Κατηγορία: Uncategorized

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Μοιράσου το:

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες συμπεριφορές που αν ως γονείς τις γνωρίζετε μπορείτε πιο εύκολα να βοηθήσετε το παιδί σας να τη διαχειριστεί.

Έχετε παρατηρήσει στο παιδί σας:

  • Επίμονες, ενοχλητικές ανησυχίες, αμφιβολίες ή φόβους;
  • Αδικαιολόγητες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές;
  • Ανεξέλεγκτες, ακατάλληλες σκέψεις ή ενοχλητικές νοερές εικόνες;
  • Συνήθειες που δυσκολεύουν την καθημερινότητά του;
  • Μια τάση να ζητάει επανειλημμένα καθησύχαση;
  • Μια ανάγκη να κάνει τα πράγματα «σωστά»;
  • Καθυστερεί συχνά ή αργοπορεί με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η καθημερινότητά του;
  • Επίμονη και επαναλαμβανόμενη ανάγκη για πλύσιμο, οργάνωση και έλεγχο;
  • Δυσκολία να αποχωριστεί αντικείμενα που δεν χρειάζεται πια ή είναι άχρηστα;
  • Μία τάση να αποφεύγει ορισμένα μέρη ή δραστηριότητες;

 

Αν η απάντηση είναι θετική, πιθανόν το παιδί σας να έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (Obsessive Compulsive Disorder – OCD), μια πολύ συχνή και αρκετά σοβαρή ψυχική διαταραχή. Εμφανίζεται συνήθως στην παιδική ηλικία (7-12 ετών) και στην πρώτη περίοδο της ενήλικης ζωής. Ανήκει στις αγχώδεις διαταραχές και είναι η τέταρτη πιο συχνή από τις ψυχιατρικές διαταραχές.

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή είναι μια ιατρική διαταραχή όπως είναι για παράδειγμα το άσθμα ή οι αλλεργίες. Γι’ αυτό δεν έχει κανένα νόημα να κατηγορείτε τον εαυτό σας επειδή το παιδί σας ανέπτυξε OCD αλλά ούτε φυσικά το παιδί. Κανείς δεν φταίει γι’ αυτό.

Αν και δεν υπάρχει ακόμα αποδεδειγμένη αιτιολογία, φαίνεται να υπερισχύει η άποψη της νευροβιολογίας σύμφωνα με την οποία έχει βρεθεί πως υπάρχει αυξημένη δραστηριότητα στον κογχομετωπιαίο φλοιό σε ασθενείς  με OCD ο οποίος συνδέεται με την αντίληψη που έχουμε για τον φόβο και τον κίνδυνο. Επιπλέον υπάρχει έντονη δραστηριότητα στον κερκοφόρο πυρήνα βασικών γαγγλίων που συνδέεται με την ικανότητά μας να ξεκινάμε και να ολοκληρώνουμε μια σκέψη και πράξη.

Έχοντας ένα παιδί με OCD μπορεί να είναι από τις πιο δύσκολες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει ένας γονέας. Γι’ αυτό να θυμάστε πως:

  • Δεν είστε μόνοι
  • Ούτε εσείς αλλά ούτε το παιδί σας φταίτε γι’ αυτό
  • Η κατάλληλη μορφή θεραπείας μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά το παιδί σας

 

Από την κλινική εμπειρία μου, έχω διδαχθεί πως υπάρχουν 5 βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε ώστε να βοηθήσετε το παιδί σας:

 

  1. Ενημερωθείτε και εσείς αλλά και το παιδί σας για την Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. Ο συλλογισμός είναι απλός: όσο πιο πολλά γνωρίζω γι’ αυτό που με απασχολεί τόσο καλύτερα μπορώ να το αντιμετωπίσω. Διαβάστε άρθρα, απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας ή διαβάστε βιβλία. Υπάρχουν πολύ καλά βιβλία που μπορούν και τα παιδιά να διαβάσουν μόνα τους. Ένα βιβλίο για τα παιδιά που προτείνω στους γονείς είναι το « Χωρίς αμφιβολία» της Γκόλφω Λιαμάκη.
  2. Δώστε στην Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή ένα όνομα. Συχνά τα παιδιά ντρέπονται να μιλήσουν για τις σκέψεις τους. Δίνοντας στη δυσκολία τους ένα όνομα είναι πιο εύκολο να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα και τι σκέψεις τους χωρίς να αισθάνονται άβολα. Μπορείτε να ενθαρρύνετε το ίδιο το παιδί να δώσει ένα όνομα που θα ταιριάζει με την περίπτωσή του, για παράδειγμα, ο κ. Καθαρός ή η κ. Ανησυχία.

 

Μπορείτε να φτιάξετε και μια ιστορία με αυτό το όνομα για να εξηγήσετε στο παιδί πως η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή το επηρεάζει, όπως:

 

 Η κ. Ανησυχία είναι ζαβολιάρα και θέλει να σε βάζει να κάνεις ότι θέλει σαν να είναι το αφεντικό. Θέλει να νιώθεις ανήσυχος και να ακολουθείς τους δικούς της ανόητους κανόνες. Όταν κάνεις αυτά που θέλει, αυτή μεγαλώνει και τότε μπορεί να σε ενοχλεί περισσότερο. Όταν όμως την αγνοείς και δεν κάνεις αυτά που σου λέει, τότε αυτή μικραίνει  και γίνεται όλο και πιο αδύναμη.

 

 

  1. Μην ασχολείστε υπερβολικά με όλες τις συμπεριφορές και σκέψεις του παιδιού. Δεν βοηθάτε αν η δυσκολία του παιδιού είναι το μόνιμο θέμα συζήτησης στο σπίτι. Δεν χρειάζεται να αλλάξει η καθημερινότητά σας ούτε να συμπεριφέρεστε σαν να είναι άρρωστο. Έτσι όχι μόνο θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα αλλά θα κάνετε το παιδί να διστάζει να σας μιλήσει και να γίνει πιο μυστικοπαθής σχετικά με τις δυσκολίες του.

 

 

  1. Μην εμπλέκεστε στις επίμονες σκέψεις του. Ακόμα κι αν ζητάει επίμονα να κάνετε κάτι που του λένε οι σκέψεις του, εσείς μην ενδώσετε. Μπορείτε να πείτε: «Δεν πρόκειται να βοηθήσω την κ. Ανησυχία να σε διατάζει. Εσύ την ακούς, εγώ όχι».

 

  1. Να παρατηρείτε αν κάποιες συμπεριφορές ή σκέψεις εμφανίζονται ενώ κάποιες άλλες υποχωρούν. Τα παιδιά συχνά δυσκολεύονται να παρατηρήσουν τέτοιες αλλαγές αλλά αν εσείς μπορείτε να το κάνετε αυτό και το επικοινωνήσετε μαζί τους θα είναι πιο εύκολο να αντιμετωπιστούν.

 

Η αντιμετώπιση της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής μπορεί να γίνει πραγματικά πολύ δύσκολη. Γι’ αυτό όσο πιο σύντομα αναζητήσετε βοήθεια, τόσο πιο εύκολα θα μπορέσει το παιδί σας να την ξεπεράσει. Όσο η Διαταραχή υποτιμάται και δεν αντιμετωπίζεται , γίνεται χρόνια και είναι πιο δύσκολο να θεραπευτεί. Ακολουθήστε τα παραπάνω βήματα, ενημερωθείτε από αξιόπιστες πηγές και αναζητήστε βοήθεια από έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας.

I Jumped Off The Golden Gate Bridge

Μοιράσου το:

«Αν κάποιος ή κάποιοι αγαπημένοι σας επέλεξαν να αυτοκτόνησουν και τώρα μαθαίνετε να ζείτε με αυτή την απώλεια, θα πρέπει να γνωρίζετε πως δεν το έκαναν για να καταστρέψουν τη ζωή σας ούτε για να σας πληγώσουν. Αποφάσισαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους επειδή αγωνίζονταν σε μια μάχη με έναν μεγάλο συναισθηματικό και ψυχολογικό πόνο. Η αυτοκτονία, οι ψυχικές ασθένειες και η εξάρτηση από ουσίες είναι οι μόνες ασθένειες που το άτομο κατηγορείται και στιγματίζεται. Όμως άνθρωποι πεθαίνουν από αυτοκτονία όπως πεθαίνουν από οποιαδήποτε άλλη οργανική ασθένεια. Δεν είναι κάτι που επέλεξαν να τους συμβεί»

5 ψυχικά τραύματα από την παιδική μας ηλικία

Μοιράσου το:

Δυστυχώς, αρκετά συχνά η συναισθηματική μας υγεία αρχίζει να φθείρεται από την παιδική μας ηλικία. Συνήθως, δεν γνωρίζουμε τι είναι αυτό που μας μπλοκάρει, τι μας προκαλεί ζαλάδα ή τι είναι αυτό που μας φοβίζει.

Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό οφείλεται στα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας – τραύματα τα οποία έχουν προκληθεί από τις πρώτες εμπειρίες μας σε αυτόν τον κόσμο τα οποία όμως δεν θεραπεύτηκαν ποτέ.

«Τα ψυχικά τραύματα είναι επώδυνες εμπειρίες της παιδικής ηλικίας που διαμορφώνουν την προσωπικότητα των ενηλίκων, ποιοι είμαστε και πώς αντιμετωπίζουμε τις αντιξοότητες».

Θα πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι αυτά και να πάψουμε να τα καλύπτουμε. Όσο περισσότερο χρόνο περιμένουμε για να θεραπευτούν, τόσο πιο βαθιά ριζώνουν μέσα μας. Ο φόβος της αναβίωσης αυτών των δεινών, μας αναγκάζει να εφευρίσκουμε εκατοντάδες διαφορετικές μάσκες που απλά μας εμποδίζουν να προοδεύσουμε στη ζωή. Αυτό ακριβώς πρέπει να αποφύγουμε.

Η προδοσία, η ταπείνωση, η δυσπιστία, η εγκατάλειψη, η αδικία… Αυτά είναι μερικά από τα τραύματα για τα οποία μας προειδοποιεί η Lisa Bourbeau στο βιβλίο της «Θεράπευσε τα τραύματά σου… και βρες ποιος είσαι» (ελληνικός τίτλος). Ας ρίξουμε μια ματιά:

1. Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ

Η εγκατάλειψη είναι ο χειρότερος εχθρός αυτών που έχουν βιώσει την εγκατάλειψη στην παιδική τους ηλικία. Φανταστείτε πόσο οδυνηρό μπορεί να είναι για ένα παιδί να φοβάται ότι μπορεί να μείνει μόνο του, απομονωμένο και απροστάτευτο σε ένα άγνωστο περιβάλλον.

Συνεπώς, όταν το παιδί ενηλικιώνεται θα κάνει τα πάντα για να μη βιώσει ξανά αυτό το αίσθημα της εγκατάλειψης. Επομένως, οποιοσδήποτε έχει βιώσει αυτήν την κατάσταση θα έχει την τάση να εγκαταλείπει πρόωρα τους γονείς του και να παρατά αυτό με το οποίο ασχολείται. Αυτή η συμπεριφορά αντικατοπτρίζει αποκλειστικά το φόβο της αναβίωσης αυτών των δεινών.

«Είναι κοινό για αυτούς τους ανθρώπους να σκέφτονται και να μιλούν με τον ακόλουθο τρόπο: «σε αφήνω πριν με αφήσεις εσύ», «κανείς δεν με στηρίζει έτσι κι εγώ δεν θα το υποστηρίξω αυτό», » αν με αφήσεις δεν θα ξαναγυρίσω»…»

Αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να επεξεργαστούν μέσα τους το φόβο του να μείνουν μόνοι, το φόβο της εγκατάλειψης και της άρνησης της φυσικής επαφής (αγκαλιές, φιλιά, σεξουαλική επαφή…). Αυτό το τραύμα είναι δύσκολο να θεραπευτεί αλλά μια καλή αρχή είναι να προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν το φόβο της απομόνωσης μέχρι να ξεκινήσει ένας θετικός και ενθαρρυντικός εσωτερικός διάλογος.

2. Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ

Αυτό το τραύμα μας εμποδίζει να αποδεχτούμε τα αισθήματα, τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας.

Η εμφάνισή του στην παιδική ηλικία προέρχεται από την απόρριψη των γονέων, της οικογένειας ή των συμμαθητών. Ο πόνος που προκαλεί αυτό το τραύμα εμποδίζει το παιδί να αναπτύξει ένα υγιές αίσθημα αυτοεκτίμησης και αγάπης προς τον εαυτό του.

Του προκαλεί σκέψεις απόρριψης, υποβαθμίζει τον εαυτό του και πιστεύει ότι είναι ανεπιθύμητο.

Το παιδί που έχει απορριφθεί αισθάνεται ανάξιο της στοργής και της κατανόησης και ο φόβος να αναβιώσει αυτά τα δεινά το οδηγεί σε περαιτέρω συναισθήματα απομόνωσης.

«Πιθανότατα, ένα άτομο που έχει βιώσει την απόρριψη στην παιδική του ηλικία είναι ένας δειλός και απόμακρος ενήλικας. Γι’ αυτόν το λόγο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους εσωτερικούς τους φόβους που οδηγούν στον πανικό».

Αν ανήκετε σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων, θα πρέπει να αρχίσετε να νοιάζεστε για τη δική σας συμπεριφορά και για τις αποφάσεις που πρέπει να πάρετε. Κάθε φορά θα σας ενοχλεί λιγότερο όταν οι άνθρωποι θα φεύγουν μακριά σας και προσπαθήστε να μην το παίρνετε κατάκαρδα όταν οι άλλοι σας ξεχνούν ορισμένες φορές. Το μοναδικό άτομο που χρειάζεστε για να προχωρήσετε στη ζωή σας είναι ο εαυτός σας.

3. ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

Αυτό το τραύμα προκαλείται όταν αισθανόμαστε τη δυσαρέσκεια και την κριτική των άλλων. Μπορούμε να δημιουργήσουμε αυτό το πρόβλημα στα παιδιά όταν τους λέμε ότι είναι χαζά, κακά ή χοντρά ή όταν συζητάμε τα προβλήματά τους μπροστά σε άλλους (κάτι που δυστυχώς είναι πολύ κοινό). Αυτό αναμφίβολα καταστρέφει την αυτοεκτίμηση του παιδιού και το εμποδίζει να καλλιεργήσει ένα υγιές αίσθημα αυτοεκτίμησης.

Αυτό συχνά οδηγεί σε μια εξαρτημένη προσωπικότητα. Επιπλέον, τα άτομα αυτά γίνονται «τύραννοι» και εγωιστές λειτουργώντας αμυντικά ή φτάνουν ακόμη και στο σημείο να ταπεινώνουν τους άλλους για να δημιουργήσουν μια ασπίδα προστασίας.

Αν έχετε βιώσει τέτοιου είδους εμπειρίες, θα πρέπει να αντιμετωπίσετε την ανεξαρτησία και την ελευθερία σας όπως επίσης και να κατανοήσετε τις δικές σας ανάγκες και φοβίες, βάζοντας προτεραιότητες.

4. ΠΡΟΔΟΣΙΑ Ή Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΊΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Αυτό το τραύμα ανοίγει όταν οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στο παιδί δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στο παιδί αισθήματα προδοσίας και εξαπάτησης. Κατά συνέπεια, αυτό προκαλεί μια αίσθηση δυσπιστίας που μπορεί να εξελιχθεί σε ζήλια καθώς και σε άλλα αρνητικά συναισθήματα ή να αισθάνεστε ότι δεν σας αξίζουν οι υποσχέσεις και αυτά που έχουν οι υπόλοιποι.

Όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα στην παιδική τους ηλικία, στην ενηλικίωση θέλουν να ελέγχουν την προσωπικότητα των άλλων και να είναι κυρίαρχοι της τελειότητας. Είναι άνθρωποι που θέλουν τα πάντα στην εντέλεια και δεν δίνουν ευκαιρίες.

Αν είχατε βιώσει τέτοιου είδους προβλήματα στην παιδική σας ηλικία, πιθανότατα θα αισθάνεστε την ανάγκη να ελέγχετε τους άλλους. Αυτό συχνά ενισχύεται με την παρουσία ενός δυναμικού χαρακτήρα. Ωστόσο, αυτό είναι ένας αμυντικός μηχανισμός, μια ασπίδα προστασίας κατά της απογοήτευσης.

Αυτό συνήθως αντικατοπτρίζεται στον τρόπο που ενεργούν γνωστοποιώντας τις προκαταλήψεις τους. Αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να εξασκήσουν την υπομονή και την αντοχή όπως επίσης και να μάθουν να μένουν μόνοι τους και να μεταβιβάζουν αρμοδιότητες.

5. ΑΔΙΚΙΑ

Το αίσθημα της αδικίας βιώνεται σε περιβάλλοντα όπου οι κηδεμόνες είναι ψυχροί και αυταρχικοί. Αυτές οι απαιτητικές προσωπικότητες δημιουργούν αισθήματα αδυναμίας και ματαιότητας τόσο στην παιδική ηλικία όσο και στην ενηλικίωση.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν συνόψισε αυτήν την ιδέα με το γνωστό απόσπασμα:

«Όλοι είμαστε ιδιοφυΐες. Αλλά αν κρίνετε ένα ψάρι για την ικανότητά του να σκαρφαλώνει σε ένα δέντρο τότε θα ζήσει ολόκληρη τη ζωή του πιστεύοντας ότι είναι χαζό».

Συνεπώς, αυτοί που έχουν βιώσει αυτόν τον πόνο μπορεί να γίνουν αυστηροί και γι’ αυτούς να υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο. Αυτοί οι άνθρωποι συνήθως προσπαθούν να είναι σημαντικοί και να αποκτήσουν μεγάλη εξουσία ή επιτυχία.

Μπορεί να γίνουν φανατικοί της τάξης και της τελειότητας. Συνήθως έχουν ριζοσπαστικές ιδέες, γεγονός που τους δυσκολεύει να πάρουν αποφάσεις με αυτοπεποίθηση.

Για να αντιμετωπίσουμε αυτού του είδους τα προβλήματα θα πρέπει να επεξεργαστούμε μέσα μας το αίσθημα της καχυποψίας και την ψυχική ακαμψία προκειμένου να γίνουμε περισσότερο ευέλικτοι και να εμπιστευόμαστε τους άλλους.

Τώρα που ξέρετε τις 5 πληγές της ψυχής που μπορούν να επηρεάσουν την ευεξία σας, την υγεία και την ικανότητά σας να αναπτυχθείτε σαν προσωπικότητα μπορείτε να αρχίσετε να θεραπεύεστε.

«Το πρώτο βήμα, όπως και όλα στη ζωή, είναι να αποδεχτούμε τις πληγές μέσα μας, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αισθάνεται θυμωμένος και πάνω από όλα να δώσουμε τον ανάλογο χρόνο στον εαυτό μας να θεραπευτεί».

Πηγή: http://www.tilestwra.com/ta-5-pxisika-travmata-pou-kouvalame-apo-tin-pediki-mas-ilikia/

Πώς να θεραπεύσετε τις συναισθηματικές πληγές

Μοιράσου το:

Οι συναισθηματικές πληγές μάς βοηθούν να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Ορισμένες φορές είναι πολύ δύσκολο αλλά θα πρέπει να μάθετε να τις θεραπεύετε προκειμένου να κοιτάτε μπροστά και να σκέφτεστε το μέλλον σας με αισιοδοξία.

Πόσες φορές έχετε πληγωθεί; Πρέπει να μάθετε να αντιμετωπίζετε τα συναισθηματικά τραύματα ακόμα και αν είναι πολύ δύσκολο καθώς ο πόνος παραμένει και κατά συνέπεια υποφέρετε. Ορισμένες φορές μάλιστα μένουν μέσα μας για πάντα.

Μερικές συναισθηματικές πληγές είναι βαθύτερες από κάποιες άλλες. Μερικές εξαφανίζονται χωρίς να αφήσουν ίχνη ενώ άλλες αφήνουν ένα ανεξίτηλο σημάδι που ποτέ δεν θεραπεύετε πλήρως. Μερικές πληγές δεν κλείνουν ποτέ…ή τουλάχιστον έτσι πιστεύατε μέχρι πρότινος.

Ίσως να σκέφτεστε ότι η ζωή σας θα ήταν πολύ καλύτερη αν δεν υποφέρατε ποτέ, αν κανένας δεν σας είχε πληγώσει. Ωστόσο, αυτό που δεν λαμβάνετε υπόψη σας είναι ότι αυτές οι πληγές αποτελούν μαθήματα ζωής. Σας μεταμορφώνουν και σας αναγκάζουν να ωριμάσετε σαν άτομα.

Όλες οι εμπειρίες σας, θετικές και αρνητικές, θα σας αφήσουν κάποιο σημάδι αλλά σίγουρα οι κακές εμπειρίες είναι αυτές που αφήνουν τα βαθύτερα σημάδια.

Σήμερα θα μιλήσουμε για το πώς να θεραπεύσετε πληγές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο έτσι ώστε να μάθετε από αυτές, να τις μετατρέψετε σε εμπειρίες και να τις αφήσετε να σας διδάσκουν πράγματα για τον εαυτό σας και τη ζωή.

Φροντίστε τις πληγές σας για να θεραπευτούν σωστά
Οι συναισθηματικές πληγές είναι χειρότερες από τις σωματικές αλλά θα πρέπει να θεραπεύονται ισάξια. Πράγματι, τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσετε για να θεραπεύσετε μια συναισθηματική πληγή είναι παρόμοια με αυτά της πληγής από μια γρατσουνιά ή από μια μελανιά στο σώμα.

Στην προσπάθειά σας να αρνηθείτε να το δείτε με αυτό τον τρόπο, αγνοείτε τον πόνο σας και αφήνετε την πληγή όπως είναι μέχρι να μολυνθεί. Έτσι μπορεί η πληγή να μην θεραπευτεί ποτέ ή να σας προκαλέσει ακόμη περισσότερη αγωνία ή απογοήτευση.

Γι’ αυτό το λόγο θέλουμε να επικεντρωθούμε στα βήματα που θα πρέπει να ακολουθήσετε προκειμένου να θεραπεύσετε τις συναισθηματικές σας πληγές:

1. Πού είναι η πληγή σας;

Πρώτα από όλα, θα πρέπει να μάθετε πού πονάτε, να αναγνωρίσετε την πηγή του πόνου. Αντί λοιπόν να γυρίζετε το κεφάλι σας από την άλλη πλευρά, κάντε μια βαθιά αναζήτηση μέσα σας και ζητήστε βοήθεια αν αισθάνεστε ότι τη χρειάζεστε!

Μπορεί να μην καταφέρετε να εντοπίσετε μόνοι σας την πληγή και να χρειαστείτε εξωτερική βοήθεια. Μην φοβάστε να αισθανθείτε ευάλωτοι και ποτέ να μην ντρέπεστε! Εφόσον εντοπίσετε την πληγή και καταλάβετε από πού προέρχεται τότε θα μπορέσετε να συνεχίσετε…

2. Μάθετε πόσο σοβαρή είναι

Κάθε φορά που έχετε μια πληγή, είναι απαραίτητο να γνωρίζετε και το πόσο σοβαρή είναι. Ορισμένες φορές μπορεί να σας προκαλεί περισσότερο πόνο από ό,τι στην αρχή και άλλες φορές μπορεί να έχετε την εντύπωση ότι είναι σοβαρή αλλά να μην είναι.

Τώρα που γνωρίζετε πού βρίσκεται, μπορείτε να την μελετήσετε και να ανακαλύψετε ποια είναι η κατάλληλη θεραπεία για σας. Αλλά μην την αγνοήσετε – θα πρέπει να την αντιμετωπίσετε κατά μέτωπο.

3. Ήρθε η ώρα να θεραπευτείτε

Αυτό είναι το πιο οδυνηρό παράδειγμα. Σκεφτείτε για λίγο το τσίμπημα που αισθάνεστε όταν βάζετε οινόπνευμα ή υπεροξείδιο του υδρογόνου σε μια βαθιά πληγή. Το ίδιο συμβαίνει και στη θεραπεία των συναισθηματικών πληγών.

Θα πρέπει να πιέσετε τον εαυτό σας να κοιτάξει μπροστά ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γιατί αυτό τελικά θα οδηγήσει σε μια κρίσιμη καμπή, όπου θα πρέπει να τεθείτε σε δοκιμασία. Ορισμένες φορές, αυτό που χρειάζεται να κάνετε είναι να ανοίξετε τα μάτια σας και να αντικρίσετε την πραγματικότητα. Άλλες φορές μπορεί να αναγκαστείτε να βρείτε μια λύση για μια δύσκολη κατάσταση. Ενώ άλλες μπορεί να χρειαστεί να ξεπεράσετε τις απώλειές σας, άλλες να σας κάνουν να θρηνήσετε…

4. Αφήστε τη να θεραπευτεί

Ανάλογα με τη σοβαρότητα της πληγής μπορεί να χρειαστεί αρκετό διάστημα για να επουλωθεί. Φυσικά το ξέρετε ότι δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη και γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να δώσετε και τον ανάλογο χρόνο στον εαυτό σας.

Ο πόνος είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό και σίγουρα δεν είναι κάτι εύκολο. Αλλά να θυμάστε ότι η ζωή συνεχίζεται και υπάρχουν ακόμη αρκετά καλά πράγματα σε αυτή. Μην αφήνετε τον πόνο και την αρνητικότητα να θολώνουν την όρασή σας. Θα μπορέσετε να επουλώσετε τις συναισθηματικές σας πληγές μόνο αν κοιτάξετε μπροστά στο μέλλον. Και να θυμάστε να χαμογελάτε!

«Για όλες τις πληγές της ψυχής, ανεξάρτητα από το πόσο βαθιές είναι, ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά και θα τις θεραπεύσει»

Μην ντρέπεστε για τις πληγές σας, όλοι έχουν πληγωθεί σε κάποια φάση της ζωής τους. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν τις αγνοείτε, σκεπτόμενοι ότι ο αντιπερισπασμός και ο χρόνος είναι τα μόνα που χρειάζεστε για να θεραπευτείτε.

Είναι αλήθεια ότι αυτά θα σας βοηθήσουν αλλά μόνο αν έχετε εντοπίσει και παρακολουθήσει τι έχει προκαλέσει αυτή την πληγή όπως επίσης και τι θα βοηθήσει για να τη θεραπεύσετε. Επιπλέον, δεν έχει σημασία αν θα τη σφραγίσετε και της γυρίσετε την πλάτη – αυτή η θεραπεία θα επιτρέψει στην κάθε πληγή να φτάσει σε ένα σημείο που να μην σας πονάει άλλο πια.

Η θεραπεία από συναισθηματικές πληγές αποτελεί μια ευκαιρία εκμάθησης η οποία πιθανότατα είναι σημαντικότερη από οτιδήποτε άλλο, σας μαθαίνει ότι μπορείτε να ξεπεράσετε τον πόνο και το φόβο που μπορεί να σας προκαλέσει.

Πηγή: http://www.stroumfaki.gr/2016/09/blog-post_827.html 

Ο φαύλος κύκλος του θυμού: πως μπορείτε να βγείτε.

Μοιράσου το:

Ο Μανώλης πήγε στη δουλειά του αργοπορημένος. Ο εργοδότης του είχε τα νεύρα του γιατί ακυρώθηκε μια συμφωνία. Βλέποντας τον Μανώλη καθυστερημένο, ξέσπασε τον θυμό του. Τον αποκάλεσε ουρλιάζοντας «άχρηστο», «τεμπέλη» και «αχάριστο». Ο Μανώλης θύμωσε πάρα πολύ με τους χαρακτηρισμούς του αφεντικού του, όμως δεν αντιμίλησε. Μέσα του συνέβη μια έκρηξη η οποία δεν μπορούσε να εκδηλωθεί. Η ένταση συνέχισε να συσσωρεύεται μέχρι που έφτασε η ώρα να επιστρέψει στο σπίτι του.

Επιστρέφοντας στο σπίτι του, ο Μανώλης κάθισε να φάει. Η σύζυγός του όμως, η Μαρία, που ήταν η σειρά της να μαγειρέψει, έριξε περισσότερο αλάτι στο φαγητό από ότι έπρεπε. Ο Μανώλης δοκίμασε το φαγητό και ξέσπασε όλη την ένταση που είχε συσσωρεύσει από το πρωί στη γυναίκα του. Μάλιστα, την αποκάλεσε φωνάζοντας και χτυπώντας το τραπέζι «άχρηστη» και «ανοικοκύρευτη». Η Μαρία θύμωσε πάρα πολύ με την υπερβολική αντίδραση του Μανώλη και καθώς γύρισε εκνευρισμένη να πάει στο σαλόνι σκόνταψε στα παιχνίδια της κόρης της, της Έλενας.

Γύρισε προς την Έλενα, η οποία την κοίταζε έντρομη, και της έβαλες τις φωνές, καθώς επίσης κλώτσησε τα παιχνίδια της και έφυγε. Η Έλενα, πληγωμένη και θυμωμένη ταυτόχρονα, παράτησε τα παιχνίδια της και έτρεξε στο δωμάτιό της. Εκεί, βρισκόταν ο αδερφός της ο Νικόλας με δύο φίλους του που έπαιζαν ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η Έλενα, μπήκε με φόρα στο δωμάτιο και τους έδιωξε όλους κακήν κακώς, φωνάζοντας τόσο στον αδερφό του όσο και στους φίλους του.  Οι φίλοι του Νικόλα ένιωσαν προσβεβλημένοι και θυμωμένοι από τη συμπεριφορά της Έλενας και έφυγαν. Μη χάσετε: Ο μύθος του μικρού ψαριού που είχε μέσα του θυμό.

 

Ο Νικόλας όμως, αντί να μπει κι αυτός στον κύκλο του θυμού, είπε στην Έλενα «Αδερφούλα μου! Σε αγαπώ πολύ! Είχα φυλάξει μια σοκολάτα για εσένα. Παρ’ την», και της έδωσε τη σοκολάτα. Η Έλενα βγήκε αμέσως από το θυμό της και αγκάλιασε τον αδερφό της.

Το βράδυ, το αφεντικό του Μανώλη, ο Μανώλης και η Μαρία ένιωθαν ενοχές για τη συμπεριφορά τους. Δημιουργήθηκε ένα μεγάλος κύκλος θυμού που άρχισε από το αφεντικό του Μανώλη, εξαπλώθηκε στην οικογένειά του και μεταφέρθηκε έξω από αυτήν μέσα από τους φίλους του Νικόλα.

Ο Νικόλας ήταν αυτός που έσπασε τον κύκλο. Για να το πράξει όμως έπρεπε να κάνει μια υπέρβαση. Έπρεπε να μην επιτρέψει να μπει κι αυτός στον κύκλο. Και είναι υπέρβαση διότι είναι εύκολο να παρασυρθούμε, να αφεθούμε και να επεκτείνουμε τον κύκλο. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα ξεσπάσει επάνω σας να θυμάστε ότι απλά πάει να επεκτείνει τον κύκλο του θυμού.

 

Αξίζει λοιπόν να αντισταθείτε και να τον βοηθήσετε να βγει κι εκείνος από αυτόν. Μη γίνετε τροφή. Απεναντίας κλείστε αυτούς τους κύκλους κι ανοίξτε κύκλους ευγνωμοσύνης και χαράς. Γιατί όλα κύκλοι είναι. Και όλα επιστρέφουν πάλι σε εμάς…

 

 

 

Πηγή: http://www.awakengr.com/o-kyklos-tou-thymou/

Tα 14 Πράγματα που Κάνουν οι Καταπληκτικοί Γονείς..

Μοιράσου το:

Αλλά φυσικά είναι και για μπαμπάδες, παππούδες, γιαγιάδες, για εκπαιδευτικούς και για κάθε ενδιαφερόμενο.

Οι καταπληκτικοί γονείς κάνουν καταπληκτικά πράγματα! Και δεν εννοώ περίπλοκα, δύσκολα, ή κάτι τέτοιο, αλλά εννοώ πράγματα που είναι καταπληκτικά επειδή έχουν καταπληκτική επίδραση στα παιδιά τους!

Τονώνουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού—τι πιο καταπληκτικό πράγμα για ένα παιδί να ακούσει τον γονιό του να του λέει «πιστεύω σε εσένα!».

Θα μου πείτε ‘σιγά το πράγμα;’ Δοκιμάστε να το πείτε στο παιδί σας, και να το εννοείτε, και θα δείτε το χαμόγελό του, την σιγουριά στον εαυτό του και διαφορά στη συμπεριφορά του! Αν το κάνετε κάθε μέρα, το παιδί σας θα γίνεται όλο και καλύτερο κάθε μέρα!

Καθοδηγούν, ενθαρρύνουν και υποστηρίζουν—και δε σπρώχνουν ή πιέζουν διαρκώς το παιδί. Όλοι οι γονείς επιθυμούν να δουν το παιδί τους καλό μαθητή, επιτυχημένο στη ζωή του, αλλά δε χρησιμοποιούν όλοι τη σωστή μέθοδο. Συχνά πολλοί γονείς που έχουν κουραστεί να παρακαλάνε το παιδί τους να διαβάσει καταφεύγουν σε απειλές, τιμωρίες, δωροδοκίες… Οι τακτικές αυτές μπορεί να έχουν κάποιο αποτέλεσμα, στο τέλος όμως παύουν να έχουν ισχύ και να λειτουργούν και το παιδί απλώς δε μαθαίνει να διαβάζει ή να κάνει αυτό που πρέπει και, βέβαια, δε μαθαίνει να νιώθει καλά για τον εαυτό του.

Επιτρέπουν στο παιδί τους να έχει κάποιον έλεγχο στη ζωή του και μια δόση ανεξαρτησίας. Έτσι, οι καταπληκτικοί γονείς επιβλέπουν τις εργασίες για το σπίτι, αλλά δεν τις κάνουν οι ίδιοι, επιτρέπουν στο παιδί τους να διαλέξει τους φίλους του, αφήνουν το παιδί να κάνει μια δραστηριότητα που αγαπάει και του δίνουν επιλογές. Φυσικά δεν είναι πάντα εύκολο να βρει κανείς τη χρυσή τομή ανάμεσα στο ‘βοηθάω και αφήνω το παιδί ανεξάρτητο’. Πάντα υπάρχουν παράγοντες που πρέπει να λάβει κανείς υπόψη, όμως, σε γενικές γραμμές, η ιδέα είναι να βοηθάει και να παρεμβαίνει ο γονιός τόσο όσο να διδάξει στο παιδί του να κάνει αυτό το πράγμα τελικά μόνο του.

Διδάσκουν στο παιδί με τις πράξεις και τη συμπεριφορά τους και όχι με τα λόγια τους.Έτσι, οι καταπληκτικοί γονείς ξέρουν ότι αν θέλουν το παιδί τους να μη χτυπάει το μικρό του αδερφάκι δε θα πρέπει οι ίδιοι να το χτυπούν για τιμωρία! Αν θέλουν το παιδί τους να είναι ευγενικό, δεν αρκεί να του υπενθυμίζουν να λέει ‘ευχαριστώ’ και ‘παρακαλώ’, θα πρέπει οι ίδιοι να είναι ευγενικοί με τους ανθρώπους γύρω τους. Η συμπεριφορά του γονιού έχει μεγαλύτερη δύναμη στο να διαμορφώσει τη συμπεριφορά του παιδιού του απ’ ότι τα λόγια του!

Σέβονται το παιδί τους και του φέρονται καλά. Αυτό σημαίνει ότι δεν μειώνουν, δεν ακυρώνουν, δεν υποβιβάζουν ούτε κοροϊδεύουν ή φέρονται με κακό τρόπο στο παιδί τους.

Ωστόσο, αν ο γονιός νευριάσει και βάλει τις φωνές θα πρέπει να θυμηθεί ότι αυτό είναι ανθρώπινο- και να εξηγήσει στο παιδί πώς η δική του κακή συμπεριφορά ή το ότι δεν ακούει επηρεάζει τον γονιό και τον κάνει να βάζει τις φωνές και έτσι όμως γίνεται αυτό που πρέπει.

Ο γονιός που σέβεται το παιδί θα πρέπει να του πει ‘δεν είναι καλύτερα να συνεννοούμαστε με λόγια, και να γίνονται αυτά που πρέπει με ωραίο και ήρεμο τρόπο, χωρίς φωνές; Ας συνεργαστούμε για να το καταφέρουμε!».

Δείχνουν την αγάπη τους στο παιδί τους καθημερινά. Και όχι, κανένα παιδί δεν το έβλαψε η πολλή αγάπη! Η έλλειψη ορίων βλάπτει και η υπερπροστασία! Οι καταπληκτικοί γονείς θυμούνται να λένε στο παιδί τους «σε αγαπώ», να το αγκαλιάζουν, να το φιλάνε ή να του δείχνουν με διάφορους μικρούς τρόπους ότι το νοιάζονται και το αγαπάνε.

Ξέρουν πότε πρέπει να πουν συγγνώμη. Ναι, ακόμα και οι γονείς μπορεί να κάνουν λάθος, να παρασυρθούν από τα νεύρα τους, να ξεφύγουν σε κάτι. Μην το κουκουλώσετε, μην παριστάνετε ότι δε συνέβη!

Ζητήστε από το παιδί συγγνώμη. Με αυτό τον τρόπο δείχνετε στο παιδί ότι το σέβεστε, ότι αναλαμβάνετε την ευθύνη των πράξεών σας, αλλά γίνεστε και πρότυπο σωστής συμπεριφοράς, για να το υιοθετήσει και το παιδί σε ανάλογες περιπτώσεις.

Βάζουν όρια. Οι καταπληκτικοί γονείς ξέρουν να βάζουν όρια. Να θυμάστε ότι άλλο πράγμα η τιμωρία, άλλο η οριοθέτηση.

Τα όρια πάνε χέρι-χέρι με την τάξη και την πειθαρχία, ιδιότητες που χρειάζεται το παιδί σε όλη του τη ζωή για να πετύχει. Για να γίνει κάποιος πετυχημένος καλλιτέχνης, επιστήμονας, ηθοποιός, αθλητής, ή οτιδήποτε επιλέξει στη ζωή του, θα πρέπει να μάθει να βάζει όρια, να πειθαρχεί και να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει. Δεν υπάρχει καλύτερη ηλικία για να μάθει κανείς αυτά τα πράγματα από την παιδική ηλικία! Εξάλλου, βάζοντας όρια τα παιδιά δε γίνονται κακομαθημένα, μαθαίνουν να αισθάνονται χαρά και ευγνωμοσύνη, έχουν φίλους, έχουν καλύτερους τρόπους και γίνονται πιο ευτυχισμένοι ενήλικες.

Γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες του παιδιού τους. Οι καταπληκτικοί γονείς ξέρουν ότι το σημαντικό είναι να δώσουν προσοχή στις ανάγκες του παιδιού τους και όχι στο τι θέλουν οι ίδιοι για το παιδί. Μπορεί ο γονιός να επιθυμεί για το παιδί του να είναι το πιο κοινωνικό στην τάξη (όπως ήταν ο ίδιος μικρός), αλλά το παιδί του μπορεί να είναι δειλό και κλειστό.

Σε αυτή την περίπτωση ο γονιός βλέπει ποια είναι η ανάγκη του παιδιού και πορεύεται σε αυτή την κατεύθυνση. Εδώ όμως ισχύει αυτό που έγραψα παραπάνω για την ενθάρρυνση και την υποστήριξη: ο γονιός βοηθάει το παιδί του να βγει από το καβούκι του, να κάνει ένα βήμα παραπάνω, να δοκιμάσει κάτι το οποίο φοβάται.

Γνωρίζουν τους φίλους, τις δραστηριότητες, τα ενδιαφέροντα, τις επιθυμίες και τα άγχη του παιδιού τους. Με λίγα λόγια, οι καταπληκτικοί γονείς ξέρουν τι γίνεται στην κοινωνική και συναισθηματική ζωή του παιδιού τους και δεν περιμένουν να ενημερωθούν τυχαία από δασκάλους ή άλλους γονείς.

Ήδη από τις μικρές ηλικίες καλό είναι να γνωρίζουν οι γονείς τους φίλους του παιδιού τους και τις οικογένειές τους, κάτι που είναι ακόμα σημαντικότερο καθώς το παιδί μπαίνει στην εφηβεία.

Διδάσκουν στο παιδί να έχει χαρά της ζωής, ευγένεια, σεβασμό, ευγνωμοσύνη, κατανόηση για τους άλλους.

Πέρα από το να είναι καλός μαθητής ή καλή μαθήτρια, ένα παιδί χρειάζεται και άλλες ιδιότητες που θα καθορίσουν την ποιότητα της ζωής του καθώς μεγαλώνει. Φυσικά χρειάζονται οι καλοί βαθμοί, τα πτυχία, τα μετάλλια, οι διακρίσεις, όμως χρειάζεται και ο καλός και πλούσιος κόσμος για να είναι το παιδί ευτυχισμένο και να μεγαλώσει και να γίνει ένας ισορροπημένος και ευτυχισμένος ενήλικας.

Αφιερώνουν χρόνο στο παιδί. Οι καταπληκτικοί γονείς, όσο πολυάσχολοι και αν είναι αφιερώνουν ποιοτικό χρόνο στο παιδί τους: χρόνο για αγκαλιές, φιλιά, ‘πάλη’ και γαργαλητό, φαγητό στο ίδιο τραπέζι, συζήτηση, παιχνίδι, ταινία, οτιδήποτε, όσο λίγη ώρα και αν κρατάει.

Περνώντας χρόνο μαζί, εντείνεται ο συναισθηματικός δεσμός γονιού-παιδιού και αυτό είναι σημαντικό για την ψυχική υγεία του παιδιού σήμερα που είναι μικρό, αύριο που θα είναι έφηβος και μεθαύριο που θα είναι ενήλικας.

Καλή επικοινωνία. Οι καταπληκτικοί γονείς έχουν καλή επικοινωνία με το παιδί τους. Θυμούνται να το ρωτήσουν κάθε μέρα πώς πέρασε στο σχολείο, τι έκανε, με ποιον έπαιξε, πώς πήγε σε κάποιο δύσκολο μάθημα, τι ωραίο έγινε, και να μην αφήσει την ερώτηση στο γενικό και αόριστο ‘πώς πήγε το σχολείο σήμερα;’ Που θα πάρει την αναπόφευκτη μονολεκτική απάντηση ‘καλά’.

Οι καταπληκτικοί γονείς ξέρουν να κάθονται ήρεμα, χωρίς να ασχολούνται με το τηλέφωνο, το τάμπλετ ή τον υπολογιστή τους παράλληλα και να ακούνε τι έχει να πει το παιδί, χωρίς να διακόπτουν. Ξέρουν να προσέχουν τι λέει το παιδί και να μην του κάνουν κήρυγμα όλη την ώρα.

Διδάσκουν στο παιδί τους να διαχειρίζεται το στρες και το άγχος του. Οι καταπληκτικοί γονείς δε λένε ‘βλακείες, δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι’, επειδή, για να το λέει το παιδί προφανώς υπάρχει λόγος που φοβάται ή αγχώνεται.

Ρόλος του γονιού είναι να αναγνωρίσει τι είναι αυτό που στρεσάρει το παιδί του και να το βοηθήσει να διαχειριστεί το πρόβλημα, ώστε να μην έχει στρες. Ο καλός ύπνος, η σωστή διατροφή, η άσκηση και η κίνηση καθώς και διάφορες τεχνικές χαλάρωσης (πχ βαθιές αναπνοές, μουσική, ζωγραφική) βοηθούν στο να αποβάλει το παιδί –και μαζί με αυτό και ο γονιός!- το στρες.

Διαλέξτε Αγάπη, Ηρεμία, Χαρά!

Tα 14 Πράγματα που Κάνουν οι Καταπληκτικοί Γονείς..

Όσο Περισσότερα Κάνετε για Τους Άλλους, Τόσο Λιγότερα Κάνουν Οι Ίδιοι για Τον Εαυτό τους

Μοιράσου το:

Όσο περισσότερα κάνετε για τους άλλους ανθρώπους, τόσο μεγαλύτερη ευτυχία αισθάνεστε (ή έτσι νομίζετε). Εσείς τους προσφέρετε τη βοήθειά σας και είναι στο χέρι σας να τους ανακουφίσετε από κάποιο ζήτημα που τους στενοχωρεί, και τότε, όλα είναι τέλεια. Ωστόσο, μερικές φορές η προθυμία σας να διευκολύνετε τα πράγματα για τους άλλους δεν φαίνεται ότι στο τέλος σας ικανοποιεί πλήρως. Σε αντίθεση με την προσδοκία σας, όσο περισσότερα κάνετε για τους άλλους, τόσο μεγαλύτερη απογοήτευση αισθάνεστε.

Δεν μπορείτε να τους σώσετε όλους. Μόνο οι ίδιοι μπορούν να σώσουν τον εαυτό τους.

  Η ζωή δεν είναι εύκολη και πράγματι υπάρχουν πολλές δύσκολες στιγμές, τις οποίες πρέπει να αντιμετωπίσει κανείς. Ωστόσο, αυτές οι στιγμές μάς καθιστούν πιο δυνατούς αλλά και πιο σοφούς. Οι δυσκολίες μάς επιτρέπουν να ωριμάσουμε και να αποκτήσουμε μεγαλύτερο βαθμό επίγνωσης του εαυτού μας. Εάν δεν είχαμε την ευκαιρία να βιώσουμε αυτές τις δυσκολίες, θα παύαμε να ωριμάζουμε. Ωστόσο, όσον  αφορά τα πιο αγαπημένα μας πρόσωπα, η επιθυμία μας είναι να υποφέρουμε για αυτούς, να τους δίνουμε πάντοτε μία χείρα βοηθείας. Θα παίρναμε τη θέση τους εάν μπορούσαμε. Αλλά αυτό δεν είναι εφικτό.

Μην δραπετεύετε από τον εαυτό σας

  Όσο περισσότερα κάνετε για τους άλλους, τόσο περισσότερο απομακρύνεστε από τον εαυτό σας, πιθανότατα για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Δεν θέλετε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματά σας, οπότε, επικεντρώνεστε στους άλλους ανθρώπους. Δίνετε στους άλλους όλη εκείνη τη βοήθεια που έχετε εσείς, προσωπικά, ανάγκη. Προσφέρετε χωρίς κανέναν εγωισμό όλη εκείνη τη στοργή και τη στήριξη που σας είναι απαραίτητη, αλλά δεν τη λαμβάνετε από κανέναν.

Ενδεχομένως να έχετε παρατηρήσει, ότι προβάλλετε τις δικές σας ανάγκες στους άλλους ανθρώπους. Αντί να φροντίσετε τις δικές σας ανάγκες, δραπετεύετε από αυτές. Πώς μπορείτε όμως να προσφέρετε βοήθεια στους άλλους, εάν δεν γνωρίζετε πώς να την προσφέρετε στον ίδιο σας τον εαυτό; Πώς μπορείτε να προσφέρετε αγάπη, εάν δεν μπορείτε να αγαπήσετε τον εαυτό σας; Για να γίνετε γενναιόδωρος με τους άλλους, θα πρέπει να γίνετε γενναιόδωρος πρώτα με τον εαυτό σας. Δεν μπορείτε να προσφέρετε όμορφα πράγματα, εάν δεν τα έχετε καλλιεργήσει  πρώτα μέσα σας, ακόμη κι αν νομίζετε ότι μπορείτε.

Ενδεχομένως να έχετε επίγνωση ότι προβαίνετε σε κάποιες λανθασμένες κινήσεις που έχουν επιπτώσεις σε εσάς και στους άλλους. Για παράδειγμα, δεν θα κατορθώσετε να δημιουργήσετε υγιείς σχέσεις εάν προσφέρετε τα πάντα και αγνοείτε τον εαυτό σας.

  Κατ΄αρχάς, θα πρέπει πρώτα να φροντίσετε τον εαυτό σας για να φροντίσετε τους άλλους. Στόχος σας είναι να στηρίξετε τους ανθρώπους που αγαπάτε, να τους βοηθήσετε να σηκωθούν εάν καταρρεύσουν, να είστε η κινητήριος δύναμη για αυτούς όταν έχετε εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες. Πώς μπορείτε όμως να το κάνετε αυτό εάν δεν το κάνετε πρώτα για τον εαυτό σας; Εάν το κάνετε θα καταρρεύσετε.

  Μην αναπτύσσετε εξαρτημένες σχέσεις. Θέλετε οι άλλοι άνθρωποι να εξαρτώνται από εσάς, να είναι καλά, αλλά ενδεχομένως εσείς εξαρτάσθε από αυτούς. Αυτό δεν θα οδηγήσει ποτέ σε μία υγιή σχέση. Η εξάρτηση προκαλεί πολύ μεγαλύτερη βλάβη σε σχέση με αυτό που φαντάζεστε.

  Ο εαυτός σας θα πρέπει να είναι η πρώτη σας προτεραιότητα. Δεν μπορείτε να βοηθήσετε κανέναν, εάν έχετε προσωπικά προβλήματα να λύσετε. Βάλτε τον εαυτό σας πάνω από όλους. Είναι σημαντικό να το συνειδητοποιήσετε αυτό, διότι έχετε την τάση να προσφέρετε και, δυστυχώς, το κάνετε χωρίς να έχετε την απαραίτητη επάρκεια δυνάμεων για να το κάνετε.

Οι άλλοι έχουν τη δύναμη της επιλογής.

Ενίοτε, όσο περισσότερα κάνετε για τους άλλους, τόσο περισσότερο περιορίζετε τη δύναμη της προσωπικής τους επιλογής. Θα έλεγε κανείς ότι, τρόπον τινά, έχουν εγκαταλείψει τον εαυτό τους για χάρη σας. Έχουν παύσει πλέον να παλεύουν για τα όνειρά τους, διότι θέλουν να είναι καλά, και τώρα, όλη αυτή η ευθύνη πέφτει πάνω σας. Ωστόσο, δεν είναι αυτό αρκετό για εσάς; Ζείτε για δύο, για τρεις ή ακόμη και για περισσότερους ανθρώπους.

Ακόμη κι αν κάποιος φίλος σας υποφέρει, εξαρτάται από τον ίδιο να επιλέξει εάν θα παραμείνει σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση, ή όχι. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε για αυτόν είναι να τον ακούσετε, να προσφέρετε την δική σας προοπτική, εάν σας ζητηθεί και να είστε εκεί όταν σας χρειαστεί. Δεν μπορείτε όμως να αποφασίζετε εσείς αντί για τον ίδιο, να του λέτε τι πρέπει να κάνει, ή να υποφέρετε για αυτόν.

  Οι αποφάσεις μας καθορίζουν την υπόλοιπη ζωή μας. Δεν υπάρχει προκαθορισμένο πεπρωμένο· αντιθέτως, διαμορφώνουμε το μέλλον μας βάσει των αποφάσεών μας. Εάν κάποιος παίρνει αποφάσεις για εσάς, το μονοπάτι της ζωής που χαράσσεται σταματά, πλέον, να σας ανήκει και επειδή άνθρωπος είστε κι εσείς, θα το εγκαταλείψετε.

Αυτός είναι ο λόγος που δεν έχετε λάβει κάποια μορφή ανταπόδοσης από τους ανθρώπους στους οποίους έχετε αφοσιωθεί· αυτός είναι ο λόγος που οι άλλοι δεν ενήργησαν με τον αναμενόμενο για εσάς τρόπο. Εσείς επιζητούσατε κάποια μορφή ευγνωμοσύνης, αλλά δεν είχατε συνειδητοποιήσει ότι, τελικά, αυτό που κάνατε ήταν να εμπλακείτε σε μια ζωή που δεν είναι η δική σας. Κανείς δεν πρόκειται να σας προσφέρει παράσημο επειδή πολεμήσατε σε μία μάχη που δεν ήταν η δική σας, αλλά ήταν η μάχη κάποιου άλλου.

Όσο κι αν μας πληγώνει να βλέπουμε κάποιον να υποφέρει, μερικές φορές είναι απαραίτητο το άτομο αυτό να βιώσει τη διαδικασία της δοκιμασίας μόνο του.

  Σίγουρα, είναι πιο εύκολο για κάποιον να σηματοδοτήσει το μονοπάτι, ούτως ώστε κάποιος να ακολουθήσει τα ίχνη και να βρει τον δρόμο με τη βοήθεια του άλλου. Ωστόσο, η στάση αυτή δεν σας βοηθάει σε καμμία περίπτωση. Μαθαίνουμε από τα λάθη μας, από τους ανθρώπους που μας πληγώνουν, από κάθε βίωμα που μας καθορίζει. Εάν για κάποιον λόγο δεν βιώναμε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, πώς θα μπορούσαμε να αξιολογήσουμε την εμπιστοσύνη ενός φίλου; Πώς θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε ότι το μονοπάτι της επιτυχίας είναι γεμάτο στροφές και λακκούβες;

  Κάθε φορά που αισθάνεστε την ανάγκη να πάρετε τα ηνία της ζωής κάποιου άλλου, θα πρέπει να θυμάστε ότι εάν αυτό γίνει, το άλλο πρόσωπο θα σταματήσει να παλεύει για τον εαυτό του. Δεν θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις πλέον ή να μάθει από αυτό που του συνέβη. Η επιθυμία σας είναι να διευκολύνετε καταστάσεις, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Αντί να του κάνετε χάρη, τον ωθείτε σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει, σε έναν φανταστικό κόσμο.

Πηγή: http://share24.gr/oso-perissotera-kanete-gia-tous-allous-toso-ligotera-kanoun-idii-gia-ton-eafto-tous/

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …