Κατηγορία: Therapy

Χρειάζεται να μιλήσουμε για το τραύμα μετά τον τοκετό

Μοιράσου το:

Για κάποιες γυναίκες ο τοκετός δεν θυμίζει σε τίποτα μια ευχάριστη εμπειρία σαν αυτές που συχνά βλέπουμε όπου τόσο η μητέρα όσο και όσοι είναι γύρω της βιώνουν την απόλυτη ευτυχία. Για κάποιες γυναίκες ο τοκετός δεν είναι καν άγχος και φόβος για την καινούργια ζωή που έφεραν. Δεν είναι επιλόχειος κατάθλιψη με την οποία έχουμε λίγο έως πολύ εξοικειωθεί και γνωρίζουμε πως μπορεί να συμβεί σε μια νέα μητέρα. Για κάποιες γυναίκες ο τοκετός μπορεί να προξενήσει στη μητέρα διαταραχή μετατραυματικού στρες (P.T.S.D. – Post Traumatic Stress Disorder).

Πολλοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των ιατρών, συγχέουν τη διαταραχή μετατραυματικού στρες με την επιλόχειο κατάθλιψη παρόλο που αυτές οι δύο διαταραχές είναι εντελώς διαφορετικές: Οι μητέρες με επιλόχειο κατάθλιψη δεν υποφέρουν από επαναλαμβανόμενες και παρεισφρυτικές αναμνήσεις που τους προκαλούν δυσφορία, δεν υποφέρουν από αποσυνδετικές αντιδράσεις (flashbacks) όπου νιώθουν σαν να ξαναζούν τον τραυματικό τοκετό, δεν έχουν επανειλημμένα εφιάλτες που σχετίζονται με τον τοκετό ούτε έχουν σωματικές ενοχλήσεις ή αντιδράσεις όταν κάτι θα τους τον θυμίσει. Αντιθέτως, περισσότερο βιώνουν θλίψη, δυσκολία στη συγκέντρωση και στο να αντλήσουν χαρά από καταστάσεις που πριν τον τοκετό τις έκαναν χαρούμενες και δυσκολεύονται να δημιουργήσουν συναισθηματικό δεσμό με το μωρό τους. Επίσης, η διαταραχή μετατραυματικού στρες θα εμφανιστεί στις μητέρες που βίωσαν ως τραυματικό τον τοκετό τους ή ότι ακολούθησε τον τοκετό. Ενώ στην επιλόχειο κατάθλιψη αυτό δεν είναι απαραίτητο.

Η Ε. μια νέα μητέρα, που ήρθε στο γραφείο μου, κάθε φορά που βλέπει στο facebook φωτογραφίες με χαρούμενες μητέρες που κρατούν στην αγκαλιά τους το νεογέννητο μωρό τους μετά από έναν τοκετό γαλήνιο και υποστηρικτικό, καταρρέει.

Όχι, δεν ζηλεύει που εκείνες έχουν μωρό γιατί έχει κι εκείνη το δικό της υγιέστατο αγοράκι. Αυτό, όμως, που δεν έχει και είναι ο λόγος πίσω από την κατάρρευσή της είναι πως η Ε. δεν έχει τη δική της αντίστοιχη φωτογραφία από τις πρώτες στιγμές με το μωρό της μέσα στην ίδια οικογενειακή ευτυχία. Αυτό που έχει, είναι αναμνήσεις που την κυνηγούν ακόμα.

Πριν λίγα χρόνια, η Ε. είχε έναν τραυματικό τοκετό όπου το πρώτο της παιδάκι γεννήθηκε πρόωρα και χρειάστηκε να μεταφερθεί στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (Μ.Ε.Ν.Ν.).

Τα συμπτώματα που παρουσίαζε όταν με επισκέφτηκε φαίνονταν να ταιριάζουν με τη διαταραχή μετατραυματικού στρες. Οι γυναίκες που υποφέρουν από στρες μετά από τραυματικό τοκετό βρίσκονται σε κατάσταση υπερ -επαγρύπνησης, έχουν αναμνήσεις που τους προκαλούν δυσφορία, flashbacks όπου νιώθουν σαν να επαναβιώνουν το τραύμα, δυσκολία στον ύπνο, νευρικότητα, ευερεθιστότητα, υπερδραστηριότητα και κάνουν ότι μπορούν προκειμένου να αποφύγουν μέρη ή καταστάσεις που θα τους θυμίσουν την τραυματική εμπειρία.

Τραυματικό βίωμα μπορεί να συμβεί πριν ή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ως αντίδραση στις προσπάθειες γονιμοποίησης ή σε δυσάρεστες συνθήκες κύησης, είτε στο μαιευτήριο κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και του τοκετού.

Κι αν σε κάποιους / ες φαίνεται υπερβολική αντίδραση το μετατραυματικό στρες μετά τον τοκετό, είναι σημαντικό να γνωρίζετε πως μια εμπειρία που σε ορισμένους φαίνεται απλή σε άλλους μπορεί να είναι δυσάρεστη έως τραυματική.

Είναι περίπλοκος και πολυπαραγοντικός ο μηχανισμός που εξηγεί τα αίτια εμφάνισης  μετατραυματικού στρες. Μια τραυματική εμπειρία στο παρελθόν, μη υποστηρικτικό περιβάλλον, γονιδιακή προδιάθεση στο στρες είναι ορισμένοι από αυτούς.

Επίσης, από την εμπειρία μου με μητέρες έχω δει πως σημαντικό παράγοντα αποτελούν οι προσδοκίες που έχει η κάθε γυναίκα σχετικά με τις συνθήκες που θα υπάρχουν στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό. Κυρίως γυναίκες που θέλουν να έχουν τον έλεγχο και τις διακρίνει μια ακαμψία σχετικά με το πώς πρέπει να είναι τα πράγματα αλλά και πως πρέπει οι ίδιες να είναι, όταν κάτι δεν πάει όπως το περίμεναν ή όπως το ήθελαν, μπορεί να αισθανθούν ιδιαίτερα ευάλωτες, αδύναμες και να υποφέρουν από συναισθήματα ενοχής όπως: «εγώ φταίω για ότι έγινε, δεν είμαι καλή μητέρα» ή «εγώ φταίω που μου έκαναν καισαρική τομή, έπρεπε να είχα φερθεί διαφορετικά» ή «εγώ φταίω που το μωρό γεννήθηκε πρόωρα, δεν πρόσεχα όσο θα έπρεπε». Ή / και συναισθήματα φόβου: «κι αν στην επόμενη εγκυμοσύνη ξανασυμβεί το ίδιο;» ή «κι αν το μωρό είναι ευάλωτο και μου αρρωστήσει;» ή άγχους / ανησυχίας: «πρέπει να είμαι πολύ προσεκτική από δω και πέρα» ή «πρέπει να είμαι δυνατή για να τα καταφέρνω όλα» ή « πρέπει να είμαι σε εγρήγορση μήπως συμβεί πάλι κάτι και δεν το προλάβω».

Αυτό συνέβη και στην Ε. Ήθελε πολύ να γεννήσει σε ένα περιβάλλον που θα της προσέφερε ηρεμία, υποστήριξη και σεβασμό. Όταν όμως οι συνθήκες την υποχρέωσαν να κάνει έναν εσπευσμένο τοκετό σε ένα περιβάλλον που μόνο ήρεμο δεν ήταν και να βιώσει ταυτόχρονα την απομάκρυνσή της από το μωρό της πριν καν προλάβει να το αισθανθεί στην αγκαλιά της, ο κόσμος της κατέρρευσε. Ότι πίστευε δεν ίσχυε πια. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε ότι είναι τρωτή, ευάλωτη και ανήμπορη να προστατεύσει το μωρό της και τον εαυτό της.

«Η γέννηση του παιδιού μου έμοιαζε με ταινία τρόμου ενώ θα έπρεπε να είναι μια εμπειρία γεμάτη χαρά και ενθουσιασμό».

Όταν συνέβη αυτό θυμήθηκε συζητήσεις με άλλες εγκύους που προγραμμάτιζαν τον τοκετό τους, άλλες στο σπίτι, άλλες σε πισίνα. Θυμήθηκε videos από υπέροχους τοκετούς και γονείς να κλαίνε από χαρά κρατώντας στην αγκαλιά τους το μωρό τους.

«Τώρα δεν με νοιάζει τίποτα από όλα αυτά. Ήθελα απλώς να κρατήσω στα χέρια μου το μωρό μου και να το θηλάσω, να νιώσω τη ζεστασιά του, να γνωρίσω το πλασματάκι που είχα τόσους μήνες στην κοιλιά μου. Αντί γι’ αυτό έμεινα μόνη σε ένα δωμάτιο. Μόνη να ακούω τις μητέρες από τα διπλανά δωμάτια να φροντίζουν τα δικά τους μωρά».

Όταν κάποιος ζει μια τραυματική κατάσταση δημιουργείται στον εγκέφαλό του μια δομή της κατάστασης που αποτελείται από αισθητηριακά ερεθίσματα (τι είδαν άκουσαν, μύρισαν, ένιωσαν κ.λ.π.). Αργότερα ένα παρόμοιο ερέθισμα μπορεί να πυροδοτήσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις που αναπτύχθηκαν στην τραυματική εμπειρία και το άτομο αισθάνεται σαν να επαναβιώνει την ίδια κατάσταση ξανά και ξανά.

Έτσι, για να μην υποφέρει, αποφεύγει οτιδήποτε μπορεί να του θυμίσει το τραυματικό γεγονός κάτι που όμως επιδεινώνει την κατάσταση και τη διαιωνίζει.

Αφού ολοκληρώθηκε η δύσκολη ψυχικά και σωματικά περίοδος παραμονής του μωρού στη Μ.Ε.Ν.Ν. όλα έμοιαζαν να επανέρχονται ξανά σε φυσιολογικούς ρυθμούς.

Τρείς μήνες αργότερα πήγε να κάνει αιματολογικές εξετάσεις. Όταν είδε το αίμα ξέσπασε σε λυγμούς. Ένιωσε σαν να ζει όλη την εμπειρία από την αρχή. Τότε συνειδητοποίησε πως κάτι δεν πηγαίνε καλά. Άρχισε να έχει αϋπνίες και όταν κατάφερνε να κοιμηθεί έβλεπε εφιάλτες. Είχε πολύ έντονο άγχος και σωματικές ενοχλήσεις. Κάποιες φορές ξεσπούσε σε κλάματα χωρίς προφανή λόγο. Αναμνήσεις από την τραυματική της εμπειρία έρχονταν συνεχώς στο μυαλό της και της προκαλούσαν τεράστια δυσφορία.

«Ποτέ δεν θα ξεχάσω την εικόνα του μωρού μου, μόνο, με σωληνάκια παντού κι εγώ να μην ξέρω αν θα τα καταφέρει. Να το βλέπω και να μην μπορώ να κάνω τίποτα για να το βοηθήσω».

Δυστυχώς, η διαταραχή μετατραυματικού στρες μετά τον τοκετό δεν έχει διερευνηθεί αρκετά και αυτό οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στο φόβο των γυναικών να μιλήσουν για τα συμπτώματά τους με αποτέλεσμα να μένει αυτή η κατάσταση μη διαγνωσμένη για μήνες, χρόνια ή στις περισσότερες περιπτώσεις να μην υπάρξει ποτέ διάγνωση και φυσικά ούτε θεραπεία.

Φαίνεται να δίνεται πιο εύκολα διάγνωση για επιλόχειο κατάθλιψη κάτι που οδηγεί σε λανθασμένη αντιμετώπιση.

Οι μέλλουσες μητέρες μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια τέτοια εμπειρία γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις επιπλοκές που ενδεχομένως προκύψουν στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό τους. Όσο περισσότερο ενημερώνονται τόσο πιο εύκολα θα μπορέσουν να διαχειριστούν οποιαδήποτε κατάσταση προκύψει.

Η διαταραχή μετατραυματικού στρες μετά τον τοκετό αντιμετωπίζεται ψυχοθεραπευτικά με πολύ καλά αποτελέσματα.

Όμως, αυτό που προσωπικά πιστεύω και εφαρμόζω είναι πως κάθε γυναίκα έχει τη δική της μοναδική ιστορία γι’ αυτό χρειάζεται και το ψυχοθεραπευτικό μονοπάτι που θα ακολουθήσει να είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες και τα βιώματά της και πάντα με σεβασμό, ευαισθησία, υπομονή και υποστήριξη.

 

 

(Όλα τα στοιχεία που αναφέρονται στην Ε.  είναι διαφοροποιημένα για την διαφύλαξη του απορρήτου).

Το μετατραυματικό στρες και μία σύγχρονη αντιμετώπιση

Μοιράσου το:

Η διαταραχή μετατραυματικού στρες προκύπτει ως αντίδραση σε κάποιο εξαιρετικά στρεσογόνο ή τραυματικό γεγονός. Ως τραυματικό γεγονός ορίζεται μία κατάσταση κατά την οποία το άτομο ένιωσε να απειλείται η ζωή ή η σωματική του ακεραιότητα. Τραυματική εμπειρία μπορεί να αποτελέσει και η θέαση κάποιου βίαιου επεισοδίου ή σκηνής που περιλαμβάνει θάνατο ή τραυματισμό άλλων προσώπων.

Στη δεύτερη περίπτωση μπορεί, επίσης, να εκδηλωθεί η διαταραχή αν το άτομο είναι μάρτυρας σε ένα βίαιο γεγονός και έχει εκτεθεί υπερβολικά σε απεχθείς λεπτομέρειες της κατάστασης ή το είδε να συμβαίνει σε κάποιο στενό συγγενή ή φίλο.

Ενδεικτικά παραδείγματα τραυματικών γεγονότων είναι το να βρεθεί το κάποιος σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, να πέσει θύμα βιασμού ή κάποιου άλλου εγκλήματος, να κακοποιηθεί σωματικά ή σεξουαλικά, να είναι επιζών μιας πολύνεκρης φυσικής καταστροφής (π.χ. σεισμός, πλημμύρα) ή τρομοκρατικής επίθεσης, ή να δει κάποιον να σκοτώνεται ή να πεθαίνει μπροστά του.

Συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες

Η διαταραχή μετατραυματικού στρες περιλαμβάνει ένα εύρος συμπτωμάτων που κατατάσσονται σε τρεις κύριες κατηγορίες:

Επαναβιώση του τραυματικού γεγονότος: Πρόκειται για επανειλημμένες και συχνές μνήμες, εφιάλτες και flashbacks που κάνουν το άτομο να νιώθει ότι ξαναζεί το γεγονός. Οι μνήμες, συνήθως, επανέρχονται όταν το άτομο δει ή ακούσει κάποιο ερέθισμα που του θυμίζει το τραύμα.

Αποφυγή: Επειδή η μνήμη του τραυματικού γεγονότος είναι αρκετά επίπονη, το άτομο που υποφέρει από τη διαταραχή προσπαθεί να μην σκέφτεται το τραύμα. Για το λόγο αυτό προσπαθεί να αποφεύγει ανθρώπους, καταστάσεις ή αντικείμενα που φέρνουν σχετικές αναμνήσεις. Συχνά, το άτομο αισθάνεται αποστασιοποιημένο συναισθηματικά από τους άλλους και, δεν είναι σπάνιο, να αναζητήσει ανακούφιση από τον πόνο μέσω της χρήσης αλκοόλ ή ναρκωτικών ουσιών.

Σημάδια σωματοποιημένου στρες: η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει διαταραχές του ύπνου, συναισθήματα θυμού και ευερεθιστότητας, δυσκολία στη συγκέντρωση, ένταση και συνεχή επαγρύπνηση.

Πώς και πότε δημιουργείται η διαταραχή;

Όταν κάποιος ζει ένα τραυματικό γεγονός, οι αναμνήσεις του από το τι συνέβη είναι συνδεδεμένες στο μυαλό του με τις αισθήσεις
που βίωσε τη στιγμή του τραύματος, δηλαδή με αυτά που είδε, άκουσε, μύρισε ή ένιωσε τότε. Συνεπώς, μετά το τραυματικό γεγονός, ερεθίσματα που θυμίζουν το τραύμα (εικόνες, ήχοι, μυρωδιές, ή/και άλλες αισθήσεις) εκλύουν αυτόματα σχετικές μνήμες που προκαλούν στο άτομο έντονα δυσφορικά συναισθήματα.

Ένας δεύτερος λόγος δημιουργίας της διαταραχής μετατραυματικού στρες έγκειται στο ότι το άτομο έχει ανάγκη να νοηματοδοτήσει και να καταλάβει τι του έχει συμβεί. Τα τραυματικά γεγονότα συχνά κάνουν τους ανθρώπους να αμφισβητήσουν αυτά που μέχρι πριν πίστευαν – για παράδειγμα το ότι ο κόσμος είναι ασφαλής και δεν θα τους συμβεί κάτι κακό. Οπότε, για να καταλάβει κάποιος το τραύμα και να το διαπραγματευτεί αναφορικά με τα κλονισμένα του πιστεύω, πρέπει αρχικά να το σκεφτεί. Ωστόσο, η σκέψη του τραύματος φέρνει άσχημες μνήμες και συναισθήματα, οπότε το άτομο τελικά επιλέγει να μην το σκέφτεται. Ως αποτέλεσμα, αντί να μπορέσει να το επεξεργαστεί στο μυαλό του και να το προσδιορίσει σαν εμπειρία, καταλήγει να εγκλωβίζεται στο φαύλο κύκλο του να θυμηθεί και να ξεχάσει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να έχουν συμπτώματα μετατραυματικού στρες αμέσως μετά το τραύμα.

Σχεδόν οι μισοί από αυτούς, συνήθως, τα ξεπερνούν χωρίς βοήθεια μέσα στους ακόλουθους τρεις μήνες. Για άλλους ανθρώπους, ωστόσο, τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν για χρόνια. Είναι, επίσης, πιθανόν ένας άνθρωπος που έχει βιώσει τραύμα, να εμφανίσει τη συμπτωματολογία της διαταραχής αρκετά χρόνια μετά από το τραυματικό γεγονός.

Πώς αντιμετωπίζεται η διαταραχή μετατραυματικού στρες;

Η γνωσιακή-συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία είναι κατάλληλα σχεδιασμένη για να βοηθήσει στη μείωση των δυσφορικών αναμνήσεων και συναισθημάτων που σχετίζονται με το τραύμα, και να προσφέρει στο άτομο τη δυνατότητα να νοηματοδοτήσει και να αφομοιώσει την τραυματική εμπειρία με τρόπο που θα του επιτρέψει να προχωρήσει στη ζωή του.

Σύμφωνα με πολλές μελέτες, η γνωσιακή-συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία βοηθάει τους ασθενείς με διαταραχή μετατραυματικού στρες να αισθανθούν σημαντικά καλύτερα. Επίσης, τα ερευνητικά ευρήματα υποδεικνύουν ότι άτομα με τη διαταραχή μετατραυματικού στρες που έλαβαν αυτού του είδους τη θεραπεία δεν εμφάνιζαν πλέον την εν λόγω συμπτωματολογία μετά το τέλος της θεραπευτικής παρέμβασης.

Πηγή: http://enallaktikiagenda.gr/2017/12/metatrafmatiko-stress-syghroni-antimetopisi/

Όταν η ανορεξία μου χτύπησε την πόρτα

Μοιράσου το:

Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Θύμωσα με μένα, είμαι πολύ χοντρή δεν αντέχω άλλο. Τα ρούχα μου είναι χάλια πάνω μου. Το πρόσωπο μου δείχνει κιτρινωπό, θαμπό και τα μαλλιά μου λεπτά, άτονα. Καλά λέει η μάνα μου τόσα χρόνια πως ποτέ δεν θα τη φτάσω. Εκείνη ήταν πολύ όμορφη στα νιάτα της είχε όποιον και ό,τι ήθελε.

Ο πατέρας μου την αγάπησε παράφορα και της έδωσε όσα μπορούσε. Εκείνη πάντα του φερόταν λες και ήταν δούλος της. Όταν χώρισαν όλη της η οργή για την απόρριψη που δέχτηκε, ξέσπασε πάνω μου. Τα σχόλιά της για ό,τι έκανα ήταν τόσο επικριτικά, που ένιωθα να με πνίγουν. Λίγο μετά την εφηβεία, άρχισα να βγαίνω με αγόρια, αλλά αυτό δεν κράτησε για πολύ. Την πρώτη φορά που το είπα στην μάνα μου εκείνη ξέσπασε στα γέλια. Της φάνηκε αστείο που κάποιος με κοίταξε. Εμένα πάλι μου φάνηκε βίαιο που εκείνη ήταν τόσο επικριτική μαζί μου. Μου έλεγε δεν θα χωράω να μπω μέσα στην καφετέρια, οπότε καλό είναι να μην φάω το βράδυ. Ήταν η συμβουλή της όταν θυμόταν πως είχε το ρόλο του προστάτη. Δεν έφαγα, μόνο έκλαιγα.

Κοιταζόμουν για πολύ ώρα στον καθρέφτη, εκείνο το βράδυ. Μισούσα αυτό που έβλεπα. Με σιχαινόμουν. Σταδιακά άρχισα να τρώω λιγότερο. Στην αρχή έχασα επιθυμητό βάρος, υπήρξε και θαυμασμός από τους γύρω μου. Εγώ απορούσα με το τι θαυμάζουν αλλά δεν έδινα παραπάνω σημασία. Τις επόμενες μέρες το φαγητό μου μειώθηκε σε ακραία μορφή. Είχα αδυναμία να σηκωθώ το πρωί για το σχολείο. Πλέον δεν πήγαινα ούτε για έναν περίπατο με τις φίλες μου. Εκτός από αδυναμία, δεν άντεχα να κάνω σύγκριση μέσα μου με εκείνες. Μου έλεγαν έχω αδυνατίσει υπερβολικά, η μαμά μου έλεγε με ζηλεύουν.

Τα μαλλιά μου άρχισαν να πέφτουν και το δέρμα μου είχε γίνει τραχύ και αφυδατωμένο. Άρχισα να λιποθυμώ κατά τη διάρκεια της μέρας στο σχολείο και στο σπίτι. Λίγο πριν τελειώσω το λύκειο σταμάτησα να πηγαίνω. Δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Εκείνη την μέρα οι γονείς μου τσακώθηκαν άσχημα, όταν ο πατέρας μου με είδε μετά από 3 μήνες και τρόμαξε. Με πήγε στο νοσοκομείο. Ανορεξία είπαν πως είναι, 1,69 με βάρος 41 κιλά.

Έμεινα πολύ καιρό μέσα στο νοσοκομείο. Ένιωθα μόνη, ένοχη ενώ δεν ήξερα τον λόγο. Ο φόβος είχε επισκιάσει τον εαυτό μου. Η ψυχολόγος ήρθε σαν καλή νεράιδα στη ζωή μου και μου έμαθε πως αξίζω. Χρειάστηκε να πληρώσουν οι γονείς μου για να μου πει κάποιος ότι αξίζω. Μου φαίνεται και λίγο αστείο αλλά δεν είναι. Μετά από πολλές συνεδρίες, είδα τον εαυτό μου πρώτη φορά στη ζωή μου. Δεν έβλεπα εμένα τόσα χρόνια. Έβλεπα εκείνη. Τη μάνα μου, η οποία υποτίθεται με γέννησε για να με προστατεύει, να με αγαπά και όχι να θέλει τον αργό μου θάνατο. Τη μισούσα και τιμωρούσα εμένα. Εκείνη, ενώ εγώ αρρώσταινα όλο και πιο πολύ, συνέχιζε να είναι η ωραία του σπιτιού, σαν το παραμύθι με τη Χιονάτη, που μου διάβαζε ο πατέρας μου.

Την ημέρα που έβγαλα τα σωληνάκια από πάνω μου κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, πρώτη φορά και είπα δυνατά Σ΄ΑΓΑΑΠΩΩΩ και εννοούσα εμένα.

Εθισμός, παχυσαρκία, νευρική ανορεξία, όλα αυτά είναι κοινωνικά προβλήματα όχι ψυχιατρικά. Συμπυκνώνουν και δηλώνουν ένα ανταγωνισμό του ατόμου με κάποιον στο περιβάλλον του, σχετικά με τον έλεγχο πάνω στο σώμα του (Thomas Szasz).

Πηγή: http://fwords.gr/otan-h-anoreksia-mou-xtyphse-thn-porta/ 

Σχέση Μητέρας – Κόρης: Φροντίζοντας μια Ανικανοποίητη Μητέρα

Μοιράσου το:
Ο τίτλος μοιάζει παράδοξος, καθώς αυτό που έχουμε όλοι στο μυαλό μας είναι η μητέρα να φροντίζει ένα παιδί κι όχι το παιδί μια μητέρα.

Πολλές γυναίκες και νέες κοπέλες φτάνουν στο γραφείο μου με μια αγωνία εκπλήρωσης προσδοκιών. Μια απροσδιόριστη αίσθηση. Μια αίσθηση μόνιμης υποχρέωσης να προσφέρουν.

Το σπίτι τους ήταν πάντα τακτοποιημένο και καθαρό, ρούχα πλυμένα και σιδερωμένα, φαγητό στο τραπέζι. «Έχω κάνει τόσα για σένα. Δεν σας έλειψε τίποτα».

Αυτή η φροντίδα εμπερικλείει ενοχοποίηση και στέρηση. Υπάρχει καθήκον, αλλά δεν υπάρχει χαρά. Δεν υπάρχει μοίρασμα. Υπάρχει σπίτι, αλλά όχι σπιτικό. Υπάρχει τάξη και καθαριότητα, αλλά όχι σχέση.
«Θέλω την αγκαλιά σου, όχι σιδερωμένα ρούχα…»
«Θέλω να παίξεις μαζί μου, όχι να μου μαγειρέψεις…»
«Θέλω ένα βλέμμα τρυφερότητας, δεν με νοιάζει τι θα φάω…»

«Είναι δυνατόν να νοιώθω τόσο δυσάρεστα συναισθήματα για εκείνη; Για εκείνη που κάνει τόσα για μένα;»
«Την απογοητεύω. Δεν είμαι αυτό που θα ήθελε εκείνη από εμένα. Δεν είμαι αρκετή να την ικανοποιήσω…»

Έχουν νοιώσει απόρριψη. Έχουν ένα τεράστιο κενό. Άλλες φορές καλύπτεται με φαγητό, άλλες φορές βιώνοντας πόνο και έχοντας αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές… Άλλες φορές με ψυχαναγκασμούς. Κάποιες φορές το κενό μετατρέπεται σε παραίτηση από τον έρωτα και τη ζωή, σε μια ατέρμονη προσπάθεια να προσθέσουν και να χωρέσουν δραστηριότητες στο πρόγραμμα τους, χωρίς όμως να καταφέρουν να το κάνουν βίωμα. Παραμένει μια δραστηριότητα, χωρίς να γίνεται κομμάτι του εαυτού τους.

Δεν έχουν νοιώσει ποτέ σημαντικές. Πάντα κάποιος άλλος κέρδιζε το καμάρι, το βλέμμα τρυφερότητας, την προσοχή, το μπράβο της μητέρας τους. Σύγκριση, απόρριψη, απογοήτευση, ματαίωση.
«Νοιώθω ότι ζητιανεύω την αγάπη της…», «Ακόμη και σήμερα προσπαθώ να την ικανοποίησω…». «Αλλά πάντα μετρούσαν αυτά που δεν έκανα… Τα καλά θα περνούσαν έτσι».

Νοιώθει λίγη, συναισθηματικά στερημένη. Νοιώθει ότι δεν την υπολογίζουν «Αλλά αξίζει και να με υπολογίζουν;», αναρωτιέται…
Δίνει παραπάνω. Πολλά παραπάνω. Προσφέρει από την εαυτό της. Στερεί από τον εαυτό της προσφέροντας στους άλλους. Ώσπου θα ζητήσει απαιτητικά… Ώσπου θα ζητήσει με πίκρα και παράπονο… Ώσπου θα ζητήσει να της χαριστούν…

Αλλά δεν μπορεί να έχει αυτό που ζητά. Γιατί βουλιάζει… Γιατί νοιώθει ενοχές που ζητά… Γιατί δεν ξέρει να ζητά… Γιατί ζητά σαν μικρό κοριτσάκι… Γιατί ζητά σαν κουρασμένη ηλικιωμένη γυναίκα… Γιατί απαιτεί ικανοποίηση της πείνας της σαν βρέφος. Επιτακτικά… Το πιθανό «Όχι» θα πληγώσει όλη της ύπαρξη. Το πιθανό «Ναι» δεν θα είναι αρκετό για να την καλύψει, γιατί πάντα σημαντικό θα είναι αυτό που δεν θα παίρνει ή το επόμενο που θα ήθελε να ζητήσει.

Ο ρόλος του πατέρα – συζύγου στο σπίτι

Πολλές φορές αυτές οι γυναίκες έχουν μια τρυφερή σχέση με τον πατέρα τους. Περισσότερο απ’ ότι αντιστοιχεί. Έχουν ανάγκη το καμάρι τους. Έχουν ανάγκη να τους φροντίσουν καθώς τους νοιώθουν (ή είναι) ότι είναι κι εκείνοι τα θύματα αυτής της γυναίκας.

Οι ίδιοι έχουν το ρόλο του αδύναμου. Μια περιθωριακή φιγούρα που αναγκάζεται να ανεχτεί τη γυναίκα του, η οποία τον χρησιμοποιεί, τον ορίζει, τον καθοδηγεί. Ο καημένος που υποτάσσεται στη μαμά.

Τι γυναίκα θα γίνει αυτό το κορίτσι; Πώς θα αναπτύξει τη θηλυκότητά της;

Δεν ξέρει να είναι γυναίκα. Η γυναικεία φιγούρα, όπως την έζησε, ήταν κακοποιητική και παραβιαστική. Δεν επιτρέπει θηλυκότητα στον εαυτή της. Η θηλυκότητα της ενοχοποιήθηκε, όταν αναζητούσε το καμάρι και την κοντινότητα του πατέρα της.

Αμφισβητεί αυτό που νοιώθει. Δεν μπορεί να νοιώσει εγκυρότητα. Πάντα έπρεπε να ακυρώνει το συναίσθημά της «Είναι δυνατόν να νοιώθω τόσο δυσάρεστα συναισθήματα για εκείνη; Για εκείνη που κάνει τόσα για μένα;».
Δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον εαυτό της. «Την απογοητεύω. Δεν είμαι αυτό που θα ήθελε εκείνη από εμένα. Δεν είμαι αρκετή να την ικανοποιήσω».

Θα αντέξει να μην δημιουργεί ανάγκες γύρω της, που θα τις ικανοποιούσε για να νοιώσει σημαντική;
Θα αντέξει να φροντίσει, χωρίς να ενοχοποιεί;
Θα αντέξει να φροντίσει, χωρίς να θυμώνει;
Θα αντέξει να φροντισθεί, χωρίς να ενοχοποιείται;
Θα αντέξει να μην φροντισθεί, χωρίς να απογοητευθεί;

Έχει να ανακαλύψει τον εαυτό της.
Έχει να αναδείξει τη θηλυκότητά της, απενοχοποιώντας τη.
Έχει να απαλλαγεί από βάρη.
Έχει να μάθει να φροντίζει με τρυφερό βλέμμα και να φροντίζεται πέρα από την άμεση κάλυψη αναγκών…

 

Πηγή: http://socialsecurity.gr/ψυχολογία/σχέση-μητέρας-κόρης-φροντίζοντας-μ/

Η Ηδονή της Θυματοποίησης

Μοιράσου το:

…Υπάρχει μια κοφτή και καθαρή σαν όμορφος κρύσταλλος κουβέντα του Αριστοτέλη που συμβουλεύει: «Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου».

Η θεωρία πως η ζωή είναι μια ατέλειωτη, βασανιστική και ανερμήνευτη περιπέτεια δεν είναι πάντα μια τίμια θεωρία. Έχω προσέξει πως γύρω μου οι πιο γκρινιάρηδες είναι συνήθως εκείνοι που έχουν τα περισσότερα αγαθά, τις μεγαλύτερες ευκολίες.

Επίσης είναι οι πιο τεμπέληδες. «Τεμπελιάζω», κατά τη γνώμη μου, σημαίνει κυρίως «αρνούμαι να δω και να αναλάβω την ευθύνη μου». Τον πραγματικό ρόλο μου στο «δράμα» που «κάθε τόσο με καταδιώκει».

Τα παντρεμένα ζευγάρια, μέσα στα άλλα βολικά ψευδοτεχνάσματα που προσφέρει ο γάμος, εύκολα αποδίδουν ο ένας στον άλλον όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στη ζωή τους. Όταν χωρίσεις κι απομείνεις μόνος, τότε ανακαλύπτεις το νέο κενό. Το κενό έδρανο του φταίχτη! Ξαφνικά δεν υπάρχει εκεί κοντά ο σύζυγος να του πετάξεις το ανάθεμα και να ανακουφίσεις, ρίχνοντας πάνω του σαν κάδο σκουπιδιών, τον μπελά της συνείδησής σου. Στέκεσαι ολομόναχη πια στο άδειο σπίτι, κρατώντας το πρόβλημα σαν αναμμένο κάρβουνο στην παλάμη σου. Υπάρχει δηλαδή η τρομαχτική πιθανότητα να αναγκαστείς να δεις ότι φταις εσύ!

Οι άνθρωποι που έχουν χωνέψει την παραπάνω κουβέντα του Αριστοτέλη: «Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου», που την έχουν κάνει βίωμα και τρόπο σκέψης, στάση και έξοδο, είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι άνθρωποι. Γιατί αισθάνονται πως κρατούν στα χέρια τους τη ζωή τους. Τα συμβάντα που έρχονται δεν κρύβουν την απειλή του απρόβλεπτου, οι ταλαιπωρίες τους δεν είναι διαστροφές μιας τυφλής μοίρας. Γι’ αυτούς υπάρχει νομοτέλεια και, το πιο χαρούμενο, υπάρχει δικαιοσύνη. Τι ανακούφιση να ζω σε έναν κόσμο δίκαιο και συνετό, ακόμα κι όταν λειτουργεί αυστηρά εναντίον μου αυτός ο δίκαιος αόρατος κριτής!

Όταν πάψεις να παραπονιέσαι για ότι δεν έχεις, έκθαμβος θα ανακαλύψεις πόσα πολλά έχεις. Προσέξτε γύρω σας πως εκείνοι που προκόβουν που εργάζονται, που δημιουργούν, που ονειρεύονται είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι.

Μέσα στην οικογένεια – αυτό το καζάνι ανακύκλωσης και βρασμού των υπεκφυγών μας – άνετα, σχεδόν αυτόματα, εκτοξεύονται οι κατηγορίες πως είναι ο άλλος σύζυγος ο υπαίτιος για κάθε αναποδιά, πως τα ελαττώματα του παιδιού είναι κληρονομημένα από τα ελαττώματα του άλλου, έτσι όπως τα προτερήματά του προέρχονται όλα «από εμένα».

Αρκετοί από πολύ νωρίς, αρκετοί με τα χρόνια και με τα δύσκολα του βίου, καταφεύγουν να θυματοποιούν τον εαυτό τους. Να μοιρολογούν για μια ζωή άδικη που κερδίζεται μονάχα από τους αναίσθητους, από τους δόλιους, τους απατεώνες και τους αδίστακτους. Για ότι δηλαδή δεν μπορούν και δεν καταδέχονται να γίνουν ποτέ οι ίδιοι.

Και η ηδονή της θυματοποίησης είναι η μέγιστη ηδονή της γκρίνιας.

Ο εγωισμός έχει δυο δρόμους να ακολουθήσει, προκειμένου να ξεδιψάσει τις αξεδίψαστες ανάγκες του.

Πρώτο: Με το να είμαι αξιοθαύμαστος.

Και δεύτερο, στην περίπτωση που δεν κατορθώνω το πρώτο: Με το να είμαι αξιολύπητος.

Η θυματοποίησή μου, η έκθεση και η περιφορά του πόνου μου, της ατυχίας μου, της συμφοράς μου, ελκύει την προσοχή, τη φροντίδα και τον ποθητότατο θαυμασμό των άλλων. Όσο πιο άτυχος και βασανισμένος καταντώ, τόσο και πιο ηρωικός στα μάτια των τρίτων.

Είναι μια ύπουλη εναλλακτική για να γίνω τελικά το κέντρο του μικρόκοσμού μου. Του μίζερου μικρόκοσμου όπου έχω συρρικνώσει το άπειρο σύμπαν σαν βραστή πατάτα μες στη χούφτα μου και το ελέγχω κατά βούληση.

Ο ναρκισσισμός άλλωστε δεν ηδονίζεται μόνο με την έπαρση, ηδονίζεται εξίσου και με τις ταπεινολογίες.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο παλιάτσος και η Άνιμα» της Μάρως Βαμβουνάκη – εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Πηγή: http://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/maro-vamvounaki-i-idoni-tis-thimatopoihshs

Why we all need to practice emotional first aid

Μοιράσου το:

Η μοναξιά δημιουργεί μια μεγάλη βαθιά πληγή που διαστρεβλώνει τη σκέψη σας και επηρεάζει τα συναισθήματά σας. Σας κάνει να πιστεύετε πως οι άλλοι νοιάζονται για εσάς πολύ λιγότερο απ’ όσο νοιάζονται στην πραγματικότητα. Σας κάνει να θέλετε να αποφύγετε τη συναισθηματική επαφή από φόβο ότι θα σας απορρίψουν ή θα σας πληγώσουν. Μπορεί να βρίσκεστε κάθε μέρα σε επαφή με πολύ κόσμο και να μην μπορείτε να το αντιληφθείτε. Όμως η μοναξιά έγκειται στη συναισθηματική ή κοινωνική αποσύνδεση που μπορεί να βιώσετε από αυτούς που είναι γύρω σας. Κι όταν συμβαίνει αυτό, η μοναξιά μπορεί να γίνει τρομακτική.
Στο σχολείο μας δίδαξαν πώς να βρούμε μια καλή δουλειά και επιβράβευαν τα ταλέντα και τις δεξιότητές μας. Οι γονείς και οι δάσκαλοι ανησυχούσαν για τις σχολικές μας επιδόσεις και τον επαγγελματικό μας προσανατολισμό. Όμως, κανείς και κανένα σχολείο δεν μας δίδαξε πως να γίνουμε ευτυχισμένοι. Κανείς δεν μας είπε πόσο σημαντικές είναι οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Η ικανότητα για υγιείς σκέψεις μπορεί να φέρει την ευτυχία και να διώξει τη μοναξιά και τις ψυχικές ασθένειες που πολλές φορές απορρέουν από αυτή. Η ενασχόληση με τον εαυτό σας, με τα συναισθήματα και τις σκέψεις σας, η προσωπική σας βελτίωση και αλλαγή είναι ο τρόπος για να βγείτε από τη μοναξιά, να πάψετε να φοβάστε, να μπορείτε να συνδέεστε με τους άλλους και να νιώσετε ευτυχισμένοι.

Η σχέση των καταπιεσμένων συναισθημάτων με την υγεία μας

Μοιράσου το:

Η σύνδεση ανάμεσα στα καταπιεσμένα συναισθήματα και στην υγεία των αρτηριών έχει δειχθεί σε πολυάριθμες έρευνες που εξέταζαν το σύνδρομο της καρδιομυοπάθειας, γνωστό και ως «σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς». Είναι μια κατάσταση που παρουσιάζεται μετά από την επίδραση διάφορων στρεσογόνων παραγόντων όπως η θλίψη (για παράδειγμα, μετά το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου), ο φόβος, η οργή ή ο αιφνιδιασμός από μια κατάσταση που δεν περίμενες να αντιμετωπίσεις.

Οι έρευνες έδειξαν ότι οι ασθενείς που καταχωνιάζουν το θυμό βαθιά μέσα τους και δεν τον εκφράζουν, παρουσιάζουν μεγαλύτερα ποσοστά στένωσης των αρτηριών, που αυξάνει την αρτηριακή πίεση και μειώνει τη ροή το αίματος στην καρδιά. Γενικά, η επιστήμη υποστηρίζει τον ισχυρισμό ότι τα καταπιεσμένα συναισθήματα, ιδιαίτερα η ανησυχία, η κατάθλιψη και ο θυμός, παίζουν το ρόλο τους στα προβλήματα υψηλής πίεσης.

Η ίδια σύνδεση ανάμεσα στην έκφραση των συναισθημάτων και την υγεία ισχύει και για τους πνεύμονες. Σε μια έρευνα, σε άτομα που υπέφεραν από άσθμα διδάχτηκε η «συναισθηματική ευφυΐα» και αυτό βελτίωσε τα αναπνευστικά τους συμπτώματα. Έμαθαν να κατονομάζουν το συναίσθημα που βιώνουν, να προσδιορίζουν το σενάριο που το δημιούργησε και να επιλέγουν έναν υγιή και ισορροπημένο τρόπο για να το καταπραΰνουν. Η πρακτική της συναισθηματικής ευφυΐας μείωσε τις κρίσεις βρογχικού άσθματος και βελτίωσε την ποιότητα της ζωής τους.

Οι επιστημονικές έρευνες έχουν επίσης καταδείξει ότι η συναισθηματική υγεία επηρεάζει την υγεία των μαστών. Υπάρχει, μάλιστα, ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στη μακροχρόνια υπερβολική φροντίδα των άλλων και την ανικανότητα έκφρασης του θυμού από τη μια, και του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου του μαστού από την άλλη. Συγκεκριμένα, οι γυναίκες που θεωρούν την ανατροφή των παιδιών ως πηγή αυτοεκτίμησης και θηλυκής ταυτότητας διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να νοσήσουν από καρκίνο του μαστού.

Ίσως οι γυναίκες με προβλήματα στους μαστούς (είμαι κι εγώ μία από αυτές) να νομίζουν ότι όταν συγκρατούν τα συναισθήματά τους, φροντίζουν τους άλλους. Στην πραγματικότητα όμως, ο ρόλος του μάρτυρα δεν είναι τελικά ευεργετικός για κανέναν και, επιπλέον, είναι πολύ βλαβερός για το στήθος μας. Η μακροχρόνια μη υγιής έκφραση του θυμού, της κατάθλιψης και της ανησυχίας διαταράσσει τα κανονικά επίπεδα της στρεσογόνου ορμόνης κορτιζόνης, κι αυτό μπορεί να αμβλύνει την ικανότητα του οργανισμού για την πρόληψη του καρκίνου.

Σύμφωνα με τις έρευνες, το 75% των γυναικών που έπασχαν από καρκίνο του μαστού έρεπαν προς την αυτοθυσία και φρόντιζαν τους άλλους περισσότερο από ό,τι τον εαυτό τους. Και όσον αφορά την ανάρρωση από τον καρκίνο του μαστού, έχει καταδειχτεί ότι το να ανοιχτεί και να λάβει η ασθενής την αγάπη και την υποστήριξη των άλλων είναι τόσο σημαντικό όσο και η αγάπη και η φροντίδα που προσφέρει εκείνη στους άλλους.

Πηγή: http://enallaktikidrasi.com/2017/07/sxesi-katapiesmenon-synaisthimaton-ygeia/

Η ψυχοθεραπεία αφορά μόνο όσους αισθάνονται άρρωστοι;

Μοιράσου το:

Η ψυχοθεραπεία αποτελεί για αρκετούς ταμπού. Υπάρχουν πελάτες που μπαίνουν στο γραφείο σαν κλέφτες, άλλοι που αφήνουν πίσω τις αποδείξεις τους μην τυχόν πέσουν σε λάθος χέρια, και ορισμένοι που δεν δέχονται να πάρουν φυλλάδια ψυχο-εκπαίδευσης μαζί τους για να μην τα δει κανείς. Πελάτες όλων των ηλικιών, οικονομικών και κοινωνικών στρωμάτων και επιπέδων εκπαίδευσης.

Ναι, εν έτη 2017, το να βλέπεις ένα ειδικό ψυχικής υγείας θεωρείται στίγμα.
Και δεν θα έπρεπε, για δύο λόγους: αφενός γιατί η ύπαρξη ψυχικής νόσου δεν είναι ντροπή μιας και δεν είναι επιλογή του ατόμου αλλά ασθένεια και αντιμετωπίζεται, και αφετέρου επειδή η ανάγκη για ψυχοθεραπεία δεν ισοδυναμεί με αδυναμία ή διαταραχή. Αντιθέτως, χρειάζεται αρκετή ψυχική δύναμη για να ζητήσεις τη συνδρομή ειδικού, και ακόμα περισσότερη για κοιτάξεις με θάρρος ότι σε βαραίνει.

Όπως είναι κουτό το να αδιαφορούμε για έναν επίμονο βήχα μέχρι να γίνει πνευμονία, έτσι συμβαίνει και με την ψυχική μας υγεία. Γιατί πρέπει η κακή διαχείριση του άγχους να γίνει διαταραχή πανικού για να κινητοποιηθούμε;

Ένας από τους πλέον διαδεδομένους μύθους γύρω από την ψυχοθεραπεία είναι ότι απευθύνεται σε άτομα με ψυχικά νοσήματα και μόνο. Όντως η ψυχοθεραπεία βοηθάει αρκετά σε παθήσεις όπως η κατάθλιψη ή η διαταραχή πανικού. Είναι όμως παντελώς περιττή σε άτομα χωρίς εμφανές και μείζον ψυχολογικό πρόβλημα;

Αναλογιστείτε για λίγο:
Ένα επεισόδιο κατάθλιψης ή μία κρίση πανικού επηρεάζουν αρνητικά την καθημερινότητα του ατόμου, δυσχεραίνουν τις δραστηριότητες τους, την κοινωνική του ζωή, και έχουν άσχημες επιπτώσεις στις διαπροσωπικές του σχέσεις.

Πάμε τώρα σε ένα αρκετά συχνό αλλά όχι «τρανταχτό» πρόβλημα: την χαμηλή αυτοπεποίθηση/αυτοεκτίμηση. Το άτομο νιώθει σχεδόν μόνιμα ότι κάτι κάνει λάθος. Μια φωνή μέσα του κατακρίνει κάθε νέο βήμα, αδιαφορεί για τις επιτυχίες του και επισημαίνει με στόμφο κάθε λάθος. Το άτομο αυτό σχεδόν πάντα σαμποτάρει τις σχέσεις με συντρόφους που πραγματικά το νοιάζονται και επιδιώκει να κάνει σχέσεις με άτομα που επιβεβαιώνουν την κοσμοθεωρία του: ότι δηλαδή δεν είναι άξιο αγάπης. Μπορεί η υφέρπουσα αιτιολογία να είναι διαφορετική αλλά ο αντίκτυπος που έχει η χαμηλή αυτό-εκτίμηση στη ζωή και στην καθημερινότητα του ατόμου είναι μεγάλος.

Οι κρίσεις πανικού αποτελούν απτό σύμπτωμα και υλικό για διόρθωση. Το ίδιο ισχύει και για το «όλες οι σχέσεις μου ήταν με ανθρώπους που δεν μου φέρθηκαν σωστά» ή το «φοβάμαι τόσο ότι θα την χάσω που γίνομαι αφόρητα πιεστικός».
Όπως το ένα αποτελεί σημάδι ψυχοπαθολογίας, έτσι και τα δεύτερα αποτελούν σημάδι δυσλειτουργικών σχέσεων και προβληματικής αυτό-εικόνας. Σε βάθος χρόνου, τόσο το ένα, όσο και το άλλο θα προκαλέσουν ψυχολογικό πόνο και δυσχέρεια στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Όπου χαμηλή αυτό-εκτίμηση βάλτε αρνητική αυτό-εικόνα, διαταραγμένη σχέση με την τροφή και το σώμα, προβλήματα σχέσεων, σχέση εξάρτησης από τους γονείς. Τα παραπάνω αποτελούν παραδείγματα θεμάτων που η ύπαρξη τους είναι τόσο «δεδομένη» στη ζωή μας που πια δεν τα βλέπουμε σαν προβλήματα. Ή μάλλον, τόσο έχουμε συνηθίσει να ζούμε μαζί τους που δεν μπορούμε να διανοηθούμε πως μπορεί να είναι η ζωή μας χωρίς αυτά.
Πως θα ήταν η καθημερινότητα αν νιώθαμε πως αξίζουμε να αγαπηθούμε, αν διαλέγαμε συντρόφους που μας σέβονται, αν τρώγαμε πραγματικά ότι θέλαμε χωρίς να νιώθουμε αφόρητες τύψεις; Αν δεν περιορίζαμε τις επιλογές μας φοβούμενοι τι θα σκεφτεί η μητέρα μας;

Μέσω της αυτο-γνωσίας μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες μας και να απαλλαγούμε από αυτές με επιτυχία. Η ψυχοθεραπεία είναι ο κεντρικός δρόμος προς την αυτο-γνωσία. Εν συντομία η διαδικασία της ψυχοθεραπείας είναι η εξής: κοιτάμε στο παρελθόν, ανακαλύπτουμε τα βιώματα που μας διαμόρφωσαν, ψάχνουμε τις πηγές των ανασφαλειών ή των στρεβλών πεποιθήσεων μας, επανεξετάζουμε την ορθότητα τους και αξιολογούμε την σημαντικότητα τους. Ταυτόχρονα, εκπαιδευόμαστε στην καλύτερη αξιολόγηση εσωτερικών και εξωτερικών ερεθισμάτων και βελτιώνουμε τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τα όσα μας συμβαίνουν.

Ο λόγος που χρειαζόμαστε έναν ψυχοθεραπευτή για να μάθουμε καλύτερα τον εαυτό μας είναι γιατί εμείς οι ίδιοι έχουμε αρκετά «τυφλά σημεία», πράγματα που δεν ξέρουμε για εμάς ή που δεν θέλουμε να ξέρουμε. Ένας τρίτος, άγνωστος άνθρωπος μπορεί να μας δει πιο καθαρά, πιο αντικειμενικά και πιο βαθιά. Μπορεί να κρατήσει απέναντι μας έναν αμερόληπτο καθρέφτη μέσα από τον οποίο μπορούμε να δούμε πληγές του παρελθόντος που μας τραβάνε πίσω.

Μπορεί να ακούγεται σαν περιττή πολυτέλεια, ειδικά στην εποχή που η καθημερινότητα μας περιστρέφεται γύρω από την οικονομική κρίση και το πώς μας επηρεάζει. Όμως οι περισσότεροι ψυχολόγοι και ψυχοθεραπευτές έχουν αναπροσαρμόσει τις τιμές τους ενώ αρκετοί προσφέρουν συνεδρίες χαμηλού κόστους όπου υπάρχει ιδιαίτερη ανάγκη, όπως σε περιπτώσεις ανέργων ή φοιτητών. Υπάρχουν ακόμα ομάδες αυτο-γνωσίας και αυτο-βελτίωσης που λειτουργούν με χαμηλή τιμή συμμετοχής και μπορούν να σας ανοίξουν το δρόμο προς το να ακούτε λίγο προσεκτικότερα τον εαυτό σας. Επίσης, το να λύσουμε θέματα τώρα και να μην τα κουβαλήσουμε στις σχέσεις μας, στην οικογένεια που θα δημιουργήσουμε και στα παιδιά που θα κάνουμε, είναι μάλλον καλή οικονομία.

Η ψυχοθεραπεία δεν είναι ούτε υποχρεωτική αλλά ούτε και επιτακτική. Το κεντρικό νόημα δεν είναι ότι η ψυχοθεραπεία είναι αναγκαία για όλους – αυτό θα ήταν ψευδές και πελατο-θηρικό. Το μήνυμα αυτού του άρθρου είναι ότι η ψυχοθεραπεία δεν είναι μόνο παρέμβαση στην κρίση, αλλά μπορεί να λειτουργήσει βελτιωτικά σε μικρότερα θέματα που όλοι έχουμε. Μία μικρή αλλαγή στον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τους άλλους μπορεί να επιφέρει σημαντικές εξελίξεις στον τρόπο ζωής μας.

Πηγή: http://ygeia.cyprustimes.com/2017/07/27/psychotherapia-afora-mono-osous-esthanonte-arrosti/

Η τέλεια μητέρα για μια κόρη

Κάθε παιδί γεννιέται ολοκληρωμένο και μοναδικό. Όλα όσα χρειάζεται …

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …