Κατηγορία: ΠΑΙΔΙΑ

Τα παιδιά δεν χρειάζονται προετοιμασία για την επόμενη τάξη, καλοκαίρι χρειάζονται

Μοιράσου το:

Να προετοιμαστεί το παιδί μου για το νηπιαγωγείο ή την επόμενη τάξη του δημοτικού; Πρέπει να είμαστε σαφείς: ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ.

Κι όταν λέμε καλοκαίρι, εννοούμε τα πάντα εκτός από εκείνη τη βαρετή κατάσταση όπου πρέπει τάχα να προετοιμαστείς για την επόμενη τάξη. Δηλαδή να προχωρήσει το παιδί σου λίγο πιο μπροστά από τους υπόλοιπους (λες και το να κάνεις το σχολικό βιβλίο θα σου βεβαίωσει μια θέση στο πάνθεον της τάξης) για να εξασφαλίσεις ότι από το Σεπτέμβριο στη νέα τάξη θα βαριέται ή απλά θα αισθάνεται ικανοποίηση ότι τα ξέρει. Και τι νόημα έχουν όλα αυτά; Ελάχιστο εώς κανένα. Το παιδί πρέπει να είναι μαθητής 9 μήνες. Τους υπόλοιπους έχει τόσα άλλα πράγματα να κάνει…

Όταν λέμε καλοκαίρι για τα παιδιά, εννοούμε:

… παγωτά και να μετράνε όπως εμείς παλιά πόσα έχουν φάει και να λες «έφαγα κι ένα το βράδυ με τη γιαγιά μου» για να κερδίσεις ακόμα ένα στο μέτρημα

… μπάνια και να μετράνε και τα διπλά (πρωί-απόγευμα) και να προσθέτεις κι άλλο ένα που έκανες στη μπανιέρα

… χρόνο με τους γονείς τους, δηλαδή τρέξιμο στη βεράντα και βουτιά στον καναπέ και θερινό σινεμά στη γειτονιά ή στη βεράντα και ύπνο στη μέση της ταινίας και αγκαλιά μέχρι το κρεβάτι και «καληνύχτα μπαμπά/μαμά» και «ήταν πολύ όμορφα σήμερα» και πρωινό το πρωί και να κάνουμε κάτι που θέλουμε αλλά να μην μας πνίγει το πρόγραμμα

… παιχνίδια με τους φίλους τους και επιτραπέζια και στο τάμπλετ ένα ωραίο με κάτι περίεργους που χοροπηδάνε και στην αυλή και στη θάλασσα και στο δωμάτιο με ησυχία το μεσημέρι γιατί οι μεγάλοι κοιμούνται λίγο ή τουλάχιστον έτσι λένε

… τρέξιμο σε κάποια αμμουδιά ξυπόλυτοι και κάπου κάπου η άμμος να καίει και να τρέχεις να βουτήξεις τα πόδια σου στο νερό και να χάνεις τις παντόφλες σου και να βλέπεις τη μία να επιπλέει και να στην φέρνει έξω το κύμα ή κάποιος κύριος που την είδε να περνάει δίπλα του σαν βάρκα

… καλές ιστορίες, καλά βιβλία να διαβάζουν, να ταξιδεύουν, να μοιράζονται αγωνίες και σκέψεις με ήρωες βιβλίων, να φτιάχνουν τους σπουδαίους κόσμους τόσων και τόσων όμορφων αγοριών και κοριτσιών

… συλλογή κοχυλιών και να τα δείχνεις στους φίλους σου μετά σαν τα αυτοκολλητάκια της panini κι εκείνοι να σου δείχνουν τη δική τους ή κάτι που τους άρεσε ή μια φωτογραφία στο κινητό ή τη μηχανή ή στο τάμπλετ

… κοράλια στο αυτί για να ακούς τους ήχους τους θαλασσινούς και να ηχογραφείς τον παφλασμό του κύματος πάνω σε ένα βραχάκι

… βότσαλα που μοιάζουν με καρδιές να τα κάνεις με κορδόνι μενταγιόν και να τα χαρίζεις στη μαμά, τον μπαμπά και όπου αγαπάς

… πόλο και βόλει μέσα στο νερό και να χτυπιέσαι και να βουτάς και να πίνεις και λίγο θαλασσινό νερό και το μεσημέρι να σου καίει το ιώδιο λίγο το λαιμό, αλλά μόνο για λίγο…

… ποδόσφαιρο στην άκρη της άμμου ή στο χωραφάκι του παππού και να κοιτάει ένα από τα τελευταία εναπομείναντα γαϊδουράκια και να απορεί που εσύ κλωτσάς μια δερμάτινη σφαίρα εκεί που το ίδιο είναι δεμένο

… να φτιάχνεις πυργάκια στην άμμο και να τα θωρακίζεις από το κύμα και να βάζεις και σημαία το καλαμάκι της πορτοκαλάδας

… να κάθεσαι κάτω από την ομπρέλα και να περιμένεις πότε θα χωνέψεις το τοστάκι για να ξαναμπείς να πλατσουρίσεις

… να κοιτάς τη φωλιά του χελιδονιού και δίπλα της το σαμιαμίδι που ορμάει στα κουνούπια και να ξέρεις ότι δε θα σε πειράξει ποτέ

… να μπαίνεις στο υπόγειο του παππού που μυρίζει κρασί και λάδι και να βλέπεις κρεμασμένα λουκάνικα και απλωμένες πατάτες στο σακί

… να χτυπάς μερικά σύκα με το ξύλο (μεγάλη αρετή να μάθετε σε ένα παιδί να ξέρει να χτυπά σύκα με διχαλωτό καλάμι κάτω από τη συκιά, γιατί αν σκαρφαλώσει πάνω της η φαγούρα θα πάει σύννεφο)

… καλαμπόκι στη φωτιά και μετά να σε τρώνε τα δόντια σου που σφίνωσαν αυτά τα διαολάκια ανάμεσά τους

… σιτρονέλα για τα κουνούπια γιατί «μαμά, αυτό ήταν τίγρης, δεν ήταν απλό κουνούπι»

… καρπούζι με τη φέτα μαζί και να στάζει το ροζ ζουμάκι στο χώμα για να γλείψει και κανένα ζουζούνι λίγο από αυτό το γλύκισμα

… να παρατηρήσεις τη μυρμηγκοφωλιά και να την σώσεις από την ξαφνική καταιγίδα του Αυγούστου απλώνοντας κλαδάκια από πάνω της

… να δεις τον τζίτζικα που τραγουδά και να μάθεις ότι δεν είναι τεμπέλης αλλά ένας γεράκος που γλεντά τις τελευταίες μέρες της ζωής του καθώς δούλεψε πολύ στα νιάτα του σκάβοντας μέσα στο χώμα

… να ταίσεις καλαμπόκι μια κότα, ψίχουλα ένα μυρμήγκι, μαρούλια το κουνέλι, μεζεδάκι το σκύλο, μια ψαρολιχουδιά τη γάτα, χορταράκι την κατσίκα

… να βαρεθείς κάποια στιγμή και να μην ξέρεις τι να κάνεις και κάπως έτσι να ανακαλύψεις κάτι που δεν πίστευες ποτέ ότι θα βρεις ή ότι υπάρχει

Ξέρω, κάποια από αυτά ίσως πέρασε η εποχή τους, όπως το υπόγειο του παππού ή το χωράδι με το γαίδούρι. Όμως σχεδόν όλα τα άλλα θα παραμείνουν διαχρονικά καλοκαιρινά κι είναι στο χέρι σου να μην περάσεις ένα καλοκαίρι σε μια πισίνα με χλώριο, με ένα τετράδιο με βαρετές εργασίες που δήθεν σε προετοιμάζουν και ένα τάμπλετ που θα κάνει τα μάτια σου μαύρα σαν μην πέρασε καθόλου καλοκαίρι από πάνω σου.

Ας δώσουμε ξανά ένα κανονικό ελληνικό καλοκαίρι στα παιδιά, με αγάπη, με ομορφιά, με ανάλαφρες στιγμές, χωρίς άγχη και προετοιμασίες. Γιατί η καλύτερη προετοιμασία που μπορείς να κάνεις για ένα παιδί, είναι να περάσει ένα υπέροχο καλοκαίρι.

ΥΓ: Οι αρχαίοι πρόγονοι που το έλεγαν θέρος και όχι καλοκαίρι κάτι ήξεραν. Καλός καιρός (=καλοκαίρι) με 40-45 βαθμούς βρε παιδιά; Πού είναι γραμμένο αυτό!

 

 

Πηγή: www.elniplex.com

Τι λέμε στα παιδιά για τον Άγιο Βασίλη;

Μοιράσου το:

Μπήκε και πάλι ο πιο αγαπημένος μήνας των παιδικών μας χρόνων, και την φετινή χρονιά τα Χριστούγεννα φαίνεται να μας είναι πιο απαραίτητα από ποτέ. Δυστυχώς αυτό που ξεκίνησε για τους περισσότερους σαν γιορτή της αγάπης, έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα φανταχτερό, καταναλωτικό πανηγύρι, χάνοντας το αρχικό του νόημα. Μία από τις πιο αμφιλεγόμενες φιγούρες όλων των εποχών, ο Άγιος Βασίλης, έρχεται και πάλι στο προσκήνιο. Μαζί του εκτός από δώρα στα παιδιά φέρνει και μία σειρά από ερωτήματα στους απανταχού γονείς. Πρέπει να τους πούμε την ιστορία ή όχι;

Τελικά το παιδί μας πιστεύει ότι ο εύσωμος κύριος με τη γενειάδα και τα κόκκινα μάγουλα είναι πραγματικός, και αν ναι, ποια είναι η σωστή ηλικία για να μάθουν την αλήθεια;Πώς απαντάμε στις ερωτήσεις τους γι αυτόν;
Τα παιδιά λατρεύουν τα παραμύθια γιατί τους αρέσει να βάζουν την φαντασία τους σε λειτουργία αλλά και να υποδύονται διάφορους ρόλους. Είναι άλλωστε απαραίτητο να χρησιμοποιούν την φαντασία τους συχνά, αφού μέσω αυτής αναπτύσσουν την ικανότητα να δημιουργούν και να σκέφτονται διαφορετικούς τρόπους για το πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα. Πιστεύουν όμως ότι τα παραμύθια είναι αληθινά;

Σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις που μπορεί να έχει πολύς κόσμος, τα παιδιά από μικρή ηλικία είναι απολύτως ικανά να καταλάβουν την διαφορά ανάμεσα στην φαντασία και την πραγματικότητα. Ο λόγος για τον οποίο τα περισσότερα πιστεύουν ότι ο Άγιος Βασίλης είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο, αλλά ξέρουν ότι η κοκκινοσκουφίτσα είναι ένα παραμύθι, οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο εμείς τους αφηγούμαστε την ιστορία.

Στην εποχή της κρίσης και της απελπισίας και ενώ τα πράγματα για εμάς τους μεγάλους συνεχίζουν να σκουραίνουν, βλέποντας τις αλήθειες μας να καταρρέουν η μία πίσω από την άλλη μοιάζουμε να έχουμε την ανάγκη να πιστέψουμε σε ένα- οποιοδήποτε- παραμύθι περισσότερο από ποτέ. Μην μπορώντας να κάνουμε κάτι τέτοιο, και σε μια προσπάθεια να προσφέρουμε τουλάχιστον λίγη χαρά και αισιοδοξία στα παιδιά μας, τους αφηγούμαστε την ιστορία του Άγιου Βασίλη σαν να είναι ένα πρόσωπο πραγματικό. Και αυτό είναι πάντα το πρώτο βήμα για να βρεθούμε λίγα χρόνια αργότερα εγκλωβισμένοι στην ίδια μας την αφήγηση.

Η στιγμή κατά την οποία ένα παιδί το οποίο πιστεύει στον Άγιο Βασίλη, θα μάθει ότι δεν υπάρχει, μπορεί να είναι δύσκολη για το ίδιο και ιδιαίτερα εάν το μάθει από άλλα παιδιά. Στις μικρές ηλικίες, ένα παιδί έχει μυθοποιημένους τους γονείς του. Ο μπαμπάς είναι ο καλύτερος οδηγός και ο πιο δυνατός άντρας του κόσμου, και η μαμά είναι εκείνη που μπορεί να φροντίζει και να προστατεύει τους άλλους καλύτερα απ’ όλους και έτσι πάντα ξέρει τι είναι καλό για μας. Η ιδέα ότι οι γονείς του μπορεί να κάνουν λάθος σε κάτι, δεν υπάρχει σαν πιθανότητα στο μυαλό του. Ερχόμενο αντιμέτωπο με συνομήλικους οι οποίοι το διαβεβαιώνουν για κάτι τέτοιο, το παιδί βιώνει «γνωστική ασυνέπεια». Μία διαδικασία κατά την οποία διαφορετικές πεποιθήσεις συγκρούονται και το παιδί βρίσκεται σε αδιέξοδό. Προκειμένου να βγει από αυτό έχει την επιλογή να αγνοήσει τα υπόλοιπα παιδιά και να συνεχίσει να πιστεύει, ή να βομβαρδίσει τους γονείς του με ερωτήσεις.

Προκειμένου να αποφύγουμε όλα τα παραπάνω και την ματαίωση που θα βιώσει κάποια στιγμή το παιδί, είναι καλό να ξεκινάμε την αφήγηση γύρω από την ιστορία του Άγιου Βασίλη, ακριβώς όπως τα υπόλοιπα παραμύθια. Η χαρά η οποία θα δοθεί στο παιδί τα Χριστούγεννα θα είναι ακριβώς η ίδια, αλλά ταυτόχρονα θα ξέρει ότι η ιστορία δεν είναι αληθινή. Στο τέλος της αφήγησης μπορούμε να του εξηγήσουμε ότι το συγκεκριμένο παραμύθι μας αρέσει να το «παίζουμε» κάθε χρόνο τέτοιες μέρες και ότι οι γονείς υιοθετούν το ρόλο του Κυρίου με την φανταχτερή στολή, έναν ρόλο που μεταφέρει το πνεύμα των γιορτών και συμβολίζει την αγάπη και την χαρά του να προσφέρεις. Έναν ρόλο που μπορούν να υιοθετήσουν και αυτά αργότερα, αφού ο καθένας μας μπορεί να γίνει ένας Άγιος Βασίλης κάνοντας χαρούμενους τους ανθρώπους γύρω του.

 

Όταν το παιδί πιστεύει ήδη στον Άγιο Βασίλη

Τι γίνεται όμως με όσα παιδιά πιστεύουν ήδη στον Άγιο Βασίλη; Πότε είναι η σωστή στιγμή να μάθουν την αλήθεια και με ποιον τρόπο;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω το παιδί είναι καλύτερο να μάθει την αλήθεια από τους ίδιους του τους γονείς. Σχετικά με τον χρόνο στον οποίο πρέπει να γίνει η ανακοίνωση δεν υπάρχουν συνταγές. Σε γενικές γραμμές το παιδί μετά την ηλικία των πέντε ετών (πρόκειται για την ηλικία στην οποία ο ανθρώπινος εγκέφαλος ξεκινά αποκτά σταδιακά την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τις μεταφορές), θα αρχίσει να θέτει ερωτήματα: Πώς είναι δυνατόν να μην τον βλέπει κανείς, και πως γίνεται ένας τόσο μεγάλος άνθρωπος να χωράει μέσα σε μία καμινάδα; Πώς προλαβαίνει σε μια νύχτα να δώσει τόσα δώρα;

Υπάρχει μια γενικότερη αρχή στην ψυχολογία η οποία λέει ότι «όταν ένα παιδί μπορεί να σκεφτεί και να διατυπώσει μία ερώτηση, τότε μπορεί να διαχειριστεί και την απάντηση». Στην προκειμένη περίπτωση είναι μια καλή στιγμή να του πούμε την αλήθεια, εξηγώντας του πως πρόκειται για ένα πολύ όμορφο παραμύθι που μεταφέρει το πνεύμα των Χριστουγέννων και να του μιλήσουμε για την χαρά που παίρνει ένας άνθρωπος όταν κάνει ένα δώρο σε κάποιον που αγαπάει. Είναι μία περίοδος που χρειάζεται προσοχή καθώς είναι δύσκολο να αντισταθούμε στην δική μας ανάγκη να συνεχίσει το παιδί να πιστεύει.

Είναι λοιπόν και μία καλή περίοδος να αναρωτηθούμε εάν το να μάθει την αλήθεια το παιδί μας, θα κάνει κακό σε εκείνο ή σε εμάς. Άλλωστε τις περισσότερες φορές το παιδί, θέτοντας τέτοια ερωτήματα, προσπαθεί να σταματήσει να πιστεύει και εκδηλώνει την έμφυτη τάση του ανθρώπου να ανακαλύψει την αλήθεια. Εμείς είμαστε εκείνοι που προσπαθούμε να σκαρφιστούμε απαντήσεις προκειμένου να το πείσουμε ότι ο Άγιος Βασίλης είναι αληθινός. Εμείς είμαστε που έχουμε περισσότερο ανάγκη να πιστέψουμε στα ίδια μας τα παραμύθια και είναι καλό να θυμόμαστε ότι συνήθως το παιδί βιάζεται να μεγαλώσει και να ανακαλύψει τον κόσμο. Εμείς είμαστε αυτοί που προσπαθούμε να το καθυστερήσουμε και δυσκολευόμαστε να το αποδεχτούμε. Ίσως γιατί εμείς θα θέλαμε να ξαναγίνουμε παιδιά.

Πηγή: http://paradeisis.com/τι-λέμε-στα-παιδιά-για-τον-άγιο-βασίλη/

Ούτε καρεκλάκια σκέψης, ούτε τιμωρίες. Ενσυναίσθηση μόνο!

Μοιράσου το:

Αυτό ήταν. Ούτε καρεκλάκια σκέψης, ούτε συνέπειες, ούτε τιμωρίες.

Ο γιος μου δεν με χρειαζόταν για να τον κάνω να νιώσει άσχημα, μόνο και μόνο επειδή κατά λάθος με έκανε να αισθανθώ πόνο. Χρειαζόταν να ξέρει ότι έχω εμπιστοσύνη στην ικανότητά του να κάνει κάτι καλύτερο από αυτό, να μάθει, να επανορθώσει. Χρειαζόταν να γνωρίζει ότι το σωστό πράγμα που έχουμε να κάνουμε μετά από ένα λάθος, είναι να ζητήσουμε ολόψυχα συγγνώμη. Είχε ανάγκη να καταλάβει, τι θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Εκείνο το βράδυ, πριν κοιμηθεί, με πλησίασε και με φίλησε στο μάγουλο, ακριβώς στο κόκκινο σημείο που με είχε κάψει ο πάγος.

«Συγγνώμη που σε πλήγωσα με τον πάγο μαμά», είπε.

«Συγγνώμη που σε τρόμαξα όταν φώναξα», είπα εγώ.

Όλοι θα έχουμε στιγμές όπου θα λάβουμε μηνύματα από τα παιδιά μας με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από εκείνον που θέλουν. Θα μας πετάξουν πάγο, ακόμα κι αν σκοπεύουν να μας πετάξουν χιόνι. Κι αν μπορούμε να επιλέξουμε να δούμε τα λάθη των παιδιών μας ως ευκαιρίες για να τους προσφέρουμε καθοδήγηση, μπορούμε να τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν σωστά. Αυτός ο θετικός τρόπος δεν είναι πάντα σαφής ή εύκολος, αλλά σίγουρα κάνει μεγάλη διαφορά στο δεσμό με το παιδί μας. Επίσης, με βοηθάει να θυμάμαι πως η ανάρμοστη συμπεριφορά δεν είναι πάντα αυτό που δείχνει.

Ακόμα και τώρα, αρκετά χρόνια μετά, όταν με το γιο μου δεν έχουμε βλεμματική επαφή ίσως αναρωτηθώ εάν ψάχνει τρόπο να συνδεθεί μαζί μου, αλλά έχει χάσει εντελώς το στόχο. Χρειάζεται να διακόψουμε και να επανασυνδεθούμε; Ποια είδους καθοδήγηση λείπει εδώ; Ο φόβος και ο πόνος θολώνουν την κρίση και τις σκέψεις μου;

Το εκπληκτικό με αυτή την προσέγγιση στην ανάρμοστη συμπεριφορά είναι ότι λειτουργεί στα μικρά παιδιά και τώρα λειτουργεί και στις προ-εφηβικές περιπέτειες μας… Στην ηλικία των δέκα, ο γιος μου γνωρίζει ότι μερικές φορές χρειάζεται να σταματήσουμε και να ξεκινήσουμε από την αρχή.

«Αυτό μοιάζει σαν την κατάσταση με τον πάγο», είπα πρόσφατα στο γιο μου όταν αισθάνθηκα μία πιθανή μάχη… Προσπάθησε να υποστηρίξει τον τρόπο του με όχι πολύ ωραίες λέξεις…

«Νομίζω ότι πρέπει να βρούμε έναν καλύτερο τρόπο να μιλήσουμε γι αυτό», συνέχισα. «Μαμά, εντάξει. Δεν νομίζω ότι με καταλαβαίνεις. Μισό λεπτό, θα προσπαθήσω ξανά», είπε ο γιος μου. Έπειτα πήρε μια βαθιά ανάσα και χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλον. Λόγω αυτής της παύσης (και περίπου έξι χρόνια πρακτικής, ατελών στιγμών και προθυμίας επανασύνδεσης) ήμασταν σε θέση να συνεχίσουμε τη διαφωνία μας με ένα χρήσιμο τρόπο και με σεβασμό.

«Ανησυχώ, αυτό είναι που αισθάνομαι αυτή τη στιγμή»… μου εμπιστεύτηκε τις ανάγκες και τα συναισθήματά του.

Αυτή η διαδικασία που προσφέρει καθοδήγηση, ακούγοντας τις ανάγκες και δείχνοντας εμπιστοσύνη ότι τα παιδιά είναι ικανά να μάθουν, βρίσκεται στον πυρήνα της ανατροφής των παιδιών με σεβασμό, αγάπη και καλοσύνη. Η ενσυναισθητική γονεϊκότητα δεν είναι ένας τρόπος να μάθουμε στα παιδιά να συμπεριφέρονται τέλεια όλη την ώρα. Είναι ένας τρόπος να βλέπουμε τα λάθη (δικά μας και δικά τους) ως μέρος του ταξιδιού. Η καθοδήγηση και η εμπιστοσύνη αντικαθιστούν την τιμωρία και τις συνέπειες και ως αποτέλεσμα τα παιδιά θέλουν να γίνονται καλύτερα επειδή πιστεύουν, δικαίως, ότι μπορούν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι καθώς το παιδί σας μεγαλώνει, θα κάνει επιλογές που θα αποδειχθούν λανθασμένες. Η ανάρμοστη συμπεριφορά είναι εγγυημένη στην παιδική ηλικία.

Το να είσθε πρόθυμοι να αποδεχτείτε, να ακούσετε και να προσφέρετε καθοδήγηση αντί να τιμωρήσετε, είναι βέβαιο ότι θα γίνει θετική συμπεριφορά στη ζωή τους.

Πηγή: http://www2.themamagers.gr/family/eimaimama/oute-kareklakia-skepsis-oute-timories-ensynesthisi-mono/2/ 

Ένα ποίημα αφιερωμένο στους γονείς

Μοιράσου το:

Αποχαιρετώντας το καλοκαίρι και ξεκινώντας το σχολείο, τα παιδιά είναι πλημμυρισμένα με πολλά και έντονα συναισθήματα. Ιδιαίτερα τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο για πρώτη φορά. Είναι μια φάση στην οποία η συμπεριφορά των γονέων παίζει κυρίαρχο ρόλο. Αν οι γονείς είναι ήρεμοι, αισιόδοξοι, υποστηρικτικοί, χαλαροί και συνεργάσιμοι, τα παιδιά θα αισθάνονται γεμάτα αυτοπεποίθηση και σιγουριά.

Τα παιδιά θα βιώσουν άγχος, το ίδιο και οι γονείς. Όμως είναι πολύ σημαντικό να καταλάβετε πως πρέπει να κρατήσετε μακριά από το παιδί σας όποιες προσδοκίες ή επιθυμίες έχετε για τις επιδόσεις και τις ικανότητές του. Ξέρω πως είναι δύσκολο κυρίως επειδή κάποιοι ίσως μάθατε από μικροί να προσπαθείτε κι εσείς να ανταποκριθείτε στις προσδοκίες που είχαν οι δικοί σας γονείς για εσάς. Όμως τώρα έχετε την μοναδική ευκαιρία αυτό να το αλλάξετε! Και αυτό θα γίνει μόνο μέσω της αποδοχής του παιδιού σας.

Αν αποδεχθείτε το παιδί σας ακριβώς όπως είναι θα μπορέσετε να δείτε το θαύμα που κρύβει μέσα του. Αν αποδεχθείτε πως το παιδί σας είναι διαφορετικό από εσάς θα συνειδητοποιήσετε πως στη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητά του βρίσκεται όλη η ομορφιά. Αν το αποδεχθείτε θα μπορέσετε να απολαύσετε την εξέλιξή του και εκείνο θα μπορέσει να είναι ευτυχισμένο έχοντας γονείς που το αποδέχονται και το υποστηρίζουν σε κάθε του βήμα.

Ο Χαλίλ Γκιμπράν αποτύπωσε με έναν πολύ όμορφο τρόπο αυτά τα λόγια στο ποίημά του: “Ο Προφήτης”:

“Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας.

Είναι οι γιοί και οι θυγατέρες της Ζωής που έχει τη λαχτάρα να ζήσει τη ζωή της.

Βγαίνουν μέσα από εσάς, όχι όμως για εσάς,

Και, αν και παρευρίσκονται μαζί σας, δεν ανήκουν σε εσάς.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις σκέψεις σας.

Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις…

Μπορεί να προσπαθείτε να είστε σαν κι αυτά, όμως μην επιδιώκετε να τα κάνετε σαν εσάς.

Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω ούτε μένει με το χθες”.

Τώρα που θα πας στην πρώτη δημοτικού…

Μοιράσου το:
Πότε μεγάλωσες; Ξέχασα να σε ρωτήσω, πολλές φορές δεν είχα καν το χρόνο να σε κοιτάξω. Οι δουλειές, βλέπεις. Το άγχος, ξέρεις. Η τρέλα μέσα στην οποία χανόμαστε εμείς οι μεγάλοι, μου έκλεψε τις ματιές μέσα στις μέρες που πέρασαν από πάνω σου κι από μέσα σου με ταχύτητα ιλιγγιώδη. Σήμερα το πρωί έβγαλα από εκείνο το μεγάλο συρτάρι, που ποτέ δεν σε αφήνω να ανοίξεις, τη φωτογραφία που σε δείχνει ακριβώς στους επτά μήνες κύησης: ένα κοντινό πλάνο του προσώπου σου μεγεθυμένο κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές. Τότε είχα πει: “πόσο άσχημο είναι!”, τώρα ανοίγω διάπλατα τα μάτια μπροστά στην ομορφιά σου.
Πότε μεγάλωσες; Πριν από λίγο έβγαλα από το συρτάρι κάτι μικρούτσικα, πανάλαφρα παπουτσάκια, τα πρώτα σου παπουτσάκια που χωρούν και τα δύο μαζί στην παλάμη του χεριού μου. Σφίχτηκε ο λαιμός μου όταν τα άγγιξα. Πως ξέχασα ότι κάποτε, αυτά τα επίδοξα πόδια μπαλαρίνας, βολεύονταν σε κάτι τόσο δα μικρό;
Πότε μεγάλωσες; Πάνε λίγα μόλις λεπτά που κράτησα στα χέρια μου τις πρώτες σου ζωγραφιές, που έκλαψα στα πρώτα σου μετέωρα βήματα, που γέλασα στο άκουσμα της πρώτης σου λέξης, που βούρκωσα κοιτάζοντάς σε να τρέχεις, να χορεύεις, να παίζεις, να κάνεις φίλες και μούτρα, να έχεις έρωτα και νεύρα.
Πότε μεγάλωσες; Ανεβαίνω την μεγάλη σκάλα του σπιτιού αγκαλιά με δύο σακούλες γεμάτες  βιβλία, τετράδια, μολύβια, ξύστρες, γόμες και ξυλομπογιές, αγκομαχάω μπροστά στην καινούρια σου καθημερινότητα, κοντοστέκομαι πίσω στις μέρες που μόνο να παίζεις έπρεπε και αναρωτιέμαι: πότε μεγάλωσες; Τρέχεις και με φιλάς. Είσαι χαρούμενη. Είσαι ευτυχισμένη ακριβώς επειδή μεγάλωσες, επειδή θα πας στην πρώτη δημοτικού. Χώνεις χέρια και μουσούδι μέσα στις σακούλες, ξεφυλλίζεις με τα μικρά σου δαχτυλάκια τα καινούρια σου βιβλία, μυρίζεις _ όπως ακριβώς έκανα κι εγώ _ τις ζελατίνες, γελάς δυνατά και φωνάζεις ακόμη δυνατότερα: “μα πότε επιτέλους θα ανοίξουν τα σχολεία; Θέλω να πάω αύριο!”
Πότε μεγάλωσες; Με πιάνει ζαλάδα μπροστά στο χρόνο που τρέχει γύρω μου, ίλιγγος απέναντι στην αδυναμία μου να τον σταματήσω θωρακίζοντας σε στην μικρή μου πλέον αγκαλιά, τρόμος μέσα στο νέο μονοπάτι της ζωής σου που θα σε μεταμορφώσει με το έτσι θέλω σε μεγάλο παιδί.
Κι εδώ, αγάπη μου, ακριβώς στο σημείο αυτό, στην εκκίνηση του νέου σου δρόμου, σφίξε μου το χέρι και άκουσέ με: Μεγάλωσες για το σύστημα, αλλά για μένα θα παραμένεις πάντα το μωρό μου. Γι” αυτό, άκουσέ με. Δεν με νοιάζουν οι βαθμοί που θα φέρεις, ούτε και θα με νοιάξουν ποτέ. Αυτό που θέλω είναι να αγαπήσεις το διάβασμα, να λατρέψεις τις κλίσεις σου, να κάνεις το κέφι σου ζωή και την ζωή σου κέφι. Σου υπόσχομαι ότι δεν θα επέμβω ποτέ στις φιλίες σου, φτάνει στις τελευταίες να μην αισθανθείς ποτέ εκμηδενισμένη, περιφρονημένη, αδικημένη. Ούτε στους έρωτες σου θα επέμβω αρκεί να σε βλέπω να γελάς μ” αυτό το άγουρο, ανόθευτο, αληθινό χαμόγελο του τώρα. Είμαι περήφανη που είσαι πιο έξυπνη από εμένα, πιο ευαίσθητη από τον κόσμο μας, πιο μαχητική από άλλα παιδιά της ηλικίας σου, πιο επίμονη από γαϊδούρι, πιο τρυφερή από γάτα, πιο πιστή από σκύλο, πιο δυνατή από λέαινα.
Αυτός ο δρόμος είναι δικός σου και όλα θα στα επιτρέψω. Όλα, εκτός από την ανία. Μην τολμήσεις ποτέ και βαρεθείς. Όρμα στη ζωή! Μη φοβάσαι τις γρατσουνιές, μη χαμπαριάζεις από σπασίματα, μην κωλώσεις με τα ύψη, μην τρομάξεις στα βάθη. Όσο ζόρικα κι αν είναι τα πράγματα, όλα τα μπορείς, κι αυτό στο λέει η μαμά που σε ξέρει καλύτερα απ” τον καθένα. Μόνο μη βαρεθείς! Άσε το γέλιο να γουργουρίζει στο λαιμό σου απέναντι σε όσους θα σε πειράξουν, και τα δάκρια να τρέξουν απ” τα μάτια σου μπροστά σε εκείνους που θα σε συγκλονίσουν. Κλείσε πόρτες σε όσους σε ενοχλούν, άνοιξε παράθυρα σε εκείνους που σε αγαπούν, κάνε party με την μουσική τέντα, πήγαινε μία μέρα αδιάβαστη στο σχολείο, διάβασε διπλά την επομένη, ανέβα, κατέβα, τρέξε, χόρεψε, γέλα!
Η ζωή σου τώρα ξεκινά και είναι μόνο δική σου…
Πηγή: http://xristosxarmpis.blogspot.gr/2016/09/blog-post_6.html

Η τέλεια μητέρα για μια κόρη

Κάθε παιδί γεννιέται ολοκληρωμένο και μοναδικό. Όλα όσα χρειάζεται …

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …