυαλό του και να το προσδιορίσει σαν εμπειρία, καταλήγει να εγκλωβίζεται στο φαύλο κύκλο του να θυμηθεί και να ξεχάσει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να έχουν συμπτώματα μετατραυματικού στρες αμέσως μετά το τραύμα.

Σχεδόν οι μισοί από αυτούς, συνήθως, τα ξεπερνούν χωρίς βοήθεια μέσα στους ακόλουθους τρεις μήνες. Για άλλους ανθρώπους, ωστόσο, τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν για χρόνια. Είναι, επίσης, πιθανόν ένας άνθρωπος που έχει βιώσει τραύμα, να εμφανίσει τη συμπτωματολογία της διαταραχής αρκετά χρόνια μετά από το τραυματικό γεγονός.

Πώς αντιμετωπίζεται η διαταραχή μετατραυματικού στρες;

Η γνωσιακή-συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία είναι κατάλληλα σχεδιασμένη για να βοηθήσει στη μείωση των δυσφορικών αναμνήσεων και συναισθημάτων που σχετίζονται με το τραύμα, και να προσφέρει στο άτομο τη δυνατότητα να νοηματοδοτήσει και να αφομοιώσει την τραυματική εμπειρία με τρόπο που θα του επιτρέψει να προχωρήσει στη ζωή του.

Σύμφωνα με πολλές μελέτες, η γνωσιακή-συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία βοηθάει τους ασθενείς με διαταραχή μετατραυματικού στρες να αισθανθούν σημαντικά καλύτερα. Επίσης, τα ερευνητικά ευρήματα υποδεικνύουν ότι άτομα με τη διαταραχή μετατραυματικού στρες που έλαβαν αυτού του είδους τη θεραπεία δεν εμφάνιζαν πλέον την εν λόγω συμπτωματολογία μετά το τέλος της θεραπευτικής παρέμβασης.

Πηγή: http://enallaktikiagenda.gr/2017/12/metatrafmatiko-stress-syghroni-antimetopisi/

Πώς να αντιμετωπίσετε τις «επιθέσεις σκέψεων» στο μυαλό σας

Μοιράσου το:

Πολύ συχνά μου κάνουν την ερώτηση: «Ποιο είναι το ένα και σημαντικό πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος για να πάψει να βασανίζεται για μικροπράγματα;» Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είμαι σίγουρος ποιο είναι αυτό το μοναδικό πράγμα. Μπορώ όμως να πω ότι στην κορυφή της δικής μου λίστας υπάρχει η στρατηγική του να μην επιτρέπετε στις σκέψεις σας να σας αγχώνουν.

Σκεφτείτε πόσο συχνά όλοι μας κάνουμε συζητήσεις με τον εαυτό μας. Για την ακρίβεια, αυτό συμβαίνει συνεχώς και κάθε μέρα της ζωής μας. Βρισκόμαστε στο αυτοκίνητο και σκεφτόμαστε κάτι: μια προθεσμία που πρέπει να τηρήσουμε, μια διαφωνία που είχαμε, μια πιθανή διαμάχη με κάποιον άλλο, ένα λάθος, μια ανησυχία μας, οτιδήποτε. Βρισκόμαστε στο γραφείο ή στο ντους και κάνουμε το ίδιο ακριβώς πράγμα – και όλα αυτά που σκεφτόμαστε μοιάζουν πολύ αληθινά.

Όταν όμως σκεφτόμαστε, ξεχνάμε εύκολα ότι αυτό που κάνουμε είναι να δημιουργούμε σκέψεις και όχι πραγματικότητα. Θα εξηγήσω ακριβώς τι εννοώ. Μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά οι περισσότεροι από εμάς έχουμε την τάση να ξεχνάμε ότι σκεφτόμαστε, επειδή ακριβώς αυτό είναι κάτι που κάνουμε πάντα – όπως είναι το να αναπνέουμε. Αλλά μέχρι να αναφέρω την αναπνοή, δεν συνειδητοποιούσατε ότι αναπνέατε, σωστά;

Η διαδικασία της σκέψης λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Επειδή είναι τμήμα του εαυτού μας, έχουμε την τάση να της αποδίδουμε ιδιαίτερη σημασία και παίρνουμε πολύ στα σοβαρά τις περισσότερες από τις σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας. Αρχίζουμε να τις αντιμετωπίζουμε σαν να είναι κάτι πραγματικό και τους επιτρέπουμε να μας αγχώνουν.

Αν σκεφτείτε προσεκτικά αυτή την ιδέα, πιθανώς θα δείτε τις πρακτικές επιπλοκές που δημιουργεί. Όταν έχετε μια σκέψη, έχετε μόνο αυτό: μια σκέψη. Οι σκέψεις δεν μπορούν να σας αγχώσουν χωρίς τη δική σας συνειδητή ή ασυνείδητη συναίνεση. Οι σκέψεις είναι απλώς εικόνες και ιδέες που σχηματίζονται στο μυαλό σας. Είναι σαν τα όνειρα – μόνο που αυτές γίνονται όταν είστε ξύπνιοι. Και πρέπει να αποφασίσετε πόσο στα σοβαρά θα τις παίρνετε.

Για παράδειγμα, μπορεί να κάνετε μια σειρά από σκέψεις καθώς οδηγείτε για να πάτε στη δουλειά σας. «Ω Θεέ μου, η μέρα θα είναι σκέτη φρίκη. Έχω έξι ραντεβού και πρέπει να ολοκληρώσω και τις δύο εκθέσεις μέχρι το μεσημέρι. Κι ούτε τολμάω να αντικρύσω τη Τζέιν. Το ξέρω ότι θα είναι ακόμα θυμωμένη για τη διαφωνία που είχαμε χθες».

Σ΄αυτό το σημείο μπορεί ουσιαστικά να συμβούν μόνο δύο πράγματα: ή θα πάρετε τις σκέψεις σας στα σοβαρά και θα αρχίσετε να τις μεγεθύνετε ακόμα περισσότερο, να αναλύετε πόσο δύσκολη έχει γίνει η ζωή σας, να ανησυχείτε, να νιώθετε οίκτο για τον εαυτό σας και πάει λέγοντας ή θα αναγνωρίσετε τι συνέβη μέσα στο μυαλό σας και αφού συνειδητοποιήσετε ότι είχατε μια «επίθεση σκέψεων», θα υπενθυμίσετε στον εαυτό σας ότι αυτό που σας συνέβη ήταν άλλη μια σειρά σκέψεων που πέρασε από το μυαλό σας. Δεν βρίσκεστε ακόμα στη δουλειά – απλώς οδηγείτε το αυτοκίνητό σας!

Αυτό δεν σημαίνει ότι η μέρα σας δεν θα έχει προβλήματα ή ότι πρέπει να προσποιηθείτε ότι όλα είναι καλά. Σκεφτείτε όμως πόσο παράλογο είναι να έχετε μια κακή μέρα στη δουλειά προτού καν αυτή η μέρα ξεκινήσει! Είναι αστείο, αλλά αυτό ακριβώς κάνουμε οι περισσότεροι. Κάνουμε τη μια σκέψη μετά την άλλη, ξεχνώντας ότι πρόκειται απλώς για σκέψεις, και τις αντιμετωπίζουμε ως κάτι αληθινό.

Αν μπορέσετε να αλλάξετε τον τρόπο αντιμετώπισης των σκέψεών σας, θα μείνετε έκπληκτοι από το πόσο γρήγορη και δραματική θα είναι η μείωση του άγχους στη ζωή σας. Την επόμενη φορά που θα έχετε μια «επίθεση σκέψεων», δείτε αν μπορείτε να αντιληφθείτε την ώρα που συμβαίνει. Μετά πείτε στον εαυτό σας: «Άντε πάλι», για να του υπενθυμίσετε ότι παίρνει τις σκέψεις πολύ στα σοβαρά. Εύχομαι να εφαρμόσετε αυτή την στρατηγική – η διαφορά στη ζωή σας θα είναι πραγματικά μεγάλη.

Πηγή: http://enallaktikidrasi.com/2017/10/pws-antimetopisete-epitheseis-skepseon-myalo/

Η τέλεια μητέρα για μια κόρη

Κάθε παιδί γεννιέται ολοκληρωμένο και μοναδικό. Όλα όσα χρειάζεται …

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …