Blog & Lifestyle

Καλώς ήρθατε στο blog μου! Εδώ θα βρείτε μια μεγάλη ποικιλία από άρθρα ψυχολογίας, αυτοβελτίωσης και προσωπικής ανάπτυξης . Επίσης, θα μπορείτε να ενημερώνεστε για νέα σεμινάρια και βιωματικά εργαστήρια που διοργανώνω. Αφεθείτε στο ταξίδι της ανακάλυψης του εαυτού σας και θα χαρώ αν θελήσετε να μοιραστείτε μαζί μου ανησυχίες ή προβληματισμούς ή ό, τι άλλο μπορεί να σας κάνει να αισθανθείτε πιο ελεύθεροι και αληθινοί!

Σφιχτοδεμένη οικογένεια και ανωριμότητα

Μοιράσου το:

Πολύ συχνά ακούμε σε συζητήσεις να είναι στα χείλη όλων ερωτήσεις όπως: «τι έχει πάει τόσο στραβά;», «πως φτάσαμε εδώ που είμαστε;» κ.λ.π.

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τα προβλήματα που είναι κοινά σε παγκόσμια κλίμακα, στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι ένα σημαντικό τοπικό ζήτημα: την ανωριμότητα! Δυστυχώς ακόμη και σε συνέδρια, γίνεται συχνά ειδική μνεία σε σχέση με το ότι ο μέσος Έλληνας αργεί να ωριμάσει. Η κρίση μάλιστα που περνάμε, ενισχύεται πάρα πολύ απ’ τον παραπάνω παράγοντα.

Τα αίτια αυτής της ανωριμότητας θα τα βρούμε στη δομή της ελληνικής οικογένειας. Ανεξάρτητα από το πώς και πότε ξεκίνησε να υφίσταται αυτό πρόβλημα (γιατί δεν ήταν ανέκαθεν έτσι), στην παρούσα φάση θα πρέπει να το διαπραγματευτούμε.

Κάθε οικογένεια στήνεται αρχικά γύρω από τους δύο γεννήτορες. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να ανήκουν πλήρως σε μια ομάδα και μέσα στα όριά της να εξασφαλίζουν στενές, αυθεντικές σχέσεις. Ο κάθε σύντροφος λοιπόν μέσα από τη στενή ψυχο-σεξουαλική σχέση που αναπτύσσει με τον άλλον, προσδοκά να καλύψει τις ανάγκες του για στοργή, μοίρασμα και αληθινή ένωση.

Όμως καθώς μεγαλώναμε, πολλούς από εμάς δεν μας προετοίμασαν επαρκώς ώστε να είμαστε ικανοί να δομήσουμε μια τέτοια αυθεντική σχέση. Έτσι ο πατέρας και η μητέρα συχνά δεν μπορούν να βρουν αναμεταξύ τους αυτό που αναζητούν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά «πληρώνουν τα σπασμένα»…

Ο γονιός μετατρέπει (ασυνείδητα) τον μπλοκαρισμένο ερωτισμό του προς το σύντροφο, σε υπερβολική στοργή προς το παιδί. Οδηγεί έτσι τον απόγονό του να δεθεί κυριολεκτικά μαζί του. Γονιός και τέκνο, σχηματίζουν έναν αδιάρρηκτο προσωπικό δεσμό. Είναι σα να ορκίστηκαν σιωπηλά να σχηματίσουν οι δυο τους μια ομάδα που δεν χωρά κανέναν άλλο! Ακόμη κι ο άλλος γονιός μένει απέξω.

Αυτό βέβαια στην ουσία τον βολεύει. Γιατί πατέρας και μητέρα έχουν ταιριάξει μεταξύ τους στα νευρωτικά τους χαρακτηριστικά. Ο καθένας δηλαδή έχει βρει στον άλλον, το άρρωστο (πλην όμως γνώριμο!) κομμάτι του από την παλιά δική του οικογένεια. Όταν λοιπόν ο ένας παίρνει το συμβιωτικό με το παιδί ρόλο, ο άλλος αναλαμβάνει το ρόλο του «συναισθηματικού ζητιάνου». Με αυτό τον τρόπο στήνεται μια δυναμική (νοσηρή) ισορροπία και η οικογένεια δένει σφικτά.

Στατιστικά είναι συχνότερα η μητέρα αυτή που δημιουργεί τη συμμαχία με το παιδί. Ο πατέρας δεν είναι σε θέση να καλύψει τις συναισθηματικές της ανάγκες ως σύζυγος και αυτή τις καλύπτει μέσα από το παιδί της. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά μένουν σε μια σχέση εξάρτησης και πιθανόν δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξεδιπλώσουν τα φτερά τους. Η μητέρα πάλι, ανακουφίζεται μέσα στην παντοδύναμη κυριαρχία της. Έχοντας τον απόγονο ως λάφυρο, αισθάνεται ότι έχει κατατροπώσει το αρσενικό, που έτσι κι αλλιώς την έχει απορρίψει.

Ο μεγάλος χαμένος από αυτά τα «παιγνίδια» είναι βεβαίως το παιδί. Το βρέφος, εάν του επιτρέπαμε να αναπτυχθεί φυσιολογικά, θα έπρεπε να ολοκληρώσει σταδιακά μέσα στα τέσσερα πρώτα χρόνια της ζωής του τη διαδικασία της εξατομίκευσης. Αυτό σημαίνει να περάσει «αναίμακτα» και με φυσικό τρόπο τη φάση του αποχωρισμού από τη μητέρα και να αρχίσει να σχηματοποιεί τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Πολλές μαμάδες όμως εξαιτίας των δικών τους κενών εμποδίζουν την υγιή ανάπτυξη των παιδιών τους. Τους μεταδίδουν (με μη λεκτικούς τρόπους συνήθως) τα δικά τους μπλοκαρίσματα. Όπως ένα παιδί φοβάται να μην το εγκαταλείψουν, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο φοβάται και η μητέρα (που έχει μείνει ουσιαστικά ανώριμη) να μην εγκαταλειφθεί από το παιδί της.

Η συμβιωτική σχέση έχει στηθεί. Ο ομφάλιος λώρος είναι ξανά άθικτος και ενώνει αδυσώπητα τις δύο πλευρές, οι οποίες θα τραβούν η μια την άλλη εις αεί. Τo παιδί έχει πλέον μάθει να αξιολογεί τον (από)χωρισμό ως εγκατάλειψη και καταστροφή.

Ο πατέρας δεν είναι βέβαια άμοιρος ευθυνών σε όλη αυτή τη διαδικασία. Δέχεται αδιαμαρτύρητα την όλη κατάσταση και αντί να επέμβει διαχωρίζει συνήθως τη θέση του. Αποτραβιέται στην άκρη και αφήνει τη γυναίκα να λάβει τις δύσκολες αποφάσεις.

Η κατάσταση του είναι άλλωστε γνώριμη, αφού σε μια ίδιας δομής οικογένεια μεγάλωσε κι ο ίδιος. Ούτε αυτός έχει ενηλικιωθεί.

Η βρεφική πλευρά της προσωπικότητας και των δύο συζύγων ζητά επιτακτική ικανοποίηση. Δεν υπάρχει μια ώριμη σχέση ικανή για βάθος συναισθημάτων και αληθινή κατανόηση. Στο γάμο πλέον, δεν διαπραγματεύονται δύο ενήλικες. Είναι δύο μικρά παιδιά που ζουν μαζί και διεκδικούν το ένα από το άλλο υποχρεωτική ευχαρίστηση. Το αποτέλεσμα είναι οι οικονομικές διαφορές, οι τσακωμοί και η απιστία (το 92% των αντρών απατά. Και στις γυναίκες τα ποσοστά έχουν αυξηθεί, μιλάμε σήμερα για 70%).

Θεωρητικά μιλώντας, οι γονείς αποκτούν παιδιά με αρχική πρόθεση να τους προσφέρουν επαρκή κάλυψη των υλικών και συναισθηματικών τους αναγκών. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν όμως, χρειάζεται να μειώνεται η φροντίδα και η προστασία τους προς αυτά, έτσι ώστε να δοκιμάσουν τα ίδια να φροντίσουν τον εαυτό τους.

Για να το θέσουμε με ψυχαναλυτικούς όρους, πρέπει να αντικατασταθεί η αρχής της ηδονής (ευχαρίστησης) από την αρχή της πραγματικότητας. Δυστυχώς, ωριμότητα και προσκόλληση δεν ταιριάζουν.

Τι γίνεται όμως στ’ αλήθεια? Οι γονείς περνούν στα παιδιά τους τα περίφημα «διπλά μηνύματα». Τους δίνουν δηλαδή ταυτόχρονα δύο αντικρουόμενες οδηγίες! Μπορεί για παράδειγμα να παροτρύνουν από τη μια το παιδί να παντρευτεί και να τεκνοποιήσει και από την άλλη να σαμποτάρουν με κάθε μέσο όλες τις ερωτικές επιλογές του παιδιού.

Θυμηθείτε τις ελληνικές ταινίες και την «αθάνατη» Ελληνίδα μάνα: «Εγώ πότε θα κρατήσω στα χέρια μου εγγονάκι?» και ταυτόχρονα «Δεν μπορώ να καταλάβω που πας και τις βρίσκεις όλες… η μια χειρότερη απ’ την άλλη!». Αυτό που στην ουσία επιθυμεί ν μητέρα είναι παράλογο και ανεδαφικό: θέλει ο γιός της να θέτει όρια σε όλους τους άλλους αλλά να παραμένει εξαρτημένος από την ίδια. Δε χρειάζεται σοφία για να αντιληφθούμε το ασύμβατο του πράγματος. Ένας άνθρωπος εκπαιδεύεται να είναι ή εξαρτημένος ή ανεξάρτητος. Δεν γίνεται να είναι υποταγμένος στη μαμά του, αλλά όχι στη γυναίκα με την οποία θα ζήσει μαζί.

Όταν λοιπόν ακούμε κάποιον να ξεστομίζει περήφανα τη φράση: «Είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια», θα μπορούσαμε να διακρίνουμε κι ένα δεύτερο μήνυμα πίσω από αυτή. Ίσως μια διευκρίνιση του τύπου: «Κανένας μας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος (ώριμος) να αποχωριστεί κανέναν».

Η διευκρίνιση αυτή υποκρύπτει ταυτόχρονα και την απειλή ότι αν κάποιος τολμήσει να απομακρυνθεί από την οικογένεια, τότε θα στερηθεί την αγάπη και τη στοργή των υπολοίπων. Άρα κανείς δεν έχει στην ουσία την *άδεια* να οδεύσει προς την εξατομίκευση. Το οικογενειακό «δέσιμο» γίνεται αυτοσκοπός. Με ένα σχεδόν ιδεοψυχαναγκαστικό τρόπο, το «Εγώ» της οικογένειας αφιερώνεται στη διαιώνιση αυτής της σχέσης εξάρτησης. Δυστυχώς ένας σημαντικός αριθμός από αυτά τα άτομα έχει ή αποκτά τα στοιχεία της προσωπικότητας ενός καταθλιπτικά οργανωμένου ανθρώπου.

Σκεφτείτε τώρα μέχρι πια ηλικία μένουν οι νεοέλληνες και οι νεοελληνίδες κάτω από την πατρική στέγη. Βλέπουμε νέους ανθρώπους στην ηλικία των είκοσι πέντε, τριάντα ή κι τριάντα πέντε ετών να είναι προσκολλημένοι στη γονική εστία. Στην Ευρώπη το έχουν παρατηρήσει αυτό και μας ειρωνεύονται συνεχώς. Υπάρχουν μάλιστα ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες εάν στα τριάντα σου μένεις με τη μαμά σου, αυτό θεωρείται αυτόματα ψυχοπαθολογία.

Στην Ελλάδα βέβαια το φαινόμενο αυτό είναι κοινωνικά αποδεκτό. Οι νέοι από τη μεριά τους υποστηρίζουν ότι είναι πρακτικοί οικονομικοί λόγοι αυτοί που τους εμποδίζουν να μετακομίσουν. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες ενός ενήλικα. Οι γονείς πάλι αισθάνονται ασφάλεια που έχουν κοντά τους και υπό τον έλεγχό τους τα παιδιά τους. Δεν διακινδυνεύουν κανέναν αποχωρισμό και δεν συνταξιοδοτούνται από τον αρχικό τους ρόλο. Έτσι διατηρούν αυτή την κατάσταση όσο περισσότερο μπορούν.

Τι γίνεται τώρα όταν έρθει η ώρα για το παιδί να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια? Γιατί έρχεται κάποια στιγμή (σε μια φάση έντονης αμφιθυμίας συνήθως) για όλους αυτούς τους ανώριμους άντρες και γυναίκες, που αποφασίζουν να παντρευτούν.

Ο γάμος αυτός βέβαια δεν έχει τις προϋποθέσεις για να στεριώσει σωστά. Οι δύο σύζυγοι χαμένοι στα δικά τους προβλήματα είναι ανίκανοι να εδραιώσουν μια αληθινή και βαθιά συντροφική σχέση. Σύντομα αρχίζουν τα προβλήματα.

Η μόνη διέξοδος που βρίσκουν τα ζευγάρια είναι η απόκτηση τέκνων. Τα παιδιά σαν από μηχανής θεοί, έρχονται να δώσουν (παροδικά) τη λύση στη λιμνασμένη και άχαρη σχέση των γονιών τους. Συμβολικά, η γέννησή τους μειώνει το άγχος του θανάτου των γονιών. Ο νέος πατέρας και η νέα μητέρα έχουν τώρα κάτι για να απασχολούνται (και μάλιστα full time) αντί να πρέπει να διαπραγματευτούν την προβληματική τους σχέση. Φυσικά τα προβλήματα δεν έχουν λυθεί, αλλά έχουν μετατεθεί στο μακρινό μέλλον.

Με την απόκτηση των παιδιών φαίνεται πλέον σε όλη της την έκταση η κακή εκπαίδευση που έχουν λάβει οι γονείς από την πρώτη τους οικογένεια. Πρώτα απ’ όλα τους είναι αδύνατο να αποκολληθούν από αυτή και να δοθούν ψυχή τε και σώματι στη νέα δική τους οικογένεια.

Πολλοί δεν μπορούν καν να ξεχωρίσουν σε ποια οικογένεια πραγματικά ανήκουν. Συχνά ο/η σύντροφος φαντάζει σαν αντίπαλος (είναι ο «ξένος») και δεν υπάρχει εμπιστοσύνη παρά μόνον για την παλιά καλή οικογένεια. Το δεμένο με την παλαιά οικογένεια μέλος αποδίδει τους «δαίμονες» στη νέα του οικογένεια. Σαν τον κακοποιημένο που, μόλις βρει ευκαιρία, θα κακοποίηση και καραδοκεί να εφαρμόσει τη γνώριμη σε εκείνον συμπεριφορά.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες αγιοποιούνται. Επειδή αποπλανητικά τόσα χρόνια έχτιζαν εξαρτητική σχέση με το παιδί τους, αυτό νιώθει ότι με τον γάμο του τους πρόδωσε. Αιτία της «προδοσίας» βαφτίζεται ο/ή σύζυγος. Έτσι προκύπτουν οι γνωστές εχθρικές διαθέσεις έναντι εκείνου που τους «έκλεψε» από τη μητρική/πατρική αγκαλιά (θυμηθείτε τη σχέση νύφης – πεθεράς).

Με τη σειρά τους λοιπόν οι νέοι γονείς θα αναπαράγουν το γνώριμο σε αυτούς πρότυπο. Θα φροντίσουν τα παιδιά τους να μην απελευθερωθούν ποτέ συναισθηματικά από αυτούς. Η νέα γενιά θα φοβάται με τη σειρά της οποιαδήποτε αποστασιοποίηση από τη γονική εστία. Τα «δεμένα πρωταρχικά τρίγωνα» θα συνεχίσουν να υπάρχουν και τα παιδιά θα εκδηλώνουν θυμό για το δήθεν βίαιο απογαλακτισμό τους. Θα προτιμούσαν να παραμείνουν αιωνίως προσκολλημένα στους γονείς τους.

Όταν έρθει η ώρα λοιπόν να αλλάξουν ρόλους και να γίνουν σύζυγοι, εραστές και γονείς οι ίδιοι, το σύστημα καταρρέει! Το μοντέλο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Ανώριμοι γονείς αναθρέφουν ανώριμα παιδιά. Γενεές ολόκληρες ταλαιπωρούνται και υποφέρουν σκληρά στην Ελλάδα από αυτή την πραγματικότητα. Τώρα όμως ξέρουμε τι μας συμβαίνει. Η επιλογή είναι πλέον δική μας.

 

 

Πηγή: https://www.thessalonikiartsandculture.gr/paidi/arthra-paidi/sfichtodemeni-oikogeneia-kai-anorimotita/

Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά;

Μοιράσου το:

Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά και πώς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να μεταδώσουν στα παιδιά την αγάπη για την ποίηση; Ο ποιητής Kenn Nesbitt δίνει τις απαντήσεις του στα ερωτήματα αυτά με μοναδικό τρόπο. Το ανακαλύψαμε και το μοιραζόμαστε μαζί σας, με αφορμή την 21η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

«Όταν επισκέπτομαι σχολεία δεν λέω ποτέ στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική γιατί δεν θέλω να τα μπλοκάρω. Δεν θέλω να σκεφτούν ότι προσπαθώ να τα διδάξω κάτι. Έτσι απλά τους λέω αστεία ποιήματα και τους δείχνω στη βιβλιοθήκη πού να βρουν περισσότερα αστεία ποιήματα! Στη συνέχεια τα αφήνω να κάνουν μόνα τους τα υπόλοιπα. Και τί κάνουν; Γράφουν ποιήματα σαν τρελά! Διαβάζουν τόσα ποιήματα που ο βιβλιοθηκάριος δεν τα προλαβαίνει.

 

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ

Παρόλο που ποτέ δεν λέω στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική, το πιστεύω αυτό πολύ, και θα σας πω γιατί:

  • Η καλή ποίηση πάντα σε κάνει να νιώσεις κάτι: ένα καλό ποίημα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πεταλούδες στο στομάχι σου ή να σε κάνει να κλάψεις ή να γελάσεις, ή ακόμη να νιώσεις καλύτερα αν είσαι λυπημένος. Μερικές φορές ένα καλό ποίημα μπορεί να έχει κάτι που να αναγνωρίζεις το εαυτό σου σ’αυτό και να σε κάνει να πεις «Έι! έτσι είναι και η ζωή μου!»
  • Η ποίηση έχει δύναμη: όλοι θυμόμαστε κάποιους στίχους ποιημάτων. Ο λόγος που τους θυμόμαστε είναι γιατί έχουν μέτρο, ρίμες και άλλα εργαλεία από την τσάντα με τα μαγικά που έχουν τα ποιήματα. Οι ρήτορες στην αρχαία Ελλάδα δεν ήθελαν να σου πουν κάτι, ήθελαν να θυμάσαι αυτό που θα σου πουν. Δεν ήθελαν απλά να σε πείσουν αλλά τα λόγια τους να εντυπωθούν στο μυαλό σου. Κατέληξαν λοιπόν ότι η ποίηση είναι πιο πειστική από την πρόζα. Οι άνθρωποι θυμόνταν τους στίχους των ποιητικών έργων που έβλεπαν, καλύτερα από λέξεις ειπωμένες με διαφορετικό τρόπο. Γι΄ αυτό και έγραφαν τους λόγους τους χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της ποίησης. Σκεφτείτε λοιπόν αν τα παιδιά σας γίνονταν σφουγγάρια ποίησης. Τί θα έμενε στο μυαλό τους; Νέο λεξιλόγιο. Νέες ιδέες. Και ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Μεγαλύτερη φαντασία. Περισσότερη διασκέδαση με το διάβασμα. Πιθανόν δια βιου εξάρτηση από τα βιβλία. Πιθανόν και επιθυμία για συγγραφή!
  • Η ποίηση είναι προσωπική υπόθεση: ένα ποίημα μπορεί να πει πράγματα που δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν με κανέναν άλλο τρόπο. Το να γράφει κανείς ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως κάθαρση. Μπορεί να βγάλει προς τα έξω σφραγισμένα συναισθήματα. Με την ποίηση μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου, την απέχθειά σου, την άγρια φαντασία σου κ άλλα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα σου.
  • Η ποίηση είναι κάτι που μπορείς να το μοιραστείς: η ποίηση υπάρχει για να την μοιράζεσαι. Άλλο είναι να διαβάζεις μόνος σου ένα ποίημα, κι άλλο είναι να ακούς τον πατέρα σου να σου το διαβάζει. Αν και το να μοιράζεσαι την ποίηση δεν σημαίνει ούτε να τη διαβάζεις φωναχτά μαζί με κάποιον. Να μοιράζεσαι την ποίηση θα πει να δίνεις ένα ποίημα στην κόρη σου στην αποφοίτησή της. Ή να γράψεις ένα ανόητο ερωτικό ποίημα στη σύζυγό σου, να το κολλήσεις στο ψυγείο, και να την κάνεις να σε ερωτευτεί από την αρχή. Ένα ποίημα που έγραψες είναι το καλύτερο δώρο για έναν φίλο, πάνω από ό,τιδήποτε μπορεί να αγοραστεί με χρήματα.
  • Η ποίηση μπορεί να ωθήσει τα παιδιά στο διάβασμα ακόμη και στη συγγραφή: Τα παιδιά δεν διαβάζουν ποίηση μόνο μια φορά. Θα διαβάσουν το βιβλίο τους ξανά και ξανά, αμέτρητες φορές. Έτσι βλέπουν λιγότερη τηλεόραση και παίζουν λιγότερα βιντεοπαιχνίδια. Βάλτε την ποίηση στα χέρια των παιδιών σας και θα δημιουργήσετε τους καλύτερους εφ’ όρου ζωής αναγνώστες.

  • ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

    Δεν φέρνεις τα παιδιά κοντά στην ποίηση βομβαρδίζοντάς τα με κανόνες μέτρησης συλλαβών ή αναλύσεις δομών, περιεχομένου και τεχνικών. Αυτά είναι σημαντικά αλλά πρέπει να προκύψουν λίγο αργότερα. Η δική μου άποψη είναι:

    • Κάντε την ποίηση διασκέδαση: Μοιραστείτε με τους μαθητές σας αστεία ποίηματα που θα βρείτε. Μεταμφιεστείτε. Δραματοποιήστε.Χρησιμοποιήστε δυνατή φωνή ή ψίθυρο, ή φωνή ηλικιωμένου ή γαλλική προφορά ανάλογα με το ποίημα που μοιράζεστε.
    • Απομνημονεύστε και απαγγείλτε: Αφήστε τα παιδιά να απομνημονεύσουν τα αγαπημένα τους ποιήματα και να τα απαγγείλουν με δυνατή φωνή στην τάξη. Το γέλιο και το χειροκρότημα θα τα ωθήσει να θέλουν να το κάνουν αυτό ξανά και ξανά!
    • Γιορτάστε με ποιήματα! Απόκριες, Πρωταπριλιά, Γενέθλια κλπ. είναι υπέροχες μέρες -αφορμές για να μοιραστείτε αστεία ποίηματα.
    • Βρείτε τον αγαπημένο σας ποιήτη και μην σταματάτε να διαβάζετε ποίηματά του!

    Πολλά πράγματα είναι σημαντικά για τα παιδιά στο σχολείο. Η καλή υγεία. Η καλή διατροφή. Η άφθονη άσκηση. Η γραφή και η ανάγνωση. Τα μαθηματικά, η γεωγραφία κλπ. Άλλα αν θέλετε τα παιδιά σας να μην μάθουν απλά να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά να μάθουν να ΑΓΑΠΟΥΝ να διαβάζουν και να γράφουν, βάλτε την ποίηση στη ζωή τους. Διαβάστε τους τα αγαπημένα σας ποιήματα. Αγοράστε τους ένα βιβλίο. Πηγαίνετε μαζί τους στη βιβλιοθήκη το Σάββατο. Κάντε την ποίηση…προτεραιότητα!»

     

    Ας κλείσουμε λοιπόν με δύο υπέροχα ποιήματα με παιδιά…

    “Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά
    ποτέ δε βάλαν έγνοια στην καρδιά
    δεν είδανε πολέμους και θανάτους
    και πάνω απ’ τη γαλάζια τους ποδιά
    φοράν τις Κυριακές τα γιορτινά τους

    Τις νύχτες που κοιτάν τον ουρανό
    ένα άστρο σαν φτερό θαλασσινό
    παράξενα παιδεύει το μυαλό τους
    τους φαίνεται καράβι μακρινό
    και πάνε και ρωτάν το δάσκαλό τους

    Αυτή τους λέει παιδιά μου είναι η Γη
    του σύμπαντος αρρώστια και πληγή
    εκεί τραγούδια λένε γράφουν στίχους
    κι ακούραστοι του ονείρου κυνηγοί
    κεντάνε με συνθήματα τους τοίχους

    Στο Σείριο δακρύσαν τα παιδιά
    και βάλαν από κείνη τη βραδιά
    μιαν έγνοια στη μικρούλα τους καρδιά”.
    Νἰκος Γκάτσος 

    “Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα
    σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν
    κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από
    πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
    Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν
    στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της
    γαλήνης.
    Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
    Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
    Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη
    τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
    Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου
    πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
    Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
    Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
    Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες
    τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά
    με το φεγγάρι”.

    Γιάννης Ρίτσος

    Πηγή: www.meleniro.gr

Πως θα καταλάβετε αν έχετε άγχος υγείας – υποχονδρίαση

Μοιράσου το:

Φανταστείτε το εξής σενάριο: σας πιάνει πονοκέφαλος ο οποίος φαίνεται να μην υποχωρεί και έχει διάρκεια λίγες ημέρες. Είναι ανεκτός αλλά σίγουρα ενοχλητικός. Ανησυχείτε. Ανοίγετε το Google και σε λίγη ώρα έχετε καταλήξει στη διάγνωση. Αρχίζετε να παρατηρείτε τον εαυτό σας πιο προσεκτικά και βρίσκετε κι άλλες ενδείξεις που επιβεβαιώνουν τη διάγνωση. Έχετε αρχίσει να πιστεύετε πως κάτι πολύ σοβαρό σας συμβαίνει, προσέχετε τι τρώτε, τι κάνετε, πως νιώθετε, λέτε στους άλλους πως μάλλον έχετε κάτι σοβαρό και αρχίζετε να κλείνετε ραντεβού σε γιατρούς για εξετάσεις.

Σας φαίνεται οικείο; Αν ναι, τότε ίσως έχετε υποχονδρίαση, μια ψυχική διαταραχή στην οποία βιώνετε έντονη ανησυχία και φόβο για την υγεία σας.

 

Τι είναι η υποχονδρίαση;

Η υποχονδρίαση (συχνά αναφέρεται και ως άγχος υγείας) είναι μια διαστρεβλωμένη ερμηνεία του ατόμου για κάποια σωματικά του συμπτώματα.

Τα άτομα με υποχονδρίαση συχνά απευθύνονται στο internet  ή σε φίλους και γιατρούς ώστε να τους ενημερώσουν σχετικά με τα σωματικά τους συμπτώματα και να τους καθησυχάσουν. Όμως, όσους γιατρούς κι αν επισκεφτούν, όσες εξετάσεις κι αν κάνουν, οι σκέψεις πως έχουν κάτι σοβαρό δεν φεύγουν και το άτομο συνεχίζει να υποφέρει από αυτές γιατί μπαίνει σε έναν νέο κύκλο σκέψεων: κι αν οι εξετάσεις δεν ήταν σωστές; Κι αν ο γιατρός δεν μπόρεσε να βρει αυτό που έχω; Κι αν αυτό που έχω είναι τόσο σπάνιο που είναι δύσκολο να διαγνωσθεί;

Αυτή η ανησυχία τους κάνει να δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους ασχολίες και υποχρεώσεις καθώς είναι υπερβολικά απορροφημένοι παρατηρώντας τις σωματικές τους λειτουργίες (για παράδειγμα: αναπνοή, χτύπους καρδιάς, πόνους στο κεφάλι).

 

Το βασικό πρόβλημα στα άτομα με υποχονδρίαση είναι πως ερμηνεύουν ως καταστροφικές φυσιολογικές σωματικές λειτουργίες και αισθήσεις. Οι άνθρωποι έχουμε ένα σώμα αρκετά θορυβώδες κάποιες φορές κι αυτό επειδή οι λειτουργίες εξυπηρετούν κάποιο σκοπό τον οποίο μπορεί να μην γνωρίζουμε καν αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι πως αυτές οι λειτουργίες συμβαίνουν σε όλους και συνήθως δεν είναι ανησυχητικές.

Θα προσπαθήσω να σας βοηθήσω με ένα παράδειγμα: Φανταστείτε το ανθρώπινο σώμα σαν έναν Η/Υ ή μια οποιαδήποτε άλλη πολύπλοκη μηχανή. Πολλές φορές θα έχετε ακούσει να κάνουν κάποιο περίεργο θόρυβο ή να εμφανίζουν κάποια ένδειξη χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχουν χαλάσει. Στις περισσότερες περιπτώσεις ή η ίδια η μηχανή επιλύει μόνη της το «πρόβλημα» είτε σας καλεί να κάνετε μια πολύ απλή κίνηση προκειμένου να τη βοηθήσετε να επιλύσει αυτό που χρειάζεται.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα σωματικά μας συμπτώματα. Ο οργανισμός τα εμφανίζει για κάποιο λόγο που αγνοούμε αλλά χρειάζεται ώστε να επιτελέσει κάποια συγκεκριμένη λειτουργία. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ιατρικές εξετάσεις δεν δείχνουν κάποια πάθηση. Διότι το σύμπτωμα υπάρχει και είναι αληθινό αλλά δεν είναι σύμπτωμα κάποιας ασθένειας αλλά κάποιας φυσιολογικής λειτουργίας του οργανισμού.

 

Που οφείλεται;

Γιατί το άγχος υγείας παραμένει παρόλο που οι ιατρικές εξετάσεις είναι καλές;

Δυστυχώς δεν είναι τόσο απλό. Συνήθως, πίσω από αυτόν τον φόβο υπάρχουν αρνητικές πεποιθήσεις για την υγεία υιοθετημένες συχνά από το οικογενειακό περιβάλλον όπου μεγάλωσατε ή εξαιτίας ενός τραυματικού γεγονότος όπως για παράδειγμα: πόνος στο αριστερό χέρι σημαίνει κίνδυνος για έμφραγμα ή η μητέρα μου πέθανε από καρκίνο οπότε είναι θέμα χρόνου να συμβεί και σε’ μένα.

Πάνω σε αυτές τις πεποιθήσεις χτίζονται οι φόβοι και η δυσλειτουργική συμπεριφορά μπαίνοντας έτσι σε έναν φαύλο κύκλο που διαιωνίζεται συνεχώς:

 

 

Τι μπορείτε να κάνετε για να το αντιμετωπίσετε:

Το πρώτο βήμα είναι να επισκεφτείτε έναν ειδικό ψυχικής υγείας ώστε να σας ενημερώσει σχετικά και να διαπιστώσει εάν όντως έχετε υποχονδρίαση ή περιστασιακό άγχος για την υγεία.

Το δεύτερο βήμα είναι να ακολουθήσετε έναν διαφορετικό δρόμο από αυτόν που συνηθίζατε μέχρι τώρα:

  1. Σταματήστε να κοιτάζετε στο internet για ασθένειες! Το internet είναι το πιο λάθος μέρος που μπορείτε να πάτε όταν αναζητάτε μια απάντηση σε κάτι που σας απασχολεί. Οτιδήποτε κι αν πληκτρολογήσετε θα σας εμφανίσει μια διάγνωση από την πιο αθώα έως την πιο σοβαρή. Το χειρότερο είναι πως μετά από μια τέτοια αναζήτηση το άγχος σας θα είναι μεγαλύτερο και οι ανησυχίες σας πιο έντονες.
  2. Γίνετε πιο δραστήριοι. Κάντε ότι αναβάλλατε ή σχεδιάζατε. Παρόλο που πιθανόν να θέλετε να μείνετε στο σπίτι όπου αισθάνεστε ασφάλεια, αυτό δεν θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε τη δυσκολία σας. Βγείτε έξω και κάντε πράγματα που θα σας γεμίσουν ενέργεια και χαρά και θα μειώσουν το άγχος σας.
  3. Σταματήστε να παρατηρείτε συνεχώς τον εαυτό σας! Αποφύγετε να ελέγξετε την πίεσή σας, τους παλμούς σας ή τη θερμοκρασία σας. Αντίθετα, κάντε κάτι πιο υγιές και παραγωγικό όπως να δείτε μια ταινία, να γυμναστείτε, να μαγειρέψετε κάτι ή να ακούσετε μουσική. Προσπαθήστε να θυμάστε πως το σώμα σας είναι μια πολύπλοκη μηχανή. Έτσι, ένας τυχαίος πονοκέφαλος πιθανότατα είναι ένας τυχαίος πονοκέφαλος.

 

Έξι πράγματα που χρειάζεται να ξέρετε για να ξεπεράσετε την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή

Μοιράσου το:

Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΔΨ) είναι μια αγχώδης διαταραχή που χαρακτηρίζεται από επίμονες αρνητικές σκέψεις (ιδεοληψίες) και συμπεριφορές που γίνονται προκειμένου να ανακουφίσουν το άτομο από αυτές τις σκέψεις (καταναγκασμοί). Μόλις το άτομο προβεί σε μια καταναγκαστική συμπεριφορά, το άγχος από τις σκέψεις υποχωρεί. Όμως αυτό του προσφέρει μόνο παροδική ανακούφιση καθώς έτσι συντηρεί το πρόβλημα διαιωνίζοντάς το. Για παράδειγμα, ένα άτομο που σκέφτεται ότι υπάρχει κίνδυνος να μολυνθεί, προκειμένου να ανακουφιστεί πιθανόν να επιλέξει να πλένεται περισσότερο. Αν δεν πλυθεί το άγχος που θα του προκαλεί αυτή η σκέψη θα είναι τεράστιο. Έτσι επιλέγει να πλένεται για να ανακουφιστεί από τη δυσφορία που του προκαλεί η σκέψη της μόλυνσης. Παγιδεύεται επομένως σε μια άκαμπτη και στρεσογόνα διαδικασία από την οποία νιώθει πως δεν μπορεί να ξεφύγει.

Στην κλινική μου εμπειρία έχω δει έναν αρκετά μεγάλο αριθμό ανθρώπων που υποφέρουν από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Σε αυτό το διάστημα έχω καταλήξει σε κάποια πολύ σημαντικά συμπεράσματα που με έχουν βοηθήσει να κατανοήσω τι συμβαίνει με αυτή τη διαταραχή. Αυτά τα συμπεράσματα είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύτιμα εργαλεία για όποιον θέλει να μάθει και να κάνει πιο αποτελεσματική την προσπάθειά του να την αντιμετωπίσει.

Κάποια από αυτά ενδεχομένως δεν σας αρέσουν ίσως επειδή μπορεί να μην είναι αυτά που περιμένετε να δείτε. Στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται να σας αρέσουν. Όμως, ακόμη κι αν δεν σας αρέσουν, αν θέλετε να βοηθηθείτε, θα πρέπει να τα αποδεχθείτε!

Τα κυριότερα συμπεράσματά μου είναι έξι και είναι τα ακόλουθα:

  1. Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή οφείλεται κατά πάσα πιθανότητα σε βιολογικούς / γενετικούς παράγοντες.

Αυτό σημαίνει πως δεν φταίτε εσείς γι’ αυτό. Πολλοί άνθρωποι νιώθουν ενοχές που τους συμβαίνει αυτό σαν να είναι δική τους ευθύνη. Όμως στην πραγματικότητα δεν έχετε κάνει εσείς κάτι λάθος. Απλά συμβαίνει! Επίσης, ιδεοληψίες έχει το 2,3% του πληθυσμού! Αυτό σημαίνει πως δεν είστε μόνοι ούτε συμβαίνει μόνο σε εσάς αυτό. Αυτό όμως που μπορεί να σας κάνει τη ζωή πραγματικά δύσκολη είναι να προσπαθείτε να ελέγχετε ή να διώχνετε αυτές τις σκέψεις. Γιατί έτσι η διαταραχή γίνεται χρόνια και κατά συνέπεια πιο δύσκολη στη θεραπεία της.

 

  1. Τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της ΙΔΨ είναι η αμφιβολία και η ενοχή.

Η ΙΔΨ μπορεί να κάνει ένα άτομο να αμφιβάλλει συνεχώς και για οτιδήποτε, από το πιο απλό έως το πιο σύνθετο: κι αν δεν κλείδωσα την πόρτα και μπει κλέφτης; Κι αν δεν έσβησα το μάτι της κουζίνας και πάρει φωτιά το σπίτι; κι αν κατά βάθος είμαι κακός άνθρωπος και προκαλέσω κακό σε κάποιον; Η ενοχή είναι η άλλη πλευρά της αμφιβολίας. Το άτομο δεν αντέχει την πιθανότητα να κάνει κάτι λάθος γιατί οι ενοχές που θα νιώθει θα είναι δυσβάσταχτες ακόμα κι αν πρόκειται για κάτι πολύ απλό. Αυτός είναι ο λόγος που διατηρεί καταναγκαστικές συμπεριφορές διότι πιστεύει πως έτσι ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες να πάει κάτι λάθος εξ’ αιτίας του. Έτσι, θα ελέγξει ξανά και ξανά αν κλείδωσε την πόρτα, θα γυρίσει πίσω αρκετές φορές για να σιγουρευτεί πως έσβησε το μάτι, θα πει κάποια φράση ή μια προσευχή ξανά και ξανά για να διώξει τη σκέψη πως θα κάνει κακό.

 

 

  1. Δεν μπορείτε και δεν πρέπει να βασίζεστε στους άλλους για να βοηθηθείτε.

Στην πραγματικότητα, μόνο εσείς μπορείτε να βοηθήσετε τον εαυτό σας και μόνο εσείς θέλετε πραγματικά να το κάνετε, κανείς άλλος δεν μπορεί να το κάνει για εσάς. Οπότε αν περιμένετε ότι θα διαχειρίζεστε το άγχος σας ζητώντας από τους άλλους να απαντούν στις αμφιβολίες σας, να σας καθησυχάζουν, να συμμετέχουν στους καταναγκασμούς σας τότε τι θα συμβεί όταν θα μείνετε μόνοι; Υποθέτω πως θα αισθανθείτε ανήμποροι και αβοήθητοι. Ακριβώς επειδή η ΙΔΨ μπορεί να γίνει χρόνια είναι πολύ σημαντικό να πάρετε την κατάσταση στα δικά σας χέρια ώστε να γνωρίζετε ακριβώς τι πρέπει να κάνετε ανεξάρτητα από τους άλλους.

 

  1. Η Γνωσιακή – Συμπεριφορική ψυχοθεραπεία είναι η πιο αποτελεσματική μορφή θεραπείας για την ΙΔΨ.

Η Γνωσιακή – συμπεριφορική ψυχοθεραπεία έχει ως στόχο να σας δώσει τα κατάλληλα εργαλεία και τεχνικές για να διαχειρίζεστε τα συμπτώματά σας αποτελεσματικά. Καθώς η θεραπεία προχωράει ο θεραπευτής θα σας δίνει όλο και περισσότερα εργαλεία σχεδιασμένα για τις δικές ανάγκες ώστε να αρχίσετε σταδιακά να αντιμετωπίζετε και να ξεπερνάτε τους φόβους σας και μέσα από δουλειά που θα κάνετε και στο σπίτι θα αισθάνεστε ολοένα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και δύναμη πως μπορείτε να τα καταφέρετε.

 

  1. Η πρόοδος της θεραπείας μπορεί να πάρει χρόνο.

Πόσο καιρό θα χρειαστεί; Όσο χρειάζεται ανάλογα με τις ανάγκες και τις δυσκολίες κάθε ατόμου. Από την εμπειρία μου έχω δει πως στις περιπτώσεις που η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή είναι το μόνο πρόβλημα, τότε η θεραπεία πιθανόν να διαρκέσει από 6 μήνες μέχρι ένα χρόνο. Όμως αν τα συμπτώματα είναι σοβαρά, αν το άτομο έχει ανάγκη πιο αργό ρυθμό ή αν υπάρχουν και άλλες δυσκολίες στη ζωή του σίγουρα θα χρειαστεί πολύ περισσότερο.

  1. Η υποτροπή είναι μια πολύ μεγάλη πιθανότητα και χρειάζεται να είστε προετοιμασμένοι γι’ αυτό.

Στην πραγματικότητα το 50% της θεραπείας είναι να νιώσετε καλά και το άλλο 50% να παραμείνετε καλά. Κι εδώ φαίνεται η χρονιότητα της συγκεκριμένης διαταραχής η οποία ωστόσο δεν αναιρεί το γεγονός πως μπορείτε να επιτυχία να την αντιμετωπίσετε και να ζήσετε μια φυσιολογική ζωή από την οποία θα μπορείτε να αντλείτε ευχαρίστηση όπως οι άλλοι άνθρωποι.

Εφόσον ένα άτομο καταφέρει να ολοκληρώσει με επιτυχία τη θεραπεία του υπάρχουν κάποια πράγματα που χρειάζεται να προσέξει ώστε να διατηρήσει την ισορροπία που πέτυχε. Το πρώτο είναι μέσα από τη θεραπεία του να έχει διδαχθεί πώς να είναι ο θεραπευτής του εαυτού του χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που έχει πάρει. Ένα από αυτά είναι η γνώση πως τις φοβικές καταστάσεις δεν πρέπει πλέον να την αποφεύγει γιατί οι αποφυγές είναι αυτές που συντηρούν το πρόβλημα. Επίσης, μια υποτροπή μπορεί να συμβεί σε ένα άτομο που παίρνει φαρμακευτική αγωγή κι επειδή θεωρεί πως θεραπεύτηκε να τη σταματήσει χωρίς να ενημερώσει το γιατρό του με πιθανή συνέπεια να γυρίσει στο στάδιο που ήταν αρχικά. Τέλος, επειδή καλή υγεία σημαίνει ισορροπημένη ζωή, είναι πολύ σημαντικό, ολοκληρώνοντας τη θεραπεία, να προσπαθείτε να διατηρείτε ισορροπία στη ζωή σας, να κοιμάστε επαρκώς, να τρώτε σωστά, να γυμνάζεστε, να έχετε κοινωνικές σχέσεις και να έχετε μια δημιουργική απασχόληση είτε αυτό είναι η δουλειά σας είτε κάποιο χόμπυ.

 

Έτσι έμαθα να αγαπώ τον εαυτό μου…

Μοιράσου το:

Πάντα στις θεραπείες επιμένω να μιλάω για το πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε τον εαυτό μας και να έχουμε ως προτεραιότητα την καθημερινή φροντίδα του. Οι αντιδράσεις είναι πάντα ίδιες. Όλοι με κοιτούν με την ίδια απορία: “Μα, δεν είναι κάπως εγωϊστικό αυτό;” μου λένε.

Είναι. Ε, και; Όμως θα μου πείτε δεν είναι καλό να είμαστε εγωϊστές.

Από μικροί μάθαμε πόσο κακό και απεχθές είναι να είναι κάποιος εγωϊστής. Όμως, εγώ μιλάω για τον υγιή εγωϊσμό, αυτόν που όσοι τον έχουν αγαπούν τόσο πολύ τον εαυτό τους ώστε να γνωρίζουν πόσο αξιόλογα άτομα είναι και πόση αγάπη και φροντίδα έχουν να δώσουν στους άλλους.

Στον αντίποδα του εγωϊστή βρίσκεται ο νάρκισσος. Και έχει διαφορά. Γιατί ο νάρκισσος συμπεριφέρεται στους άλλους με υπεροψία και αυθάδεια, θεωρεί πως είναι ανώτερος και πως έχει δικαιώματα που οι άλλοι δεν έχουν. Θέλει όλοι να τον θαυμάζουν και εκμεταλλεύεται τους άλλους για να πετύχει τους σκοπούς του.

Όταν επομένως μιλάμε για εγωϊσμό, ας θυμόμαστε αυτή τη σημαντική διαφοροποίηση που ευθύνεται για τη σύγχυση μας σε σχέση με αυτή την ιδιότητα.

«Μα, αν αγαπώ τόσο πολύ τον εαυτό μου, πως θα μπορώ να σκεφτώ τους άλλους και να τους δώσω αγάπη;» άλλη μια απορία που δείχνει με πόση ενοχή έχουμε συνυφασμένη την αγάπη προς τον εαυτό.

Θα σας πω κάτι που σε πολλούς θα φανεί εντελώς ακατανόητο: Είναι αδύνατον να μπορέσω να αγαπήσω κάποιον αληθινά αν πρώτα δεν αγαπήσω αληθινά τον εαυτό μου!

Αν λοιπόν ακούσετε ποτέ τη φράση: «τον/ την αγαπώ περισσότερο κι από τον εαυτό μου» καλύτερα πριν θαυμάσετε να αναρωτηθείτε πως είναι δυνατόν να μπορεί να αγαπήσει κάποιον χωρίς να αγαπάει στο μέγιστο τον εαυτό του/ της;

Σύμφωνα με τον Jorge Bucay: η αγάπη για τους άλλους γεννιέται και τρέφεται ξεκινώντας από την αγάπη προς τον εαυτό μου, κι έχει να κάνει με τη δυνατότητα να βλέπω τον εαυτό μου μέσα στον άλλον.  Δεν αδειάζω ποτέ όταν αγαπώ . Είναι ψέμα πως αν αγαπάμε τον εαυτό μας  θα χάσουμε τη δυνατότητα να αγαπάμε τους άλλους.

Όταν καταφέρω να απελευθερωθώ από την ενοχή που με έμαθαν να έχω και μάθω να αγαπώ αληθινά τον εαυτό μου τότε και μόνο τότε θα μπορέσω να δώσω απλόχερα και ειλικρινά αγάπη στους άλλους. Χωρίς πρέπει που υιοθέτησα αλλά επειδή μέσα από την καρδιά μου ξεχειλίζει πια η αγάπη, τόσο που είναι αδύνατον να μην την μοιραστώ.

Ως αληθινά εγωϊστής, μπορώ να νιώθω τόσο μεγάλη αγάπη και κατανόηση για τον εαυτό μου που έχω ανάγκη να την προσφέρω και στους άλλους. Η ευχαρίστηση που παίρνω φροντίζοντας τους άλλους είναι τόσο μεγάλη που δεν θέλω να τη στερηθώ. Κι επειδή δεν θέλω να τη στερηθώ, προσφέρω.

Όμως το κάνω για’ μένα, όχι για εκείνους.

Γιατί έτσι θα μπορέσω να συνεχίσω να αγαπώ τον εαυτό μου και να πιστεύω πως είμαι αξιόλογος, πως αξίζω.

Αν το κάνω για τους άλλους, σιγά σιγά θα αρχίσω να πιστεύω πως οι άλλοι αξίζουν περισσότερο από’ μένα και θα πάψω να με αγαπώ.

Κι όταν συμβεί αυτό θα πάψω να αγαπώ με ευχαρίστηση και ειλικρίνεια και τους άλλους.

Τώρα ξέρω ότι μπορώ να επιλέξω.

Ανακαλύπτω την αγάπη και μαζί με αυτή την ευχαρίστηση να μοιράζομαι.

Συναντώ κάποιον που υποφέρει και ανακαλύπτω την ευχαρίστηση να δίνω.

Και δίνω για την ευχαρίστηση που μου δίνει το να δίνω…

Γιατί πρέπει να σταματήσετε να λέτε στα παιδιά “να προσέχεις”

Μοιράσου το:

Σε κοντινή απόσταση από το σπίτι μας, υπάρχει ένα δάσος που μας αρέσει να εξερευνούμε. Στο τέλος μιας χαράδρας βρίσκεται ένα πεσμένο δέντρο που περνάει από τη μια άκρη της χαράδρας στην άλλη. Το δέντρο είναι συμπαγές, αλλά μια πτώση από αυτό θα ήταν πολύ επικίνδυνη. Παρ ‘όλα αυτά, η πρόκληση είναι εκεί και τα παιδιά μου πρέπει να την αντιμετωπίζουν κάθε φορά. Έχουν περάσει πάνω από αυτό το δέντρο πολλές φορές, αλλά κάθε φορά κρατάω την αναπνοή μου και προσπαθώ να καταφέρω να μην πω: «Να είσαι προσεκτικός!» τουλάχιστον εκατό φορές!

Αποτέλεσμα εικόνας για children climbing to tree

Γιατί πρέπει να σταματήσουμε να λέμε στα παιδιά μας «να προσέχουν»

Η λέξη: «Να προσέχεις!» στα παιδιά είναι ίσως από τα λιγότερο χρήσιμα πράγματα που μπορούμε να τους πούμε.

Καταρχάς, δεν είναι αρκετά σαφής. «Να προσέχεις!» στο μυαλό των παιδιών θα μπορούσε να σημαίνει χίλια διαφορετικά πράγματα όπως «προσέξτε μήπως δείτε ένα δηλητηριώδες φίδι» Ή «προσέξτε μήπως πέσει επάνω σας ο ουρανός!». Όταν λέτε σε ένα παιδί «Να είσαι προσεκτικό», συνήθως δεν παίρνετε την απάντηση που ελπίζετε, είτε σας κοιτάζει με βλέμμα γεμάτο απορία σαν να σας λέει «τι υπάρχει για να φοβηθώ», είτε σας αγνοεί «αυτό δεν είναι τρομακτικό!» ή μπορεί να φοβηθεί και να αρχίσει να κλαίει ή να ανησυχεί με τη σκέψη πως «κάτι πολύ κακό πρόκειται να συμβεί!».

Το άλλο πρόβλημα με τη φράση: «Να προσέχεις!» είναι ότι ενσταλάζει το φόβο. Διδάσκει στα παιδιά ότι πρέπει να αποφεύγουν να παίρνουν κινδύνους, να δοκιμάζουν νέα πράγματα και να κάνουν λάθη, γιατί μπορεί να συμβούν κακά πράγματα αλλά τα παιδιά πρέπει να συμμετέχουν σε τολμηρά παιχνίδια προκειμένου να έχουν υγιή και φυσιολογική ανάπτυξη.

Τι μπορείτε να κάνετε και να πείτε αντί «να προσέχεις»:

Σπάστε τη συνήθεια!

Φανταστείτε αυτό το σενάριο: Το παιδί σας αναρριχάται σε ένα μικρό δέντρο και τα λεπτά κλαδιά του αρχίζουν να λυγίζουν από το βάρος του. Ξαφνικά, ο εγκέφαλός σας αρχίζει να σκέφτεται πολλά σενάρια και όλα τελειώνουν άσχημα. Παρόλο που το παιδί σας δεν βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, θέλετε να πείτε «Πρόσεχε!». Αυτό είναι το σημείο στο οποίο μπορείτε να:

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ: Παρατηρήστε τι πρόκειται να πείτε και πείτε στο μυαλό σας να σταματήσει.

ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΕ: Αναγνωρίστε ποιο είναι το συναίσθημά σας και πάρτε μια βαθιά αναπνοή.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΤΕ: Δείτε την κατάσταση ρεαλιστικά και ρωτήστε τον εαυτό σας:

  • Ποιες είναι οι πιθανότητες να χτυπήσει σοβαρά;
  • Γιατί αυτή η κατάσταση με κάνει να αγχώνομαι τόσο;
  • Ποιες δεξιότητες μαθαίνει το παιδί μου αυτή τη στιγμή;

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕ: Δεν υπάρχει σωστή αντίδραση για κάθε κατάσταση. Αν το παιδί σας κινδυνεύει πραγματικά δράστε γρήγορα! Ωστόσο, κάποιες καταστάσεις μπορεί να απαιτούν να μην κάνετε τίποτα ενώ άλλες καταστάσεις μπορεί να απαιτούν από εσάς να βοηθήσετε το παιδί σας να ώστε να αποκτήσει μεγαλύτερη επίγνωση ή να εξασκηθεί στην επίλυση προβλημάτων.

Αποτέλεσμα εικόνας για children climbing to tree

 

Βοηθώντας το παιδί να αποκτήσει επίγνωση

Κάθε φορά που θέλετε να πείτε «Να προσέχεις!», δείτε το σαν μια ευκαιρία να βοηθήσετε το παιδί σας να αποκτήσει μεγαλύτερη επίγνωση του περιβάλλοντος γύρω του και του σώματός του. Προσπαθήστε να πείτε:

 

Παρατήρησε πώς … αυτά τα βράχια είναι ολισθηρά, το κλαδί είναι γερό, το έδαφος δεν είναι σταθερό

Βλέπεις … τα αγκάθια αυτού του φυτού, είναι οι φίλοι σου κοντά;

Δοκίμασε να μετακινήσεις… τα πόδια σου αργά, προσεκτικά, γρήγορα, δυνατά.

Δοκιμάστε να χρησιμοποιήσεις… τα χέρια, τα πόδια σου.

Μπορείς να ακούσεις … το τρεχούμενο νερό, τα αυτοκίνητα;

Νιώθεις … σταθερός πάνω σε αυτόν τον βράχο, τη θερμότητα από τη φωτιά;

Αισθάνεσαι … φοβισμένος, ενθουσιασμένος, κουρασμένος, ασφαλής;

 

Ενισχύστε τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων

Μια άλλη μέρα το παιδί μου άρχισε να κάνει μια φανταστική μάχη με όπλο ένα αιχμηρό εργαλείο κήπου. Ήθελα να φωνάξω: «Τι κάνεις;;; πρόσεχε με αυτό!». Όμως παίρνοντας μια βαθιά αναπνοή, είπα: «Φαίνεται ότι έχεις μια πολύ έντονη μάχη, αλλά αυτό το εργαλείο το χρησιμοποιούμε στον κήπο. Τι άλλο θα μπορούσες να χρησιμοποιήσετε αντί γι’ αυτό;». Αφού το σκέφτηκε, πέταξε το εργαλείο, βρήκε ένα ξύλο και συνέχισε την περιπέτειά του.

Είναι σημαντικό να αφήνουμε τα παιδιά μας να συμμετέχουν σε παιχνίδια με προκλήσεις επειδή είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να ασκήσουν δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων. Όταν είστε έξω βοηθήστε τα ρωτώντας:

  • Ποιο είναι το σχέδιό σου… για να κατέβεις από αυτόν τον βράχο;
  • Τι μπορείς να χρησιμοποιήσεις… στην περιπέτειά σου;
  • Πού θα… βάλεις αυτή την πέτρα;
  • Πως θα…. κατέβεις; ανέβεις; περάσεις;
  • Ποιος … θα είναι μαζί σου, θα πάει μαζί σου, θα σε βοηθήσει εάν…;

 

Πηγή: https://www.backwoodsmama.com/2018/02/stop-telling-kids-be-careful-and-what-to-say-instead.html

4 τρόποι για να σταματήσετε να φοβάστε την κριτική των άλλων

Μοιράσου το:

Αν έχετε παρατηρήσει πως αποφεύγετε να είστε ο εαυτός σας προκειμένου να αποφύγετε να σας κρίνουν, τότε ήρθε η ώρα για την αλλαγή!

Οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως ηλικίας, καταβάλουν αυτοκαταστροφικές προσπάθειες για να ξεφύγουν από τις αρνητικές κρίσεις των άλλων: αποφεύγουν να λένε αυτό που θέλουν να πουν, δεν εκφράζουν τη γνώμη τους σε μία σχολική τάξη ή σε μία εργασιακή συνάντηση, αποφεύγουν να λένε στο σύντροφό τους τις αληθινές επιθυμίες τους, δεν ζητούν αύξηση κ.α.

Αυτός ο φόβος της κρίσης από τους άλλους, συνδέεται με την επιθυμία μας να είμαστε αρεστοί σε όλους, ανά πάσα στιγμή. Όμως επειδή αυτό είναι αδύνατο, παίζουμε ένα χαμένο παιχνίδι που μας κρατά μακριά από το να βιώσουμε και να εκφράσουμε ανεπιφύλακτα τον αληθινό εαυτό μας.

Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω και ας το παραδεχτούμε: οι άνθρωποι πάντα θα κρίνουν τους άλλους με καλές, κακές, συμπαθητικές, αντιπαθητικές ή ενδιάμεσες εντυπώσεις και καθώς νέες πληροφορίες έρχονται συνέχεια στο φως, το ανθρώπινο μυαλό τις επανεκτιμά: Είναι μια συνεχής διαδικασία.

Αντί να αποφεύγετε να μιλάτε για τις προτιμήσεις σας και να προσπαθείτε υπερβολικά να διαμορφώσετε μία εικόνα προς τους άλλους έτσι ώστε να μην σας κρίνουν, μπορείτε αντί αυτού να προσπαθήσετε να αποδεχτείτε αυτή τη διαδικασία.

Παρακάτω θα βρείτε τέσσερις κατευθύνσεις για να σταματήσετε να ζείτε με το φόβο της κρίσης:

1. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα

Η πραγματικότητα είναι ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει περιορισμένα αποθεματικά δεδομένα. Παρ’ όλο που μπορεί να κάνει κρίσεις, αυτές δεν είναι αρκετά σημαντικές για να κερδίσουν μια θέση στις τράπεζες της μνήμης μας για πάντα. Έτσι, όταν κάποιος σας κρίνει, οι πιθανότητες είναι ότι λίγες ώρες ή ημέρες αργότερα, η εν λόγω κρίση θα έχει απομακρυνθεί από τη συνειδητή επίγνωση του. Κατανοούμε τους ανθρώπους όχι για τα μικρά λάθη ή τις αποτυχίες που παρατηρούμε, αλλά δημιουργώντας ένα νοητικό σχήμα βασισμένο στα σημαντικά πράγματα που κάνουν και λένε, στους τρόπους αλληλεπίδρασης με εμάς και στο πώς μας κάνουν να νιώθουμε με την πάροδο του χρόνου.

2. Η κρίση είναι αναπόφευκτη

Σταματήστε να προσπαθείτε να ελέγξετε τις κρίσεις των άλλων. Έχει γίνει συνήθεια των καιρών να απαιτούμε από τους άλλους να μην μας κρίνουν. Σκεφτείτε διάφορους τίτλους που διαβάζετε ή φράσεις που ακούτε όπως: «Μην Κρίνετε» και «Εδώ που είμαστε, δεν κρίνουμε τους άλλους». Τίποτα από αυτά δεν βοηθά πραγματικά: Δεν μπορείτε να ελέγξετε τι σκέφτονται οι άλλοι. Ίσως να μην εκφράσουν την κρίση τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να σταματήσουν μια φυσιολογική διαδικασία του εγκεφάλου. Αντιθέτως, προσπαθείστε να εξηγήσετε τι αισθάνεστε έτσι ώστε εκείνοι στους οποίους ανοίγεστε, να σας κατανοήσουν και να έρθουν στη θέση σας. Η συμπόνια διαλύει το άγχος της επίκρισης. Όταν είναι παρούσα, οι κρίσεις χάνουν τη σημασία τους, επειδή οι άνθρωποι μπορούν να αισθανθούν τι νιώθουν οι άλλοι απέναντί τους.

3. Αφήστε τους να κρίνουν

Μπορεί να είναι απελευθερωτικό σε μια οικεία σχέση να επιτρέπετε τις κρίσεις. Αντί να εμποδίζετε τον εαυτό σας από το να είναι ανοικτός ή ευάλωτος ή να μοιράζεται κάτι αρνητικό αλλά σημαντικό, κάντε το έτσι κι αλλιώς. Αν παρατηρήσετε τον εαυτό σας να κρύβεται πίσω από το φόβο της κρίσης, αναρωτηθείτε αρχικά: «Τι φοβάμαι στην κρίση των άλλων όταν φανερώσω τα συναισθήματά μου;» και «Τι είναι αυτό φοβάμαι ότι θα συμβεί αν κάνουν αυτή τη συγκεκριμένη κρίση για μένα;».

Μόλις εντοπίσετε το φόβο, προσπαθήστε να καθησυχάσετε τον εαυτό σας ή να βρείτε έναν τρόπο που θα μπορούσατε να διαχειριστείτε το φόβο, αν εμφανιστεί. Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι οι στενές και φιλικές σχέσεις εμβαθύνονται όταν οι ανθρώποι ρισκάρουν και κριτικάρουν. Αν αυτό το άνοιγμα δεν συμβεί, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχετε κάνει κάτι λάθος, αλλά αυτό μπορεί να σημαίνει ότι το πρόσωπο με το οποίο προσπαθείτε να συνδεθείτε δεν έχει τη δυνατότητα για μια συναισθηματικά οικεία σχέση.

4. Παρατηρήστε τις δικές σας κρίσεις

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να νοιάζεστε λιγότερο για τις κρίσεις των άλλων από το να κρίνετε λιγότερο τον εαυτό σας και τους άλλους. Φυσικά η κρίση είναι αναπόφευκτη, αλλά προσπαθήστε να παρατηρήσετε τη γλώσσα που χρησιμοποιείτε στο μυαλό σας για τους ανθρώπους και τα γεγονότα στη ζωή σας. Αλλάξτε την εστίαση των αποφάσεων σας: Αντί να πείτε «αυτή είναι χάλια» ή «αυτός είναι ένας χαμένος», ρωτήστε τον εαυτό σας τι συναισθήματα σας προκαλεί αυτός ο άνθρωπος και θέλετε να αποφύγετε ή να γνωρίσετε στο μέλλον. Για παράδειγμα, «Ποτέ δεν εκπληρώνει τις δεσμεύσεις της απέναντί μου» ή«Εκείνος μου λέει ότι προσπαθεί, αλλά πάντα καταλήγω απογοητευμένος». Απομακρυνθείτε από τους απλούς χαρακτηρισμούς (π.χ. καλός/κακός) των άλλων στη ζωή σας και αντικαταστήστε τους με εκείνους που είναι υγιείς ή όχι για εσάς.

 

Πηγή: www.psychologynow.gr

Ψυχολογικό tip ημέρας: 5 τρόποι για να αγαπήσετε κάθε ημέρα!

Μοιράσου το:

Σας έχει τύχει να ξυπνήσετε και να σκεφτείτε πως θέλετε να προσπαθήσετε ώστε η σημερινή ημέρα να είναι υπέροχη αλλά τελικά όλα πάνε στραβά;

Και η αλήθεια είναι πως ακόμη κι αν ξεκινάτε με την καλύτερη διάθεση για να έχετε μια όμορφη ημέρα πολλές φορές συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν όμορφα! Νομίζω πως είναι OK να αναγνωρίσετε πως δεν μπορούν όλες οι ημέρες να είναι υπέροχες -ούτε καν καλές – αλλά δε νομίζω πως είναι OK να μην δίνετε σε κάθε ημέρα την ευκαιρία που της αξίζει.

Η ζωή είναι απρόβλεπτη και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς μπορεί να μας επιφυλάσσει κάθε ημέρα. Όμως είναι σημαντικό να ξεκινάτε την κάθε σας ημέρα σαν να είναι η πιο ευτυχισμένη της ζωής σας και ότι κι αν συμβεί κατά τη διάρκειά της να προσπαθείτε να βρείτε ή να δημιουργήσετε όμορφες στιγμές.

Υπάρχουν 5 τρόποι που μπορούν να σας βοηθήσουν να το πετύχετε:

  1. Να είστε ευγνώμονες. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεκινήσετε την ημέρα σας απ’ το να σκεφτείτε για πόσα πράγματα νιώθετε ευγνώμονες που υπάρχουν στη ζωή σας. Αν σας αρέσει το γράψιμο, θα ήταν ακόμα από βοηθητικό να τα γράψετε πριν καν ξεκινήσετε την ημέρα σας.
  2. Να είστε παρόντες. Από τους πιο καλούς τρόπους για να αγαπήσετε κάθε ημέρα είναι να είστε παρόντες σε κάθε στιγμή της. Δώστε προσοχή με όλες σας τις αισθήσεις όσο περισσότερο μπορείτε, σε κάθε λεπτομέρεια και θα δείτε πως κάθε μέρα μπορεί να είναι πολύ όμορφη!
  3. Να είστε ρεαλιστές. Αν οι προσδοκίες σας είναι: “αυτή η μέρα θα είναι χάλια” ή “περίμενα καιρό αυτή τη μέρα! θα περάσω φανταστικά!” τότε είναι πολύ πιθανό να απογοητευτείτε. Αν συνειδητοποιήσετε πως ότι κι αν συμβεί μπορεί να αντιμετωπιστεί τότε είναι πιο πιθανό να μπορέσετε να διαχειριστείτε όποιες δυσκολίες προκύψουν.
  4. Γεμίστε ενέργεια. Ξέρω πως  έχετε ακούσει πόσο μπορεί να σας βοηθήσει η υγιεινή διατροφή, η άσκηση και ο επαρκής ύπνος αλλά ειλικρινά πιστεύω πως αν δεν φροντίσεις το σώμα σου δύσκολα θα έχεις μια όμορφη ημέρα γεμάτη ενέργεια και καλή διάθεση. Όμως ακόμα κι αν αυτό σας δυσκολεύει πολύ, υπάρχει τρόπος. Μπορείτε πριν ξαπλώσετε στο κρεβάτι, το βράδυ, να σκεφτείτε – ή ακόμα καλύτερα- να γράψετε όσα όμορφα πράγματα παρατηρήσατε να συμβαίνουν μέσα στην ημέρα. Ακόμα κι αν η ημέρα σας δεν ξεκίνησε με ενέργεια μπορείτε να την κλείσετε με υπέροχες εικόνες και αναμνήσεις!
  5. Να έχετε στόχο. Χρειάζεται να θέλετε πραγματικά να αγαπήσετε κάθε ημέρα. αν δεν θέλετε, δεν θα μπορέστε. Είναι τόσο απλό. Θέλω να αγαπώ την κάθε ημέρα μου σαν να είναι η τελευταία γιατί ξέρω πως κάποια στιγμή θα είναι.  Το κλειδί είναι να έχετε στόχο ειδάλλως δεν θα καταφέρετε να πετύχετε τίποτα από τα παραπάνω, όμως αν έχετε στόχο θα μπορέσετε να αντιμετωπίσετε όποιες δυσκολίες σας προκύψουν μέσα στην ημέρα.Σίγουρα δεν θα είναι εύκολο να ακολουθήσετε αυτό το δρόμο. Στην πραγματικότητα θα είναι αρκετά πιο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται. Όμως κάθε ημέρα κάνετε πράγματα, προσπαθείτε και προχωράτε τη ζωή σας, γιατί να να μην κάνετε και μια προσπάθεια να την αγαπήσετε;Πηγή: www.positivelypresent.com

 

 

Γιατί δεν πρέπει να ακυρώνει ο ένας γονιός τον άλλον μπροστά στο παιδί

Μοιράσου το:
«Μαμά να μη φύγουμε ακόμα!», ακούω ένα παιδάκι από την διπλανή κούνια. «Αγάπη μου πέρασαν τα 5 λεπτά που είπαμε, τώρα φεύγουμε!», απαντά η μαμά. «Έλα μαμά! Σε παρακαλώ! Λίγο ακόμα!» -«Όχι Γιώργο, φεύγουμε!», αρχίζει να θυμώνει η μαμά. «Σε παρακαλώ! Μόνο λίγο!» -εκνευρισμένη η μαμά γυρνά προς τον άντρα της. Τα μάτια της πετούν σπίθες. «Εσύ θα πεις κάτι;» του λέει. «Έλα, Γιώργο, φεύγουμε», συμπράττει αμέσως ο μπαμπάς. «Μα δεν θέλω να φύγω ακόμα!», επιμένει δικαιωματικά ο μικρός. Ο μπαμπάς έχει ήδη σηκωθεί και ετοιμάζεται να του φορέσει το μπουφάν. «Εντάξει, άλλα 2 λεπτά», λέει η μαμά και ο μπαμπάς παγώνει. Με κοιτάζει που τους παρακολουθώ τόση ώρα και βλέπω το πρόσωπό του να αλλάζει 52 χρώματα: Σοκ, προδοσία, θυμός, απογοήτευση, ντροπή. Μπροστά στα μάτια του παιδιού, η μαμά μόλις έκανε ένα «φου» στον μπαμπά και τον έσβησε.

Αμέτρητες φορές θα διαφωνήσουν οι γονείς όχι μόνο για την συνολική διαπαιδαγώγηση του παιδιού, αλλά και για τα μικρά καθημερινά, όπως το αν χρειάζεται το παιδί να φορέσει μπουφάν ή αν πρέπει να φάει άλλο ένα γλυκό. Και πολλές από αυτές τις φορές η διαφωνία θα λάβει χώρα μπροστά στα παιδιά. Πολλοί ειδικοί θα πουν ότι «δεν πειράζει να σας βλέπουν τα παιδιά σας να διαφωνείτε, ακόμα και να τσακώνεστε, αρκεί να σας βλέπουν και να ‘τα βρίσκετε’ στη συνέχεια», γιατί η διαφωνία είναι φυσιολογικό κομμάτι των ανθρώπινων σχέσεων. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτή η κατάσταση συμβαίνει με ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο; Όταν, δηλαδή, ο ένας γονιός ακυρώνει διαρκώς τον άλλον μπροστά στο παιδί, μειώνοντας την ισχύ του λόγου του και του ρόλου του;

Στο μυαλό του παιδιού

Σύμφωνα με την ψυχολόγο-οικογενειακή σύμβουλο Kathy Eugster, όταν η κατάσταση αυτή γίνεται χρόνια, όταν δηλαδή μια φυσιολογική διαφωνία συνεχίζεται και αρχίζει να περιλαμβάνει φωνές, κριτική του ενός προς τον άλλον, αλληλοκατηγορίες, έλλειψη στήριξης του ενός προς τον άλλον, κοροϊδία, σαρκασμό και αδιαφορία του ενός ως προς τη γνώμη του άλλου, οι επιπτώσεις που αυτό μπορεί να έχει στο παιδί είναι σοβαρές:

Το παιδί πικραίνεται και γίνεται ανασφαλές

Ακόμα κι αν εκείνη τη στιγμή δεν το δείχνει, γιατί η διαφωνία μπορεί να γίνεται προς όφελός του, ένα παιδί που βρίσκεται διαρκώς ενώπιον μιας τέτοιας κατάστασης βάλλεται ψυχολογικά και μπορεί σταδιακά να εμφανίσει συμπτώματα άγχους, μελαγχολίας, προβλήματα στον ύπνο, χαμηλή αυτοπεποίθηση ή προβλήματα στο σχολείο.

Το παιδί βάζει ταμπέλες, παίρνει θέση, γίνεται χειριστικό

Όταν ο ένας γονιός διαρκώς μειώνει, υποτιμά, έμμεσα κατηγορεί τον άλλον, το παιδί θα αρχίσει σιγά-σιγά να τους βάζει ταμπέλες: Ο ένας γονιός είναι ο υπομονετικός, ο τρυφερός, ο ανιδιοτελής, και ο άλλος ο ευερέθιστος, η εγωκεντρικός, ο κακός, ο αδύναμος ή ο οκνηρός, αυτός που βαριέται. Σιγά-σιγά το παιδί παίρνει θέση –μαθαίνει ότι με το να υποστηρίξει τον «λάθος» γονιό, κινδυνεύει να δυσαρεστήσει τον άλλον και έτσι μπαίνει στη διαδικασία να μπερδεύεται, να νιώθει αμήχανο, ανασφαλές ή ακόμα και να αναγκάζεται να υποκριθεί ή να γίνει χειριστικό.

Το παιδί χάνει τον σεβασμό του

Για πόσο καιρό θα δείχνει σεβασμό το παιδί προς τον γονιό που έχει χάσει εντελώς τον σεβασμό του άλλου; Είναι αναπόφευκτο, ότι ο γονιός που δέχεται διαρκώς την ακύρωση, στα μάτια του παιδιού είναι αδύναμος, άρα ανίκανος να βάλει όρια και να καθοδηγήσει το παιδί, άρα… ποιος τον υπολογίζει;

Το παιδί επαναλαμβάνει

Καθώς το παιδί μεγαλώνει θα αρχίσει να επαναλαμβάνει το μοντέλο της σχέσης που έμαθε στο σπίτι του και υποσυνείδητα θα αναβιώνει παρόμοιες καταστάσεις αργότερα στη ζωή του –θα δυσκολεύεται πολύ να χτίσει σχέσεις με σεβασμό, στις οποίες θα μάθει να ακούει τον άλλον και να λύνει μαζί του αποτελεσματικά τα προβλήματα. Επιπλέον, θα είναι δύσκολο για το παιδί στο μέλλον να σέβεται και να απολαμβάνει τον χρόνο του με τον γονιό που έχει «πέσει» στα μάτια του.

Πώς να διορθώσετε το πρόβλημα… οριστικά

Αν αναγνωρίζετε ότι η οικογένειά σας αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα, ο ψυχολόγος-οικογενειακός σύμβουλος Dr. Val Farmer συμβουλεύει τα εξής:

Προστατεύστε το παιδί

Αποφύγετε τις φωνές, την κριτική και τα υποτιμητικά λόγια μπροστά στο παιδί. Φροντίστε, όσο αυτό είναι εφικτό, να λύνετε τις διαφωνίες σας μεταξύ σας, πίσω από κλειστές πόρτες. Μην τσακώνεστε –διαπραγματευτείτε. Και αφού συμφωνήσετε σε μία κοινή «γραμμή», τότε μπορείτε να συμπεριλάβετε και τα παιδιά στην συζήτηση, προκειμένου να κατανοήσουν τους κανόνες και τις επιπτώσεις. Όταν έχετε μια κοινή θέση ως προς την διαπαιδαγώγηση του παιδιού, δεν έχει σημασία ποιος θα την επιβάλει. Σημασία έχει, όμως, όταν ο ένας από τους δύο είναι ασυνεπής ως προς την συμφωνία σας, να το συζητήσετε αργότερα οι δυο σας.

Δημιουργήστε ένα κοινό μέτωπο

Όταν έρχεται η στιγμή να μπουν κάποια όρια ή να τεθεί ένας κανόνας στο παιδί, οφείλετε να είστε στο πλευρό του συντρόφου σας, ακόμα κι αν διαφωνείτε μαζί του εκείνη τη στιγμή. Μην έρθετε σε ρήξη, λοιπόν, εκείνη την ώρα, μπροστά στο παιδί, γιατί στο μυαλό του πρέπει να είστε μία ομάδα.

Ενδώστε

Δεν χρειάζεται να συμφωνείτε στα πάντα με τον σύντροφό σας. Εσείς μπορεί να είστε πιο ελαστική ως προς την διατροφή του παιδιού σας, εκείνος ως προς τα ωράρια του ύπνου. Αν οι αρχές του συζύγου σας είναι πολύ σημαντικές για εκείνον σε κάποια θέματα, αποδεχτείτε τις και προχωρήστε με αυτές. Σεβαστείτε τον άνθρωπο που επιλέξατε για πατέρα του παιδιού σας και τον τρόπο με τον οποίον διαχειρίζεται τον ρόλο του, όσο αυτός εκτυλίσσεται γύρω από το καλό του παιδιού.

Βρείτε καλύτερες μορφές επικοινωνίας

Βρείτε τρόπο να απευθύνεστε στον σύντροφό σας χωρίς να του επιτίθεστε ή να τον προσβάλλετε, προσπαθώντας πάντα να δείχνετε κατανόηση στα συναισθήματα και τις απόψεις του. Γίνετε ένα θετικό πρότυπο επικοινωνίας για το παιδί σας. Για παράδειγμα:

-Παρεκτραπήκατε και μιλήσατε απότομα στον σύντροφό σας; Διορθώστε το άμεσα, λέγοντας «Συγγνώμη, είμαι λίγο κουρασμένη. Αυτό που ήθελα να πω είναι…». Το παιδί θα μάθει έτσι ότι ο καθένας μπορεί να θυμώσει, όμως οφείλουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα συναισθήματά μας, να απολογούμαστε και να ανακτούμε την καλή επικοινωνία. Θα δείτε ότι σιγά-σιγά θα αρχίσει και το παιδί να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο.

-Διαφωνείτε ως προς μια σημαντική αγορά; Συζητήστε το ήρεμα, θέτοντας επιχειρήματα, χωρίς να υψώνετε τη φωνή σας και να προκαλείτε τον άλλον. Το παιδί θα μάθει ότι οι άνθρωποι που ζουν μαζί, μπορεί να έχουν διαφορετικές απόψεις, όμως ακούνε ο ένας τον άλλον και «δουλεύουν» για να βρουν μια λύση συμφέρουσα προς όλους –και όλα αυτά με σεβασμό και αγάπη.  Αν η συζήτηση οδηγηθεί σε σημείο έντονης διαφωνίας, συμφωνήστε να την επαναφέρετε κάποια άλλη στιγμή που ίσως σκεφτείτε μια καλύτερη λύση.

-«Βρείτε τα». Ακόμα κι αν διαφωνήσατε έντονα με τον σύντροφό σας μπροστά στο παιδί, ακόμα κι αν η συζήτησή σας έληξε χωρίς λύση και με «μούτρα», προσπαθήστε αργότερα να κάνετε μια αγκαλιά και δείξτε στο παιδί ότι παραμένετε αγαπημένοι. Όταν μπορείτε να διεξάγετε τις διαφωνίες σας με σεβασμό και καλή διάθεση, αναζητώντας λύσεις και όχι κατηγορίες, κι όσο παραμένετε αγαπημένοι μεταξύ σας, το παιδί δεν έχει τίποτα να φοβάται!

 

Πηγή: http://www.mama365.gr/31606/giati-den-prepei-na-akyronei-o-enas-gonios-ton-all.html

 

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν…

Μοιράσου το:

Καινούργια ημέρα, καινούργια εβδομάδα και ξεκινάω την ημέρα μου με μια σκέψη που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Σκέφτομαι τους ανθρώπους που θα δω αυτή την εβδομάδα και συνειδητοποιώ πόσες διαφορετικές ιστορίες φέρνουν μέσα στο θεραπευτικό δωμάτιο κι όμως όλες οι ιστορίες και όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα κοινό: έχουν ανάγκη να γίνουν αποδεκτοί γι’ αυτό που είναι.

Και αυτή η ανάγκη φέρνει φόβο, άγχος, ενοχές, θυμό. Γιατί άραγε να είναι τόσο δύσκολο; Γιατί να μην μπορούμε απλά να αποδεχθούμε τη διαφορετικότητα του άλλου; Γιατί θα πρέπει οι άλλοι να είναι όπως θα θέλαμε εμείς να είναι;

Αυτές οι σκέψεις μου φέρνουν στο νου τα λόγια του Χόρχε Μπουκάϊ στο βιβλίο του «Ιστορίες να σκεφτείς».

Αναρωτιέμαι πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν όλοι μπορούσαμε να δούμε τα πράγματα λίγο διαφορετικά!

«Αυτό που είναι, είναι.

Η πραγματικότητα δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.

Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.

Δεν είναι όπως ήταν.

Δεν είναι όπως θα είναι αύριο.

Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.

Εγώ είμαι αυτός που είμαι.

Εγώ δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου ήθελε να είμαι.

Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν

Εγώ είμαι αυτός που είμαι.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.

Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα.

Εσύ δεν είσαι όπως εγώ θέλω.

Εσύ είσαι όπως είσαι».

Αναρωτιέμαι, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν όλοι μπορούσαμε να αγαπήσουμε αυτό που πραγματικά είμαστε…