Κατηγορία: Γονείς και παιδιά

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Μοιράσου το:

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα «ταμπού» για τους γονείς. Δεν είναι λίγοι οι γονείς που δυσκολεύονται να μιλήσουν στα παιδιά τους γι’ αυτό το θέμα είτε επειδή ντρέπονται είτε επειδή δεν γνωρίζουν πως ακριβώς πρέπει να μιλήσουν, ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσουν και μέχρι πόσα να πουν για να μη «σοκάρουν» το παιδί.

Αυτές είναι συνήθως κοινές δυσκολίες που παρατηρώ στους γονείς που επισκέπτονται το γραφείο μου. Ωστόσο, δεν μπορείτε να αποφύγετε να μιλήσετε στα παιδιά σας για το σεξ και για το σώμα τους όσο κι αν αυτό σας δυσκολεύει. Ακόμα κι αν δυσκολεύεστε είναι προτιμότερο να εκφράσετε το συναίσθημά σας  στο παιδί απ’ το να προσπαθήσετε να το κρύψετε. Ίσως και οι δικοί σας γονείς να είχαν παρόμοιες δυσκολίες και να μάθατε έτσι πως δεν πρέπει να μιλάτε για τέτοια θέματα με τα παιδιά σας. Όμως, αν θέλετε το παιδί σας να έχει μια υγιή σεξουαλική ανάπτυξη, να γνωρίζει τα δικαιώματά του και να διεκδικεί τα όριά του, χρειάζεται να ενημερωθεί από εσάς ώστε να μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του από πιθανούς κινδύνους.

Εάν νιώθετε πως η δυσκολία σας είναι πολύ μεγάλη ή αν ήδη έχετε παρατηρήσει κάποια δυσκολία στη σεξουαλική ανάπτυξη του παιδιού σας είναι προτιμότερο να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας που θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε τις δυσκολίες σας με τον πιο κατάλληλο τρόπο για εσάς και το παιδί σας.

Παρακάτω περιγράφω συνοπτικά τα στάδια υγιούς σεξουαλικής ανάπτυξης ώστε να έχετε μια εικόνα σχετικά με το τι να περιμένετε σε κάθε στάδιο ανάπτυξης του παιδιού αλλά και πως μπορείτε ως γονείς να το βοηθήσετε ώστε να διαχειριστεί τις ιδιαιτερότητες κάθε σταδίου όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά.

 

 

Στάδια Υγιούς Σεξουαλικής Ανάπτυξης

 

ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΩΣ ΤΑ 8 ΕΤΗ

Αναμενόμενες και φυσιολογικές ενδείξεις:

  • Περιέργεια για το σώμα, συμπεριλαμβανομένων των γεννητικών οργάνων
  • Η αυτοδιέγερση είναι φυσιολογική και ευχάριστη
  • Περιέργεια για τις διαφορές μεταξύ αρσενικών / θηλυκών σωμάτων
  • Η ταυτότητα του φύλου εξελίσσεται («είμαι αγόρι» / «είμαι κορίτσι»)
  • Μπορεί να συμμετέχει σε σεξουαλικά παιχνίδια με τους συνομηλίκους («μου δείχνετε το δικό σας και θα σας δείξω το δικό μου»)
  • Απολαμβάνει να μιλάει άκομψα και ακατάλληλα ειδικά στις ώρες του φαγητού
  • Ενδιαφέρεται να μάθει από που έρχονται τα μωρά, την προετοιμασία, τη γέννηση
  • Αρχίζει να αναγνωρίζει αναμενόμενες συμπεριφορές των ανδρών και των γυναικών

 

Μπορείτε να βοηθήσετε μιλώντας για:

  • Τα ακριβή ονόματα και τις λειτουργίες όλων των τμημάτων του σώματος
  • Τα σεξουαλικά μέρη του σώματός μας είναι ιδιωτικά και δεν τα δείχνουμε δημόσια
  • Διαφορές μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού
  • Ομοιότητες και διαφορές μεταξύ αγοριών και κοριτσιών
  • Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν την επαφή από οποιονδήποτε και οποτεδήποτε θέλουν (δεν αγγίζουμε ανθρώπους που δεν θέλουν να αγγιχτούν)
  • Από όπου προέρχονται τα μωρά (με ειλικρίνεια και με γλώσσα απλή, ανάλογη της ηλικίας του)
  • Όλα σώματα είναι διαφορετικά και όμορφα, όπως ακριβώς είναι

 

ΗΛΙΚΕΣ  9-13 ΕΤΩΝ

Αναμενόμενες και φυσιολογικές ενδείξεις:

  • Ξεκινά η εφηβεία (σωματικές και συναισθηματικές αλλαγές παρατηρούνται)
  • Μπορεί να ξεκινήσει η σεξουαλική έλξη για παιδιά ίδιου ή αντίθετου φύλου
  • Ο σεξουαλικός προσανατολισμός γίνεται γνωστός ή αρχίζει να φαίνεται
  • Περιέργεια για την εφηβεία, την αναπαραγωγή, τα σεξουαλικά συναισθήματα και ερεθίσματα, αν και το παιδί είναι συχνά απρόθυμο να συζητήσει αυτά τα πράγματα με τους γονείς
  • Οι συμμαθητές γίνονται ΠΟΛΥ σημαντικοί. Παρατηρείται πολύ έντονη πίεση από τους συνομηλίκους σε θέματα που αφορούν: ρούχα, μουσική, ηθικές αξίες, σεξουαλική συμπεριφορά, χρήση ναρκωτικών / αλκοόλ, κάπνισμα
  • Οι απότομες αλλαγές της διάθεσης είναι φυσιολογικές

 

Μπορείτε να βοηθήσετε μιλώντας για:

  • Τις αλλαγές στο σώμα (εμφάνιση τριχοφυϊας, εμμηνόρροια, μεγέθυνση μαστού, κολπική ύγρανση, μεγέθυνση πέους / όρχεων, στύσεις, υγρά όνειρα, υγιεινή, δερματικές αλλαγές
  • Αυνανισμός – τι είναι, γίνεται μόνο ιδιωτικά
  • Αναπαραγωγή και εγκυμοσύνη – πότε υπάρχει συνουσία
  • Η εφηβεία συμβαίνει σε διαφορετικές ηλικίες και με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα
  • Οι ορμόνες και οι επιπτώσεις τους στα αγόρια και τα κορίτσια
  • Το δικαίωμά τους να αρνηθούν επαφή από οποιονδήποτε, οποτεδήποτε και πρέπει να σέβονται το γεγονός ότι και οι άλλοι έχουν το ίδιο δικαίωμα
  • Ρόλοι και στερεότυπα για τα φύλα (πρότυπα μέσω Μ.Μ.Ε. , αναχρονιστικά στερεότυπα κ.ο.κ)

 

ΗΛΙΚΙΕΣ  14-18 ΕΤΩΝ

Αναμενόμενες και φυσιολογικές ενδείξεις:

  • Αυξημένο ενδιαφέρον για τα ραντεβού και τις σεξουαλικές σχέσεις
  • Είναι σε θέση να μείνουν έγκυες (μερικές φορές ακόμη και από την ηλικία των 10 ετών)
  • Η πίεση των συνομηλίκων εξακολουθεί να είναι σημαντική, αν και μπορεί να αρχίσει να μειώνεται προς το τέλος αυτής της περιόδου
  • Μπορεί να εμπλακεί σε επικίνδυνη ή και παραβατική συμπεριφορά – οι εγκεφαλικές λειτουργίες είναι ακόμα ανώριμες και το παιδί μπορεί να μην είναι σε θέση να πάρει σωστές αποφάσεις
  • Αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ανεξαρτησία, την εύρεση εργασίας για να έχουν δικά τους χρήματα, την οδήγηση, το σεξ, τα tattoo, το piercing, τα ρούχα

 

Μπορείτε να βοηθήσετε μιλώντας για:

  • Αναπαραγωγή, εγκυμοσύνη, γέννηση – με περισσότερες λεπτομέρειες
  • Σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες και πώς να προστατεύονται
  • Μέθοδοι αντισύλληψης και χρήση προφυλακτικού
  • Πώς να λένε «ΟΧΙ» σε ανεπιθύμητη σεξουαλική επαφή ή παρενόχληση
  • Σεβασμός των ορίων και του προσωπικού χώρου τόσο για τον εαυτό όσο και για τους άλλους
  • Εικόνα του σώματος και αλλαγές, ρόλοι και στερεότυπα των φύλων
  • Διαφορές μεταξύ υγιεινών και μη υγιών σχέσεων

 

 

Πηγή: https://pcavt.org/stages-of-healthy-sexual-development.html

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Μοιράσου το:

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες συμπεριφορές που αν ως γονείς τις γνωρίζετε μπορείτε πιο εύκολα να βοηθήσετε το παιδί σας να τη διαχειριστεί.

Έχετε παρατηρήσει στο παιδί σας:

  • Επίμονες, ενοχλητικές ανησυχίες, αμφιβολίες ή φόβους;
  • Αδικαιολόγητες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές;
  • Ανεξέλεγκτες, ακατάλληλες σκέψεις ή ενοχλητικές νοερές εικόνες;
  • Συνήθειες που δυσκολεύουν την καθημερινότητά του;
  • Μια τάση να ζητάει επανειλημμένα καθησύχαση;
  • Μια ανάγκη να κάνει τα πράγματα «σωστά»;
  • Καθυστερεί συχνά ή αργοπορεί με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η καθημερινότητά του;
  • Επίμονη και επαναλαμβανόμενη ανάγκη για πλύσιμο, οργάνωση και έλεγχο;
  • Δυσκολία να αποχωριστεί αντικείμενα που δεν χρειάζεται πια ή είναι άχρηστα;
  • Μία τάση να αποφεύγει ορισμένα μέρη ή δραστηριότητες;

 

Αν η απάντηση είναι θετική, πιθανόν το παιδί σας να έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (Obsessive Compulsive Disorder – OCD), μια πολύ συχνή και αρκετά σοβαρή ψυχική διαταραχή. Εμφανίζεται συνήθως στην παιδική ηλικία (7-12 ετών) και στην πρώτη περίοδο της ενήλικης ζωής. Ανήκει στις αγχώδεις διαταραχές και είναι η τέταρτη πιο συχνή από τις ψυχιατρικές διαταραχές.

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή είναι μια ιατρική διαταραχή όπως είναι για παράδειγμα το άσθμα ή οι αλλεργίες. Γι’ αυτό δεν έχει κανένα νόημα να κατηγορείτε τον εαυτό σας επειδή το παιδί σας ανέπτυξε OCD αλλά ούτε φυσικά το παιδί. Κανείς δεν φταίει γι’ αυτό.

Αν και δεν υπάρχει ακόμα αποδεδειγμένη αιτιολογία, φαίνεται να υπερισχύει η άποψη της νευροβιολογίας σύμφωνα με την οποία έχει βρεθεί πως υπάρχει αυξημένη δραστηριότητα στον κογχομετωπιαίο φλοιό σε ασθενείς  με OCD ο οποίος συνδέεται με την αντίληψη που έχουμε για τον φόβο και τον κίνδυνο. Επιπλέον υπάρχει έντονη δραστηριότητα στον κερκοφόρο πυρήνα βασικών γαγγλίων που συνδέεται με την ικανότητά μας να ξεκινάμε και να ολοκληρώνουμε μια σκέψη και πράξη.

Έχοντας ένα παιδί με OCD μπορεί να είναι από τις πιο δύσκολες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει ένας γονέας. Γι’ αυτό να θυμάστε πως:

  • Δεν είστε μόνοι
  • Ούτε εσείς αλλά ούτε το παιδί σας φταίτε γι’ αυτό
  • Η κατάλληλη μορφή θεραπείας μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά το παιδί σας

 

Από την κλινική εμπειρία μου, έχω διδαχθεί πως υπάρχουν 5 βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε ώστε να βοηθήσετε το παιδί σας:

 

  1. Ενημερωθείτε και εσείς αλλά και το παιδί σας για την Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. Ο συλλογισμός είναι απλός: όσο πιο πολλά γνωρίζω γι’ αυτό που με απασχολεί τόσο καλύτερα μπορώ να το αντιμετωπίσω. Διαβάστε άρθρα, απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας ή διαβάστε βιβλία. Υπάρχουν πολύ καλά βιβλία που μπορούν και τα παιδιά να διαβάσουν μόνα τους. Ένα βιβλίο για τα παιδιά που προτείνω στους γονείς είναι το « Χωρίς αμφιβολία» της Γκόλφω Λιαμάκη.
  2. Δώστε στην Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή ένα όνομα. Συχνά τα παιδιά ντρέπονται να μιλήσουν για τις σκέψεις τους. Δίνοντας στη δυσκολία τους ένα όνομα είναι πιο εύκολο να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα και τι σκέψεις τους χωρίς να αισθάνονται άβολα. Μπορείτε να ενθαρρύνετε το ίδιο το παιδί να δώσει ένα όνομα που θα ταιριάζει με την περίπτωσή του, για παράδειγμα, ο κ. Καθαρός ή η κ. Ανησυχία.

 

Μπορείτε να φτιάξετε και μια ιστορία με αυτό το όνομα για να εξηγήσετε στο παιδί πως η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή το επηρεάζει, όπως:

 

 Η κ. Ανησυχία είναι ζαβολιάρα και θέλει να σε βάζει να κάνεις ότι θέλει σαν να είναι το αφεντικό. Θέλει να νιώθεις ανήσυχος και να ακολουθείς τους δικούς της ανόητους κανόνες. Όταν κάνεις αυτά που θέλει, αυτή μεγαλώνει και τότε μπορεί να σε ενοχλεί περισσότερο. Όταν όμως την αγνοείς και δεν κάνεις αυτά που σου λέει, τότε αυτή μικραίνει  και γίνεται όλο και πιο αδύναμη.

 

 

  1. Μην ασχολείστε υπερβολικά με όλες τις συμπεριφορές και σκέψεις του παιδιού. Δεν βοηθάτε αν η δυσκολία του παιδιού είναι το μόνιμο θέμα συζήτησης στο σπίτι. Δεν χρειάζεται να αλλάξει η καθημερινότητά σας ούτε να συμπεριφέρεστε σαν να είναι άρρωστο. Έτσι όχι μόνο θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα αλλά θα κάνετε το παιδί να διστάζει να σας μιλήσει και να γίνει πιο μυστικοπαθής σχετικά με τις δυσκολίες του.

 

 

  1. Μην εμπλέκεστε στις επίμονες σκέψεις του. Ακόμα κι αν ζητάει επίμονα να κάνετε κάτι που του λένε οι σκέψεις του, εσείς μην ενδώσετε. Μπορείτε να πείτε: «Δεν πρόκειται να βοηθήσω την κ. Ανησυχία να σε διατάζει. Εσύ την ακούς, εγώ όχι».

 

  1. Να παρατηρείτε αν κάποιες συμπεριφορές ή σκέψεις εμφανίζονται ενώ κάποιες άλλες υποχωρούν. Τα παιδιά συχνά δυσκολεύονται να παρατηρήσουν τέτοιες αλλαγές αλλά αν εσείς μπορείτε να το κάνετε αυτό και το επικοινωνήσετε μαζί τους θα είναι πιο εύκολο να αντιμετωπιστούν.

 

Η αντιμετώπιση της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής μπορεί να γίνει πραγματικά πολύ δύσκολη. Γι’ αυτό όσο πιο σύντομα αναζητήσετε βοήθεια, τόσο πιο εύκολα θα μπορέσει το παιδί σας να την ξεπεράσει. Όσο η Διαταραχή υποτιμάται και δεν αντιμετωπίζεται , γίνεται χρόνια και είναι πιο δύσκολο να θεραπευτεί. Ακολουθήστε τα παραπάνω βήματα, ενημερωθείτε από αξιόπιστες πηγές και αναζητήστε βοήθεια από έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας.

Βοηθώντας τις οικογένειες μετά από μια φυσική καταστροφή

Μοιράσου το:
Οι φυσικές καταστροφές (πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμοί, κ.ά.) μπορεί να είναι τραυματικές για τα άτομα που τις βίωσαν ενώ οι έρευνες δείχνουν ότι επηρεάζονται περισσότερο οι γυναίκες και τα παιδιά.

Τα πιο κοινά συμπτώματα έπειτα από μια φυσική καταστροφή είναι το σοκ, η αδυναμία να πιστέψει το άτομο αυτό που συνέβη, ο φόβος, το άγχος, ο θυμός, η θλίψη, οι ενοχές, οι συμπεριφορές αποφυγής, οι συμπεριφορές που έχουν ως στόχο την αίσθηση ασφάλειας και η χρήση αλκοόλ και τοξικών – εξαρτησιογόνων ουσιών για την αντιμετώπιση του τραυματικού γεγονότος. Μπορεί επίσης, να υπάρξουν πάγωμα συναισθήματος όπου το άτομο μπορεί να φαίνεται σαν να μη βιώνει κάποιο συναίσθημα. Μπορεί να υπάρξει κενό μνήμης σχετικά με το γεγονός, να φαίνεται δηλαδή σαν το άτομο να μη θυμάται όσα συνέβησαν ή μέρος αυτών που συνέβησαν και ίσως να υπάρχει η αίσθηση στο άτομο ότι βιώνει κάποιο όνειρο, σαν να μην βιώνει την πραγματικότητα σαν αληθινή αλλά σαν κάτι που ονειρεύτηκε.

 

Συνήθεις αντιδράσεις που μπορεί να εμφανίσουν τα παιδιά

Για τα παιδιά, το αποτέλεσμα μιας φυσικής καταστροφής μπορεί να είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Όσο περνάει ο καιρός, τα παιδιά συνήθως, με τη βοήθεια των γονέων τους αλλά και του κοινωνικού περιβάλλοντος καταφέρνουν να διαχειριστούν το γεγονός. Ωστόσο, κάποια παιδιά υπάρχει πιθανότητα να εμφανίσουν πιο ιδιαίτερες συμπεριφορές.

Τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία και συνήθως είναι τα εξής:

  • Παιδιά προσχολικής ηλικίας: πιπίλισμα δακτύλου, νυχτερινή ενούρηση, προσκόλληση στους γονείς, διαταραχές του ύπνου, απώλεια όρεξης, φόβος για το σκοτάδι, παλινδρόμηση στη συμπεριφορά, απόσυρση από φίλους και από τη συνήθη ρουτίνα τους.
  • Παιδιά Δημοτικού Σχολείου: Ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, προσκόλληση στους γονείς, νυχτερινοί εφιάλτες, αποφυγή σχολείου και δραστηριοτήτων, έλλειψη συγκέντρωσης και απομάκρυνση από φίλους.
  • Έφηβοι: Διαταραχές ύπνου και διατροφής, νευρικότητα, επιθετικότητα, σωματικές ενοχλήσεις, παραβατική συμπεριφορά και έλλειψη συγκέντρωσης.

 

Οδηγίες για παροχή βοήθειας στα παιδιά

 

Παραμείνετε ήρεμοι και καθησυχαστικοί.

Τα παιδιά, ιδιαίτερα τα μικρά, παρατηρούν τους ενήλικες και μιμούνται τη συμπεριφορά τους και τον τρόπο που βιώνουν συναισθηματικά ότι συμβαίνει. Αναγνωρίστε το γεγονός της καταστροφής, αλλά τονίστε τις προσπάθειες που κάνετε για επανόρθωση και αποκατάσταση ώστε να νιώσουν πως τώρα είναι ασφαλή και η κατάσταση είναι αναστρέψιμη. Στο βαθμό που είναι δυνατόν να το κάνετε, προσπαθήστε να τα διαβεβαιώσετε πως η ζωή σας θα επανέλθει στους φυσιολογικούς της ρυθμούς. Ίσως με διαφορετικό τρόπο αλλά με ένα νέο τρόπο που μαζί θα τον κάνετε να γίνει ξανά η φυσιολογική ζωή που είχατε πριν.

 

Αναγνωρίστε και αποδεχθείτε τα συναισθήματά τους.

Επιτρέψτε στα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να σας μιλήσουν για τις ανησυχίες τους και δώστε τους χώρο ώστε να σας κάνουν ερωτήσεις που μπορεί να έχουν σχετικά με το συμβάν και απαντήστε με ειλικρίνεια χρησιμοποιώντας λεξιλόγιο που ταιριάζει στην ηλικία του παιδιού σας. Ακούστε περισσότερο και μιλήστε λιγότερο. Αν δεν έχετε απάντηση για κάποια ερώτηση, να είστε ειλικρινείς. Τα παιδιά θα εκτιμήσουν περισσότερο την ειλικρίνεια ακόμη κι αν είναι οδυνηρή ενώ το ψέμα ή η απόκρυψη της αλήθειας θα τα κάνει να αισθανθούν πιο ανασφαλή και καχύποπτα. Τονίστε τους πως τα συναισθήματα που νιώθουν, τα συμπτώματα που βιώνουν και οι αντιδράσεις που έχουν είναι απολύτως φυσιολογικές.

 

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να μιλούν για γεγονότα που σχετίζονται με φυσικές ή και άλλου είδους καταστροφές.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να νιώθουν πως μπορούν επικοινωνήσουν την εμπειρία τους σε ένα ασφαλές περιβάλλον που τους δείχνει αποδοχή. Μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και να διοχετεύσουν την ένταση που νιώθουν σε διάφορες δραστηριότητες, λεκτικές και μη λεκτικές όπως ζωγραφική, μουσική, δράμα, ηχογράφηση και εγγραφή βίντεο και οτιδήποτε άλλο νιώθουν πως μπορεί να τα βοηθήσει.

 

Ενδυναμώστε την ανθεκτικότητα των παιδιών

Βοηθήστε τα παιδιά να θυμηθούν πως είχαν συμπεριφερθεί στο παρελθόν σε περιπτώσεις που είχαν νιώσει φόβο ή ανασφάλεια. Μιλήστε τους για άλλες κοινωνίες που έχουν βιώσει φυσικές καταστροφές και έχουν ανακάμψει.

 

Ενισχύστε τις φιλίες των παιδιών και την υποστήριξη από τους συνομηλίκους

Τα παιδιά που έχουν ισχυρή συναισθηματική υποστήριξη από τους άλλους μπορούν πολύ καλύτερα να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες. Οι σχέσεις των παιδιών με τους συνομηλίκους μπορούν να τα βοηθήσουν να διαχειριστούν την κατάσταση και να μειώσουν το αίσθημα της μοναξιάς.

 

Φροντίστε τις δικές σας ανάγκες.

Πάρτε χρόνο για τον εαυτό σας και προσπαθήστε να διαχειριστείτε τις δικές σας αντιδράσεις και συναισθήματα για την κατάσταση με τη μεγαλύτερη δυνατή πληρότητα. Θα μπορείτε πιο εύκολα να βοηθήσετε τα παιδιά σας αν βοηθήσετε παράλληλα και τον εαυτό σας. Μιλήστε με άλλους ενήλικες όπως με άτομα από την οικογένειά σας, φίλους ή απευθυνθείτε σε ειδικό ψυχικής υγείας. Είναι σημαντικό να μην προσπαθείτε να διαχειριστείτε το φόβο ή το άγχος σας μόνοι σας. Συχνά, η έκφραση και ανταλλαγή συναισθημάτων με άλλους κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο συνδεδεμένοι και ασφαλείς.

 

 

Πηγή: https://www.sutterhealth.org

Η στενή επαφή και οι αγκαλιές στη βρεφική ηλικία αλλάζουν το γενετικό μας επίπεδο

Μοιράσου το:

Τα γονίδια των μωρών που έχουν αγκαλιαστεί περισσότερο από τους γονείς τους, αλλάζουν στην ενήλικη ζωή.


Η ποσότητα της ζεστής και ανακουφιστικής επαφής που δέχονται τα βρέφη από τους γονείς, δεν τα κρατάει μόνο ασφαλή, άνετα και αγαπημένα.

Μια μελέτη του 2017 υποστηρίζει ότι η αγκαλιά των γονέων προς τα βρέφη τους, μπορεί πραγματικά να επηρεάσει τα μωρά σε μοριακό επίπεδο και οι επιπτώσεις μπορεί να διαρκέσουν για χρόνια.

Με βάση αυτή την έρευνα, τα μωρά που έχουν λιγότερη σωματική επαφή και είναι περισσότερο ανήσυχα σε νεαρή ηλικία, παρουσιάζουν αλλαγές στις μοριακές διεργασίες, οι οποίες επηρεάζουν τη γονιδιακή έκφραση.

Η ομάδα του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά υπογραμμίζει ότι είναι ακόμα πολύ νωρίς για γενίκευση των ευρημάτων της έρευνας και δεν είναι σαφές τι ακριβώς προκαλεί την αλλαγή.

Ωστόσο, τα ευρήματα δίνουν στους ψυχολόγους επιστήμονες κάποιες χρήσιμες γνώσεις σχετικά με το πώς το άγγιγμα επηρεάζει την επιγενετική: τις βιοχημικές αλλαγές που επηρεάζουν την γονιδιακή έκφραση στο σώμα.

Κατά τη διάρκεια της μελέτης, οι γονείς των 94 μωρών κλήθηκαν να κρατούν ημερολόγια των συναισθηματικών και συγκινησιακών συνηθειών τους από τις πέντε πρώτες εβδομάδες μετά τη γέννηση, καθώς και να καταγράφουν τη συμπεριφορά των βρεφών – ύπνο, κλάμα κ.ο.κ.

Μετά από 4,5 χρόνια ελήφθησαν δείγματα DNA από τα παιδιά για να αναλύσουν μια βιοχημική τροποποίηση που ονομάζεται «μεθυλίωση του DNA».

Η μεθυλίωση του DNA, είναι ένας επιγενετικός μηχανισμός στον οποίο ορισμένα τμήματα του χρωμοσώματος αναπτύσσουν μικρά μόρια άνθρακα και υδρογόνου, αλλάζοντας συχνά τη λειτουργία των γονιδίων και επηρεάζουν την έκφρασή τους.

Οι ερευνητές βρήκαν διαφορές μεθυλιώσεις μεταξύ των παιδιών «υψηλής επαφής» και των παιδιών «χαμηλής επαφής» σε πέντε ειδικές θέσεις DNA, δύο από τις οποίες ήταν εντός γονιδίων: η μια ένα αφορούσε το ανοσοποιητικό σύστημα και η άλλη το σύστημα μεταβολισμού.

Η μεθυλίωση του DNA δρα επίσης ως δείκτης για την φυσιολογική βιολογική ανάπτυξη και τις διαδικασίες που συμβαδίζουν με αυτήν και μπορεί να επηρεαστεί και από εξωτερικούς περιβαλλοντικούς παράγοντες.

Στη συνέχεια, αξιολογήθηκε η επιγενετική ηλικία, η βιολογική γήρανση του αίματος και του ιστού. Αυτός ο δείκτης ήταν χαμηλότερος από τον αναμενόμενο στα παιδιά που δεν είχαν μεγάλη επαφή με τα μωρά και είχαν βιώσει περισσότερη δυσφορία στα πρώτα τους χρόνια, σε σύγκριση με την πραγματική ηλικία τους.

Πιστεύουμε ότι η βραδύτερη επιγενετική γήρανση στα παιδιά, θα μπορούσε να αντανακλά τη χαμηλότερη ευνοϊκή αναπτυξιακή πρόοδο, δήλωσαν οι ερευνητές.

Στην πραγματικότητα, παρόμοια ευρήματα εντοπίστηκαν σε μια μελέτη από το 2013, η οποία εξέταζε πόση φροντίδα και προσοχή δόθηκε σε νεαρούς αρουραίους από πολύ νεαρή ηλικία.

Τα κενά μεταξύ της επιγενετικής ηλικίας και της χρονολογικής ηλικίας έχουν συνδεθεί με προβλήματα υγείας στο παρελθόν, αλλά και πάλι είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα: οι επιστήμονες παραδέχονται ευθέως ότι δεν γνωρίζουν ακόμα πώς θα επηρεαστούν αργότερα τα παιδιά στη ζωή τους.

Η έρευνα αξιολόγησε λιγότερα από 100 μωρά στη μελέτη όμως φαίνεται ότι η στενή επαφή και οι αγκαλιές με κάποιο τρόπο αλλάζουν το σώμα σε γενετικό επίπεδο.

Φυσικά, είναι κοινά αποδεκτό ότι η ανθρώπινη αφή είναι καλή για εμάς και την ανάπτυξή μας με κάθε τρόπο, αλλά αυτή είναι η πρώτη μελέτη που εξετάζει πώς μπορεί να αλλάξει την επιγενετική των ανθρώπινων μωρών.

Χρειάζεται να διεξαχθούν περαιτέρω μελέτες για να εξακριβωθεί ο λόγος και να διερευνηθεί κατά πόσο ενδέχεται να προκύψουν μακροπρόθεσμες αλλαγές στην υγεία. Σχεδιάζουμε να παρακολουθήσουμε εάν η ‘βιολογική ανωριμότητα’ που είδαμε σε αυτά τα παιδιά συνεπάγεται ευρείες συνέπειες για την υγεία τους, ειδικά για την ψυχολογική τους ανάπτυξη, συμπλήρωσαν οι ερευνητές.

Εφόσον οι επόμενες έρευνες επιβεβαιώσουν αυτό το αρχικό εύρημα, τότε θα έχει επισημανθεί η σημαντικότητα της παροχής σωματικής επαφής, ειδικά για τα μωρά που είναι ανήσυχα.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Development and Psychopathology».

 

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/psychology-in-our-life/family-and-kids/4909-i-steni-epafi-kai-oi-agalies-allazoun-to-dna-mas.html

Έρευνα: https://www.cambridge.org/core/journals/development-and-psychopathology/article/epigenetic-correlates-of-neonatal-contact-in-humans/9BD9799A7C6E0859B93E092EA0727A4B

Σφιχτοδεμένη οικογένεια και ανωριμότητα

Μοιράσου το:

Πολύ συχνά ακούμε σε συζητήσεις να είναι στα χείλη όλων ερωτήσεις όπως: «τι έχει πάει τόσο στραβά;», «πως φτάσαμε εδώ που είμαστε;» κ.λ.π.

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τα προβλήματα που είναι κοινά σε παγκόσμια κλίμακα, στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι ένα σημαντικό τοπικό ζήτημα: την ανωριμότητα! Δυστυχώς ακόμη και σε συνέδρια, γίνεται συχνά ειδική μνεία σε σχέση με το ότι ο μέσος Έλληνας αργεί να ωριμάσει. Η κρίση μάλιστα που περνάμε, ενισχύεται πάρα πολύ απ’ τον παραπάνω παράγοντα.

Τα αίτια αυτής της ανωριμότητας θα τα βρούμε στη δομή της ελληνικής οικογένειας. Ανεξάρτητα από το πώς και πότε ξεκίνησε να υφίσταται αυτό πρόβλημα (γιατί δεν ήταν ανέκαθεν έτσι), στην παρούσα φάση θα πρέπει να το διαπραγματευτούμε.

Κάθε οικογένεια στήνεται αρχικά γύρω από τους δύο γεννήτορες. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να ανήκουν πλήρως σε μια ομάδα και μέσα στα όριά της να εξασφαλίζουν στενές, αυθεντικές σχέσεις. Ο κάθε σύντροφος λοιπόν μέσα από τη στενή ψυχο-σεξουαλική σχέση που αναπτύσσει με τον άλλον, προσδοκά να καλύψει τις ανάγκες του για στοργή, μοίρασμα και αληθινή ένωση.

Όμως καθώς μεγαλώναμε, πολλούς από εμάς δεν μας προετοίμασαν επαρκώς ώστε να είμαστε ικανοί να δομήσουμε μια τέτοια αυθεντική σχέση. Έτσι ο πατέρας και η μητέρα συχνά δεν μπορούν να βρουν αναμεταξύ τους αυτό που αναζητούν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά «πληρώνουν τα σπασμένα»…

Ο γονιός μετατρέπει (ασυνείδητα) τον μπλοκαρισμένο ερωτισμό του προς το σύντροφο, σε υπερβολική στοργή προς το παιδί. Οδηγεί έτσι τον απόγονό του να δεθεί κυριολεκτικά μαζί του. Γονιός και τέκνο, σχηματίζουν έναν αδιάρρηκτο προσωπικό δεσμό. Είναι σα να ορκίστηκαν σιωπηλά να σχηματίσουν οι δυο τους μια ομάδα που δεν χωρά κανέναν άλλο! Ακόμη κι ο άλλος γονιός μένει απέξω.

Αυτό βέβαια στην ουσία τον βολεύει. Γιατί πατέρας και μητέρα έχουν ταιριάξει μεταξύ τους στα νευρωτικά τους χαρακτηριστικά. Ο καθένας δηλαδή έχει βρει στον άλλον, το άρρωστο (πλην όμως γνώριμο!) κομμάτι του από την παλιά δική του οικογένεια. Όταν λοιπόν ο ένας παίρνει το συμβιωτικό με το παιδί ρόλο, ο άλλος αναλαμβάνει το ρόλο του «συναισθηματικού ζητιάνου». Με αυτό τον τρόπο στήνεται μια δυναμική (νοσηρή) ισορροπία και η οικογένεια δένει σφικτά.

Στατιστικά είναι συχνότερα η μητέρα αυτή που δημιουργεί τη συμμαχία με το παιδί. Ο πατέρας δεν είναι σε θέση να καλύψει τις συναισθηματικές της ανάγκες ως σύζυγος και αυτή τις καλύπτει μέσα από το παιδί της. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά μένουν σε μια σχέση εξάρτησης και πιθανόν δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξεδιπλώσουν τα φτερά τους. Η μητέρα πάλι, ανακουφίζεται μέσα στην παντοδύναμη κυριαρχία της. Έχοντας τον απόγονο ως λάφυρο, αισθάνεται ότι έχει κατατροπώσει το αρσενικό, που έτσι κι αλλιώς την έχει απορρίψει.

Ο μεγάλος χαμένος από αυτά τα «παιγνίδια» είναι βεβαίως το παιδί. Το βρέφος, εάν του επιτρέπαμε να αναπτυχθεί φυσιολογικά, θα έπρεπε να ολοκληρώσει σταδιακά μέσα στα τέσσερα πρώτα χρόνια της ζωής του τη διαδικασία της εξατομίκευσης. Αυτό σημαίνει να περάσει «αναίμακτα» και με φυσικό τρόπο τη φάση του αποχωρισμού από τη μητέρα και να αρχίσει να σχηματοποιεί τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Πολλές μαμάδες όμως εξαιτίας των δικών τους κενών εμποδίζουν την υγιή ανάπτυξη των παιδιών τους. Τους μεταδίδουν (με μη λεκτικούς τρόπους συνήθως) τα δικά τους μπλοκαρίσματα. Όπως ένα παιδί φοβάται να μην το εγκαταλείψουν, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο φοβάται και η μητέρα (που έχει μείνει ουσιαστικά ανώριμη) να μην εγκαταλειφθεί από το παιδί της.

Η συμβιωτική σχέση έχει στηθεί. Ο ομφάλιος λώρος είναι ξανά άθικτος και ενώνει αδυσώπητα τις δύο πλευρές, οι οποίες θα τραβούν η μια την άλλη εις αεί. Τo παιδί έχει πλέον μάθει να αξιολογεί τον (από)χωρισμό ως εγκατάλειψη και καταστροφή.

Ο πατέρας δεν είναι βέβαια άμοιρος ευθυνών σε όλη αυτή τη διαδικασία. Δέχεται αδιαμαρτύρητα την όλη κατάσταση και αντί να επέμβει διαχωρίζει συνήθως τη θέση του. Αποτραβιέται στην άκρη και αφήνει τη γυναίκα να λάβει τις δύσκολες αποφάσεις.

Η κατάσταση του είναι άλλωστε γνώριμη, αφού σε μια ίδιας δομής οικογένεια μεγάλωσε κι ο ίδιος. Ούτε αυτός έχει ενηλικιωθεί.

Η βρεφική πλευρά της προσωπικότητας και των δύο συζύγων ζητά επιτακτική ικανοποίηση. Δεν υπάρχει μια ώριμη σχέση ικανή για βάθος συναισθημάτων και αληθινή κατανόηση. Στο γάμο πλέον, δεν διαπραγματεύονται δύο ενήλικες. Είναι δύο μικρά παιδιά που ζουν μαζί και διεκδικούν το ένα από το άλλο υποχρεωτική ευχαρίστηση. Το αποτέλεσμα είναι οι οικονομικές διαφορές, οι τσακωμοί και η απιστία (το 92% των αντρών απατά. Και στις γυναίκες τα ποσοστά έχουν αυξηθεί, μιλάμε σήμερα για 70%).

Θεωρητικά μιλώντας, οι γονείς αποκτούν παιδιά με αρχική πρόθεση να τους προσφέρουν επαρκή κάλυψη των υλικών και συναισθηματικών τους αναγκών. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν όμως, χρειάζεται να μειώνεται η φροντίδα και η προστασία τους προς αυτά, έτσι ώστε να δοκιμάσουν τα ίδια να φροντίσουν τον εαυτό τους.

Για να το θέσουμε με ψυχαναλυτικούς όρους, πρέπει να αντικατασταθεί η αρχής της ηδονής (ευχαρίστησης) από την αρχή της πραγματικότητας. Δυστυχώς, ωριμότητα και προσκόλληση δεν ταιριάζουν.

Τι γίνεται όμως στ’ αλήθεια? Οι γονείς περνούν στα παιδιά τους τα περίφημα «διπλά μηνύματα». Τους δίνουν δηλαδή ταυτόχρονα δύο αντικρουόμενες οδηγίες! Μπορεί για παράδειγμα να παροτρύνουν από τη μια το παιδί να παντρευτεί και να τεκνοποιήσει και από την άλλη να σαμποτάρουν με κάθε μέσο όλες τις ερωτικές επιλογές του παιδιού.

Θυμηθείτε τις ελληνικές ταινίες και την «αθάνατη» Ελληνίδα μάνα: «Εγώ πότε θα κρατήσω στα χέρια μου εγγονάκι?» και ταυτόχρονα «Δεν μπορώ να καταλάβω που πας και τις βρίσκεις όλες… η μια χειρότερη απ’ την άλλη!». Αυτό που στην ουσία επιθυμεί ν μητέρα είναι παράλογο και ανεδαφικό: θέλει ο γιός της να θέτει όρια σε όλους τους άλλους αλλά να παραμένει εξαρτημένος από την ίδια. Δε χρειάζεται σοφία για να αντιληφθούμε το ασύμβατο του πράγματος. Ένας άνθρωπος εκπαιδεύεται να είναι ή εξαρτημένος ή ανεξάρτητος. Δεν γίνεται να είναι υποταγμένος στη μαμά του, αλλά όχι στη γυναίκα με την οποία θα ζήσει μαζί.

Όταν λοιπόν ακούμε κάποιον να ξεστομίζει περήφανα τη φράση: «Είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια», θα μπορούσαμε να διακρίνουμε κι ένα δεύτερο μήνυμα πίσω από αυτή. Ίσως μια διευκρίνιση του τύπου: «Κανένας μας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος (ώριμος) να αποχωριστεί κανέναν».

Η διευκρίνιση αυτή υποκρύπτει ταυτόχρονα και την απειλή ότι αν κάποιος τολμήσει να απομακρυνθεί από την οικογένεια, τότε θα στερηθεί την αγάπη και τη στοργή των υπολοίπων. Άρα κανείς δεν έχει στην ουσία την *άδεια* να οδεύσει προς την εξατομίκευση. Το οικογενειακό «δέσιμο» γίνεται αυτοσκοπός. Με ένα σχεδόν ιδεοψυχαναγκαστικό τρόπο, το «Εγώ» της οικογένειας αφιερώνεται στη διαιώνιση αυτής της σχέσης εξάρτησης. Δυστυχώς ένας σημαντικός αριθμός από αυτά τα άτομα έχει ή αποκτά τα στοιχεία της προσωπικότητας ενός καταθλιπτικά οργανωμένου ανθρώπου.

Σκεφτείτε τώρα μέχρι πια ηλικία μένουν οι νεοέλληνες και οι νεοελληνίδες κάτω από την πατρική στέγη. Βλέπουμε νέους ανθρώπους στην ηλικία των είκοσι πέντε, τριάντα ή κι τριάντα πέντε ετών να είναι προσκολλημένοι στη γονική εστία. Στην Ευρώπη το έχουν παρατηρήσει αυτό και μας ειρωνεύονται συνεχώς. Υπάρχουν μάλιστα ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες εάν στα τριάντα σου μένεις με τη μαμά σου, αυτό θεωρείται αυτόματα ψυχοπαθολογία.

Στην Ελλάδα βέβαια το φαινόμενο αυτό είναι κοινωνικά αποδεκτό. Οι νέοι από τη μεριά τους υποστηρίζουν ότι είναι πρακτικοί οικονομικοί λόγοι αυτοί που τους εμποδίζουν να μετακομίσουν. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες ενός ενήλικα. Οι γονείς πάλι αισθάνονται ασφάλεια που έχουν κοντά τους και υπό τον έλεγχό τους τα παιδιά τους. Δεν διακινδυνεύουν κανέναν αποχωρισμό και δεν συνταξιοδοτούνται από τον αρχικό τους ρόλο. Έτσι διατηρούν αυτή την κατάσταση όσο περισσότερο μπορούν.

Τι γίνεται τώρα όταν έρθει η ώρα για το παιδί να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια? Γιατί έρχεται κάποια στιγμή (σε μια φάση έντονης αμφιθυμίας συνήθως) για όλους αυτούς τους ανώριμους άντρες και γυναίκες, που αποφασίζουν να παντρευτούν.

Ο γάμος αυτός βέβαια δεν έχει τις προϋποθέσεις για να στεριώσει σωστά. Οι δύο σύζυγοι χαμένοι στα δικά τους προβλήματα είναι ανίκανοι να εδραιώσουν μια αληθινή και βαθιά συντροφική σχέση. Σύντομα αρχίζουν τα προβλήματα.

Η μόνη διέξοδος που βρίσκουν τα ζευγάρια είναι η απόκτηση τέκνων. Τα παιδιά σαν από μηχανής θεοί, έρχονται να δώσουν (παροδικά) τη λύση στη λιμνασμένη και άχαρη σχέση των γονιών τους. Συμβολικά, η γέννησή τους μειώνει το άγχος του θανάτου των γονιών. Ο νέος πατέρας και η νέα μητέρα έχουν τώρα κάτι για να απασχολούνται (και μάλιστα full time) αντί να πρέπει να διαπραγματευτούν την προβληματική τους σχέση. Φυσικά τα προβλήματα δεν έχουν λυθεί, αλλά έχουν μετατεθεί στο μακρινό μέλλον.

Με την απόκτηση των παιδιών φαίνεται πλέον σε όλη της την έκταση η κακή εκπαίδευση που έχουν λάβει οι γονείς από την πρώτη τους οικογένεια. Πρώτα απ’ όλα τους είναι αδύνατο να αποκολληθούν από αυτή και να δοθούν ψυχή τε και σώματι στη νέα δική τους οικογένεια.

Πολλοί δεν μπορούν καν να ξεχωρίσουν σε ποια οικογένεια πραγματικά ανήκουν. Συχνά ο/η σύντροφος φαντάζει σαν αντίπαλος (είναι ο «ξένος») και δεν υπάρχει εμπιστοσύνη παρά μόνον για την παλιά καλή οικογένεια. Το δεμένο με την παλαιά οικογένεια μέλος αποδίδει τους «δαίμονες» στη νέα του οικογένεια. Σαν τον κακοποιημένο που, μόλις βρει ευκαιρία, θα κακοποίηση και καραδοκεί να εφαρμόσει τη γνώριμη σε εκείνον συμπεριφορά.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες αγιοποιούνται. Επειδή αποπλανητικά τόσα χρόνια έχτιζαν εξαρτητική σχέση με το παιδί τους, αυτό νιώθει ότι με τον γάμο του τους πρόδωσε. Αιτία της «προδοσίας» βαφτίζεται ο/ή σύζυγος. Έτσι προκύπτουν οι γνωστές εχθρικές διαθέσεις έναντι εκείνου που τους «έκλεψε» από τη μητρική/πατρική αγκαλιά (θυμηθείτε τη σχέση νύφης – πεθεράς).

Με τη σειρά τους λοιπόν οι νέοι γονείς θα αναπαράγουν το γνώριμο σε αυτούς πρότυπο. Θα φροντίσουν τα παιδιά τους να μην απελευθερωθούν ποτέ συναισθηματικά από αυτούς. Η νέα γενιά θα φοβάται με τη σειρά της οποιαδήποτε αποστασιοποίηση από τη γονική εστία. Τα «δεμένα πρωταρχικά τρίγωνα» θα συνεχίσουν να υπάρχουν και τα παιδιά θα εκδηλώνουν θυμό για το δήθεν βίαιο απογαλακτισμό τους. Θα προτιμούσαν να παραμείνουν αιωνίως προσκολλημένα στους γονείς τους.

Όταν έρθει η ώρα λοιπόν να αλλάξουν ρόλους και να γίνουν σύζυγοι, εραστές και γονείς οι ίδιοι, το σύστημα καταρρέει! Το μοντέλο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Ανώριμοι γονείς αναθρέφουν ανώριμα παιδιά. Γενεές ολόκληρες ταλαιπωρούνται και υποφέρουν σκληρά στην Ελλάδα από αυτή την πραγματικότητα. Τώρα όμως ξέρουμε τι μας συμβαίνει. Η επιλογή είναι πλέον δική μας.

 

 

Πηγή: https://www.thessalonikiartsandculture.gr/paidi/arthra-paidi/sfichtodemeni-oikogeneia-kai-anorimotita/

Γιατί πρέπει να σταματήσετε να λέτε στα παιδιά «να προσέχεις»

Μοιράσου το:

Σε κοντινή απόσταση από το σπίτι μας, υπάρχει ένα δάσος που μας αρέσει να εξερευνούμε. Στο τέλος μιας χαράδρας βρίσκεται ένα πεσμένο δέντρο που περνάει από τη μια άκρη της χαράδρας στην άλλη. Το δέντρο είναι συμπαγές, αλλά μια πτώση από αυτό θα ήταν πολύ επικίνδυνη. Παρ ‘όλα αυτά, η πρόκληση είναι εκεί και τα παιδιά μου πρέπει να την αντιμετωπίζουν κάθε φορά. Έχουν περάσει πάνω από αυτό το δέντρο πολλές φορές, αλλά κάθε φορά κρατάω την αναπνοή μου και προσπαθώ να καταφέρω να μην πω: «Να είσαι προσεκτικός!» τουλάχιστον εκατό φορές!

Αποτέλεσμα εικόνας για children climbing to tree

Γιατί πρέπει να σταματήσουμε να λέμε στα παιδιά μας «να προσέχουν»

Η λέξη: «Να προσέχεις!» στα παιδιά είναι ίσως από τα λιγότερο χρήσιμα πράγματα που μπορούμε να τους πούμε.

Καταρχάς, δεν είναι αρκετά σαφής. «Να προσέχεις!» στο μυαλό των παιδιών θα μπορούσε να σημαίνει χίλια διαφορετικά πράγματα όπως «προσέξτε μήπως δείτε ένα δηλητηριώδες φίδι» Ή «προσέξτε μήπως πέσει επάνω σας ο ουρανός!». Όταν λέτε σε ένα παιδί «Να είσαι προσεκτικό», συνήθως δεν παίρνετε την απάντηση που ελπίζετε, είτε σας κοιτάζει με βλέμμα γεμάτο απορία σαν να σας λέει «τι υπάρχει για να φοβηθώ», είτε σας αγνοεί «αυτό δεν είναι τρομακτικό!» ή μπορεί να φοβηθεί και να αρχίσει να κλαίει ή να ανησυχεί με τη σκέψη πως «κάτι πολύ κακό πρόκειται να συμβεί!».

Το άλλο πρόβλημα με τη φράση: «Να προσέχεις!» είναι ότι ενσταλάζει το φόβο. Διδάσκει στα παιδιά ότι πρέπει να αποφεύγουν να παίρνουν κινδύνους, να δοκιμάζουν νέα πράγματα και να κάνουν λάθη, γιατί μπορεί να συμβούν κακά πράγματα αλλά τα παιδιά πρέπει να συμμετέχουν σε τολμηρά παιχνίδια προκειμένου να έχουν υγιή και φυσιολογική ανάπτυξη.

Τι μπορείτε να κάνετε και να πείτε αντί «να προσέχεις»:

Σπάστε τη συνήθεια!

Φανταστείτε αυτό το σενάριο: Το παιδί σας αναρριχάται σε ένα μικρό δέντρο και τα λεπτά κλαδιά του αρχίζουν να λυγίζουν από το βάρος του. Ξαφνικά, ο εγκέφαλός σας αρχίζει να σκέφτεται πολλά σενάρια και όλα τελειώνουν άσχημα. Παρόλο που το παιδί σας δεν βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, θέλετε να πείτε «Πρόσεχε!». Αυτό είναι το σημείο στο οποίο μπορείτε να:

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ: Παρατηρήστε τι πρόκειται να πείτε και πείτε στο μυαλό σας να σταματήσει.

ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΕ: Αναγνωρίστε ποιο είναι το συναίσθημά σας και πάρτε μια βαθιά αναπνοή.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΤΕ: Δείτε την κατάσταση ρεαλιστικά και ρωτήστε τον εαυτό σας:

  • Ποιες είναι οι πιθανότητες να χτυπήσει σοβαρά;
  • Γιατί αυτή η κατάσταση με κάνει να αγχώνομαι τόσο;
  • Ποιες δεξιότητες μαθαίνει το παιδί μου αυτή τη στιγμή;

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕ: Δεν υπάρχει σωστή αντίδραση για κάθε κατάσταση. Αν το παιδί σας κινδυνεύει πραγματικά δράστε γρήγορα! Ωστόσο, κάποιες καταστάσεις μπορεί να απαιτούν να μην κάνετε τίποτα ενώ άλλες καταστάσεις μπορεί να απαιτούν από εσάς να βοηθήσετε το παιδί σας να ώστε να αποκτήσει μεγαλύτερη επίγνωση ή να εξασκηθεί στην επίλυση προβλημάτων.

Αποτέλεσμα εικόνας για children climbing to tree

 

Βοηθώντας το παιδί να αποκτήσει επίγνωση

Κάθε φορά που θέλετε να πείτε «Να προσέχεις!», δείτε το σαν μια ευκαιρία να βοηθήσετε το παιδί σας να αποκτήσει μεγαλύτερη επίγνωση του περιβάλλοντος γύρω του και του σώματός του. Προσπαθήστε να πείτε:

 

Παρατήρησε πώς … αυτά τα βράχια είναι ολισθηρά, το κλαδί είναι γερό, το έδαφος δεν είναι σταθερό

Βλέπεις … τα αγκάθια αυτού του φυτού, είναι οι φίλοι σου κοντά;

Δοκίμασε να μετακινήσεις… τα πόδια σου αργά, προσεκτικά, γρήγορα, δυνατά.

Δοκιμάστε να χρησιμοποιήσεις… τα χέρια, τα πόδια σου.

Μπορείς να ακούσεις … το τρεχούμενο νερό, τα αυτοκίνητα;

Νιώθεις … σταθερός πάνω σε αυτόν τον βράχο, τη θερμότητα από τη φωτιά;

Αισθάνεσαι … φοβισμένος, ενθουσιασμένος, κουρασμένος, ασφαλής;

 

Ενισχύστε τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων

Μια άλλη μέρα το παιδί μου άρχισε να κάνει μια φανταστική μάχη με όπλο ένα αιχμηρό εργαλείο κήπου. Ήθελα να φωνάξω: «Τι κάνεις;;; πρόσεχε με αυτό!». Όμως παίρνοντας μια βαθιά αναπνοή, είπα: «Φαίνεται ότι έχεις μια πολύ έντονη μάχη, αλλά αυτό το εργαλείο το χρησιμοποιούμε στον κήπο. Τι άλλο θα μπορούσες να χρησιμοποιήσετε αντί γι’ αυτό;». Αφού το σκέφτηκε, πέταξε το εργαλείο, βρήκε ένα ξύλο και συνέχισε την περιπέτειά του.

Είναι σημαντικό να αφήνουμε τα παιδιά μας να συμμετέχουν σε παιχνίδια με προκλήσεις επειδή είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να ασκήσουν δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων. Όταν είστε έξω βοηθήστε τα ρωτώντας:

  • Ποιο είναι το σχέδιό σου… για να κατέβεις από αυτόν τον βράχο;
  • Τι μπορείς να χρησιμοποιήσεις… στην περιπέτειά σου;
  • Πού θα… βάλεις αυτή την πέτρα;
  • Πως θα…. κατέβεις; ανέβεις; περάσεις;
  • Ποιος … θα είναι μαζί σου, θα πάει μαζί σου, θα σε βοηθήσει εάν…;

 

Πηγή: https://www.backwoodsmama.com/2018/02/stop-telling-kids-be-careful-and-what-to-say-instead.html

Γιατί δεν πρέπει να ακυρώνει ο ένας γονιός τον άλλον μπροστά στο παιδί

Μοιράσου το:
«Μαμά να μη φύγουμε ακόμα!», ακούω ένα παιδάκι από την διπλανή κούνια. «Αγάπη μου πέρασαν τα 5 λεπτά που είπαμε, τώρα φεύγουμε!», απαντά η μαμά. «Έλα μαμά! Σε παρακαλώ! Λίγο ακόμα!» -«Όχι Γιώργο, φεύγουμε!», αρχίζει να θυμώνει η μαμά. «Σε παρακαλώ! Μόνο λίγο!» -εκνευρισμένη η μαμά γυρνά προς τον άντρα της. Τα μάτια της πετούν σπίθες. «Εσύ θα πεις κάτι;» του λέει. «Έλα, Γιώργο, φεύγουμε», συμπράττει αμέσως ο μπαμπάς. «Μα δεν θέλω να φύγω ακόμα!», επιμένει δικαιωματικά ο μικρός. Ο μπαμπάς έχει ήδη σηκωθεί και ετοιμάζεται να του φορέσει το μπουφάν. «Εντάξει, άλλα 2 λεπτά», λέει η μαμά και ο μπαμπάς παγώνει. Με κοιτάζει που τους παρακολουθώ τόση ώρα και βλέπω το πρόσωπό του να αλλάζει 52 χρώματα: Σοκ, προδοσία, θυμός, απογοήτευση, ντροπή. Μπροστά στα μάτια του παιδιού, η μαμά μόλις έκανε ένα «φου» στον μπαμπά και τον έσβησε.

Αμέτρητες φορές θα διαφωνήσουν οι γονείς όχι μόνο για την συνολική διαπαιδαγώγηση του παιδιού, αλλά και για τα μικρά καθημερινά, όπως το αν χρειάζεται το παιδί να φορέσει μπουφάν ή αν πρέπει να φάει άλλο ένα γλυκό. Και πολλές από αυτές τις φορές η διαφωνία θα λάβει χώρα μπροστά στα παιδιά. Πολλοί ειδικοί θα πουν ότι «δεν πειράζει να σας βλέπουν τα παιδιά σας να διαφωνείτε, ακόμα και να τσακώνεστε, αρκεί να σας βλέπουν και να ‘τα βρίσκετε’ στη συνέχεια», γιατί η διαφωνία είναι φυσιολογικό κομμάτι των ανθρώπινων σχέσεων. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτή η κατάσταση συμβαίνει με ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο; Όταν, δηλαδή, ο ένας γονιός ακυρώνει διαρκώς τον άλλον μπροστά στο παιδί, μειώνοντας την ισχύ του λόγου του και του ρόλου του;

Στο μυαλό του παιδιού

Σύμφωνα με την ψυχολόγο-οικογενειακή σύμβουλο Kathy Eugster, όταν η κατάσταση αυτή γίνεται χρόνια, όταν δηλαδή μια φυσιολογική διαφωνία συνεχίζεται και αρχίζει να περιλαμβάνει φωνές, κριτική του ενός προς τον άλλον, αλληλοκατηγορίες, έλλειψη στήριξης του ενός προς τον άλλον, κοροϊδία, σαρκασμό και αδιαφορία του ενός ως προς τη γνώμη του άλλου, οι επιπτώσεις που αυτό μπορεί να έχει στο παιδί είναι σοβαρές:

Το παιδί πικραίνεται και γίνεται ανασφαλές

Ακόμα κι αν εκείνη τη στιγμή δεν το δείχνει, γιατί η διαφωνία μπορεί να γίνεται προς όφελός του, ένα παιδί που βρίσκεται διαρκώς ενώπιον μιας τέτοιας κατάστασης βάλλεται ψυχολογικά και μπορεί σταδιακά να εμφανίσει συμπτώματα άγχους, μελαγχολίας, προβλήματα στον ύπνο, χαμηλή αυτοπεποίθηση ή προβλήματα στο σχολείο.

Το παιδί βάζει ταμπέλες, παίρνει θέση, γίνεται χειριστικό

Όταν ο ένας γονιός διαρκώς μειώνει, υποτιμά, έμμεσα κατηγορεί τον άλλον, το παιδί θα αρχίσει σιγά-σιγά να τους βάζει ταμπέλες: Ο ένας γονιός είναι ο υπομονετικός, ο τρυφερός, ο ανιδιοτελής, και ο άλλος ο ευερέθιστος, η εγωκεντρικός, ο κακός, ο αδύναμος ή ο οκνηρός, αυτός που βαριέται. Σιγά-σιγά το παιδί παίρνει θέση –μαθαίνει ότι με το να υποστηρίξει τον «λάθος» γονιό, κινδυνεύει να δυσαρεστήσει τον άλλον και έτσι μπαίνει στη διαδικασία να μπερδεύεται, να νιώθει αμήχανο, ανασφαλές ή ακόμα και να αναγκάζεται να υποκριθεί ή να γίνει χειριστικό.

Το παιδί χάνει τον σεβασμό του

Για πόσο καιρό θα δείχνει σεβασμό το παιδί προς τον γονιό που έχει χάσει εντελώς τον σεβασμό του άλλου; Είναι αναπόφευκτο, ότι ο γονιός που δέχεται διαρκώς την ακύρωση, στα μάτια του παιδιού είναι αδύναμος, άρα ανίκανος να βάλει όρια και να καθοδηγήσει το παιδί, άρα… ποιος τον υπολογίζει;

Το παιδί επαναλαμβάνει

Καθώς το παιδί μεγαλώνει θα αρχίσει να επαναλαμβάνει το μοντέλο της σχέσης που έμαθε στο σπίτι του και υποσυνείδητα θα αναβιώνει παρόμοιες καταστάσεις αργότερα στη ζωή του –θα δυσκολεύεται πολύ να χτίσει σχέσεις με σεβασμό, στις οποίες θα μάθει να ακούει τον άλλον και να λύνει μαζί του αποτελεσματικά τα προβλήματα. Επιπλέον, θα είναι δύσκολο για το παιδί στο μέλλον να σέβεται και να απολαμβάνει τον χρόνο του με τον γονιό που έχει «πέσει» στα μάτια του.

Πώς να διορθώσετε το πρόβλημα… οριστικά

Αν αναγνωρίζετε ότι η οικογένειά σας αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα, ο ψυχολόγος-οικογενειακός σύμβουλος Dr. Val Farmer συμβουλεύει τα εξής:

Προστατεύστε το παιδί

Αποφύγετε τις φωνές, την κριτική και τα υποτιμητικά λόγια μπροστά στο παιδί. Φροντίστε, όσο αυτό είναι εφικτό, να λύνετε τις διαφωνίες σας μεταξύ σας, πίσω από κλειστές πόρτες. Μην τσακώνεστε –διαπραγματευτείτε. Και αφού συμφωνήσετε σε μία κοινή «γραμμή», τότε μπορείτε να συμπεριλάβετε και τα παιδιά στην συζήτηση, προκειμένου να κατανοήσουν τους κανόνες και τις επιπτώσεις. Όταν έχετε μια κοινή θέση ως προς την διαπαιδαγώγηση του παιδιού, δεν έχει σημασία ποιος θα την επιβάλει. Σημασία έχει, όμως, όταν ο ένας από τους δύο είναι ασυνεπής ως προς την συμφωνία σας, να το συζητήσετε αργότερα οι δυο σας.

Δημιουργήστε ένα κοινό μέτωπο

Όταν έρχεται η στιγμή να μπουν κάποια όρια ή να τεθεί ένας κανόνας στο παιδί, οφείλετε να είστε στο πλευρό του συντρόφου σας, ακόμα κι αν διαφωνείτε μαζί του εκείνη τη στιγμή. Μην έρθετε σε ρήξη, λοιπόν, εκείνη την ώρα, μπροστά στο παιδί, γιατί στο μυαλό του πρέπει να είστε μία ομάδα.

Ενδώστε

Δεν χρειάζεται να συμφωνείτε στα πάντα με τον σύντροφό σας. Εσείς μπορεί να είστε πιο ελαστική ως προς την διατροφή του παιδιού σας, εκείνος ως προς τα ωράρια του ύπνου. Αν οι αρχές του συζύγου σας είναι πολύ σημαντικές για εκείνον σε κάποια θέματα, αποδεχτείτε τις και προχωρήστε με αυτές. Σεβαστείτε τον άνθρωπο που επιλέξατε για πατέρα του παιδιού σας και τον τρόπο με τον οποίον διαχειρίζεται τον ρόλο του, όσο αυτός εκτυλίσσεται γύρω από το καλό του παιδιού.

Βρείτε καλύτερες μορφές επικοινωνίας

Βρείτε τρόπο να απευθύνεστε στον σύντροφό σας χωρίς να του επιτίθεστε ή να τον προσβάλλετε, προσπαθώντας πάντα να δείχνετε κατανόηση στα συναισθήματα και τις απόψεις του. Γίνετε ένα θετικό πρότυπο επικοινωνίας για το παιδί σας. Για παράδειγμα:

-Παρεκτραπήκατε και μιλήσατε απότομα στον σύντροφό σας; Διορθώστε το άμεσα, λέγοντας «Συγγνώμη, είμαι λίγο κουρασμένη. Αυτό που ήθελα να πω είναι…». Το παιδί θα μάθει έτσι ότι ο καθένας μπορεί να θυμώσει, όμως οφείλουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα συναισθήματά μας, να απολογούμαστε και να ανακτούμε την καλή επικοινωνία. Θα δείτε ότι σιγά-σιγά θα αρχίσει και το παιδί να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο.

-Διαφωνείτε ως προς μια σημαντική αγορά; Συζητήστε το ήρεμα, θέτοντας επιχειρήματα, χωρίς να υψώνετε τη φωνή σας και να προκαλείτε τον άλλον. Το παιδί θα μάθει ότι οι άνθρωποι που ζουν μαζί, μπορεί να έχουν διαφορετικές απόψεις, όμως ακούνε ο ένας τον άλλον και «δουλεύουν» για να βρουν μια λύση συμφέρουσα προς όλους –και όλα αυτά με σεβασμό και αγάπη.  Αν η συζήτηση οδηγηθεί σε σημείο έντονης διαφωνίας, συμφωνήστε να την επαναφέρετε κάποια άλλη στιγμή που ίσως σκεφτείτε μια καλύτερη λύση.

-«Βρείτε τα». Ακόμα κι αν διαφωνήσατε έντονα με τον σύντροφό σας μπροστά στο παιδί, ακόμα κι αν η συζήτησή σας έληξε χωρίς λύση και με «μούτρα», προσπαθήστε αργότερα να κάνετε μια αγκαλιά και δείξτε στο παιδί ότι παραμένετε αγαπημένοι. Όταν μπορείτε να διεξάγετε τις διαφωνίες σας με σεβασμό και καλή διάθεση, αναζητώντας λύσεις και όχι κατηγορίες, κι όσο παραμένετε αγαπημένοι μεταξύ σας, το παιδί δεν έχει τίποτα να φοβάται!

 

Πηγή: http://www.mama365.gr/31606/giati-den-prepei-na-akyronei-o-enas-gonios-ton-all.html

 

4 βήματα για να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να επιβάλλετε τιμωρία στο παιδί σας!

Μοιράσου το:

Σας έχει τύχει ποτέ να τιμωρήσετε το παιδί σας σε στιγμή που ήσασταν θυμωμένοι ή κουρασμένοι και όταν αργότερα ηρεμήσατε να αισθανθήκατε ενοχές ή λύπη; Αν ανήκετε στην πλειοψηφία των γονέων, τότε η απάντηση σας είναι μάλλον «ναι». Στην πραγματικότητα αυτή είναι η μεγαλύτερη παγίδα στην οποία συνηθίζουν να πέφτουν οι γονείς.

Οι περισσότεροι γονείς πιστεύουν πως για να επιλυθεί ένα πρόβλημα κάποιος θα πρέπει να κάνει πίσω, να ηττηθεί. Αλλά αυτό μοιάζει περισσότερο με αγώνα εξουσίας παρά με προσπάθεια να διδάξουμε στο παιδί μας τρόπους ώστε να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και να είναι σε θέση μεγαλώνοντας να κάνει πιο σωστές επιλογές.

Πιστέψτε με, ως ψυχοθεραπεύτρια και μητέρα γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι πολύ εύκολο να πέσετε σ’ αυτήν την παγίδα. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να είστε σκληροί και επικριτικοί με τον εαυτό σας ή να απογοητεύεστε όταν δεν τα καταφέρνετε. Συμβαίνει σε όλους. Δεν είναι εύκολο να είστε γονέας, μεγαλώνοντας μαθαίνετε από τα παιδιά σας όπως αυτά μαθαίνουν από εσάς.

Να θυμάστε ότι το σημαντικό είναι να κατανοήσετε ποιες είναι οι ανάγκες του παιδιού σας και τι ακριβώς θέλετε να μάθει. Ειδάλλως, απλά θα καταφέρνετε να ελέγχετε τη συμπεριφορά του μέσω της τιμωρίας χωρίς ουσιαστικά να το διδάσκετε το παραμικρό.

Κι αν πιστεύετε πως η μέθοδος της τιμωρίας είναι γρήγορη και αποτελεσματική, τότε μάλλον δεν έχετε αντιληφθεί το τίμημα που πληρώνετε εσείς και το παιδί σας. Όταν επιβάλλετε τιμωρία στο παιδί ουσιαστικά του αφαιρείτε την ευκαιρία να αναπτύξει αυτοπειθαρχία και υπευθυνότητα αφού μαθαίνει ότι κάποιος άλλος πρέπει να το κάνει αυτό. Έτσι μπορούμε να δούμε ένα παιδί να κάθεται όλη μέρα στον Η/Υ τρώγοντας junk food όσο οι γονείς του λείπουν και του είναι αδύνατο να σηκωθεί. Χρειάζεται να έρθουν οι γονείς του να του βάλουν τις φωνές και να το εξαναγκάσουν να σηκωθεί και να κάνει τα μαθήματά του.

Επιπλέον, το παιδί θεωρεί την τιμωρία άδικη και τους γονείς υπεύθυνους στρέφοντας έτσι τον θυμό του εναντίον τους. Σ’ αυτήν την περίπτωση το τίμημα που πληρώνουν οι γονείς είναι η εχθρότητα του παιδιού τους. Η τιμωρία καταφέρνει να επιδεινώνει τη σχέση γονέα – παιδιού και σιγά σιγά το μίσος και τα εχθρικά συναισθήματα παίρνουν τη θέση της αγάπης.

Δεν υπάρχει μαγικός τρόπος για να αλλάξει η συμπεριφορά του παιδιού σας. Όταν διαφωνείτε με το παιδί σας, εστιάστε στις δεξιότητες που θέλετε να μάθει και διερευνήστε τους λόγους που το οδήγησαν να επιλέξει την ανεπιθύμητη συμπεριφορά. Ο στόχος είναι να μάθει το παιδί να επιλέγει την κατάλληλη συμπεριφορά ακόμα κι όταν εσείς δεν είστε μπροστά.

Εγκαταλείψτε τον αγώνα εξουσίας και επικεντρωθείτε στο να μπορέσετε, σε συνεργασία με το παιδί, να βρείτε λύση στο πρόβλημα που έχει προκύψει ώστε η λύση αυτή να είναι αποδεκτή και από τους δύο. Έτσι, το παιδί θα έχει κίνητρο να κινητοποιηθεί αφού θα έχει συμμετάσχει και το ίδιο στην εύρεση λύσης και δεν του έχει επιβληθεί από κάποιον άλλο. Θα δεσμευτεί να αναλάβει την ευθύνη και θα αισθάνεται θετικά για τους γονείς του που δεν προσπάθησαν να νικήσουν εις βάρος του. Επίσης, ενισχύονται οι διανοητικές ικανότητες του παιδιού αφού θα πρέπει να σκεφτεί ώστε να πάρει μια απόφαση δίκαιη για όλους αλλά και οι δεξιότητές του επίλυσης προβλημάτων. Έχει παρατηρηθεί πως οι οικογένειες που κινούνται σε αυτόν τον άξονα αντί της επιβολής τιμωρίας, σταδιακά κατακτούν περισσότερη ηρεμία, ομαλή συνεργασία, ισορροπία και αγάπη στη σχέση τους με τα παιδιά.

Προκειμένου να σας βοηθήσω να κατανοήσετε καλύτερα πως μπορείτε να εφαρμόσετε αυτή τη διαφορετική προσέγγιση, σας την παρουσιάζω σε 4 βήματα:

1ο βήμα: εξηγήστε στο παιδί ποιο είναι το πρόβλημα που έχει προκύψει χωρίς να το κατηγορήσετε και εκφράστε τα συναισθήματά σας: «έχω ένα πρόβλημα που θέλω να συζητήσουμε κι αυτό είναι που δεν τακτοποιείς το δωμάτιό σου μετά το παιχνίδι. Θυμώνω πολύ όταν χρειάζεται να στο λέω συνέχεια και τελικά το τακτοποιώ εγώ. Κουράζομαι και θυμώνω πολύ».

2ο βήμα: διερευνήστε τις ανάγκες και τους λόγους που οδηγούν το παιδί σε αυτή τη συμπεριφορά χωρίς να παρεμβαίνετε. Σε αυτό το βήμα το κλειδί είναι να ακούσετε πραγματικά τι σας λέει και κυρίως τι δε σας λέει παρατηρώντας και τη μη λεκτική συμπεριφορά του. Η μόνη σας αντίδραση μέχρι να ολοκληρώσει πρέπει να είναι για να δείξετε ότι κατανοείτε με λέξεις όπως: «καταλαβαίνω, πες μου περισσότερα, με ενδιαφέρει πολύ αυτό που λες, σ’ ακούω, κ.ο.κ.»

3ο βήμα: παροτρύνετε το παιδί να σκεφτεί πως θα μπορούσε να λυθεί το πρόβλημα και καταγράφετε όλες τις ιδέες του όσο απίθανες κι αν σας φαίνονται χωρίς να απορρίψετε καμία.

4ο βήμα: διαβάστε όλες τις ιδέες και βοηθήστε το παιδί να επιλέξει αυτή που ταιριάζει περισσότερο και στους δυο σας.

Ακολουθώντας αυτά τα βήματα δείχνετε στο παιδί σας ότι οι ανάγκες του είναι σημαντικές για εσάς, ότι το εμπιστεύεστε και το αντιμετωπίζετε ως ισότιμο μέλος της οικογένειάς σας.

Βασική προϋπόθεση για να πετύχει αυτή η προσέγγιση είναι να την εξασκείτε καθημερινά χωρίς να απογοητεύεστε και να εγκαταλείπετε την προσπάθεια όταν δεν τα καταφέρνετε.  Επιπλέον, χρειάζεται να παρατηρείτε τι συμβαίνει μέσα σας όταν νιώθετε την ανάγκη να επιβάλετε τιμωρία. Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που η ένταση της ημέρας σας παρασύρει να πέσετε στην παγίδα του αγώνα εξουσίας αναρωτηθείτε: «τι συμβαίνει μέσα μου; Τι νιώθω; Τι σκέψεις περνούν απ’ το μυαλό μου; Ποια ευάλωτη πλευρά μου πυροδοτείται από τη συμπεριφορά του παιδιού;».

Οι καλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους αυτά τα έξι πράγματα

Μοιράσου το:

Οι καλοί γονείς βασίζονται σε έξι βασικά πράγματα.

Το να είσαι γονιός είναι ένα από τα δυσκολότερα πράγματα στον κόσμο. Γι αυτό, για την καλύτερη ανατροφή των παιδιών, ποτέ δεν πονάει η υπενθύμιση κάποιων βασικών αληθειών. Το γεγονός είναι πως τα παιδιά χρειάζονται έξι πράγματα για να μεγαλώσουν με υγεία, χαρά, αυτοπεποίθηση και όσο καλύτερα γίνεται ικανά να πετύχουν στην ζωή: αγάπη, καθοδήγηση, όρια, προστασία, επιβεβαίωση και σεβασμό.

1.Αγάπη

Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, φυσικά όχι τόσο πολύ ώστε να νιώσουν πνιγμένα. Χρειάζεται να λατρεύονται αλλά επίσης πρέπει να μάθουν την υπευθυνότητα και την αυτονομία.

Τα παιδιά χρειάζεται να νιώθουν πως είναι ξεχωριστά, αλλά όχι τόσο ξεχωριστά ώστε να αισθάνονται πως οτιδήποτε και αν κάνουν είναι εντάξει. Πρέπει να δουν πως οι γονείς τους μπορούν να τα αγαπούν αλλά επίσης να αποδοκιμάζουν τις πράξεις τους σε κάποιες περιστάσεις. Μεγάλωσα με ένα παιδί του οποίου οι γονείς ήταν υπερβολικοί στο να του λένε συνεχώς πόσο σπουδαίος ήταν. Λόγω αυτού πήραν τα μυαλά του αέρα έχοντας μια αίσθηση υπεροχής σε σχέση με τα άλλα παιδιά στην γειτονιά.

Από την άλλη πλευρά, ξέρω κάποια παιδιά τα οποία δέχονται πολύ αγάπη και επιβεβαίωση χωρίς οι γονείς τους να το παρακάνουν και αυτά τα παιδιά έχουν αυτοπεποίθηση, είναι χαρούμενα, ήσυχα και ευγενικά. Δουλεύουν σκληρά και τα πάνε καλά με τους άλλους.

2. Καθοδήγηση

Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση, αλλά οι γονείς οφείλουν να μην είναι τόσο καθοδηγητικοί με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην μαθαίνουν ποτέ να σκέφτονται για τον εαυτό τους. Πρέπει να είναι ικανά να δοκιμάζουν πράγματα, να τα κάνουν άνω κάτω και να μαθαίνουν από τα λάθη τους. Πρέπει να βιώσουν την απογοήτευση και την αποτυχία ώστε να μάθουν, να ωριμάσουν και αναπτύξουν χαρακτήρα.

Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση για να γίνουν καλύτερα. Πρέπει να μάθουν να δουλεύουν καλά, να έχουν καλές μαθησιακές συνήθειες και να καταλάβουν την αξία της σκληρής δουλειάς, την επιμονή και την αφοσίωση σε οτιδήποτε και αν κάνουν.

Πρέπει να διδαχθούν την προσωπική υπευθυνότητα και ευθύνη ώστε να μπορέσουν να μάθουν από τα λάθη τους και να ωριμάσουν σαν προσωπικότητες.

Η μάθηση της συμπόνιας για τα άλλα ζωντανά προσφέρει μια αίσθηση υπευθυνότητας για την οικογένεια, την κοινωνία και τον πλανήτη. Χρειάζεται να μάθουν την αυτοσυγκέντρωση για να μην κατηγορήσουν τον εαυτό τους για λάθη ή αδυναμίες.

Τα παιδιά χρειάζεται να μάθουν πώς να παίζουν δίκαια και να ακολουθούν τους κανόνες της κοινωνίας τους ώστε οι άνθρωποι να θέλουν να παίξουν μαζί τους όταν μεγαλώσουν.

Η Sheryl Sandberg στο καινούργιο της βιβλίο Option B: Facing Adversity, Building Resilience and Finding Joy, μιλά για την ελαστική ανατροφή των παιδιών με “το να βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτύξουν τέσσερα βασικά πιστεύω: (1) να έχουν κάποιον έλεγχο στην αγάπη τους (2) να μπορούν να μάθουν από την αποτυχία (3) σημαίνουν ως ανθρώπινα όντα και (4) έχουν αληθινές δυνάμεις στις οποίες μπορούν να βασιστούν.”

3.Όρια

Τα παιδιά χρειάζονται όρια ώστε να μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος και να καταλάβουν τι προσδοκίες υπάρχουν από αυτά. Το να λες “όχι” σε ένα παιδί βοηθά στο να χτίσει χαρακτήρα, όπως και ανοχή στην απογοήτευση.

4. Επιβεβαίωση

Τα παιδιά χρειάζεται να ακούγονται και να παίρνουν απαντήσεις ώστε να αισθανθούν επιβεβαιωμένα, αλλά οι γονείς πρέπει να είναι σε τέτοια θέση ώστε τα παιδιά να την αναπτύξουν κατάλληλα.

Η Sandberg λέει στην Option B όταν τα παιδιά “επαινούνται για την προσπάθεια” καινούργιων ή δύσκολων πραγμάτων, αναπτύσσουν μια “νοοτροπία ανάπτυξης” η οποία τους δίνει τη δυνατότητα να “δουν τις ικανότητες σαν δεξιοτεχνίες οι οποίες μπορούν να διδαχθούν και να αναπτυχθούν.”

Η Sandeberg αναφέρει πως τα παιδιά αναπτύσσουν την ελαστικότητα όταν σημαίνουν και αυτό σημαίνει: “να ξέρεις πως οι υπόλοιποι σε παρατηρούν, νοιάζονται για εσένα και βασίζονται πάνω σου.”

5. Σεβασμό

Τα παιδιά χρειάζονται τον σεβασμό γιατί είναι το θεμέλιο της προσωπικής αξίας. Τα αισθήματα τους πρέπει να είναι σεβαστά όπως και οι απόψεις τους, οι ευχές και τα σώματα τους. Αυτό δε σημαίνει να τους δίνετε ότι θέλουν ή να τα αφήνετε να κάνουν ότι θέλουν, αλλά σημαίνει πάντα να σκέφτεστε τι είναι καλύτερο για εκείνα.

Το να σέβεστε ένα παιδί σημαίνει να το αποδέχεστε όπως ακριβώς είναι και το τι θέλει, ακόμα και αν αυτό είναι κάτι που ο γονιός δεν καταλαβαίνει απαραίτητα ή δεν συμφωνεί με αυτό.

Στη παλιά τηλεοπτική σειρά, Family Ties , δύο πολύ φιλελεύθεροι γονείς μεγάλωσαν έναν δημοκρατικό γιο και τον αποδέχτηκαν όπως ήταν ακόμα και αν η πολιτική του άποψη τους μπέρδευε.

Οι ετερόφυλοι γονείς των LGBTQ παιδιών τα σέβονται όταν αποδέχονται την ταυτότητα του γένους τους και τις ρομαντικές τους προτιμήσεις.

6. Προστασία

Τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται και από τις δικές τους παρορμήσεις και από τον κόσμο. Με την προστασία θα είναι ικανά να μάθουν πώς να φροντίζουν τον εαυτό τους.

Χρειάζεται να βλέπουν τους γονείς τους να τα υπερασπίζονται και να τα κρατούν ασφαλή από το κακό. Αυτό θα τα κάνει να νιώσουν άξια και πως αξίζουν την προστασία.

Από την άλλη πλευρά τα παιδιά δε χρειάζεται να είναι υπέρ-προστατευμένα ώστε να αποφεύγουν τις συνέπειες των λαθών τους ή να τους επιτρέπεται να ξεφεύγουν με σχεδόν καμία συνέπεια.

Οι γονείς πρέπει να εξισορροπήσουν την προστασία των παιδιών τους με την ανάγκη τους για την μάθηση των βασικών μαθημάτων ζωής.

Οι υπερβολικά προστατευτικοί γονείς αναστατώνουν τα παιδιά τους συναισθηματικά ή τα κάνουν εγωιστικούς νεαρούς ενήλικες που νομίζουν πως μπορούν να ξεφύγουν από κάθε είδους κακής συμπεριφοράς.

Τα αποτελέσματα του να είσαι καλός γονιός

Όταν οι καλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους τα παραπάνω έξι, τα παιδιά θα μεγαλώσουν με αυτοεκτίμηση. Αυτό περιλαμβάνει την αίσθηση αυτοπεποίθησης , αρκετό αυτό-σεβασμό και καλή προσωπική φροντίδα.

Ως καλοί γονείς, ποτέ δεν πονά το να σκέφτεστε πως ανατρέφετε τα παιδιά σας και το να κάνετε περιστασιακές προσαρμογές. Η αύξηση της κατάλληλης αγάπης, των ορίων, της καθοδήγησης, της επιβεβαίωσης και του σεβασμού που δίνετε στα παιδιά σας μπορούν μόνο να είναι ωφέλιμα για αυτά.

Πηγή: http://www.awakengr.com/i-kali-gonis-dinoun-sta-pedia-tous-afta-ta-exi-pragmata/