Blog & Lifestyle

Καλώς ήρθατε στο blog μου! Εδώ θα βρείτε μια μεγάλη ποικιλία από άρθρα ψυχολογίας, αυτοβελτίωσης και προσωπικής ανάπτυξης . Επίσης, θα μπορείτε να ενημερώνεστε για νέα σεμινάρια και βιωματικά εργαστήρια που διοργανώνω. Αφεθείτε στο ταξίδι της ανακάλυψης του εαυτού σας και θα χαρώ αν θελήσετε να μοιραστείτε μαζί μου ανησυχίες ή προβληματισμούς ή ό, τι άλλο μπορεί να σας κάνει να αισθανθείτε πιο ελεύθεροι και αληθινοί!

Σχολείο και επιθετικά παιδιά – τι πρέπει να κάνετε;

Μοιράσου το:

Τα σχολεία άνοιξαν και το μείζον θέμα που απασχολεί την πλειοψηφία των γονέων είναι η ύπαρξη κρουσμάτων επιθετικής συμπεριφοράς στο σχολικό περιβάλλον. Είτε αυτή αφορά το δικό τους παιδί είτε αφορά επιθετική συμπεριφορά άλλων παιδιών προς το δικό τους.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τι σημαίνει κατ’ αρχάς επιθετικότητα;

Η επιθετικότητα είναι ένας τρόπος διεκδίκησης που δεν βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό αλλά στο αυθαίρετο δικαίωμα ότι μπορώ να παίρνω αυτό που θέλω χρησιμοποιώντας βία, ψυχολογική, λεκτική ή σωματική.

Στον αντίποδα της επιθετικότητας βρίσκεται η παθητικότητα η οποία αποδυναμώνει την ικανότητά μας να ακουστούμε και να γίνει σεβαστό αυτό που λέμε.

Ακούω από πολλούς γονείς διάφορες «συνταγές» αντιμετώπισης της επιθετικότητας. Οι πιο συνήθεις από αυτές είναι: «αν σε χτυπήσει, χτύπησέ τον κι εσύ», «αν σε χτυπήσει, φύγε και απόφυγέ τον» ή «αν σε χτυπήσει φώναξε δυνατά να φοβηθεί το άλλο παιδί και να σε ακούσει η δασκάλα».

Κατανοώ βέβαια την αγωνία των γονέων αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές για την επίλυση τέτοιων ζητημάτων και είναι σημαντικό τα παιδιά να μάθουν να διαχειρίζονται αποτελεσματικά τα προβλήματά τους διότι αυτό που θα μάθουν θα το αναπαράγουν σε όλες τις μετέπειτα σχέσεις τους. Και αν ο τρόπος που θα μάθουν είναι δυσλειτουργικός μπορείτε εύκολα να μαντέψετε ότι δυσλειτουργικές θα είναι και οι σχέσεις τους.

Ας δούμε λοιπόν πως λειτουργεί η πλευρά της παθητικότητας. Στην περίπτωση που οι γονείς καθοδηγούν το παιδί να φεύγει ή να φωνάζει αμέσως τη δασκάλα ή του αλλάζουν τμήμα ή σχολείο, ουσιαστικά μαθαίνουν στο παιδί να μην επιλύει τα προβλήματά του αλλά να τα αφήνει να διαιωνίζονται ή να χρειάζεται πάντα κάποιον να το σώσει και να αντιμετωπίσει εκείνος την κατάσταση αντί για το ίδιο. Μπορείτε, υποθέτω, και στις δυο περιπτώσεις να φανταστείτε πως θα συμπεριφέρεται στις σχέσεις του αυτό το παιδί μεγαλώνοντας. Θα αποφεύγει να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του, θα εξαρτάται από άλλους και θα το βάζει στα πόδια.

Ανάμεσα στην επιθετικότητα και την παθητικότητα υπάρχει μια υπέροχη οδός που ονομάζεται διεκδικητικότητα. Δεν είναι ο εύκολος δρόμος, θα έλεγα μάλλον ότι είναι ο δυσκολότερος αλλά είναι και ο μόνος που φτάνει στον επιθυμητό προορισμό: να πάρω αυτό που θέλω με σεβασμό και ισότητα. Η δυσκολία έγκειται στο ότι θα πρέπει οι γονείς καταρχάς να μάθουν να είναι διεκδικητικοί μεταξύ τους για να μπορέσουν στη συνέχεια να το διδάξουν και στο παιδί ώστε να ακολουθήσει το παράδειγμά τους. Όταν το παιδί κάνει μια αταξία στο σπίτι και ο γονέας του βάλει τις φωνές το παιδί μαθαίνει ότι αν κάποιος με ενοχλεί μπορώ να του βάζω τις φωνές ή να και να του μιλήσω άσχημα με αποτέλεσμα να μάθει να χρησιμοποιεί λεκτική βία. Όταν ο γονέας για τον ίδιο λόγο το χτυπήσει έστω κι αν πρόκειται για ένα «αθώο» άγγιγμα στο χέρι ή στο αυτί, το παιδί μαθαίνει πως αν κάποιος το ενοχλεί μπορεί να τον χτυπάει με αποτέλεσμα να μάθει να χρησιμοποιεί σωματική βία.

Όταν όμως ο γονέας εξηγήσει στο παιδί ποια ακριβώς ήταν η συμπεριφορά που τον ενόχλησε, πως τον έκανε να νιώσει και τι περιμένει να κάνει το παιδί διαφορετικά, τότε το παιδί θα κάνει το ίδιο και στο σχολείο.

Προσωπικά, την ονομάζω μέθοδο: Χ – Ψ – Ω. Το οποίο πρακτικά σημαίνει πως «όταν κάνεις το Χ, αισθάνομαι το Ψ και περιμένω από’ σένα το Ω». Στη συνέχεια, εξηγούμε ότι θα υπάρξουν συνέπειες και στην περίπτωση που σεβαστεί αυτό που ζητάμε αλλά και στην αντίθετη. Ας δούμε πως εφαρμόζεται αυτή η μέθοδος στο ακόλουθο παράδειγμα: «Όταν με χτυπάς, πονάω, θέλω να σταματήσεις να το κάνεις. Αν δεν σταματήσεις θα το πω στη δασκάλα και θα μπεις τιμωρία (ή δεν θα ξαναπαίξω μαζί σου κ.ο.κ.). Αν σταματήσεις θα μπορούμε να παίζουμε χωρίς κανείς να μπει τιμωρία.

Εν κατακλείδι, αν θέλουμε να μεγαλώσουμε ένα παιδί που θα ξέρει να διεκδικεί και να παίρνει αυτό που θέλει χωρίς να χρειάζεται να επιβληθεί δια της βίας και χωρίς να ανέχεται βία από κανέναν, θα πρέπει με αγάπη, υπομονή και αποδοχή από το οικογενειακό περιβάλλον να μάθουμε στα παιδιά μας να επικοινωνούν σωστά και να διεκδικούν αυτό που θέλουν ορθώνοντας το ανάστημά τους και απαιτώντας σεβασμό και ίση μεταχείριση.

Η τέλεια μητέρα για μια κόρη

Κάθε παιδί γεννιέται ολοκληρωμένο και μοναδικό. Όλα όσα χρειάζεται …

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …