Κατηγορία: Self-improvement

Συμβουλές ενός βουδιστή μοναχού, ενός φιλοσόφου και ενός ψυχιάτρου για σωστή διαχείριση των συναισθημάτων

Μοιράσου το:

Μια συζήτηση ανάμεσα στον βουδιστή μοναχό Matthieu Ricard, τον φιλόσοφο Alexandre Jollien και τον ψυχίατρο Christophe André για τη σωστή διαχείριση των συναισθημάτων.

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο “In Search of Wisdom: A Monk, a Philosopher, and a Psychiatrist on What Matters Most” (Αναζητώντας τη σοφία: Ένας μοναχός – βουδιστής, ένας φιλόσοφος και ένας ψυχίατρος για το τι έχει μεγαλύτερη σημασία)

MATTHIEU (μοναχός βουδιστής)

  • Οξύνετε την προσοχή σας, ώστε να αποκτήσετε επίγνωση των αρνητικών συναισθημάτων τη στιγμή ακριβώς που γεννιούνται. Είναι ευκολότερο να σβήσετε μια σπίθα παρά μια πυρκαγιά.
  • Γνωρίστε σε βάθος τα συναισθήματά σας. Εκπαιδευτείτε στο το να διαχωρίζετε εκείνα που συνεισφέρουν στην ευεξία σας και στην ευεξία των άλλων από εκείνα που την καταστρέφουν.
  • Μόλις οι βλαβερές συνέπειες των αρνητικών συναισθημάτων αποκαλυφθούν καθαρά, εξοικειωθείτε με το αντίδοτό τους, τα θετικά συναισθήματα.
  • Καλλιεργείστε τα θετικά συναισθήματα έως ότου γίνετε ένα με αυτά.

CHRISTOPHE (ψυχίατρος)

  • Αγαπήστε τα όλα. Όλα τα συναισθήματα συνιστούν σημάδια των αναγκών μας. Τα θετικά συναισθήματα μας λένε ότι οι ανάγκες μας ικανοποιούνται ή πρόκειται να ικανοποιηθούν. Τα αρνητικά συναισθήματα μας λένε ότι οι ανάγκες μας δεν ικανοποιούνται. Αφουγκραστείτε και αναλογιστείτε τι πραγματικά συμβαίνει με τις βασικές σας ανάγκες, ώστε να δράσετε αναλόγως.
  • Καλλιεργείστε τα ευχάριστα συναισθήματα. Φροντίστε να τα θρέφετε με έναν τρόπο που βρίσκεται πέρα από τους αυτόματους μηχανισμούς των συνηθειών σας. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η βίωση δύο με τρεις φορές περισσότερων ευχάριστων συναισθημάτων απ’ ότι δυσάρεστων αποτελεί τη βέλτιστη ισορροπία και είναι και ρεαλιστική (αφού το βέβαιο είναι πως δεν μπορούμε να είμαστε πάντα σε καλή διάθεση).
  • Μην αποθαρρύνεστε. Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ζωής είναι το να εργαστείτε πάνω στην συναισθηματική σας ισορροπία. Και σίγουρα θα έχετε και υποτροπές· θα πέσετε σίγουρα θύμα ανούσιων φόβων, υπερβολικής θλίψης και θυμού. Χρειάζεται να έχετε υπόψη σας ότι από την αρχή του ταξιδιού σας θα είστε εκτεθειμένοι σε τέτοιες υποτροπές. Γι’ αυτό και απεχθάνομαι ρητά όπως «Μία λεοπάρδαλη δεν μπορεί να αλλάξει τις βούλες της» που μας δηλώνουν ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Είμαστε συνέχεια σε μια περίοδο προπόνησης και μάθησης, γι’ αυτό χρειάζεται να αποδεχτούμε αυτές τις υποτροπές. Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος σε αυτό το ταξίδι. Αλλά πάντα θα φτάνετε στον προορισμό σας, αν συνεχίζετε να περπατάτε.

ALEXANDRE (φιλόσοφος)

  • Αφήστε τα να περάσουν. Το ζεν μας ενθαρρύνει να μην αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα ως εχθρό. Γι’ αυτό και η πνευματική εξάσκηση συνίσταται στο να μην ανεβαίνουμε στο τρένο των αρνητικών συναισθημάτων, αλλά στο να παρατηρούμε τα βαγόνια του να περνούν. «Να, περνά ο θυμός και μετά ο φόβος». Αυτός ο τρόπος μας επιτρέπει να ξεπερνάμε τις καταιγίδες χωρίς απώλειες. Δεν πειράζει αν ο θυμός, ο φόβος ή η θλίψη μας  επισκεφθούν. Αλλά με τον όρο να μην «στρογγυλοκαθίσουν» στην καρδιά μας. Ακόμα κι αν είναι πολλές φορές μέσα στη μέρα, αφήστε το να περάσει.
  • Εξασκηθείτε. Μάθετε να κολυμπάτε, να επιπλέετε και να παρακολουθείτε ήρεμα τα κύματα να περνούν – πολλές φορές. Η γαλήνη έρχεται αργά και σταδιακά. Γι΄ αυτό είναι σημαντικό να αφιερώνετε χρόνο σε καθημερινή εξάσκηση.
  • Καθαρίστε το ναό του νου σας. Για πολύ καιρό, πίστευα ότι η ευτυχία προέρχεται από την νίκη. Σήμερα, πιστεύω αντίθετα ότι είναι ζήτημα αποστασιοποίησης. Αντί να συσσωρεύουμε δεξιότητες ή γνώσεις, πρέπει να αποδεσμευτούμε από όλα τα πράγματα που μας κρατούν στον πάτο: συνήθειες, αντανακλαστικά, φόβους, επιθυμίες…

Σχετικά με τους συγγραφείς

Christophe André είναι ένας ψυχίατρος που εξειδικεύεται στην ψυχολογία των συναισθημάτων. Τα βιβλία του περιλαμβάνουν το «Looking at Mindfulness» και το «Feelings and Moods».
Alexandre Jollien είναι ένας φιλόσοφος και συγγραφέας που πέρασε 17 χρόνια σε ένα σπίτι για άτομα με φυσικές αναπηρίες. Το βιβλίο του περιλαμβάνει το «In Praise of Weakness».
Ο Matthieu Ricard είναι ένας Βουδιστής μοναχός και έχει γράψει πολλά βιβλία, συμπεριλαμβανομένων του «The Monk» και του «The Philosopher and The Quantum and the Lotus.

 

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο προφίλ του Matthieu Ricard στο Linkedin

 

 

 

Πηγή: https://enallaktikiagenda.gr/sumvoules-boudisti-filosofou-psuxiatrou-diaxeirisi-sunaisthimaton/

Γιατί παθαίνουμε εμμονή με τους ανθρώπους που δεν μας θέλουν;

Μοιράσου το:

Ορισμένοι άνθρωποι, όταν δεν μπορούν να έχουν ερωτικά τον άνθρωπο που θέλουν, τείνουν να τον εξιδανικεύουν και να του δίνουν μεγαλύτερη αξία.

Πολλοί από εμάς είναι εξοικειωμένοι με αυτό το σενάριο: Από τη μία υπάρχει το «Καλό Παιδί»: χαριτωμένο, γλυκό, ενδιαφέρον, έξυπνο και διαθέσιμο. Ακόμα καλύτερα, ενδιαφέρεται για μια σχέση μαζί σας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι απλά δεν σας αρέσει και τόσο. Το «Κακό Παιδί», από την άλλη πλευρά, είναι στο μυαλό σας 24 ώρες το 24ωρο.

Όπως και το Καλό Παιδί, έτσι και το Κακό Παιδί έχει πολύ καλά ποιοτικά χαρακτηριστικά, αλλά είτε δεν είναι διαθέσιμος να κάνει γενικά σχέση ή δεν είναι διαθέσιμος να κάνει σχέση μαζί σας, γιατί απλά δεν του αρέσετε και τόσο. Παρά τη συνεχή απόρριψη, ωστόσο, δεν φαίνεται να μπορείτε να τον βγάλετε από το μυαλό σας. Όσο περισσότερο σας απορρίπτει και δηλώνει πιο δυναμικά ότι δεν θέλει να είναι μαζί σας, τόσο περισσότερο σας ενδιαφέρει.

Γιατί έχουμε αναπτύξει αυτή την κακή συνήθεια να θέλουμε αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε; Γιατί δεν θέλουμε πάντα αυτό που μπορούμε να έχουμε; Σε άλλους τομείς της ζωής, φαίνεται ότι μπορούμε να ρυθμίσουμε τις προτιμήσεις μας. Μπορεί κάποια στιγμή να είχατε θελήσει να γίνετε σταρ του Χόλιγουντ. Αλλά όταν ανακάλυψατε ότι δεν μπορούσατε να φτάσετε ως εκεί, εγκαταλείψατε το όνειρό σας. Γιατί λοιπόν να μην μπορούμε να εγκαταλείψουμε τους ανθρώπους που μας απορρίπτουν συνεχώς;

Σύμφωνα με την Helen Fisher και τους συνεργάτες της, ο λόγος που η ρομαντική απόρριψη μας εθίζει, είναι ότι αυτό το είδος της απόρριψης διεγείρει τμήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με τα κίνητρα, την επιβράβευση, τον εθισμό και τον πόθο. Χρησιμοποιώντας μαγνητική τομογραφία, η ομάδα της εξέτασε τους εγκεφάλους 15 ανδρών και γυναικών, φοιτητές, που είχαν πρόσφατα απορριφθεί από τους συντρόφους τους, αλλά ισχυρίζονταν ότι εξακολουθούν να είναι έντονα «ερωτευμένοι» μαζί τους. Κατά τη διάρκεια της σάρωσης, οι συμμετέχοντες κοίταξαν μια φωτογραφία του προσώπου που τους είχε απορρίψει. Στη συνέχεια ολοκλήρωσαν μια άσκηση μαθηματικών, για παράδειγμα να μετρήσουν αντίστροφα από τον αριθμό 4529 και ανά 7 αριθμούς. Η άσκηση ήταν μια προσπάθεια να αποσπάσει την προσοχή των συμμετεχόντων από τις ρομαντικές σκέψεις τους. Τέλος, τους έδειξαν μια φωτογραφία από ένα γνωστό τους πρόσωπο, για το οποίο δεν είχαν κανένα ερωτικό ενδιαφέρον.

Η ομάδα διαπίστωσε ότι ο εγκέφαλος των συμμετεχόντων ήταν πιο δραστήριος σε τομείς που σχετίζονται με τα κίνητρα, την επιβράβευση, τον πόθο, τον εθισμό, τον σωματικό πόνο και την αγωνία όταν κοίταξαν τη φωτογραφία του προσώπου που τους είχε απορρίψει από ό, τι όταν κοίταξαν τη φωτογραφία του ουδέτερου πρόσωπου.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Neurophysiology, δείχνει ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, πραγματικά πάσχουν από εθισμό όπως συμβαίνει και στη χρήση ναρκωτικών ουσιών και το ναρκωτικό είναι το πρόσωπο που τους απορρίπτει, αφήνοντας την αγάπη τους χωρίς ανταπόκριση. Όμως τα αποτελέσματα δεν μας εξηγούν το γιατί ανταποκρινόμαστε στην ερωτική απόρριψη με αυτόν τον τρόπο και δεν απαντά στο ερώτημα του πώς έχουμε αναπτύξει αυτή την ανησυχητική τάση να θέλουμε τους ανθρώπους που δεν μπορούμε να έχουμε.

Μπορεί να σκεφτείτε ότι έχει να κάνει με τη ραγισμένη καρδιά και τη θλίψη που βιώνουμε. Αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι η απάντηση που ψάχνουμε επειδή σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν έχουμε χάσει τίποτα για να θρηνήσουμε την απώλεια του. Μπορούμε να είμαστε τρελά ερωτευμένοι με κάποιον που δεν μας θέλει, και ποτέ δεν μας ήθελε, αλλά η κατάσταση μπορεί μερικές φορές να είναι τόσο επώδυνη, όπως όταν κάποιος μας χωρίζει.

Μέρος του πόνου της απόρριψης που βιώνουμε όταν η αγάπη που νιώθουμε είναι χωρίς ανταπόκριση, μπορεί να προκληθεί από μια εξελικτική απώθηση στη κοινωνική απόρριψη σε συνδυασμό με ένα κοινωνικό στίγμα που συνδέεται με τους χωρισμούς και το διαζύγιο. Αλλά αυτό, επίσης, δεν εξηγεί γιατί συχνά θέλουμε μόνο τα άτομα που δεν μπορούμε να έχουμε.

Μια άλλη πτυχή αυτής της αγωνίας μπορεί να αφορά στην αντιληπτή αξία του άλλου προσώπου. Εάν το άλλο άτομο δεν μας θέλει ή δεν είναι διαθέσιμο για μια σχέση, η αντιληπτή αξία του ανεβαίνει. Έχουν γίνει τόσο «ακριβοί» που δεν μπορούμε να τους «αγοράσουμε». Εξελικτικά μιλώντας, νιώθουμε ότι θα ήταν πολύ καλό για την αυτοαξία μας αν σχετιζόμασταν με τον πιο «πολύτιμο» σύντροφο. Αυτή η θέση, έχει μία λογική ότι ενδιαφερόμαστε περισσότερο όταν η αντιληπτή αξία ενός ατόμου αυξάνεται.

Μια άλλη απάντηση μπορεί να έχει να κάνει με τις σχετικά εθιστικές προσωπικότητες μας. Η μελέτη της Fisher έδειξε ότι η αγωνία και ο πόνος, μετά τη ρομαντική απόρριψη είναι ένα είδος εθισμού. Το ερώτημα, ωστόσο παραμένει: πάνω σε τι είμαστε εθισμένοι σε αυτό το σενάριο;

Στην περίπτωση μιας σχέσης που έχει λήξει, μπορεί να είμαστε εξαρτημένοι από το χρόνο που περάσαμε με το άλλο πρόσωπο, τα μηνύματά τους, την συντροφιά τους ή το σεξ. Αλλά αν το μυαλό μας λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο όταν δεν υπήρξε ποτέ σχέση, ποια είναι τότε η πηγή των εθιστικών συναισθημάτων; Προφανώς, είμαστε εθισμένοι σε σκέψεις για το τι θα μπορούσε να γίνει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ. Μόλις κολλήσουμε σε αυτές τις σκέψεις, η απόρριψη από το άλλο άτομο μπορεί να τις ενισχύσει, αφήνοντας μας αντιμέτωπους με την εμμονή, το οποίο είναι ένα είδος εθισμού ή ένας εθισμός σε σκέψεις ενός συγκεκριμένου είδους. Οι μέθοδοι για την αντιμετώπιση της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής που χρησιμοποιούνται στη Γνωσιακή Συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία μπορεί επίσης να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της ερωτικής εμμονής.

Το στυλ προσκόλλησής μπορεί επίσης να επηρεάσει το πόσο έχετε κολλήσει με ανθρώπους που δεν σας θέλουν. Οι άνθρωποι με ένα εξαρτημένο στυλ προσκόλλησης (επίσης γνωστοί ως «συν-εξαρτώμενοι» ή «αγχώδη προσκόλληση») μεγαλώνουν και αναζητούν τους ανθρώπους που θα τους προκαλέσουν πόνο. Σε ένα κλασικό σενάριο, μεγάλωσαν σε μια οικογένεια με τη μητέρα ή τον πατέρα να τους απορρίπτει συναισθηματικά. Για αυτά τα άτομα, η συναισθηματική απόρριψη είναι μια οικεία αίσθηση.

Δεδομένου ότι είναι πάντα πιο πιθανό να ενεργήσουμε με τρόπους που είναι οικείοι σε μας, αν έχουμε ένα ιστορικό απορρίψεων, είναι πιθανό να αναζητήσουμε καταστάσεις όπου θα περιμένουμε περισσότερη απόρριψη. Οι εγκέφαλοί μας ερμηνεύουν αυτά τα σενάρια ως συνηθισμένα, ακόμα κι αν ξέρουμε ότι δεν είναι φυσιολογικό να αναζητούμε τα σενάρια που οδηγούν σε πόνο και αγωνία.

Τέλος, υπάρχει η εξήγηση του «διαφορετικού τέλους»: Αν έχουμε ένα ιστορικό απορρίψεων από ένα γονέα, για παράδειγμα, μερικές φορές υποσυνείδητα αναζητούμε παρόμοια σενάρια, ελπίζοντας ότι η ιστορία θα έχει διαφορετικό τέλος την επόμενη φορά. Μόνο που αυτό το διαφορετικό τέλος δεν έρχεται ποτέ. Αξίζει να θυμηθούμε τον ορισμό του Αϊνστάιν για την παραφροσύνη: «Να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά περιμένοντας ένα διαφορετικό αποτέλεσμα».

 

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/psychology-in-our-life/relations/2854-giati-pathainoume-emmoni-me-tous-anthropous-pou-den-mas-theloun.html

Σφιχτοδεμένη οικογένεια και ανωριμότητα

Μοιράσου το:

Πολύ συχνά ακούμε σε συζητήσεις να είναι στα χείλη όλων ερωτήσεις όπως: «τι έχει πάει τόσο στραβά;», «πως φτάσαμε εδώ που είμαστε;» κ.λ.π.

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τα προβλήματα που είναι κοινά σε παγκόσμια κλίμακα, στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι ένα σημαντικό τοπικό ζήτημα: την ανωριμότητα! Δυστυχώς ακόμη και σε συνέδρια, γίνεται συχνά ειδική μνεία σε σχέση με το ότι ο μέσος Έλληνας αργεί να ωριμάσει. Η κρίση μάλιστα που περνάμε, ενισχύεται πάρα πολύ απ’ τον παραπάνω παράγοντα.

Τα αίτια αυτής της ανωριμότητας θα τα βρούμε στη δομή της ελληνικής οικογένειας. Ανεξάρτητα από το πώς και πότε ξεκίνησε να υφίσταται αυτό πρόβλημα (γιατί δεν ήταν ανέκαθεν έτσι), στην παρούσα φάση θα πρέπει να το διαπραγματευτούμε.

Κάθε οικογένεια στήνεται αρχικά γύρω από τους δύο γεννήτορες. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να ανήκουν πλήρως σε μια ομάδα και μέσα στα όριά της να εξασφαλίζουν στενές, αυθεντικές σχέσεις. Ο κάθε σύντροφος λοιπόν μέσα από τη στενή ψυχο-σεξουαλική σχέση που αναπτύσσει με τον άλλον, προσδοκά να καλύψει τις ανάγκες του για στοργή, μοίρασμα και αληθινή ένωση.

Όμως καθώς μεγαλώναμε, πολλούς από εμάς δεν μας προετοίμασαν επαρκώς ώστε να είμαστε ικανοί να δομήσουμε μια τέτοια αυθεντική σχέση. Έτσι ο πατέρας και η μητέρα συχνά δεν μπορούν να βρουν αναμεταξύ τους αυτό που αναζητούν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά «πληρώνουν τα σπασμένα»…

Ο γονιός μετατρέπει (ασυνείδητα) τον μπλοκαρισμένο ερωτισμό του προς το σύντροφο, σε υπερβολική στοργή προς το παιδί. Οδηγεί έτσι τον απόγονό του να δεθεί κυριολεκτικά μαζί του. Γονιός και τέκνο, σχηματίζουν έναν αδιάρρηκτο προσωπικό δεσμό. Είναι σα να ορκίστηκαν σιωπηλά να σχηματίσουν οι δυο τους μια ομάδα που δεν χωρά κανέναν άλλο! Ακόμη κι ο άλλος γονιός μένει απέξω.

Αυτό βέβαια στην ουσία τον βολεύει. Γιατί πατέρας και μητέρα έχουν ταιριάξει μεταξύ τους στα νευρωτικά τους χαρακτηριστικά. Ο καθένας δηλαδή έχει βρει στον άλλον, το άρρωστο (πλην όμως γνώριμο!) κομμάτι του από την παλιά δική του οικογένεια. Όταν λοιπόν ο ένας παίρνει το συμβιωτικό με το παιδί ρόλο, ο άλλος αναλαμβάνει το ρόλο του «συναισθηματικού ζητιάνου». Με αυτό τον τρόπο στήνεται μια δυναμική (νοσηρή) ισορροπία και η οικογένεια δένει σφικτά.

Στατιστικά είναι συχνότερα η μητέρα αυτή που δημιουργεί τη συμμαχία με το παιδί. Ο πατέρας δεν είναι σε θέση να καλύψει τις συναισθηματικές της ανάγκες ως σύζυγος και αυτή τις καλύπτει μέσα από το παιδί της. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά μένουν σε μια σχέση εξάρτησης και πιθανόν δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξεδιπλώσουν τα φτερά τους. Η μητέρα πάλι, ανακουφίζεται μέσα στην παντοδύναμη κυριαρχία της. Έχοντας τον απόγονο ως λάφυρο, αισθάνεται ότι έχει κατατροπώσει το αρσενικό, που έτσι κι αλλιώς την έχει απορρίψει.

Ο μεγάλος χαμένος από αυτά τα «παιγνίδια» είναι βεβαίως το παιδί. Το βρέφος, εάν του επιτρέπαμε να αναπτυχθεί φυσιολογικά, θα έπρεπε να ολοκληρώσει σταδιακά μέσα στα τέσσερα πρώτα χρόνια της ζωής του τη διαδικασία της εξατομίκευσης. Αυτό σημαίνει να περάσει «αναίμακτα» και με φυσικό τρόπο τη φάση του αποχωρισμού από τη μητέρα και να αρχίσει να σχηματοποιεί τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Πολλές μαμάδες όμως εξαιτίας των δικών τους κενών εμποδίζουν την υγιή ανάπτυξη των παιδιών τους. Τους μεταδίδουν (με μη λεκτικούς τρόπους συνήθως) τα δικά τους μπλοκαρίσματα. Όπως ένα παιδί φοβάται να μην το εγκαταλείψουν, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο φοβάται και η μητέρα (που έχει μείνει ουσιαστικά ανώριμη) να μην εγκαταλειφθεί από το παιδί της.

Η συμβιωτική σχέση έχει στηθεί. Ο ομφάλιος λώρος είναι ξανά άθικτος και ενώνει αδυσώπητα τις δύο πλευρές, οι οποίες θα τραβούν η μια την άλλη εις αεί. Τo παιδί έχει πλέον μάθει να αξιολογεί τον (από)χωρισμό ως εγκατάλειψη και καταστροφή.

Ο πατέρας δεν είναι βέβαια άμοιρος ευθυνών σε όλη αυτή τη διαδικασία. Δέχεται αδιαμαρτύρητα την όλη κατάσταση και αντί να επέμβει διαχωρίζει συνήθως τη θέση του. Αποτραβιέται στην άκρη και αφήνει τη γυναίκα να λάβει τις δύσκολες αποφάσεις.

Η κατάσταση του είναι άλλωστε γνώριμη, αφού σε μια ίδιας δομής οικογένεια μεγάλωσε κι ο ίδιος. Ούτε αυτός έχει ενηλικιωθεί.

Η βρεφική πλευρά της προσωπικότητας και των δύο συζύγων ζητά επιτακτική ικανοποίηση. Δεν υπάρχει μια ώριμη σχέση ικανή για βάθος συναισθημάτων και αληθινή κατανόηση. Στο γάμο πλέον, δεν διαπραγματεύονται δύο ενήλικες. Είναι δύο μικρά παιδιά που ζουν μαζί και διεκδικούν το ένα από το άλλο υποχρεωτική ευχαρίστηση. Το αποτέλεσμα είναι οι οικονομικές διαφορές, οι τσακωμοί και η απιστία (το 92% των αντρών απατά. Και στις γυναίκες τα ποσοστά έχουν αυξηθεί, μιλάμε σήμερα για 70%).

Θεωρητικά μιλώντας, οι γονείς αποκτούν παιδιά με αρχική πρόθεση να τους προσφέρουν επαρκή κάλυψη των υλικών και συναισθηματικών τους αναγκών. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν όμως, χρειάζεται να μειώνεται η φροντίδα και η προστασία τους προς αυτά, έτσι ώστε να δοκιμάσουν τα ίδια να φροντίσουν τον εαυτό τους.

Για να το θέσουμε με ψυχαναλυτικούς όρους, πρέπει να αντικατασταθεί η αρχής της ηδονής (ευχαρίστησης) από την αρχή της πραγματικότητας. Δυστυχώς, ωριμότητα και προσκόλληση δεν ταιριάζουν.

Τι γίνεται όμως στ’ αλήθεια? Οι γονείς περνούν στα παιδιά τους τα περίφημα «διπλά μηνύματα». Τους δίνουν δηλαδή ταυτόχρονα δύο αντικρουόμενες οδηγίες! Μπορεί για παράδειγμα να παροτρύνουν από τη μια το παιδί να παντρευτεί και να τεκνοποιήσει και από την άλλη να σαμποτάρουν με κάθε μέσο όλες τις ερωτικές επιλογές του παιδιού.

Θυμηθείτε τις ελληνικές ταινίες και την «αθάνατη» Ελληνίδα μάνα: «Εγώ πότε θα κρατήσω στα χέρια μου εγγονάκι?» και ταυτόχρονα «Δεν μπορώ να καταλάβω που πας και τις βρίσκεις όλες… η μια χειρότερη απ’ την άλλη!». Αυτό που στην ουσία επιθυμεί ν μητέρα είναι παράλογο και ανεδαφικό: θέλει ο γιός της να θέτει όρια σε όλους τους άλλους αλλά να παραμένει εξαρτημένος από την ίδια. Δε χρειάζεται σοφία για να αντιληφθούμε το ασύμβατο του πράγματος. Ένας άνθρωπος εκπαιδεύεται να είναι ή εξαρτημένος ή ανεξάρτητος. Δεν γίνεται να είναι υποταγμένος στη μαμά του, αλλά όχι στη γυναίκα με την οποία θα ζήσει μαζί.

Όταν λοιπόν ακούμε κάποιον να ξεστομίζει περήφανα τη φράση: «Είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια», θα μπορούσαμε να διακρίνουμε κι ένα δεύτερο μήνυμα πίσω από αυτή. Ίσως μια διευκρίνιση του τύπου: «Κανένας μας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος (ώριμος) να αποχωριστεί κανέναν».

Η διευκρίνιση αυτή υποκρύπτει ταυτόχρονα και την απειλή ότι αν κάποιος τολμήσει να απομακρυνθεί από την οικογένεια, τότε θα στερηθεί την αγάπη και τη στοργή των υπολοίπων. Άρα κανείς δεν έχει στην ουσία την *άδεια* να οδεύσει προς την εξατομίκευση. Το οικογενειακό «δέσιμο» γίνεται αυτοσκοπός. Με ένα σχεδόν ιδεοψυχαναγκαστικό τρόπο, το «Εγώ» της οικογένειας αφιερώνεται στη διαιώνιση αυτής της σχέσης εξάρτησης. Δυστυχώς ένας σημαντικός αριθμός από αυτά τα άτομα έχει ή αποκτά τα στοιχεία της προσωπικότητας ενός καταθλιπτικά οργανωμένου ανθρώπου.

Σκεφτείτε τώρα μέχρι πια ηλικία μένουν οι νεοέλληνες και οι νεοελληνίδες κάτω από την πατρική στέγη. Βλέπουμε νέους ανθρώπους στην ηλικία των είκοσι πέντε, τριάντα ή κι τριάντα πέντε ετών να είναι προσκολλημένοι στη γονική εστία. Στην Ευρώπη το έχουν παρατηρήσει αυτό και μας ειρωνεύονται συνεχώς. Υπάρχουν μάλιστα ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες εάν στα τριάντα σου μένεις με τη μαμά σου, αυτό θεωρείται αυτόματα ψυχοπαθολογία.

Στην Ελλάδα βέβαια το φαινόμενο αυτό είναι κοινωνικά αποδεκτό. Οι νέοι από τη μεριά τους υποστηρίζουν ότι είναι πρακτικοί οικονομικοί λόγοι αυτοί που τους εμποδίζουν να μετακομίσουν. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες ενός ενήλικα. Οι γονείς πάλι αισθάνονται ασφάλεια που έχουν κοντά τους και υπό τον έλεγχό τους τα παιδιά τους. Δεν διακινδυνεύουν κανέναν αποχωρισμό και δεν συνταξιοδοτούνται από τον αρχικό τους ρόλο. Έτσι διατηρούν αυτή την κατάσταση όσο περισσότερο μπορούν.

Τι γίνεται τώρα όταν έρθει η ώρα για το παιδί να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια? Γιατί έρχεται κάποια στιγμή (σε μια φάση έντονης αμφιθυμίας συνήθως) για όλους αυτούς τους ανώριμους άντρες και γυναίκες, που αποφασίζουν να παντρευτούν.

Ο γάμος αυτός βέβαια δεν έχει τις προϋποθέσεις για να στεριώσει σωστά. Οι δύο σύζυγοι χαμένοι στα δικά τους προβλήματα είναι ανίκανοι να εδραιώσουν μια αληθινή και βαθιά συντροφική σχέση. Σύντομα αρχίζουν τα προβλήματα.

Η μόνη διέξοδος που βρίσκουν τα ζευγάρια είναι η απόκτηση τέκνων. Τα παιδιά σαν από μηχανής θεοί, έρχονται να δώσουν (παροδικά) τη λύση στη λιμνασμένη και άχαρη σχέση των γονιών τους. Συμβολικά, η γέννησή τους μειώνει το άγχος του θανάτου των γονιών. Ο νέος πατέρας και η νέα μητέρα έχουν τώρα κάτι για να απασχολούνται (και μάλιστα full time) αντί να πρέπει να διαπραγματευτούν την προβληματική τους σχέση. Φυσικά τα προβλήματα δεν έχουν λυθεί, αλλά έχουν μετατεθεί στο μακρινό μέλλον.

Με την απόκτηση των παιδιών φαίνεται πλέον σε όλη της την έκταση η κακή εκπαίδευση που έχουν λάβει οι γονείς από την πρώτη τους οικογένεια. Πρώτα απ’ όλα τους είναι αδύνατο να αποκολληθούν από αυτή και να δοθούν ψυχή τε και σώματι στη νέα δική τους οικογένεια.

Πολλοί δεν μπορούν καν να ξεχωρίσουν σε ποια οικογένεια πραγματικά ανήκουν. Συχνά ο/η σύντροφος φαντάζει σαν αντίπαλος (είναι ο «ξένος») και δεν υπάρχει εμπιστοσύνη παρά μόνον για την παλιά καλή οικογένεια. Το δεμένο με την παλαιά οικογένεια μέλος αποδίδει τους «δαίμονες» στη νέα του οικογένεια. Σαν τον κακοποιημένο που, μόλις βρει ευκαιρία, θα κακοποίηση και καραδοκεί να εφαρμόσει τη γνώριμη σε εκείνον συμπεριφορά.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες αγιοποιούνται. Επειδή αποπλανητικά τόσα χρόνια έχτιζαν εξαρτητική σχέση με το παιδί τους, αυτό νιώθει ότι με τον γάμο του τους πρόδωσε. Αιτία της «προδοσίας» βαφτίζεται ο/ή σύζυγος. Έτσι προκύπτουν οι γνωστές εχθρικές διαθέσεις έναντι εκείνου που τους «έκλεψε» από τη μητρική/πατρική αγκαλιά (θυμηθείτε τη σχέση νύφης – πεθεράς).

Με τη σειρά τους λοιπόν οι νέοι γονείς θα αναπαράγουν το γνώριμο σε αυτούς πρότυπο. Θα φροντίσουν τα παιδιά τους να μην απελευθερωθούν ποτέ συναισθηματικά από αυτούς. Η νέα γενιά θα φοβάται με τη σειρά της οποιαδήποτε αποστασιοποίηση από τη γονική εστία. Τα «δεμένα πρωταρχικά τρίγωνα» θα συνεχίσουν να υπάρχουν και τα παιδιά θα εκδηλώνουν θυμό για το δήθεν βίαιο απογαλακτισμό τους. Θα προτιμούσαν να παραμείνουν αιωνίως προσκολλημένα στους γονείς τους.

Όταν έρθει η ώρα λοιπόν να αλλάξουν ρόλους και να γίνουν σύζυγοι, εραστές και γονείς οι ίδιοι, το σύστημα καταρρέει! Το μοντέλο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Ανώριμοι γονείς αναθρέφουν ανώριμα παιδιά. Γενεές ολόκληρες ταλαιπωρούνται και υποφέρουν σκληρά στην Ελλάδα από αυτή την πραγματικότητα. Τώρα όμως ξέρουμε τι μας συμβαίνει. Η επιλογή είναι πλέον δική μας.

 

 

Πηγή: https://www.thessalonikiartsandculture.gr/paidi/arthra-paidi/sfichtodemeni-oikogeneia-kai-anorimotita/

Έτσι έμαθα να αγαπώ τον εαυτό μου…

Μοιράσου το:

Πάντα στις θεραπείες επιμένω να μιλάω για το πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε τον εαυτό μας και να έχουμε ως προτεραιότητα την καθημερινή φροντίδα του. Οι αντιδράσεις είναι πάντα ίδιες. Όλοι με κοιτούν με την ίδια απορία: «Μα, δεν είναι κάπως εγωϊστικό αυτό;» μου λένε.

Είναι. Ε, και; Όμως θα μου πείτε δεν είναι καλό να είμαστε εγωϊστές.

Από μικροί μάθαμε πόσο κακό και απεχθές είναι να είναι κάποιος εγωϊστής. Όμως, εγώ μιλάω για τον υγιή εγωϊσμό, αυτόν που όσοι τον έχουν αγαπούν τόσο πολύ τον εαυτό τους ώστε να γνωρίζουν πόσο αξιόλογα άτομα είναι και πόση αγάπη και φροντίδα έχουν να δώσουν στους άλλους.

Στον αντίποδα του εγωϊστή βρίσκεται ο νάρκισσος. Και έχει διαφορά. Γιατί ο νάρκισσος συμπεριφέρεται στους άλλους με υπεροψία και αυθάδεια, θεωρεί πως είναι ανώτερος και πως έχει δικαιώματα που οι άλλοι δεν έχουν. Θέλει όλοι να τον θαυμάζουν και εκμεταλλεύεται τους άλλους για να πετύχει τους σκοπούς του.

Όταν επομένως μιλάμε για εγωϊσμό, ας θυμόμαστε αυτή τη σημαντική διαφοροποίηση που ευθύνεται για τη σύγχυση μας σε σχέση με αυτή την ιδιότητα.

«Μα, αν αγαπώ τόσο πολύ τον εαυτό μου, πως θα μπορώ να σκεφτώ τους άλλους και να τους δώσω αγάπη;» άλλη μια απορία που δείχνει με πόση ενοχή έχουμε συνυφασμένη την αγάπη προς τον εαυτό.

Θα σας πω κάτι που σε πολλούς θα φανεί εντελώς ακατανόητο: Είναι αδύνατον να μπορέσω να αγαπήσω κάποιον αληθινά αν πρώτα δεν αγαπήσω αληθινά τον εαυτό μου!

Αν λοιπόν ακούσετε ποτέ τη φράση: «τον/ την αγαπώ περισσότερο κι από τον εαυτό μου» καλύτερα πριν θαυμάσετε να αναρωτηθείτε πως είναι δυνατόν να μπορεί να αγαπήσει κάποιον χωρίς να αγαπάει στο μέγιστο τον εαυτό του/ της;

Σύμφωνα με τον Jorge Bucay: η αγάπη για τους άλλους γεννιέται και τρέφεται ξεκινώντας από την αγάπη προς τον εαυτό μου, κι έχει να κάνει με τη δυνατότητα να βλέπω τον εαυτό μου μέσα στον άλλον.  Δεν αδειάζω ποτέ όταν αγαπώ . Είναι ψέμα πως αν αγαπάμε τον εαυτό μας  θα χάσουμε τη δυνατότητα να αγαπάμε τους άλλους.

Όταν καταφέρω να απελευθερωθώ από την ενοχή που με έμαθαν να έχω και μάθω να αγαπώ αληθινά τον εαυτό μου τότε και μόνο τότε θα μπορέσω να δώσω απλόχερα και ειλικρινά αγάπη στους άλλους. Χωρίς πρέπει που υιοθέτησα αλλά επειδή μέσα από την καρδιά μου ξεχειλίζει πια η αγάπη, τόσο που είναι αδύνατον να μην την μοιραστώ.

Ως αληθινά εγωϊστής, μπορώ να νιώθω τόσο μεγάλη αγάπη και κατανόηση για τον εαυτό μου που έχω ανάγκη να την προσφέρω και στους άλλους. Η ευχαρίστηση που παίρνω φροντίζοντας τους άλλους είναι τόσο μεγάλη που δεν θέλω να τη στερηθώ. Κι επειδή δεν θέλω να τη στερηθώ, προσφέρω.

Όμως το κάνω για’ μένα, όχι για εκείνους.

Γιατί έτσι θα μπορέσω να συνεχίσω να αγαπώ τον εαυτό μου και να πιστεύω πως είμαι αξιόλογος, πως αξίζω.

Αν το κάνω για τους άλλους, σιγά σιγά θα αρχίσω να πιστεύω πως οι άλλοι αξίζουν περισσότερο από’ μένα και θα πάψω να με αγαπώ.

Κι όταν συμβεί αυτό θα πάψω να αγαπώ με ευχαρίστηση και ειλικρίνεια και τους άλλους.

Τώρα ξέρω ότι μπορώ να επιλέξω.

Ανακαλύπτω την αγάπη και μαζί με αυτή την ευχαρίστηση να μοιράζομαι.

Συναντώ κάποιον που υποφέρει και ανακαλύπτω την ευχαρίστηση να δίνω.

Και δίνω για την ευχαρίστηση που μου δίνει το να δίνω…

Ψυχολογικό tip ημέρας: 5 τρόποι για να αγαπήσετε κάθε ημέρα!

Μοιράσου το:

Σας έχει τύχει να ξυπνήσετε και να σκεφτείτε πως θέλετε να προσπαθήσετε ώστε η σημερινή ημέρα να είναι υπέροχη αλλά τελικά όλα πάνε στραβά;

Και η αλήθεια είναι πως ακόμη κι αν ξεκινάτε με την καλύτερη διάθεση για να έχετε μια όμορφη ημέρα πολλές φορές συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν όμορφα! Νομίζω πως είναι OK να αναγνωρίσετε πως δεν μπορούν όλες οι ημέρες να είναι υπέροχες -ούτε καν καλές – αλλά δε νομίζω πως είναι OK να μην δίνετε σε κάθε ημέρα την ευκαιρία που της αξίζει.

Η ζωή είναι απρόβλεπτη και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς μπορεί να μας επιφυλάσσει κάθε ημέρα. Όμως είναι σημαντικό να ξεκινάτε την κάθε σας ημέρα σαν να είναι η πιο ευτυχισμένη της ζωής σας και ότι κι αν συμβεί κατά τη διάρκειά της να προσπαθείτε να βρείτε ή να δημιουργήσετε όμορφες στιγμές.

Υπάρχουν 5 τρόποι που μπορούν να σας βοηθήσουν να το πετύχετε:

  1. Να είστε ευγνώμονες. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεκινήσετε την ημέρα σας απ’ το να σκεφτείτε για πόσα πράγματα νιώθετε ευγνώμονες που υπάρχουν στη ζωή σας. Αν σας αρέσει το γράψιμο, θα ήταν ακόμα από βοηθητικό να τα γράψετε πριν καν ξεκινήσετε την ημέρα σας.
  2. Να είστε παρόντες. Από τους πιο καλούς τρόπους για να αγαπήσετε κάθε ημέρα είναι να είστε παρόντες σε κάθε στιγμή της. Δώστε προσοχή με όλες σας τις αισθήσεις όσο περισσότερο μπορείτε, σε κάθε λεπτομέρεια και θα δείτε πως κάθε μέρα μπορεί να είναι πολύ όμορφη!
  3. Να είστε ρεαλιστές. Αν οι προσδοκίες σας είναι: «αυτή η μέρα θα είναι χάλια» ή «περίμενα καιρό αυτή τη μέρα! θα περάσω φανταστικά!» τότε είναι πολύ πιθανό να απογοητευτείτε. Αν συνειδητοποιήσετε πως ότι κι αν συμβεί μπορεί να αντιμετωπιστεί τότε είναι πιο πιθανό να μπορέσετε να διαχειριστείτε όποιες δυσκολίες προκύψουν.
  4. Γεμίστε ενέργεια. Ξέρω πως  έχετε ακούσει πόσο μπορεί να σας βοηθήσει η υγιεινή διατροφή, η άσκηση και ο επαρκής ύπνος αλλά ειλικρινά πιστεύω πως αν δεν φροντίσεις το σώμα σου δύσκολα θα έχεις μια όμορφη ημέρα γεμάτη ενέργεια και καλή διάθεση. Όμως ακόμα κι αν αυτό σας δυσκολεύει πολύ, υπάρχει τρόπος. Μπορείτε πριν ξαπλώσετε στο κρεβάτι, το βράδυ, να σκεφτείτε – ή ακόμα καλύτερα- να γράψετε όσα όμορφα πράγματα παρατηρήσατε να συμβαίνουν μέσα στην ημέρα. Ακόμα κι αν η ημέρα σας δεν ξεκίνησε με ενέργεια μπορείτε να την κλείσετε με υπέροχες εικόνες και αναμνήσεις!
  5. Να έχετε στόχο. Χρειάζεται να θέλετε πραγματικά να αγαπήσετε κάθε ημέρα. αν δεν θέλετε, δεν θα μπορέστε. Είναι τόσο απλό. Θέλω να αγαπώ την κάθε ημέρα μου σαν να είναι η τελευταία γιατί ξέρω πως κάποια στιγμή θα είναι.  Το κλειδί είναι να έχετε στόχο ειδάλλως δεν θα καταφέρετε να πετύχετε τίποτα από τα παραπάνω, όμως αν έχετε στόχο θα μπορέσετε να αντιμετωπίσετε όποιες δυσκολίες σας προκύψουν μέσα στην ημέρα.Σίγουρα δεν θα είναι εύκολο να ακολουθήσετε αυτό το δρόμο. Στην πραγματικότητα θα είναι αρκετά πιο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται. Όμως κάθε ημέρα κάνετε πράγματα, προσπαθείτε και προχωράτε τη ζωή σας, γιατί να να μην κάνετε και μια προσπάθεια να την αγαπήσετε;Πηγή: www.positivelypresent.com

 

 

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν…

Μοιράσου το:

Καινούργια ημέρα, καινούργια εβδομάδα και ξεκινάω την ημέρα μου με μια σκέψη που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Σκέφτομαι τους ανθρώπους που θα δω αυτή την εβδομάδα και συνειδητοποιώ πόσες διαφορετικές ιστορίες φέρνουν μέσα στο θεραπευτικό δωμάτιο κι όμως όλες οι ιστορίες και όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα κοινό: έχουν ανάγκη να γίνουν αποδεκτοί γι’ αυτό που είναι.

Και αυτή η ανάγκη φέρνει φόβο, άγχος, ενοχές, θυμό. Γιατί άραγε να είναι τόσο δύσκολο; Γιατί να μην μπορούμε απλά να αποδεχθούμε τη διαφορετικότητα του άλλου; Γιατί θα πρέπει οι άλλοι να είναι όπως θα θέλαμε εμείς να είναι;

Αυτές οι σκέψεις μου φέρνουν στο νου τα λόγια του Χόρχε Μπουκάϊ στο βιβλίο του «Ιστορίες να σκεφτείς».

Αναρωτιέμαι πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν όλοι μπορούσαμε να δούμε τα πράγματα λίγο διαφορετικά!

«Αυτό που είναι, είναι.

Η πραγματικότητα δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.

Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.

Δεν είναι όπως ήταν.

Δεν είναι όπως θα είναι αύριο.

Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.

Εγώ είμαι αυτός που είμαι.

Εγώ δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου ήθελε να είμαι.

Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν

Εγώ είμαι αυτός που είμαι.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.

Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα.

Εσύ δεν είσαι όπως εγώ θέλω.

Εσύ είσαι όπως είσαι».

Αναρωτιέμαι, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν όλοι μπορούσαμε να αγαπήσουμε αυτό που πραγματικά είμαστε…

 

 

 

 

12 βήματα για να μην απογοητευτείτε στις φετινές γιορτές

Μοιράσου το:

«Τα Χριστούγεννα η ουσία δεν είναι στο άνοιγμα των δώρων αλλά στο άνοιγμα της καρδιάς μας». Janice Maeditere

Οι διακοπές μπορεί να είναι η πιο υπέροχη εποχή του χρόνου. Μια εποχή που τη χαρακτηρίζουν οι οικογενειακές στιγμές, οι παραδόσεις και η προσφορά. Και ανεξάρτητα από την ηλικία μας, ξεσηκώνει παιδικές αναμνήσεις και δημιουργεί νέες. Οι διακοπές μπορούν πράγματι να μας κάνουν να εξωτερικεύσουμε τις καλύτερες πλευρές μας.

Όμως μερικές φορές παρά τα όνειρα και την προετοιμασία μας, οι προσδοκίες μας δεν εκπληρώνονται. Τα γεύματα δεν θα είναι τόσο καλά φτιαγμένα, τα παιδιά βαριούνται και γκρινιάζουν, ανάμεσα στους συγγενείς μπορεί να υπάρξουν παρεξηγήσεις, τα δώρα μας δεν ενθουσιάζουν όσο περιμέναμε. Και πολύ σύντομα η απογοήτευση κάνει την εμφάνισή της και σκεφτόμαστε πως οι γιορτές δεν είναι καθόλου όπως τις είχαμε στο μυαλό μας.

Όμως, αν όλα πάνε στραβά, μπορούμε πράγματι να αποφύγουμε να νιώσουμε απογοήτευση στις γιορτές; Φυσικά, μπορούμε! Αρκεί να έχουμε σκεφτεί ορισμένα πράγματα:

  1. Προσδιορίστε τη βασική σας προτεραιότητα.

Υπάρχουν βέβαια πολλά που πρέπει να σκεφτείτε και να οργανώσετε αλλά είναι σημαντικό να σκεφτείτε τι είναι πιο σημαντικό για εσάς αυτές τις γιορτές. Τι θέλετε να αντιπροσωπεύουν; Μπορεί να είναι περισσότερος χρόνος με τα παιδιά ή ξεκούραση. Όμως ότι κι αν αποφασίσετε να θυμάστε να είστε εστιασμένοι σε αυτό.

  1. Κάντε λιγότερα!

Η ψυχική ηρεμία σπάνια βρίσκεται στον συνεχή προγραμματισμό και στη διαρκή ανάληψη υποχρεώσεων. Γι’ αυτό κόψτε ότι δεν είναι απολύτως αναγκαίο.

  1. Συνειδητοποιείστε πως η πραγματοποίηση της τελειότητας είναι ανέφικτη!

Στο ταξίδι σας θα συμβούν απρόοπτα, το σπίτι θα είναι ακατάστατο, τα παιδιά θα θέλουν περισσότερα δώρα, οι συγγενείς θα ψάχνουν αφορμές να γκρινιάξουν. Όμως έτσι είναι η αληθινή ζωή! Και μόνο στην περίπτωση που συμμετέχετε σε φωτογράφιση περιοδικού θα μπορούσατε να πετύχετε την τελειότητα. Ειδάλλως σταματήσετε να την επιδιώκετε.

  1. Μην φορτώνετε τις προσδοκίες σας στους άλλους.

Όλοι έχουμε διαφορετικές προσδοκίες για το πώς πρέπει να είναι οι γιορτές. Συχνά, αυτές οι προσδοκίες βασίζονται σε παιδικές αναμνήσεις. Αλλά όλοι έχουμε διαφορετικές αναμνήσεις από την παιδική ηλικία, οπότε μην περιμένετε πως όλοι θα θέλουν οι γιορτές να είναι όπως εσείς θα θέλατε. Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να προσπαθεί να πραγματοποιήσει τις προσδοκίες ή τα ανεκπλήρωτα όνειρά σας για τις γιορτές.

  1. Βρείτε χρόνο για ξεκούραση.

Πάρτε έναν υπνάκο, κοιμηθείτε νωρίς  ένα βράδυ, ή ξυπνήστε ένα πρωί αργότερα από το κανονικό. Το να τρέχετε για να κάνετε τα πάντα τέλεια δύσκολα θα πετύχετε καλά αποτελέσματα. Αντ ‘ αυτού, θα επιτύχετε μάλλον να κουράζεστε υπερβολικά, να είστε εκνευρισμένοι και να μην χαίρεστε τίποτα.

  1. Συγχωρείστε.

Οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Να είστε ανοιχτοί στο να προσφέρετε συγχώρεση και να αποκαταστήσετε τις σχέσεις σας – είτε η αφορμή για σύγκρουση συνέβη πρόσφατα είτε πριν από πολλά χρόνια. Κάντε εσείς την κίνηση. Γιατί το να διατηρείτε αρνητικά συναισθήματα έναντι κάποιου άλλου είναι μία από τις μεγαλύτερες πηγές απογοήτευσης στη ζωή (και τις αργίες).

  1. Να θυμάστε ότι αναμνήσεις  δημιουργούνται μέσα από λάθη.

Μερικές από τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις Χριστουγέννων επικεντρώνονται σε διάφορες ατυχίες που συνέβησαν: να ακυρωθεί ένα ταξίδι διακοπών, να ανακαλύψω νωρίτερα το δώρο Χριστουγέννων, να μην πετύχει η συνταγή της βασιλόπιτας. Αυτά τα ατυχήματα με κάνουν να χαμογελώ ακόμα και σήμερα … πρέπει επίσης να μάθουμε να χαμογελάμε ακριβώς τη στιγμή που συμβαίνουν τα λάθη

  1. Συνειδητοποιήστε ότι το νόημα των γιορτών βρίσκεται στην προσφορά, όχι στο δώρο.

Δεν θα πάρετε ό, τι θέλετε αυτά τα Χριστούγεννα και δεν θα αρέσουν σε όλους τα δώρα που θα κάνετε. Όμως, ξέρετε κάτι; Δεν έχει σημασία! Δώστε λιγότερη έμφαση στο δώρο και μεγαλύτερη στο γεγονός ότι κάποιος σας σκέφτηκε και είστε ξεχωριστός για εκείνον, τόσο που θέλησε να σας αγοράσει κάτι για να σας το δείξει. Το δώρο δεν είναι το δώρο. Το αληθινό δώρο είναι αυτό που σημαίνει η προσφορά και για τους δύο.

  1. Παραδεχθείτε ότι δεν μπορείτε να αλλάξετε τους άλλους.

Μπορούμε να προσφέρουμε συμβουλές όταν μας ζητούνται. Αλλά δεν μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις για άλλους. Είναι πιθανό οι άλλοι να κάνουν επιλογές που θα ευχόμαστε να μην είχαν κάνει. Σε εκείνες τις στιγμές, θυμηθείτε ότι δεν είστε εδώ για να ζήσετε τη ζωή τους, αλλά για να ζήσετε τη δική σας.

  1. Να ξέρετε πότε πρέπει να σταματήσετε.

Από το υπερβολικό φαγητό έως την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Κάτι πάρα πολύ καλό μπορεί γρήγορα να μετατραπεί σε κακό με μόνιμες συνέπειες.

  1. Μείνετε όσο περισσότερο μπορείτε στον προϋπολογισμό σας.

Αποφύγετε την απογοήτευση των διακοπών γιορτάζοντάς την μέσα στο πλαίσιο των δυνατοτήτων σας.

  1. Αγκαλιάστε όσα αντιπροσωπεύουν οι μέρες των γιορτών.

Αντί να χάσετε τον εαυτό σας στη φασαρία και στον καταναλωτισμό, μείνετε εστιασμένοι στις στιγμές που ζείτε με τους αγαπημένους σας και αναδείξτε όλη την καλοσύνη και την αγάπη που έχετε μέσα σας.

Και από την καρδιά μου εύχομαι αυτές οι γιορτές να είναι για εσάς γεμάτες αληθινές και χαρούμενες στιγμές!

 

Πηγή: https://www.becomingminimalist.com/avoid-christmas-disappointment/

Είμαι εγώ!

Μοιράσου το:

«Είμαι εγώ.
Σ’ όλο τον κόσμο δεν υπάρχει κανένας άλλος ακριβώς σαν κι εμένα. Υπάρχουν άνθρωποι, που μου μοιάζουν σε μερικά σημεία, αλλά κανένας δεν είναι ολότελα όμοιος με εμένα. Επομένως ό,τι προέρχεται από εμένα είναι απόλυτα δικό μου γιατί εγώ μόνος μου το διάλεξα.
Μου ανήκει ό,τι έχω: το σώμα μου και όλα όσα κάνει, το μυαλό μου με τις ιδέες του και τις σκέψεις του, τα μάτια μου και οι εικόνες όσων βλέπουν, τα συναισθήματά μου, όποια κι αν είναι αυτά: θυμός, χαρά, αποκάρδιωση, αγάπη, απογοήτευση, ενθουσιασμός, το στόμα μου και τα λόγια που ξεστομίζω: ευγενικά, γλυκά ή σκληρά, σωστά ή λαθεμένα. Η φωνή μου δυνατή ή σιγανή και όλες μου οι πράξεις, άσχετα αν κατευθύνονται προς εμένα ή προς τους άλλους.
Δικές μου είναι όλες μου οι φαντασιώσεις, τα όνειρά μου, οι ελπίδες μου, οι φόβοι μου.
Δικοί μου οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες μου και όλες μου οι αποτυχίες και τα λάθη μου.
Γιατί σε μένα ανήκει όλος ο εαυτός μου, μπορώ να γνωριστώ βαθιά, στενά μαζί του. Έτσι μπορώ να τον αγαπάω και να ‘μαι φίλος μαζί του, με όλες τις πλευρές. Μπορώ λοιπόν να βάλω όλον τον εαυτό μου να δουλέψει για το συμφέρον μου. Μερικές πλευρές του εαυτού μου με βάζουν σε απορία, το ξέρω και άλλες μου είναι τελείως άγνωστες. Όσο όμως διατηρώ φιλικές σχέσεις μαζί του και τον αγαπάω, μπορώ με θάρρος και ελπίδα να αναζητώ λύσεις για τα αινίγματα και τρόπους για να ανακαλύψω πιο πολλά πράγματα για μένα.
Όπως κι αν μοιάζω κι αν φαίνομαι, ό,τι λέω και κάνω, ό,τι σκέφτομαι κι αισθάνομαι σε οποιαδήποτε στιγμή, όλα αυτά είμαι εγώ. Κι αυτό είναι κάτι αυθεντικό και δείχνει πού βρισκόμουν εκείνη τη στιγμή.
Όταν αργότερα εξετάσω πώς έμοιαζα και πώς φαινόμουν, τι έκανα και τι είπα, τι σκέφτηκα και πώς αισθάνθηκα, κάποια σημεία μπορεί να είναι ακατάλληλα. Μπορώ να τα πετάξω τα ακατάλληλα και να κρατήσω όσα αποδείχθηκαν κατάλληλα και να εφεύρω κάτι καινούριο για να αντικαταστήσω ό,τι πέταξα.
Βλέπω, ακούω, αισθάνομαι, σκέπτομαι, λέγω και πράττω. Έχω τα εργαλεία που χρειάζομαι για να επιζήσω, να ‘μαι κοντά με τους άλλους, να ‘μαι παραγωγικός, να καταλαβαίνω και να βάζω σε τάξη μες το νου μου το πλήθος των ανθρώπων και των πραγμάτων έξω από εμένα.
Είμαι κύριος του εαυτού μου και, επομένως, μπορώ να τον οργανώσω.
Είμαι εγώ και είμαι πολύ εντάξει».

Satir, V. (1989). Πλάθοντας ανθρώπους. Κέδρος, Αθήνα

Τι να λέτε στα παιδιά αντί για «πρόσεχε»

Μοιράσου το:

Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να κάνω πράγματα που έκανε η μαμά μου ή η γιαγιά μου – πράγματα που νόμιζα ότι δε θα έκανα ποτέ!

Για παράδειγμα όταν κατέβαινα τις σκάλες και τύχαινε να με παρακολουθεί η μαμά μου (αλλά κυρίως η γιαγιά μου) μου έλεγε πάντα «Πρόσεχε».

Έλεγα από μέσα μου «μα καλά τι λέει; Είναι δυνατόν να μου λέει να προσέχω στις σκάλες; Δεν έχω σκοπό να πέσω! Γιατί μου το λέει αυτό κάθε φορά;»

Και να που ως μαμά, βρέθηκα να το κάνω κι εγώ. Γιατί καθώς βλέπεις το παιδί σου να κατεβαίνει, ειδικά αν είναι φορτωμένο με τσάντες και τρέχει, σε πιάνει ανατριχίλα. Θες να μην το πεις, αλλά δεν μπορείς. Σου βγαίνει. ΠΡΟΣΕΧΕ!

Για να είμαι όμως ειλικρινής, δεν το έχω πει μόνο στις σκάλες. Αν είστε σαν κι εμένα, ίσως να το λέτε κι εσείς πιο συχνά απ΄όσο θα έπρεπε.

Είδα πρόσφατα μία σπουδαία ομιλία από την Caroline Paul με τίτλο: To raise brave girls, encourage adventure. Μιλάει κυρίως για τα κορίτσια γιατί εστιάζεται στον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο εμείς οι γονείς έχουμε την τάση να μεγαλώνουμε τα κορίτσια από τα αγόρια, αλλά όλα όσα λέει ισχύουν και για τα δύο φύλα.

Λέει πώς όχι απλά πρέπει να προσέχουμε τι λέμε στα παιδιά, καθώς τα πολλά «πρόσεχε» τους περνάνε το μήνυμα ότι υπάρχει κίνδυνος και πρέπει να φοβούνται, αλλά πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω και μιλάει για τα θετικά του «επικίνδυνου» παιχνιδιού, καθώς αυτό διδάσκει αξιολόγηση κινδύνου, καθυστερημένη ικανοποίηση, επιμονή και αυτοπεποίθηση.

Ωραία λοιπόν. Ξέρουμε τι να ΜΗΝ κάνουμε. Να μην λέμε στα παιδιά ένα ξερό «Πρόσεχε». Και τότε τι να κάνουμε; Να μην λέμε τίποτα;

Στο post της When You Want to Say, «Be Careful!» η Petra Eperjesi από το Child & Nature Alliance of Canada, που είναι ένας οργανισμός που προάγει το παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους προτείνει κάποιες εναλλακτικές όπως:

  • Να είσαι συγκεντρωμένος/η σε αυτό που κάνεις.
  • Με την ησυχία σου.
  • Είμαι εδώ αν με χρειαστείς.
  • Να κινείσαι αργά και προσεκτικά όταν…
  • Είναι γερό και σταθερό αυτό το κλαδί;
  • Τι σκέφτεσαι να κάνεις με αυτό το μεγάλο ραβδί;
  • Σου άρεσε αυτό που σου έκανε; Αν τυχόν δεν σου άρεσε να του το πεις.
  • Ρώτα τον αν περνάει καλά.
  • Να μετακινηθούμε καλύτερα κάπου που να έχει περισσότερο χώρο;
  • Πριν να πετάξεις αυτή την πέτρα, τι χρειάζεται να προσέξεις;
  • Ποια θα είναι η επόμενή σου κίνηση;
  • Αισθάνεσαι ασφαλής εκεί;

 

Teacher Tom, ο πιο διάσημος ίσως δάσκαλος προσχολικής αγωγής παγκοσμίως, τον οποίο έχω γνωρίσει και από κοντά, λέει ότι κάθε φορά που λέμε «πρόσεχε» εκφράζουμε ξεκάθαρα την έλλειψη της εμπιστοσύνης μας στην κρίση των παιδιών και τους σπέρνουμε το ζιζάνιο της αμφιβολίας για τον εαυτό τους.

Στο post του με τίτλο Eleven Things To Say Instead Of «Be Careful»  προτείνει εναλλακτικούς τρόπους να επιστήσουμε την προσοχή τους, όπως:

  • Όταν οι άνθρωποι αιωρούνται με δύναμη δεν μπορούν να σταματήσουν και μπορεί να σε χτυπήσουν.
  • Πάντοτε τσεκάρω ότι τα αντικείμενα είναι σταθερά πριν να περπατήσω πάνω τους.
  • Μερικές φορές οι σκάλες αναποδογυρίζουν.

 

Ναι βέβαια. Είναι πολύ πιο εύκολο να πούμε πρόσεχε, γιατί ποιος στο καλό μπορεί να θυμηθεί «μερικές φορές οι σκάλες αναποδογυρίζουν» όταν βλέπει το παιδί του σκαρφαλώνει μόνο του στη σκάλα; Κι όμως… Την πρώτη φορά θα μας ξεφύγει το πρόσεχε. Τη δεύτερη φορά θα μας ξαναξεφύγει. Την τρίτη φορά θα επιλέξουμε πιο προσεκτικά τα λόγια μας!

Πηγή: https://www.aspaonline.gr/na-lete-paidia-anti-prosehe/

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …