Κατηγορία: Children Therapy

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Μοιράσου το:

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες συμπεριφορές που αν ως γονείς τις γνωρίζετε μπορείτε πιο εύκολα να βοηθήσετε το παιδί σας να τη διαχειριστεί.

Έχετε παρατηρήσει στο παιδί σας:

  • Επίμονες, ενοχλητικές ανησυχίες, αμφιβολίες ή φόβους;
  • Αδικαιολόγητες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές;
  • Ανεξέλεγκτες, ακατάλληλες σκέψεις ή ενοχλητικές νοερές εικόνες;
  • Συνήθειες που δυσκολεύουν την καθημερινότητά του;
  • Μια τάση να ζητάει επανειλημμένα καθησύχαση;
  • Μια ανάγκη να κάνει τα πράγματα «σωστά»;
  • Καθυστερεί συχνά ή αργοπορεί με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η καθημερινότητά του;
  • Επίμονη και επαναλαμβανόμενη ανάγκη για πλύσιμο, οργάνωση και έλεγχο;
  • Δυσκολία να αποχωριστεί αντικείμενα που δεν χρειάζεται πια ή είναι άχρηστα;
  • Μία τάση να αποφεύγει ορισμένα μέρη ή δραστηριότητες;

 

Αν η απάντηση είναι θετική, πιθανόν το παιδί σας να έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (Obsessive Compulsive Disorder – OCD), μια πολύ συχνή και αρκετά σοβαρή ψυχική διαταραχή. Εμφανίζεται συνήθως στην παιδική ηλικία (7-12 ετών) και στην πρώτη περίοδο της ενήλικης ζωής. Ανήκει στις αγχώδεις διαταραχές και είναι η τέταρτη πιο συχνή από τις ψυχιατρικές διαταραχές.

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή είναι μια ιατρική διαταραχή όπως είναι για παράδειγμα το άσθμα ή οι αλλεργίες. Γι’ αυτό δεν έχει κανένα νόημα να κατηγορείτε τον εαυτό σας επειδή το παιδί σας ανέπτυξε OCD αλλά ούτε φυσικά το παιδί. Κανείς δεν φταίει γι’ αυτό.

Αν και δεν υπάρχει ακόμα αποδεδειγμένη αιτιολογία, φαίνεται να υπερισχύει η άποψη της νευροβιολογίας σύμφωνα με την οποία έχει βρεθεί πως υπάρχει αυξημένη δραστηριότητα στον κογχομετωπιαίο φλοιό σε ασθενείς  με OCD ο οποίος συνδέεται με την αντίληψη που έχουμε για τον φόβο και τον κίνδυνο. Επιπλέον υπάρχει έντονη δραστηριότητα στον κερκοφόρο πυρήνα βασικών γαγγλίων που συνδέεται με την ικανότητά μας να ξεκινάμε και να ολοκληρώνουμε μια σκέψη και πράξη.

Έχοντας ένα παιδί με OCD μπορεί να είναι από τις πιο δύσκολες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει ένας γονέας. Γι’ αυτό να θυμάστε πως:

  • Δεν είστε μόνοι
  • Ούτε εσείς αλλά ούτε το παιδί σας φταίτε γι’ αυτό
  • Η κατάλληλη μορφή θεραπείας μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά το παιδί σας

 

Από την κλινική εμπειρία μου, έχω διδαχθεί πως υπάρχουν 5 βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε ώστε να βοηθήσετε το παιδί σας:

 

  1. Ενημερωθείτε και εσείς αλλά και το παιδί σας για την Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. Ο συλλογισμός είναι απλός: όσο πιο πολλά γνωρίζω γι’ αυτό που με απασχολεί τόσο καλύτερα μπορώ να το αντιμετωπίσω. Διαβάστε άρθρα, απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας ή διαβάστε βιβλία. Υπάρχουν πολύ καλά βιβλία που μπορούν και τα παιδιά να διαβάσουν μόνα τους. Ένα βιβλίο για τα παιδιά που προτείνω στους γονείς είναι το « Χωρίς αμφιβολία» της Γκόλφω Λιαμάκη.
  2. Δώστε στην Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή ένα όνομα. Συχνά τα παιδιά ντρέπονται να μιλήσουν για τις σκέψεις τους. Δίνοντας στη δυσκολία τους ένα όνομα είναι πιο εύκολο να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα και τι σκέψεις τους χωρίς να αισθάνονται άβολα. Μπορείτε να ενθαρρύνετε το ίδιο το παιδί να δώσει ένα όνομα που θα ταιριάζει με την περίπτωσή του, για παράδειγμα, ο κ. Καθαρός ή η κ. Ανησυχία.

 

Μπορείτε να φτιάξετε και μια ιστορία με αυτό το όνομα για να εξηγήσετε στο παιδί πως η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή το επηρεάζει, όπως:

 

 Η κ. Ανησυχία είναι ζαβολιάρα και θέλει να σε βάζει να κάνεις ότι θέλει σαν να είναι το αφεντικό. Θέλει να νιώθεις ανήσυχος και να ακολουθείς τους δικούς της ανόητους κανόνες. Όταν κάνεις αυτά που θέλει, αυτή μεγαλώνει και τότε μπορεί να σε ενοχλεί περισσότερο. Όταν όμως την αγνοείς και δεν κάνεις αυτά που σου λέει, τότε αυτή μικραίνει  και γίνεται όλο και πιο αδύναμη.

 

 

  1. Μην ασχολείστε υπερβολικά με όλες τις συμπεριφορές και σκέψεις του παιδιού. Δεν βοηθάτε αν η δυσκολία του παιδιού είναι το μόνιμο θέμα συζήτησης στο σπίτι. Δεν χρειάζεται να αλλάξει η καθημερινότητά σας ούτε να συμπεριφέρεστε σαν να είναι άρρωστο. Έτσι όχι μόνο θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα αλλά θα κάνετε το παιδί να διστάζει να σας μιλήσει και να γίνει πιο μυστικοπαθής σχετικά με τις δυσκολίες του.

 

 

  1. Μην εμπλέκεστε στις επίμονες σκέψεις του. Ακόμα κι αν ζητάει επίμονα να κάνετε κάτι που του λένε οι σκέψεις του, εσείς μην ενδώσετε. Μπορείτε να πείτε: «Δεν πρόκειται να βοηθήσω την κ. Ανησυχία να σε διατάζει. Εσύ την ακούς, εγώ όχι».

 

  1. Να παρατηρείτε αν κάποιες συμπεριφορές ή σκέψεις εμφανίζονται ενώ κάποιες άλλες υποχωρούν. Τα παιδιά συχνά δυσκολεύονται να παρατηρήσουν τέτοιες αλλαγές αλλά αν εσείς μπορείτε να το κάνετε αυτό και το επικοινωνήσετε μαζί τους θα είναι πιο εύκολο να αντιμετωπιστούν.

 

Η αντιμετώπιση της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής μπορεί να γίνει πραγματικά πολύ δύσκολη. Γι’ αυτό όσο πιο σύντομα αναζητήσετε βοήθεια, τόσο πιο εύκολα θα μπορέσει το παιδί σας να την ξεπεράσει. Όσο η Διαταραχή υποτιμάται και δεν αντιμετωπίζεται , γίνεται χρόνια και είναι πιο δύσκολο να θεραπευτεί. Ακολουθήστε τα παραπάνω βήματα, ενημερωθείτε από αξιόπιστες πηγές και αναζητήστε βοήθεια από έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας.

Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά;

Μοιράσου το:

Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά και πώς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να μεταδώσουν στα παιδιά την αγάπη για την ποίηση; Ο ποιητής Kenn Nesbitt δίνει τις απαντήσεις του στα ερωτήματα αυτά με μοναδικό τρόπο. Το ανακαλύψαμε και το μοιραζόμαστε μαζί σας, με αφορμή την 21η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

«Όταν επισκέπτομαι σχολεία δεν λέω ποτέ στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική γιατί δεν θέλω να τα μπλοκάρω. Δεν θέλω να σκεφτούν ότι προσπαθώ να τα διδάξω κάτι. Έτσι απλά τους λέω αστεία ποιήματα και τους δείχνω στη βιβλιοθήκη πού να βρουν περισσότερα αστεία ποιήματα! Στη συνέχεια τα αφήνω να κάνουν μόνα τους τα υπόλοιπα. Και τί κάνουν; Γράφουν ποιήματα σαν τρελά! Διαβάζουν τόσα ποιήματα που ο βιβλιοθηκάριος δεν τα προλαβαίνει.

 

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ

Παρόλο που ποτέ δεν λέω στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική, το πιστεύω αυτό πολύ, και θα σας πω γιατί:

  • Η καλή ποίηση πάντα σε κάνει να νιώσεις κάτι: ένα καλό ποίημα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πεταλούδες στο στομάχι σου ή να σε κάνει να κλάψεις ή να γελάσεις, ή ακόμη να νιώσεις καλύτερα αν είσαι λυπημένος. Μερικές φορές ένα καλό ποίημα μπορεί να έχει κάτι που να αναγνωρίζεις το εαυτό σου σ’αυτό και να σε κάνει να πεις «Έι! έτσι είναι και η ζωή μου!»
  • Η ποίηση έχει δύναμη: όλοι θυμόμαστε κάποιους στίχους ποιημάτων. Ο λόγος που τους θυμόμαστε είναι γιατί έχουν μέτρο, ρίμες και άλλα εργαλεία από την τσάντα με τα μαγικά που έχουν τα ποιήματα. Οι ρήτορες στην αρχαία Ελλάδα δεν ήθελαν να σου πουν κάτι, ήθελαν να θυμάσαι αυτό που θα σου πουν. Δεν ήθελαν απλά να σε πείσουν αλλά τα λόγια τους να εντυπωθούν στο μυαλό σου. Κατέληξαν λοιπόν ότι η ποίηση είναι πιο πειστική από την πρόζα. Οι άνθρωποι θυμόνταν τους στίχους των ποιητικών έργων που έβλεπαν, καλύτερα από λέξεις ειπωμένες με διαφορετικό τρόπο. Γι΄ αυτό και έγραφαν τους λόγους τους χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της ποίησης. Σκεφτείτε λοιπόν αν τα παιδιά σας γίνονταν σφουγγάρια ποίησης. Τί θα έμενε στο μυαλό τους; Νέο λεξιλόγιο. Νέες ιδέες. Και ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Μεγαλύτερη φαντασία. Περισσότερη διασκέδαση με το διάβασμα. Πιθανόν δια βιου εξάρτηση από τα βιβλία. Πιθανόν και επιθυμία για συγγραφή!
  • Η ποίηση είναι προσωπική υπόθεση: ένα ποίημα μπορεί να πει πράγματα που δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν με κανέναν άλλο τρόπο. Το να γράφει κανείς ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως κάθαρση. Μπορεί να βγάλει προς τα έξω σφραγισμένα συναισθήματα. Με την ποίηση μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου, την απέχθειά σου, την άγρια φαντασία σου κ άλλα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα σου.
  • Η ποίηση είναι κάτι που μπορείς να το μοιραστείς: η ποίηση υπάρχει για να την μοιράζεσαι. Άλλο είναι να διαβάζεις μόνος σου ένα ποίημα, κι άλλο είναι να ακούς τον πατέρα σου να σου το διαβάζει. Αν και το να μοιράζεσαι την ποίηση δεν σημαίνει ούτε να τη διαβάζεις φωναχτά μαζί με κάποιον. Να μοιράζεσαι την ποίηση θα πει να δίνεις ένα ποίημα στην κόρη σου στην αποφοίτησή της. Ή να γράψεις ένα ανόητο ερωτικό ποίημα στη σύζυγό σου, να το κολλήσεις στο ψυγείο, και να την κάνεις να σε ερωτευτεί από την αρχή. Ένα ποίημα που έγραψες είναι το καλύτερο δώρο για έναν φίλο, πάνω από ό,τιδήποτε μπορεί να αγοραστεί με χρήματα.
  • Η ποίηση μπορεί να ωθήσει τα παιδιά στο διάβασμα ακόμη και στη συγγραφή: Τα παιδιά δεν διαβάζουν ποίηση μόνο μια φορά. Θα διαβάσουν το βιβλίο τους ξανά και ξανά, αμέτρητες φορές. Έτσι βλέπουν λιγότερη τηλεόραση και παίζουν λιγότερα βιντεοπαιχνίδια. Βάλτε την ποίηση στα χέρια των παιδιών σας και θα δημιουργήσετε τους καλύτερους εφ’ όρου ζωής αναγνώστες.

  • ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

    Δεν φέρνεις τα παιδιά κοντά στην ποίηση βομβαρδίζοντάς τα με κανόνες μέτρησης συλλαβών ή αναλύσεις δομών, περιεχομένου και τεχνικών. Αυτά είναι σημαντικά αλλά πρέπει να προκύψουν λίγο αργότερα. Η δική μου άποψη είναι:

    • Κάντε την ποίηση διασκέδαση: Μοιραστείτε με τους μαθητές σας αστεία ποίηματα που θα βρείτε. Μεταμφιεστείτε. Δραματοποιήστε.Χρησιμοποιήστε δυνατή φωνή ή ψίθυρο, ή φωνή ηλικιωμένου ή γαλλική προφορά ανάλογα με το ποίημα που μοιράζεστε.
    • Απομνημονεύστε και απαγγείλτε: Αφήστε τα παιδιά να απομνημονεύσουν τα αγαπημένα τους ποιήματα και να τα απαγγείλουν με δυνατή φωνή στην τάξη. Το γέλιο και το χειροκρότημα θα τα ωθήσει να θέλουν να το κάνουν αυτό ξανά και ξανά!
    • Γιορτάστε με ποιήματα! Απόκριες, Πρωταπριλιά, Γενέθλια κλπ. είναι υπέροχες μέρες -αφορμές για να μοιραστείτε αστεία ποίηματα.
    • Βρείτε τον αγαπημένο σας ποιήτη και μην σταματάτε να διαβάζετε ποίηματά του!

    Πολλά πράγματα είναι σημαντικά για τα παιδιά στο σχολείο. Η καλή υγεία. Η καλή διατροφή. Η άφθονη άσκηση. Η γραφή και η ανάγνωση. Τα μαθηματικά, η γεωγραφία κλπ. Άλλα αν θέλετε τα παιδιά σας να μην μάθουν απλά να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά να μάθουν να ΑΓΑΠΟΥΝ να διαβάζουν και να γράφουν, βάλτε την ποίηση στη ζωή τους. Διαβάστε τους τα αγαπημένα σας ποιήματα. Αγοράστε τους ένα βιβλίο. Πηγαίνετε μαζί τους στη βιβλιοθήκη το Σάββατο. Κάντε την ποίηση…προτεραιότητα!»

     

    Ας κλείσουμε λοιπόν με δύο υπέροχα ποιήματα με παιδιά…

    «Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά
    ποτέ δε βάλαν έγνοια στην καρδιά
    δεν είδανε πολέμους και θανάτους
    και πάνω απ’ τη γαλάζια τους ποδιά
    φοράν τις Κυριακές τα γιορτινά τους

    Τις νύχτες που κοιτάν τον ουρανό
    ένα άστρο σαν φτερό θαλασσινό
    παράξενα παιδεύει το μυαλό τους
    τους φαίνεται καράβι μακρινό
    και πάνε και ρωτάν το δάσκαλό τους

    Αυτή τους λέει παιδιά μου είναι η Γη
    του σύμπαντος αρρώστια και πληγή
    εκεί τραγούδια λένε γράφουν στίχους
    κι ακούραστοι του ονείρου κυνηγοί
    κεντάνε με συνθήματα τους τοίχους

    Στο Σείριο δακρύσαν τα παιδιά
    και βάλαν από κείνη τη βραδιά
    μιαν έγνοια στη μικρούλα τους καρδιά».
    Νἰκος Γκάτσος 

    «Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα
    σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν
    κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από
    πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
    Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν
    στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της
    γαλήνης.
    Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
    Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
    Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη
    τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
    Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου
    πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
    Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
    Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
    Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες
    τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά
    με το φεγγάρι».

    Γιάννης Ρίτσος

    Πηγή: www.meleniro.gr

Δημιουργική σκέψη: Πώς θα κάνουμε τα παιδιά να την αναπτύξουν

Μοιράσου το:

Η δημιουργική σκέψη είναι η ικανότητα του ανθρώπινου νου να αναζητεί και να βρίσκει πολλές πρωτότυπες – καινοτόμες εναλλακτικές, για την επίλυση των διαφόρων προβλημάτων, ιδέες – λύσεις.

Η ικανότητα αυτή, μαζί με την κριτική σκέψη, αποτελούν τις βασικές παραγωγικές πνευματικές λειτουργίες του ανθρώπου. Αποτελείται από επιμέρους δημιουργικές ικανότητες, όπως η πνευματική ευχέρεια, η πνευματική ευλυγισία, η πρωτοτυπία, η επεξεργασία ιδεών, η ευαισθησία προς τις προβληματικές καταστάσεις, ο ορισμός του προβλήματος, η αναλογική σκέψη, η οπτικοποίηση, η φαντασία, η ενόραση, η ανάλυση, η σύνθεση και η αξιολόγηση.

Η συγκλίνουσα – κριτική σκέψη στηρίζεται στην κριτική ανάλυση – αξιολόγηση και αντιπροσωπεύει την λογικότητα του ανθρώπου, ενώ η αποκλίνουσα – δημιουργική σκέψη στηρίζεται στην φαντασία και αντιπροσωπεύει την ευρηματικότητα, την εφευρετικότητα και την δημιουργικότητα του ανθρώπου. Χωρίς την ικανότητα αυτή δεν μπορεί να υπάρξει αλλαγή και πρόοδος στους διάφορους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Τα χαρακτηριστικά των δημιουργικών ατόμων είναι:

Η ευαισθησία για όσα συμβαίνουν γύρω τους, η εποικοδομητική δυσαρέσκεια, η σχετική αδιαφορία για το κοινώς παραδεγμένο, ο «επιπόλαιος» ενθουσιασμός, το πηγαίο χιούμορ, καθώς και η έντονη περιέργεια, η αισιόδοξη διάθεση, η επιθυμία να μένουν μόνοι, τα πολλά καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα κ.α.

Οι παράγοντες που δρουν ανασταλτικά στο να χρησιμοποιήσουμε την δημιουργικότητά μας είναι:

Η απόλυτη κυριαρχία της λογικής, η έλλειψη εμπιστοσύνης στις δημιουργικές μας ικανότητες, ο φόβος των σφαλμάτων και της γελοιοποίησης, οι κοινωνικές πιέσεις για συμμόρφωση, η τελειομανία, η τυφλή παραδοχή του αλάθητου της αυθεντίας, η έλλειψη εσωτερικής ασφάλειας κ.α.

Τα χαρακτηριστικά του δημιουργικού παιδιού είναι:

Η έντονη περιέργεια, η ευαισθησία για ό,τι συμβαίνει γύρω του, το γεγονός ότι ζει έντονα ό,τι γίνεται γύρω του, δείχνει ενδιαφέρον για τις εικαστικές τέχνες, απεχθάνεται τις ρουτίνες, έχει πηγαίο χιούμορ, προσαρμόζεται εύκολα σε νέες καταστάσεις και τις απολαμβάνει, συχνά έρχεται σε σύγκρουση με την παραδεγμένη τάξη πραγμάτων και την αμφισβητεί κ.α.

Οι τεχνικές που μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την δημιουργική παραγωγή ιδεών στο σχολείο και την οικογένεια είναι η τεχνική κατιδεασμού (brainstorming) –πχ. να σκεφτεί διαφορετικές χρήσεις ενός αντικειμένου, οι ερωτήσεις Scamper– πχ. με τι άλλο μοιάζει αυτό το αντικείμενο, το πρότυπο «δημιουργική επίλυση προβλημάτων» (ΔΕΠ)η τεχνική «κατάλογος χαρακτηριστικών» – πχ. να προτείνουν νέους τύπους γομολάστιχας, καταγράφοντας στην αρχή όλα τα κύρια χαρακτηριστικά μιας κοινής γομολάστιχας και στη συνέχεια να προτείνουν όσο περισσότερες μορφές μπορεί να πάρει το κάθε ένα χαρακτηριστικό, η τεχνική «προκρούστειοι συνδυασμοί», που είναι παρόμοια τεχνική με την τεχνική «κατάλογος χαρακτηριστικών», η τεχνική «πλάγια σκέψη» και η συνεκτική μέθοδος.

Η δημιουργικότητα μπορεί να ενισχυθεί με απλούς τρόπους:

Όπως, με το να δίνεται η ευκαιρία στο παιδί να διαλέξει τι θα φάει για βραδινό ή πού θα πάει το σαββατοκύριακο, με το να ωθείται στην ανεξαρτησία, με το να υπάρχουν τα κατάλληλα ερεθίσματα, πχ. βιβλία, μπλοκ ζωγραφικής, μπογιές κ.α.

Το παιχνίδι (πχ. παιχνίδια ρόλων) ακόμα και το να διαβάσετε μαζί του μια ιστορία ή να φτιάξετε μια ιστορία μαζί του, μπορούν να ενισχύσουν τη δημιουργική του σκέψη.

Για παράδειγμα, μπορείτε να φτιάξετε το δικό σας παραμύθι. Θα χρειαστείτε ένα τετράδιο, μολύβια και μπογιές, για να το γράψετε και να το εικονογραφήσετε. Έτσι, θα περάσετε ποιοτικό χρόνο μαζί, ενώ παράλληλα, το παιδί θα έχει φτιάξει τη δική του ιστορία, ακονίζοντας τη φαντασία του και τη δημιουργικότητά του.

Πηγή: http://mothersbird.gr/dimioyrgiki-skepsi-pos-tha-kanoyme-ta-paidia-na-tin-anaptyxoyn

Το «σύνδρομο της παραίτησης»: Η μυστηριώδης ασθένεια της Σουηδίας

Μοιράσου το:

Εδώ και δύο δεκαετίες η Σουηδία μάχεται με μία μυστηριώδη ασθένεια. Δεκάδες παιδιά προσφύγων, προερχόμενα κυρίως από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, άρχισαν να παραλύουν. Σταματούσαν να περπατούν, να μιλούν, να τρώνε, ενώ έκλειναν τα μάτια τους και βυθίζονταν σε βαθύ λήθαργο. Ήταν σαν να έπεφταν σε κώμα, όμως κανένας γιατρός δεν μπορούσε να εντοπίσει κάποια βλάβη στο νευρικό τους σύστημα. Τα παιδιά είχαν παραιτηθεί από την ίδια την ζωή.

Η περίεργη ασθένεια ονομάζεται «σύνδρομο παραίτησης» και πλήττει αποκλειστικά παιδιά και έφηβους προσφύγων,  που τα αιτήματα ασύλου των οικογενειών τους είχαν απορριφτεί.  Οι ασθενείς βρίσκονται για μήνες ή και χρόνια σε λήθαργο, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις παιδιών που δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα. Τρέφονται με σωληνάρια και παρακολουθούνται καθημερινά από τους γιατρούς. Εάν δεν φροντίσει κανείς να τα καθαρίσει και να ταΐσει, τα παιδιά αυτά θα πεθάνουν. Τελικά με την κατάλληλη ιατρική φροντίδα αναρρώνουν. Αλλά γιατί αυτό φαίνεται να συμβαίνει μόνο στη Σουηδία;

Ειδικότερα, το «σύνδρομο παραίτησης» θεωρείται ότι υπάρχει μόνο στη Σουηδία και εμφανίζεται μόνο μεταξύ των προσφύγων. Οι ασθενείς δεν παρουσιάζουν υποκείμενες σωματικές ή νευρολογικές ανωμαλίες. Οι Σουηδοί αποκαλούν αυτούς που νοσούν ως «οι απαθείς» (de apatiska).

Η περίπτωση της Σοφί

Το σύνδρομο παραίτησης χτύπησε και την 9χρονη Σοφί, που φαίνεται κλινικά νεκρή και τον τελευταίο καιρό την μεταφέρουν οι γονείς της με αναπηρικό καροτσάκι. Ωστόσο, τα μαλλιά της είναι λαμπερά και πυκνά όπως κάθε άλλου υγιούς παιδιού της ηλικίας της, αλλά τα μάτια της παραμένουν κλειστά, ενώ τους τελευταίους 20 μήνες τρέφεται με σωληνάκι.

Η Σόφι και η οικογένειά της είναι πρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση και ζητούν άσυλο στη Σουηδία. Έφθασαν εκεί μετά από ένα μακρύ ταξίδι τον Δεκέμβριο του 2015 και ζουν σε ειδικά διαμορφωμένα καταλύματα που προορίζονται για πρόσφυγες σε μια μικρή πόλη στην κεντρική Σουηδία.

«Η αρτηριακή της πίεση είναι φυσιολογική, αλλά έχει υψηλό ποσοστό παλμών, οπότε ίσως αντιδρά στους πολλούς ανθρώπους που ήρθαν να την επισκεφτούν σήμερα», λέει η Δρ. Elisabeth Hultcrantz, εθελοντής των Γιατρών του Κόσμου.

Η Hultcrantz ελέγχει καθημερινά τα αντανακλαστικά της Σοφί. Όλα φαίνεται να λειτουργούν κανονικά, αλλά το παιδί δεν ανταποκρίνεται. Η γιατρός ανησυχεί γιατί η Σοφί δεν ανοίγει ποτέ το στόμα της. Αυτό θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο, γιατί αν υπάρξει πρόβλημα με το σωλήνα τροφοδοσίας της, η μικρή θα μπορούσε να πνιγεί.

Αλλά πως θα μπορούσε ένα παιδί που αγαπούσε το χορό και τη ζωή να γίνει ξαφνικά τόσο αδρανές; «Οι γονείς έχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με το τι συμβαίνει με τη Σοφί. Τους εξηγώ  ότι  ο κόσμος είναι τόσο σκληρός που η Σοφί αποφάσισε να αποσυνδέσει το συνειδητό κομμάτι του εγκεφάλου της. Θέλει να απέχει από όλα αυτά που συμβαίνουν», λέει η Hultcrantz.

Οι γιατροί που αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά συμφωνούν ότι τα βιωματικά τραύματα ευθύνονται για την συγκεκριμένη ασθένεια.  Τα παιδιά που είναι πιο ευάλωτα, είναι εκείνα που έχουν βιώσει ακραίες βιαιότητες – συχνά κατά των γονέων τους – ή ζουν σε ένα περιβάλλον συνεχούς αβεβαιότητας.

Αυτός είναι και το κύριο αίτιο της κατάστασης της Σοφί, αφού οι γονείς της έπεσαν θύματα μιας τρομακτικής ιστορίας εκβιασμού και δίωξης από την τοπική μαφία. Ειδικότερα, το Σεπτέμβριο του 2015 σταμάτησαν το αυτοκίνητο τους άνδρες με στολές της αστυνομίας. «Μας έσυραν έξω στο δρόμο και μας χτύπησαν άσχημα. Η Σοφί ήταν μέσα στο αμάξι και έβλεπε όλα όσα συνέβαιναν», ανέφερε ο πατέρας της.

Οι άνδρες άφησαν τη μητέρα της Σοφί, η οποία άρπαξε τη μικρή και έτρεξε μακριά, αλλά ο πατέρας της έμεινε πίσω και δε θυμάται τίποτα από αυτά που εξελίχθηκαν στη συνέχεια. Η μητέρα της Σοφί την πήγε στο σπίτι ενός φίλου, αλλά το κορίτσι ήταν πολύ αναστατωμένο, φώναζε πως ήθελε τον μπαμπά της και χτύπησε τον τοίχο με τα πόδια της.

Παρόλο που ξαναβρέθηκαν λίγες μέρες μετά, η οικογένεια αναγκάστηκε να κρύβεται σε σπίτια φίλων για περίπου τρεις μήνες, μέχρι να φύγουν για τη Σουηδία. Κατά την άφιξή τους κρατήθηκαν για ώρες από τη σουηδική αστυνομία. Από κει και μετά η κατάσταση της Σοφί ξεκίνησε να επιδεινώνεται πολύ γρήγορα.

«Μετά από μερικές ημέρες παρατήρησα ότι δεν έπαιζε τόσο πολύ όπως συνήθιζε με την αδερφή της», λέει η μητέρα της. Σύντομα, η οικογένεια πληροφορήθηκε ότι δεν θα μπορούσε να μείνει στη Σουηδία. Η Σοφί άκουσε τα πάντα σε αυτή τη συνάντηση με το Συμβούλιο Μετανάστευσης και στο σημείο αυτό σταμάτησε να μιλάει και να τρώει.

Πότε και πως ξεκίνησε το «σύνδρομο παραίτησης»;

Το σύνδρομο παραίτησης αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη Σουηδία στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ενώ περισσότερες από 400 περιπτώσεις αναφέρθηκαν στο διάστημα 2003-2005.

Καθώς όλο και περισσότεροι Σουηδοί άρχισαν να ανησυχούν για τις συνέπειες της μετανάστευσης, αυτά τα «απαθή παιδιά», όπως ήταν γνωστά, αποτέλεσαν ένα τεράστιο πολιτικό ζήτημα. Υπήρξαν μάλιστα πολλές αναφορές, που υποστήριζαν ότι όλο αυτό ήταν ένα καλοστημένο κόλπο των γονιών στην προσπάθεια τους να εξασφαλίσουν κατοικία στην Σουηδία. Ωστόσο, καμία από αυτές τις θεωρίες δεν επιβεβαιώθηκαν.

Κατά την τελευταία δεκαετία, ο αριθμός των παιδιών που αναφέρθηκαν ότι πάσχουν από σύνδρομο παραίτησης έχει μειωθεί. Το Εθνικό Συμβούλιο Υγείας της Σουηδίας δήλωσε  ότι το διάστημα 2015-2016 καταγράφηκαν 169 περιπτώσεις παιδιών με τη συγκεκριμένη ασθένεια.

Το πρόβλημα, όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα, δείχνει ότι η ασθένεια πλήττει συγκεκριμένες ομάδες, όπως παιδιά της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, των Βαλκανίων, των Ρομά και των Yazidi. Μόνο ένας μικρός αριθμός αφορούσε ασυνόδευτους μετανάστες και κανένας δεν ήταν αφρικανικής ή ασιατικής προέλευσης. Οι γιατροί είδαν την κατάσταση ως εκδήλωση του φόβου της επιστροφής στις χώρες προέλευσης, όπου δεν θα είναι ασφαλή και της προσαρμογής σε μια νέα κοινωνία, ενώ μόλις είχαν συνηθίσει την καινούρια ζωή στην Σουηδία.

Σημειώνεται, ότι ένα παρόμοιο φαινόμενο παρατηρήθηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε έγκλειστους που είχαν χάσει κάθε ελπίδα και κατέρρευσαν. Επίσης, παρόμοια σύνδρομα με διαφορετικά χαρακτηριστικά έχουν παρουσιαστεί και σε άλλες χώρες, με θύματα τα πιο βασανισμένα μέλη της κοινωνίας. Την δεκαετία του 1980, στις ΗΠΑ υπήρχαν αναφορές για πρόσφυγες από το Λάος που έκλαιγαν πριν πέσουν για ύπνο και το πρωί τους έβρισκαν νεκρούς. Τότε, οι γιατροί πίστευαν πως οι πρόσφυγες είχαν τρομάξει μέχρι θανάτου από τους εφιάλτες τους.

Παρόλο αυτά, ο Karl Sallin παιδίατρος στο Νοσοκομείο Παίδων της Astrid Lindgren υποστηρίζει ότι δεν έχουν εντοπιστεί περιπτώσεις εκτός της Σουηδίας με τα ίδια ακριβώς συμπτώματα.

Γιατί εντοπίζεται μόνο στη Σουηδία;

Αλλά πως μπορεί μια ασθένεια να έχει εθνικά σύνορα; Αυτό είναι κάτι το οποίο διερευνά ο Karl Sallin στη διδακτορική του διατριβή. «Η πιο εύλογη εξήγηση είναι ότι υπάρχουν κάποιοι κοινωνικο-πολιτιστικοί παράγοντες που είναι απαραίτητοι για την ανάπτυξη αυτής της κατάστασης. Πρόκειται για έναν συγκεκριμένο τρόπο αντίδρασης σε τραυματικά γεγονότα κάτω από ειδικές συνθήκες», τόνισε ο Sallin.

Ο Sallin ανέφερε μάλιστα δυο πιθανά αίτια για την εμφάνιση αυτού του συνδρόμου στη Σουηδία. Υποστηρίζει ότι οι ανήλικοι υποφέρουν από μια επαρκώς μελετημένη ασθένεια, τη λεγόμενη κατατονία στην οποία διατηρείται η συνείδηση του ασθενούς, αφενός και αφετέρου ότι ίσως πρόκειται για ένα είδος μαζικής υστερίας που χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες περίεργες κρίσεις.

Απορρίπτοντας όμως τα φυσικά αίτια γέννησης του συνδρόμου, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η αιτία είναι ψυχολογική και ότι το σύνδρομο είναι μεταδιδόμενο από τους ασθενείς στην κοινότητα τους μέσω της μίμησης. Η ενημέρωση του κοινού για το παραπάνω φαινόμενο διάμεσου των μέσων μαζικής ενημέρωσης μπορεί να συντελέσει στην εξάπλωση του και στον πολλαπλασιασμό των κρουσμάτων.

Ωστόσο, η πλήρης κατανόηση των αιτιών του συνδρόμου της παραίτησης δεν έχουν εξακριβωθεί με ακρίβεια και σύμφωνα με τον Sallin αυτό είναι αποτέλεσμα της ελλιπής έρευνας. Το μόνο που ξέρουν ότι τα  περισσότερα παιδιά επιβιώνουν τελικά.

Αυτό είναι δύσκολο να το πιστέψουν οι γονείς της Σοφί, καθώς δεν έχουν δει καμία αλλαγή τους τελευταίους 20 μήνες. «Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να την κρατήσω στη ζωή. Δυστυχώς δεν μπορώ να βελτιώσω την κατάσταση της, γιατί δεν αποφασίζω εγώ αν τα παιδιά μπορούν να παραμείνουν στη Σουηδία», τόνισε ο ο παιδίατρος της Σοφί, Lars Dagson, που την παρακολουθεί από τότε που ξεκίνησε η ασθένεια της.

Τρόποι θεραπέιας

Οι ειδικοί εξηγούν ότι μοναδική θεραπεία είναι η απόκτηση μιας μόνιμης άδειας παραμονής. Ένα ασφαλές και σταθερό περιβάλλον αλλάζει τον τόνο της φωνής της οικογένειας, το κλίμα στο σπίτι γίνεται πιο χαρούμενο. Χρόνο με τον χρόνο, όσο οι γονείς και οι φίλοι συνεχίζουν να επικοινωνούν με τους ασθενείς και να τους μεταφέρουν να ευχάριστα νέα, αυτοί δείχνουν τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης.

Σε μερικές εβδομάδες ή μήνες, ξυπνούν και από εκεί και έπειτα αρχίζει το ταξίδι της αναπροσαρμογής. Πολλά παιδιά δείχνουν να γίνονται λιγότερο ευφυή και κάθε βήμα ή λέξη γίνεται με καθυστέρηση. Άλλα, ξεπερνούν γρήγορα κάθε δυσκολία.

Μέχρι πρόσφατα, οικογένειες με άρρωστο παιδί είχαν τη δυνατότητα να μείνουν στη Σουηδία. Αλλά η άφιξη περίπου 300.000 μεταναστών τα τελευταία τρία χρόνια οδήγησε σε ριζικές αλλαγές. Πέρυσι τέθηκε σε ισχύ ένας νέος προσωρινός νόμος που περιορίζει τις πιθανότητες όλων των αιτούντων ασύλου να λάβουν μόνιμη κατοικία. Οι υποψήφιοι λαμβάνουν θεώρηση τριών ετών ή δεκατριών μηνών.

Το πρόβλημα φαίνεται να παίρνει σοβαρές διαστάσεις, αφού ο χρόνος αυτός δεν επαρκεί για την ανάκαμψη των παιδιών, όπως και στην περίπτωση της Σοφί.

Ωστόσο, τα στοιχεία από την πόλη Skara στη νότια Σουηδία δείχνουν ότι υπάρχει ένας τρόπος θεραπείας των παιδιών με σύνδρομο παραίτησης, ακόμη και αν η οικογένεια δεν έχει μόνιμη κατοικία. «Η δική μας άποψη είναι ότι η συγκεκριμένη ασθένεια έχει να κάνει με κάποιο προηγούμενο τραύμα και όχι με το άσυλο», επισημαίνει η Annica Carlshamre, ανώτερος κοινωνικός λειτουργός για την Gryning Health, μια εταιρεία που λειτουργεί το Solsidan, ένα σπίτι για όλα τα είδη προβληματικών παιδιών.

Σύμφωνα με τους κοινωνικούς λειτουργούς του Solsidan, όταν τα παιδιά είναι μάρτυρες βίας ή απειλών εναντίον ενός γονέα, η πιο σημαντική σχέση τους στον κόσμο καταστρέφεται. Το παιδί καταλαβαίνει ότι οι γονείς του δεν μπορούν να το φροντίσουν και εγκαταλείπουν κάθε ελπίδα, γιατί γνωρίζουν ότι είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τον γονέα.

Αυτή η οικογενειακή σύνδεση πρέπει να ανασυγκροτηθεί, αλλά πρώτα το παιδί πρέπει να αρχίσει να αναρρώνει. Συνεπώς το πρώτο βήμα του Solsidan είναι να χωρίσει τα παιδιά από τους γονείς τους. «Φροντίζουμε να κρατάμε την οικογένεια ενημερωμένη για την πρόοδο του παιδιού, αλλά δεν αφήνουμε τους γονείς να μιλήσουν μαζί του. Το παιδί πρέπει να εξαρτάται μόνο από το προσωπικό μας», πρόσθεσε η Carlshamre.

Όλες οι συνομιλίες σχετικά με τη διαδικασία μετάβασης απαγορεύονται μπροστά στο παιδί. Λειτουργούν ένα διαφορετικό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο τα παιδιά έχουν διαφορετικά ρούχα γα τη μέρα και το βράδυ, ενώ οι ειδικοί που είναι μαζί τους προσπαθούν να τα βοηθήσουν να χρωματίσουν ή να ζωγραφίζουν κρατώντας τους τα μολύβια.

«Παίζουμε για αυτά μέχρι να μπορέσουν να παίξουν μόνα τους. Ακούμε μουσική και χορεύουμε. Προσπαθούμε με τον τρόπο μας να επαναφέρουμε σιγά σιγά όλες τις αισθήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που βάζουμε στο στόμα τους διάφορα φαγητά και γλυκίσματα. Ακόμα κι αν τροφοδοτούνται με σωλήνες, τα βάζουμε στην κουζίνα, ώστε να μυρίζουν τα τρόφιμα. Έχουμε μια προσδοκία ότι θέλουν να ζήσουν και όλες οι ικανότητές τους παραμένουν εκεί, απλά έχουν ξεχάσει τον τρόπο χρήσης τους. Αυτό το έργο απαιτεί πολλή ενέργεια επειδή πρέπει να ζήσουμε για τα παιδιά μέχρι να αρχίσουν να ζουν μόνα τους», πρόσθεσε η Carlshamre.

Ο περισσότερος χρόνος που χρειάστηκε για να ανακάμψει ένα παιδί ήταν έξι μήνες. Συχνά τα παιδιά δεν θα έχουν καμία επαφή με τους γονείς τους μέχρι να μπορέσουν να μιλήσουν μαζί τους στο τηλέφωνο. Αξίζει να σημειωθεί, ότι από τα 35 παιδιά με τα οποία έχει ασχοληθεί η Calshamre όλα αυτά τα χρόνια, σε ένα δόθηκε άδεια παραμονής στη Σουηδία. Τα υπόλοιπα ανέκαμψαν προτού λήξει η προγραμματισμένη ημερομηνία για το άσυλο.

Θα μπορούσε όμως μια τέτοια θεραπεία να βοηθήσει και τη μικρή Σοφί; Οι απόψεις των ειδικών συνεχίζουν να διχάζουν. Ωστόσο, αξίζει να αναλογιστούμε αν το σύνδρομο της παραίτησης συμβαίνει μόνο στην Σουηδία και δεν είναι μία παγκόσμια ασθένεια για την οποία εθελοτυφλούμε.

Πηγή: http://tvxs.gr/news/kosmos/syndromo-tis-paraitisis-i-mystiriodis-astheneia-tis-soyidias

Η θέση της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδος για το νομοσχέδιο της Αναγνώρισης Ταυτότητας Φύλου

Μοιράσου το:
Η Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με την θέση της για το νομοσχέδιο της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου.

Προς

Τον Αξιότιμο Υπουργό Δικαιοσύνης κο Σ. Κοντονή
grammateia@justice.gov.gr

Τον Αξιότιμο Υπουργό Υγείας κο Α. Ξανθό
minister@moh.gov.gr

 

Θέμα: Θέσεις της Π.Ε.Ε.-ΕΝΩ.ΨΥ.Π.Ε. για το Σχέδιο Νόμου «Νομική αναγνώριση
της ταυτότητας φύλου – άρθρο 3- Εθνικός Μηχανισμός Εκπόνησης,
Παρακολούθησης και Αξιολόγησης των Σχεδίων Δράσης
για τα Δικαιώματα του Παιδιού»

 

Αξιότιμοι κύριοι Υπουργοί,

Η Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος-Ένωση Ψυχιάτρων Παιδιών και Εφήβων επίσημο θεσμικό όργανο των Ελλήνων Ψυχιάτρων Παιδιού και Εφήβου, διαπιστώνει ότι στην τελική μορφή του Νομοσχεδίου- όπως διαμορφώθηκε από τη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης στις Συνεδριάσεις της 26, 27, 28 Σεπτεμβρίου και 3 Οκτωβρίου 2017-, περιγράφεται στο άρθρο 3, η δυνατότητα αλλαγής φύλου και σε ανήλικους «που έχουν συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο (15) έτος της ηλικίας τους, εφόσον υπάρχει επιπλέον θετική γνωμάτευση ιατρικού συμβουλίου που θα συσταθεί για το σκοπό αυτό στο Γενικό Νοσοκομείο Παίδων Αθηνών “Π. & Α. Κυριακού” με απόφαση του Διοικητικού του Συμβουλίου».

Επειδή με το εν λόγω άρθρο:

  1. Εισάγονται ζητήματα και διαδικασίες οι οποίες αφορούν την ψυχική υγεία ατόμων εφηβικής ηλικίας, για την οποία είμαστε αρμόδιοι και εργαζόμαστε,
  2. Δεν προσκληθήκαμε να εκφράσουμε τις απόψεις μας στη σχετική Διαβούλευση και στη Διαβούλευση της Διαρκούς Επιτροπής με τους φορείς,
  3. Διαφαίνεται η συμμετοχή των παιδοψυχιάτρων σε προβλεπόμενο Ιατρικό Συμβούλιο χωρίς να έχουμε ερωτηθεί,

Θεωρούμε καθήκον μας να εκφράσουμε την αντίθεσή μας για την επέκταση της δυνατότητας αλλαγής φύλου σε άτομα αυτής της ηλικίας (15 μέχρι την ενηλικίωση), ηλικία η οποία χαρακτηρίζεται από ρευστότητα της διαμορφούμενης ταυτότητας φύλου καθώς και τις ανησυχίες μας ότι η εμπλοκή των εν λόγω νέων στη διαδικασία θα επιβαρύνει παρά θα βελτιώσει την ψυχική τους κατάσταση.

Το θέμα της ταυτότητας φύλου αποτελεί αντικείμενο μελέτης της Ψυχιατρικής και της Παιδοψυχιατρικής Ιατρικής Ειδικότητας. Τόσο η διάγνωση όσο και η αντιμετώπιση αποτελούν πεδίο συζητήσεων μεταξύ επιστημονικών και κοινωνικών φορέων (1, 2) και η συνεχής εισροή δεδομένων οδηγεί σε αλλαγές και αναθεωρήσεις των συνιστώμενων πρακτικών (3). Στα ψυχιατρικά διαγνωστικά εγχειρίδια περιγράφονται «Διαταραχές Ταυτότητας Φύλου» (σύμφωνα με το ICD- 10 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας-WHO), ή «Δυσφορία Φύλου» (σύμφωνα με το DSM-5 της American Psychiatric Association).

Η σύγχρονη ιατρική βιβλιογραφία επισημαίνει υψηλότερη ψυχοπαθολογία σε άτομα με «Δυσφορία Φύλου» σε σχέση με το γενικό πληθυσμό, γεγονός που επισημάνθηκε και κατά στις εργασίες του πρόσφατου 10ου Πανελλήνιου Παιδοψυχιατρικού Συνεδρίου (3,4,5).

Ιδιαίτερα τονίζεται η σημασία των Διαταραχών του Φάσματος του Αυτισμού σε άτομα με ζητήματα ταυτότητας φύλου (6, 7),στα οποία υπάρχουν καθυστερήσεις, διαφοροποιήσεις και παρεμβολές συμπτωμάτων στη διαμόρφωση της ταυτότητας, καθώς και παραμορφώσεις στην αξιολόγηση των κοινωνικών καταστάσεων και στην ανάπτυξη οικείων διαπροσωπικών σχέσεων.

Επίσης, παρατηρείται υψηλή συννοσηρότητα κατάθλιψης και αυτοκτονικότητας, που δεν υποχωρεί με ιατρικές διαδικασίες αλλαγής φύλου, και δυσφορία που παραμένει, παρά τυχόν επιτυχείς κοινωνικές μεταβάσεις (6).

Δεν υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα για εφήβους που έχουν κάνει νομική «μετάβαση» και για τις συνέπειες μια τέτοιας πρακτικής.

Η πλέον πρόσφατη έκδοση κατευθυντηρίων οδηγιών πρακτικής υπογραμμίζει την πολύ μεγάλη πολυπλοκότητα της Διαταραχής Ταυτότητας/Δυσφορία Φύλου στην παιδική και εφηβική ηλικία και τη σημασία συμμετοχής ειδικού ψυχικής με ειδική εκπαίδευση και γνώσεις, στις αποφάσεις “κοινωνικής μετάβασης” και επισημαίνει την ανάγκη αξιολόγησης πιθανών δυσμενών ψυχολογικών και κοινωνικών εκβάσεων στην ζωή του ατόμου (ψυχική υγεία, φίλοι, οικογένεια, επάγγελμα, κοινωνικός ρόλος) (3)

Η προϋπόθεση συναίνεσης των γονέων δεν φαίνεται ικανή να αποτρέψει δυσμενείς εκβάσεις, καθώς είναι γνωστό ότι η επιμένουσα στην εφηβεία Δυσφορία Φύλου, μπορεί να έχει τροφοδοτηθεί από γονεϊκή ανοχή ή και ενθάρρυνση. Επί πλέον, η γονεϊκή ψυχοπαθολογία αποτελεί έναν από τα πλέον σταθερά ευρήματα (9). Η πρώιμη μετάβαση σε κοινωνικούς ρόλους του άλλου φύλου, θεωρείται πλέον βασικός παράγοντας διατήρησης και επιμονής της Δυσφορίας Φύλου (3)

Είμαστε στην διάθεσή σας για περαιτέρω συνεργασία και πιστεύουμε ότι η συνεισφορά της Π.Ε.Ε.-ΕΝΩ.ΨΥ.Π.Ε. ως γνωμοδοτικού οργάνου θα αποβεί σημαντική για την παροχή βέλτιστων υπηρεσιών και ρυθμίσεων για αυτή την ευάλωτη ψυχοκοινωνικά ομάδα του νεανικού πληθυσμού.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/psychology-news/ti/4061-i-thesi-tis-paidopsyxiatrikis-etaireias-ellados-gia-to-nomosxedio-tis-anagnorisis-taftotitas-fylou.html

Όταν το παιδί αρνείται να πάει σχολείο

Μοιράσου το:

Πολλά παιδιά δείχνουν αρνητική διάθεση σχετικά με το σχολείο. Όμως αν βλέπετε πως συχνά δυσκολεύεστε πολύ να καταφέρετε να πάτε το παιδί στο σχολείο, τότε ίσως να υπάρχει σχολική άρνηση.

Σχολική άρνηση είναι όταν το παιδί αντιδρά έντονα και μόνο στην ιδέα να πάει σχολείο και αυτή η αντίδραση δεν φαίνεται να υποχωρεί ή να μειώνεται. Ένα παιδί με σχολική άρνηση δυσκολεύεται πολύ μέχρι να φτάσει στο σχολείο ή αρνείται πεισματικά να πάει. Συνήθως αυτό γίνεται με την επίγνωση των γονέων οι οποίοι μπορεί να έχουν προσπαθήσει σκληρά ώστε να καταφέρουν να το πείσουν να πάει.

Σημάδια που δείχνουν πως ίσως υπάρχει σχολική άρνηση

Αν παρατηρήσετε πως το παιδί σας:

  • Κάνει έντονα επεισόδια με κλάμα ή/και εκρήξεις θυμού
  • Κρύβεται κάτω από τα σκεπάσματα ή το κρεβάτι
  • Αρνείται να κινηθεί
  • Παρακαλάει να μην πάει σχολείο
  • Παραπονιέται για πόνους στο σώμα του και φαίνεται άρρωστο. Συμπτώματα που όμως εξαφανίζονται όταν μείνει σπίτι και δεν πάει σχολείο
  • Δείχνει πολύ μεγάλο άγχος
  • Κάνει επιθετικά και/ ή επικίνδυνα πράγματα

Αιτιολογία σχολικής άρνησης

Δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί μόνο μια αιτία για τη σχολική άρνηση.  Ωστόσο, συνήθως σχετίζεται με άγχος αποχωρισμού από τους γονείς, φοβίες, κατάθλιψη, μαθησιακές δυσκολίες, έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων ή προβλήματα όρασης / ακοής.

Η σχολική άρνηση πιθανόν να παρουσιαστεί ξαφνικά ή σταδιακά και μπορεί να συμβεί την ίδια χρονική περίοδο ή μετά από:

  • Στρεσογόνα γεγονότα στο σπίτι ή στο σχολείο
  • Εντάσεις στην οικογένεια ή στο σχολείο (π.χ. τσακωμός με συμμαθητή)
  • Έναρξη σχολείου ή αλλαγή σχολείου
  • Μετακόμιση
  • Πειράγματα από συμμαθητές
  • Προβλήματα με τον δάσκαλο

Επειδή, το μέγεθος της έντασης που προκαλείται από την άρνηση του παιδιού, συχνά είναι πολύ μεγάλο και επηρεάζει όλη την οικογένεια, πολλοί γονείς επιλέγουν να διακόψουν τη φοίτησή του (συνήθως σε μικρότερες ηλικίες όπου δεν είναι υποχρεωτική η φοίτηση) ή να το κρατούν σπίτι κάποιες ημέρες. Όμως έτσι το παιδί:

  • Μαθαίνει να αποφεύγει ότι το φοβίζει
  • Μαθαίνει να μην έρχεται σε επαφή με συνομηλίκους καθυστερώντας έτσι την εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων
  • Αποφεύγει να βιώσει άγχος αποχωρισμού
  • Κερδίζει περισσότερη προσοχή από τους γονείς
  • Μαθαίνει να μην προσπαθεί και να παραιτείται
  • Επιδεινώνει το άγχος του για το σχολείο ακόμη περισσότερο
  • Απομονώνεται από τις δραστηριότητες του σχολείου και από τους συμμαθητές

 

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας

  • Ακούστε το. Ακούστε το αληθινά με την καρδιά σας και αφουγκραστείτε τα συναισθήματά του, όλα όσα δε σας λέει αλλά αν το ακούσετε θα τα αισθανθείτε. Πείτε του: «Μπορώ να δω πόσο σε ανησυχεί το σχολείο. Καταλαβαίνω πως πρέπει να σου είναι πολύ δύσκολο αλλά πρέπει να πηγαίνεις. Εγώ θα είμαι δίπλα σου σε ότι χρειαστείς και θα σε βοηθήσω αν μου το ζητήσεις»
  • Ζητήστε να σας πει τι θα το έκανε να νιώσει μεγαλύτερη ασφάλεια και σιγουριά στο σχολείο
  • Επιβραβεύστε την προσπάθειά του με λόγια ενθάρρυνσης χωρίς υπερβολές. Μπορείτε να πείτε: «δείχνεις μεγάλη γενναιότητα που πηγαίνεις σχολείο και αντιμετωπίζεις το φόβο σου»
  • Κατεβείτε στο ύψος του, μιλήστε ήρεμα και δείξτε του πως περιμένετε να πάει σχολείο χρησιμοποιώντας τη φράση: «όταν θα πας αύριο σχολείο…» αντί «αν πας αύριο σχολείο…»
  • Σταματήστε τις διαπραγματεύσεις και δείξτε σιγουριά και αποφασιστικότητα ώστε να μην αφήνετε το περιθώριο για αρνητική απάντηση: «Είναι ώρα να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι και να ντυθείς»
  • Δώστε επιλογές: «προτιμάς να ντυθείς πρώτα ή να φας πρωϊνό;»
  • Καθιερώστε ρουτίνες μαζί με το παιδί ακούγοντας τη γνώμη μου, δίνοντάς του επιλογές και αρμοδιότητες. Αυτό μπορείτε να το κάνετε προγραμματίζοντας το κολατσιό, φτιάχνοντας την τσάντα, οργανώνοντας την επόμενη μέρα, πάντα σε συνεργασία με το παιδί
  • Μην εξωτερικεύετε το άγχος και την ανησυχία σας. Το παιδί το καταλαβαίνει. Προσπαθήστε να είστε ήρεμοι και να μη συζητάτε για τις ανησυχίες σας μπροστά στο παιδί. Γενικά μην το κάνετε πολύ μεγάλο θέμα.
  • Κάντε πιο βαρετές στο σπίτι τις ώρες που το παιδί κανονικά θα ήταν σχολείο. Αυτό σημαίνει καθόλου Η/Υ ή τηλεόραση, λιγότερο παιχνίδι και γενικά λιγότερα διασκεδαστικά πράγματα. Όλα αυτά θα μπορεί να τα έχει τις ώρες που θα τελειώνει κανονικά το σχολείο.
  • Μιλήστε για συνέπειες σε περίπτωση που δεν πάει σχολείο όπως για παράδειγμα λιγότερος  χρόνος παιχνιδιού μαζί σας το απόγευμα.
  • Καθιερώστε ρουτίνα για τον ύπνο. Αν ένα παιδί έχει μάθει να κοιμάται αργά και να ξυπνάει αργά είναι πολύ δύσκολο να προσαρμοστεί στο ωράριο που χρειάζεται το σχολείο.

 

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας στο δρόμο για το σχολείο

  • Αποχαιρετήστε το παιδί στο σπίτι και αναθέστε σε κάποιο άλλο πρόσωπο που το παιδί εμπιστεύεται να το πάει στο σχολείο. Ο αποχαιρετισμός στο σπίτι είναι πιο εύκολος απ’ ότι στο σχολείο.
  • Δείξτε του πως καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο του είναι και πόσο περήφανος πρέπει να νιώθει για την τόσο μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει
  • Επιβραβεύστε το με κάτι μη υλικό που θα του δείχνει πόσο το αγαπάτε όπως μια βόλτα μαζί σας το απόγευμα ή επίσκεψη μετά το σχολείο στην παιδική χαρά πριν την επιστροφή στο σπίτι. Εξηγήστε στο παιδί για ποιο λόγο το επιβραβεύετε.

Επίσης, μπορείτε να συζητήσετε με τον δάσκαλο του παιδιού και να ζητήσετε τη βοήθειά του. Ένας ακόμη πολύ βοηθητικός τρόπος είναι να δείτε αν μπορείτε να συμμετάσχετε εθελοντικά σε κάποιες δραστηριότητες του σχολείου. Αν το παιδί σας βλέπει να κινήστε με άνεση στο σχολείο του θα νιώσει και αυτό πιο οικεία.

Όταν επιστρέψει στο σπίτι καλό θα είναι να αποφύγετε να το βομβαρδίσετε με ερωτήσεις για το σχολείο. Μπορείτε να ρωτήσετε τι παιχνίδια έπαιξε, αν έγινε κάτι αστείο ή κάτι στενάχωρο, με ποιο φίλο του έπαιξε πιο πολύ αλλά χωρίς υπερβολές και δίνοντάς του χώρο και χρόνο να μιλήσει όποτε εκείνο θέλει.

 

Φροντίστε τον εαυτό σας!

Αν δεν φροντίζετε τον εαυτό σας θα είναι πολύ δύσκολο για εσάς να βοηθήσετε το παιδί να ξεπεράσει τη σχολική άρνηση. Ένας γονέας κουρασμένος ψυχικά δύσκολα θα καταφέρει να βοηθήσει και να ενθαρρύνει αποτελεσματικά το παιδί  του. Κάποιες ιδέες είναι:

  • Βρείτε χρόνο για τον εαυτό σας κάνοντας κάτι που σας ευχαριστεί.
  • Ξεκουραστείτε, βγείτε με φίλους, κάνετε ισορροπημένη διατροφή και σωματική άσκηση
  • Θυμίστε στον εαυτό σας πως η σχολική άρνηση είναι κάτι σύνηθες που αντιμετωπίζουν πολλές οικογένειες. Δεν είστε οι μοναδικοί που σας συμβαίνει
  • Αν το παιδί βλέπει τους γονείς του χαρούμενους, να κάνουν πράγματα για τον εαυτό τους είναι πιο πιθανό να θελήσει να δοκιμάσει καινούργια πράγματα

 

Αν δείτε πως η σχολική άρνηση συνεχίζεται το ίδιο έντονα 2-3 εβδομάδες μετά την έναρξη του σχολείου, ίσως χρειαστείτε βοήθεια από τον παιδίατρο ή έναν ειδικό ψυχικής υγείας.  Η σχολική άρνηση ίσως να ταλαιπωρήσει εσάς και το παιδί για καιρό επιβαρύνοντας τις σχολικές του επιδόσεις, δημιουργώντας προβλήματα στις κοινωνικές του συναναστροφές  και στην οικογένεια με πιθανές συνέπειες στην ψυχική του υγεία.

Ένας ειδικός θα μπορέσει να σας βοηθήσει να καταλάβετε τους λόγους που το παιδί σας αρνείται να πάει σχολείο, θα σας πει τεχνικές που μπορούν να σας βοηθήσουν και θα σας ενισχύσει δίνοντάς σας κουράγιο να συνεχίσετε να προσπαθείτε με τρόπους που θα ωφελήσουν το παιδί αλλά και όλη την οικογένεια.

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …