Blog & Lifestyle

Καλώς ήρθατε στο blog μου! Εδώ θα βρείτε μια μεγάλη ποικιλία από άρθρα ψυχολογίας, αυτοβελτίωσης και προσωπικής ανάπτυξης . Επίσης, θα μπορείτε να ενημερώνεστε για νέα σεμινάρια και βιωματικά εργαστήρια που διοργανώνω. Αφεθείτε στο ταξίδι της ανακάλυψης του εαυτού σας και θα χαρώ αν θελήσετε να μοιραστείτε μαζί μου ανησυχίες ή προβληματισμούς ή ό, τι άλλο μπορεί να σας κάνει να αισθανθείτε πιο ελεύθεροι και αληθινοί!

Όχι, με τις φωνές τα παιδιά δεν μαθαίνουν την πειθαρχία, τον φόβο μαθαίνουν!

Μοιράσου το:

Της Κυριακής Περδικέα, ψυχοθεραπεύτρια – σύμβουλος ψυχικής υγείας

Πολλοί γονείς πιθανόν να έχετε πείσει τον εαυτό σας ότι λίγη φωνή δε βλάπτει ή ότι τα παιδιά δεν ακούν αλλιώς ή κι εμείς που μεγαλώσαμε με φωνές τι πάθαμε;

Και έχετε πιστέψει τόσο πολύ ότι αυτό είναι αλήθεια, τόσο που κάθε φορά που είστε κουρασμένοι, αγχωμένοι, θυμωμένοι, απογοητευμένοι ίσως, έχετε κάθε δικαίωμα να βάζετε τις φωνές.

Το μικρό ανθρωπάκι που έχετε απέναντί σας και σας γνωρίζει καλύτερα απ’ όσο γνωρίζετε εσείς οι ίδιοι τον εαυτό σας, επιλέγει πάντα σε αυτές τις δικές σας δύσκολες στιγμές να εκτονώσει όλη του την ενέργεια. Θα σκορπίσει τα παιχνίδια του παντού, θα φάει και θα γεμίσει όλο το σπίτι ψίχουλα ενώ πριν από λίγο είχατε σκουπίσει, θα μαλώσει με τον αδελφό /ή του, θα ζητάει επίμονα να παίξετε μαζί του. Εσείς έχετε ένα σωρό δουλειές να κάνετε και ενώ ταυτόχρονα συμμαζεύετε, μαγειρεύετε, και κάνετε όσα περισσότερα μπορείτε ώστε να είναι όλα όπως πρέπει προσπαθείτε να του εξηγήσετε. Αλλά δεν σας ακούει. Ξαναπροσπαθείτε και τίποτα.

Τότε σκέφτεστε ότι αυτό το μικρό ανθρωπάκι είναι τόσο εγωιστικό και κακομαθημένο που δε δίνει δεκάρα για το πώς νιώθετε και θέλει να εξαντλήσει όση ενέργεια σας έχει απομείνει. Χάνετε την υπομονή σας, αρχίζετε να φωνάζετε «Το λέω εγώ και αφού το λέω θα γίνει!» Το ανθρωπάκι κλαίει, θυμώνει αλλά καταφέρνετε να πάει επιτέλους να παίξει ήσυχα στο δωμάτιό του. Αποστολή εξετελέσθη. «Ε, αφού με το καλό δεν ακούει, θα ακούσει με το άγριο!».

Αν αυτή η κατάσταση σας φαίνεται οικεία, τότε ελάτε να δούμε ξανά την ίδια ιστορία από μια άλλη οπτική.

Είστε κουρασμένοι, θυμωμένοι, αγχωμένοι ή απογοητευμένοι ή και όλα μαζί κι ενώ υπάρχουν ένα σωρό δουλειές να κάνετε το μικρό σας ανθρωπάκι που εδώ και ώρα σας παρατηρεί κι έχει καταλάβει ότι δεν νιώθετε καλά, επιλέγει εκείνη την ώρα να ξεδιπλώσει το ταλέντο του στις αταξίες και να θέλει να παίξετε. Εσείς, παίρνετε μια βαθιά αναπνοή, κάθεστε κοντά του, το κοιτάζετε στα μάτια και του εξηγείτε πως έχετε καταλάβει πως νιώθει και τι θέλει, του λέτε πως νιώθετε κι εσείς και τι θέλετε από εκείνο να κάνει. Χωρίς φωνές, με ηρεμία αλλά με σταθερότητα και σιγουριά στη φωνή. Το μικρό σας σαστίζει. Δεν το περίμενε! Βλέπετε σας ξέρει πολύ καλά και έχει καταλάβει πως οι μεγάλοι θέλουν όλα να τους τα εξηγείς και δεν μπορούν να καταλάβουν πως το «μαμά / μπαμπά, θέλω να παίξουμε» ουσιαστικά σημαίνει «μαμά / μπαμπά, μου έχεις λείψει, θέλω να ασχοληθείς λίγο μόνο μαζί μου, να με προσέξεις». Η ιστορία τελειώνει με εσάς να έχετε κάνει μια παύση ώστε να αντιληφθείτε τι συμβαίνει και να αφουγκραστείτε τη δική σας συναισθηματική κατάσταση αλλά και το πώς το παιδί τη βιώνει.

Τώρα, είστε σε θέση να δείτε πως το παιδί σας ούτε αδιάφορο είναι, ούτε θέλει σκόπιμα να σας παιδεύει, θέλει απλά να ασχοληθείτε μαζί του. Αυτός είναι ο τρόπος που έχει για να σας πει ότι του λείψατε. Και πιστεύει πως αν παίξετε μαζί του κι εσείς θα νιώσετε καλύτερα γιατί το παιχνίδι έχει πλάκα!

Όταν φωνάζετε χάνετε όλα αυτά που το παιδί σας βιώνει και δεν έχει τον τρόπο να σας πει, χάνετε την επαφή με το δικό σας συναίσθημα. Δεν αντιλαμβάνεστε την απόρριψη που νιώθει όταν όλες οι προσπάθειές του για προσοχή αγνοούνται και επικρίνονται. Το παιδί που φεύγει κλαίγοντας και παίζει ήρεμα στο δωμάτιό του δεν έχει καταλάβει ότι δεν είστε καλά και ότι δεν είστε σε θέση να ασχοληθείτε μαζί του. Έχει καταλάβει πως η μαμά / μπαμπάς δεν ενδιαφέρονται που μου έχουν λείψει, δεν τους νοιάζει πως νιώθω, δεν τους νοιάζει τι θέλω, μου λένε πως είναι κακό να τους το δείχνω επειδή είναι κουρασμένοι γι’ αυτό τώρα πρέπει να παίξω μόνο μου στο δωμάτιό μου αφού δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθούν μαζί μου.

Συναισθηματικά έχει νιώσει φόβο και απόρριψη και αντιλαμβάνεται πως οι σημαντικοί άλλοι μπορούν να το κάνουν να νιώθει φόβο όταν εκφράζει αυτό που θέλει με τρόπο μη αποδεκτό από εκείνους και μπορούν να απορρίπτουν αυτή την έκφραση επειδή είναι μεγάλοι και μπορούν «γιατί το λένε εκείνοι και έτσι θα γίνει».

Και στο ερώτημα «τι πάθαμε κι εμείς που μεγαλώσαμε έτσι;» την απάντηση θα σας αφήσω μόνοι σας να την δώσετε θέτοντας έναν απλό προβληματισμό: Τι ενήλικας θα γίνει το παιδί που δεν έχει πάρει την προσοχή που θα ήθελε, που όταν τη διεκδικούσε απορριπτόταν, όταν τα συναισθήματά του όχι μόνο δεν αναγνωρίζονταν αλλά εκλαμβάνονταν ως εγωισμός και κακία, που έμαθε πως οι άλλοι είναι πιο δυνατοί και μπορούν να του επιβάλλονται;

Η τέλεια μητέρα για μια κόρη

Κάθε παιδί γεννιέται ολοκληρωμένο και μοναδικό. Όλα όσα χρειάζεται …

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα …

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες …