Ετικέτα: γονείς

Υγιής σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών: τι χρειάζεται να γνωρίζουν οι γονείς

Μοιράσου το:

Η σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών συχνά μπορεί να αποτελέσει θέμα «ταμπού» για τους γονείς. Δεν είναι λίγοι οι γονείς που δυσκολεύονται να μιλήσουν στα παιδιά τους γι’ αυτό το θέμα είτε επειδή ντρέπονται είτε επειδή δεν γνωρίζουν πως ακριβώς πρέπει να μιλήσουν, ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσουν και μέχρι πόσα να πουν για να μη «σοκάρουν» το παιδί.

Αυτές είναι συνήθως κοινές δυσκολίες που παρατηρώ στους γονείς που επισκέπτονται το γραφείο μου. Ωστόσο, δεν μπορείτε να αποφύγετε να μιλήσετε στα παιδιά σας για το σεξ και για το σώμα τους όσο κι αν αυτό σας δυσκολεύει. Ακόμα κι αν δυσκολεύεστε είναι προτιμότερο να εκφράσετε το συναίσθημά σας  στο παιδί απ’ το να προσπαθήσετε να το κρύψετε. Ίσως και οι δικοί σας γονείς να είχαν παρόμοιες δυσκολίες και να μάθατε έτσι πως δεν πρέπει να μιλάτε για τέτοια θέματα με τα παιδιά σας. Όμως, αν θέλετε το παιδί σας να έχει μια υγιή σεξουαλική ανάπτυξη, να γνωρίζει τα δικαιώματά του και να διεκδικεί τα όριά του, χρειάζεται να ενημερωθεί από εσάς ώστε να μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του από πιθανούς κινδύνους.

Εάν νιώθετε πως η δυσκολία σας είναι πολύ μεγάλη ή αν ήδη έχετε παρατηρήσει κάποια δυσκολία στη σεξουαλική ανάπτυξη του παιδιού σας είναι προτιμότερο να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας που θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε τις δυσκολίες σας με τον πιο κατάλληλο τρόπο για εσάς και το παιδί σας.

Παρακάτω περιγράφω συνοπτικά τα στάδια υγιούς σεξουαλικής ανάπτυξης ώστε να έχετε μια εικόνα σχετικά με το τι να περιμένετε σε κάθε στάδιο ανάπτυξης του παιδιού αλλά και πως μπορείτε ως γονείς να το βοηθήσετε ώστε να διαχειριστεί τις ιδιαιτερότητες κάθε σταδίου όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά.

 

 

Στάδια Υγιούς Σεξουαλικής Ανάπτυξης

 

ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΩΣ ΤΑ 8 ΕΤΗ

Αναμενόμενες και φυσιολογικές ενδείξεις:

  • Περιέργεια για το σώμα, συμπεριλαμβανομένων των γεννητικών οργάνων
  • Η αυτοδιέγερση είναι φυσιολογική και ευχάριστη
  • Περιέργεια για τις διαφορές μεταξύ αρσενικών / θηλυκών σωμάτων
  • Η ταυτότητα του φύλου εξελίσσεται («είμαι αγόρι» / «είμαι κορίτσι»)
  • Μπορεί να συμμετέχει σε σεξουαλικά παιχνίδια με τους συνομηλίκους («μου δείχνετε το δικό σας και θα σας δείξω το δικό μου»)
  • Απολαμβάνει να μιλάει άκομψα και ακατάλληλα ειδικά στις ώρες του φαγητού
  • Ενδιαφέρεται να μάθει από που έρχονται τα μωρά, την προετοιμασία, τη γέννηση
  • Αρχίζει να αναγνωρίζει αναμενόμενες συμπεριφορές των ανδρών και των γυναικών

 

Μπορείτε να βοηθήσετε μιλώντας για:

  • Τα ακριβή ονόματα και τις λειτουργίες όλων των τμημάτων του σώματος
  • Τα σεξουαλικά μέρη του σώματός μας είναι ιδιωτικά και δεν τα δείχνουμε δημόσια
  • Διαφορές μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού
  • Ομοιότητες και διαφορές μεταξύ αγοριών και κοριτσιών
  • Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν την επαφή από οποιονδήποτε και οποτεδήποτε θέλουν (δεν αγγίζουμε ανθρώπους που δεν θέλουν να αγγιχτούν)
  • Από όπου προέρχονται τα μωρά (με ειλικρίνεια και με γλώσσα απλή, ανάλογη της ηλικίας του)
  • Όλα σώματα είναι διαφορετικά και όμορφα, όπως ακριβώς είναι

 

ΗΛΙΚΕΣ  9-13 ΕΤΩΝ

Αναμενόμενες και φυσιολογικές ενδείξεις:

  • Ξεκινά η εφηβεία (σωματικές και συναισθηματικές αλλαγές παρατηρούνται)
  • Μπορεί να ξεκινήσει η σεξουαλική έλξη για παιδιά ίδιου ή αντίθετου φύλου
  • Ο σεξουαλικός προσανατολισμός γίνεται γνωστός ή αρχίζει να φαίνεται
  • Περιέργεια για την εφηβεία, την αναπαραγωγή, τα σεξουαλικά συναισθήματα και ερεθίσματα, αν και το παιδί είναι συχνά απρόθυμο να συζητήσει αυτά τα πράγματα με τους γονείς
  • Οι συμμαθητές γίνονται ΠΟΛΥ σημαντικοί. Παρατηρείται πολύ έντονη πίεση από τους συνομηλίκους σε θέματα που αφορούν: ρούχα, μουσική, ηθικές αξίες, σεξουαλική συμπεριφορά, χρήση ναρκωτικών / αλκοόλ, κάπνισμα
  • Οι απότομες αλλαγές της διάθεσης είναι φυσιολογικές

 

Μπορείτε να βοηθήσετε μιλώντας για:

  • Τις αλλαγές στο σώμα (εμφάνιση τριχοφυϊας, εμμηνόρροια, μεγέθυνση μαστού, κολπική ύγρανση, μεγέθυνση πέους / όρχεων, στύσεις, υγρά όνειρα, υγιεινή, δερματικές αλλαγές
  • Αυνανισμός – τι είναι, γίνεται μόνο ιδιωτικά
  • Αναπαραγωγή και εγκυμοσύνη – πότε υπάρχει συνουσία
  • Η εφηβεία συμβαίνει σε διαφορετικές ηλικίες και με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα
  • Οι ορμόνες και οι επιπτώσεις τους στα αγόρια και τα κορίτσια
  • Το δικαίωμά τους να αρνηθούν επαφή από οποιονδήποτε, οποτεδήποτε και πρέπει να σέβονται το γεγονός ότι και οι άλλοι έχουν το ίδιο δικαίωμα
  • Ρόλοι και στερεότυπα για τα φύλα (πρότυπα μέσω Μ.Μ.Ε. , αναχρονιστικά στερεότυπα κ.ο.κ)

 

ΗΛΙΚΙΕΣ  14-18 ΕΤΩΝ

Αναμενόμενες και φυσιολογικές ενδείξεις:

  • Αυξημένο ενδιαφέρον για τα ραντεβού και τις σεξουαλικές σχέσεις
  • Είναι σε θέση να μείνουν έγκυες (μερικές φορές ακόμη και από την ηλικία των 10 ετών)
  • Η πίεση των συνομηλίκων εξακολουθεί να είναι σημαντική, αν και μπορεί να αρχίσει να μειώνεται προς το τέλος αυτής της περιόδου
  • Μπορεί να εμπλακεί σε επικίνδυνη ή και παραβατική συμπεριφορά – οι εγκεφαλικές λειτουργίες είναι ακόμα ανώριμες και το παιδί μπορεί να μην είναι σε θέση να πάρει σωστές αποφάσεις
  • Αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ανεξαρτησία, την εύρεση εργασίας για να έχουν δικά τους χρήματα, την οδήγηση, το σεξ, τα tattoo, το piercing, τα ρούχα

 

Μπορείτε να βοηθήσετε μιλώντας για:

  • Αναπαραγωγή, εγκυμοσύνη, γέννηση – με περισσότερες λεπτομέρειες
  • Σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες και πώς να προστατεύονται
  • Μέθοδοι αντισύλληψης και χρήση προφυλακτικού
  • Πώς να λένε «ΟΧΙ» σε ανεπιθύμητη σεξουαλική επαφή ή παρενόχληση
  • Σεβασμός των ορίων και του προσωπικού χώρου τόσο για τον εαυτό όσο και για τους άλλους
  • Εικόνα του σώματος και αλλαγές, ρόλοι και στερεότυπα των φύλων
  • Διαφορές μεταξύ υγιεινών και μη υγιών σχέσεων

 

 

Πηγή: https://pcavt.org/stages-of-healthy-sexual-development.html

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Μοιράσου το:

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή συνήθως εμφανίζεται με συγκεκριμένες συμπεριφορές που αν ως γονείς τις γνωρίζετε μπορείτε πιο εύκολα να βοηθήσετε το παιδί σας να τη διαχειριστεί.

Έχετε παρατηρήσει στο παιδί σας:

  • Επίμονες, ενοχλητικές ανησυχίες, αμφιβολίες ή φόβους;
  • Αδικαιολόγητες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές;
  • Ανεξέλεγκτες, ακατάλληλες σκέψεις ή ενοχλητικές νοερές εικόνες;
  • Συνήθειες που δυσκολεύουν την καθημερινότητά του;
  • Μια τάση να ζητάει επανειλημμένα καθησύχαση;
  • Μια ανάγκη να κάνει τα πράγματα «σωστά»;
  • Καθυστερεί συχνά ή αργοπορεί με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η καθημερινότητά του;
  • Επίμονη και επαναλαμβανόμενη ανάγκη για πλύσιμο, οργάνωση και έλεγχο;
  • Δυσκολία να αποχωριστεί αντικείμενα που δεν χρειάζεται πια ή είναι άχρηστα;
  • Μία τάση να αποφεύγει ορισμένα μέρη ή δραστηριότητες;

 

Αν η απάντηση είναι θετική, πιθανόν το παιδί σας να έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (Obsessive Compulsive Disorder – OCD), μια πολύ συχνή και αρκετά σοβαρή ψυχική διαταραχή. Εμφανίζεται συνήθως στην παιδική ηλικία (7-12 ετών) και στην πρώτη περίοδο της ενήλικης ζωής. Ανήκει στις αγχώδεις διαταραχές και είναι η τέταρτη πιο συχνή από τις ψυχιατρικές διαταραχές.

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή είναι μια ιατρική διαταραχή όπως είναι για παράδειγμα το άσθμα ή οι αλλεργίες. Γι’ αυτό δεν έχει κανένα νόημα να κατηγορείτε τον εαυτό σας επειδή το παιδί σας ανέπτυξε OCD αλλά ούτε φυσικά το παιδί. Κανείς δεν φταίει γι’ αυτό.

Αν και δεν υπάρχει ακόμα αποδεδειγμένη αιτιολογία, φαίνεται να υπερισχύει η άποψη της νευροβιολογίας σύμφωνα με την οποία έχει βρεθεί πως υπάρχει αυξημένη δραστηριότητα στον κογχομετωπιαίο φλοιό σε ασθενείς  με OCD ο οποίος συνδέεται με την αντίληψη που έχουμε για τον φόβο και τον κίνδυνο. Επιπλέον υπάρχει έντονη δραστηριότητα στον κερκοφόρο πυρήνα βασικών γαγγλίων που συνδέεται με την ικανότητά μας να ξεκινάμε και να ολοκληρώνουμε μια σκέψη και πράξη.

Έχοντας ένα παιδί με OCD μπορεί να είναι από τις πιο δύσκολες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει ένας γονέας. Γι’ αυτό να θυμάστε πως:

  • Δεν είστε μόνοι
  • Ούτε εσείς αλλά ούτε το παιδί σας φταίτε γι’ αυτό
  • Η κατάλληλη μορφή θεραπείας μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά το παιδί σας

 

Από την κλινική εμπειρία μου, έχω διδαχθεί πως υπάρχουν 5 βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε ώστε να βοηθήσετε το παιδί σας:

 

  1. Ενημερωθείτε και εσείς αλλά και το παιδί σας για την Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. Ο συλλογισμός είναι απλός: όσο πιο πολλά γνωρίζω γι’ αυτό που με απασχολεί τόσο καλύτερα μπορώ να το αντιμετωπίσω. Διαβάστε άρθρα, απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας ή διαβάστε βιβλία. Υπάρχουν πολύ καλά βιβλία που μπορούν και τα παιδιά να διαβάσουν μόνα τους. Ένα βιβλίο για τα παιδιά που προτείνω στους γονείς είναι το « Χωρίς αμφιβολία» της Γκόλφω Λιαμάκη.
  2. Δώστε στην Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή ένα όνομα. Συχνά τα παιδιά ντρέπονται να μιλήσουν για τις σκέψεις τους. Δίνοντας στη δυσκολία τους ένα όνομα είναι πιο εύκολο να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα και τι σκέψεις τους χωρίς να αισθάνονται άβολα. Μπορείτε να ενθαρρύνετε το ίδιο το παιδί να δώσει ένα όνομα που θα ταιριάζει με την περίπτωσή του, για παράδειγμα, ο κ. Καθαρός ή η κ. Ανησυχία.

 

Μπορείτε να φτιάξετε και μια ιστορία με αυτό το όνομα για να εξηγήσετε στο παιδί πως η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή το επηρεάζει, όπως:

 

 Η κ. Ανησυχία είναι ζαβολιάρα και θέλει να σε βάζει να κάνεις ότι θέλει σαν να είναι το αφεντικό. Θέλει να νιώθεις ανήσυχος και να ακολουθείς τους δικούς της ανόητους κανόνες. Όταν κάνεις αυτά που θέλει, αυτή μεγαλώνει και τότε μπορεί να σε ενοχλεί περισσότερο. Όταν όμως την αγνοείς και δεν κάνεις αυτά που σου λέει, τότε αυτή μικραίνει  και γίνεται όλο και πιο αδύναμη.

 

 

  1. Μην ασχολείστε υπερβολικά με όλες τις συμπεριφορές και σκέψεις του παιδιού. Δεν βοηθάτε αν η δυσκολία του παιδιού είναι το μόνιμο θέμα συζήτησης στο σπίτι. Δεν χρειάζεται να αλλάξει η καθημερινότητά σας ούτε να συμπεριφέρεστε σαν να είναι άρρωστο. Έτσι όχι μόνο θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα αλλά θα κάνετε το παιδί να διστάζει να σας μιλήσει και να γίνει πιο μυστικοπαθής σχετικά με τις δυσκολίες του.

 

 

  1. Μην εμπλέκεστε στις επίμονες σκέψεις του. Ακόμα κι αν ζητάει επίμονα να κάνετε κάτι που του λένε οι σκέψεις του, εσείς μην ενδώσετε. Μπορείτε να πείτε: «Δεν πρόκειται να βοηθήσω την κ. Ανησυχία να σε διατάζει. Εσύ την ακούς, εγώ όχι».

 

  1. Να παρατηρείτε αν κάποιες συμπεριφορές ή σκέψεις εμφανίζονται ενώ κάποιες άλλες υποχωρούν. Τα παιδιά συχνά δυσκολεύονται να παρατηρήσουν τέτοιες αλλαγές αλλά αν εσείς μπορείτε να το κάνετε αυτό και το επικοινωνήσετε μαζί τους θα είναι πιο εύκολο να αντιμετωπιστούν.

 

Η αντιμετώπιση της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής μπορεί να γίνει πραγματικά πολύ δύσκολη. Γι’ αυτό όσο πιο σύντομα αναζητήσετε βοήθεια, τόσο πιο εύκολα θα μπορέσει το παιδί σας να την ξεπεράσει. Όσο η Διαταραχή υποτιμάται και δεν αντιμετωπίζεται , γίνεται χρόνια και είναι πιο δύσκολο να θεραπευτεί. Ακολουθήστε τα παραπάνω βήματα, ενημερωθείτε από αξιόπιστες πηγές και αναζητήστε βοήθεια από έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας.

Βοηθώντας τις οικογένειες μετά από μια φυσική καταστροφή

Μοιράσου το:
Οι φυσικές καταστροφές (πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμοί, κ.ά.) μπορεί να είναι τραυματικές για τα άτομα που τις βίωσαν ενώ οι έρευνες δείχνουν ότι επηρεάζονται περισσότερο οι γυναίκες και τα παιδιά.

Τα πιο κοινά συμπτώματα έπειτα από μια φυσική καταστροφή είναι το σοκ, η αδυναμία να πιστέψει το άτομο αυτό που συνέβη, ο φόβος, το άγχος, ο θυμός, η θλίψη, οι ενοχές, οι συμπεριφορές αποφυγής, οι συμπεριφορές που έχουν ως στόχο την αίσθηση ασφάλειας και η χρήση αλκοόλ και τοξικών – εξαρτησιογόνων ουσιών για την αντιμετώπιση του τραυματικού γεγονότος. Μπορεί επίσης, να υπάρξουν πάγωμα συναισθήματος όπου το άτομο μπορεί να φαίνεται σαν να μη βιώνει κάποιο συναίσθημα. Μπορεί να υπάρξει κενό μνήμης σχετικά με το γεγονός, να φαίνεται δηλαδή σαν το άτομο να μη θυμάται όσα συνέβησαν ή μέρος αυτών που συνέβησαν και ίσως να υπάρχει η αίσθηση στο άτομο ότι βιώνει κάποιο όνειρο, σαν να μην βιώνει την πραγματικότητα σαν αληθινή αλλά σαν κάτι που ονειρεύτηκε.

 

Συνήθεις αντιδράσεις που μπορεί να εμφανίσουν τα παιδιά

Για τα παιδιά, το αποτέλεσμα μιας φυσικής καταστροφής μπορεί να είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Όσο περνάει ο καιρός, τα παιδιά συνήθως, με τη βοήθεια των γονέων τους αλλά και του κοινωνικού περιβάλλοντος καταφέρνουν να διαχειριστούν το γεγονός. Ωστόσο, κάποια παιδιά υπάρχει πιθανότητα να εμφανίσουν πιο ιδιαίτερες συμπεριφορές.

Τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία και συνήθως είναι τα εξής:

  • Παιδιά προσχολικής ηλικίας: πιπίλισμα δακτύλου, νυχτερινή ενούρηση, προσκόλληση στους γονείς, διαταραχές του ύπνου, απώλεια όρεξης, φόβος για το σκοτάδι, παλινδρόμηση στη συμπεριφορά, απόσυρση από φίλους και από τη συνήθη ρουτίνα τους.
  • Παιδιά Δημοτικού Σχολείου: Ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, προσκόλληση στους γονείς, νυχτερινοί εφιάλτες, αποφυγή σχολείου και δραστηριοτήτων, έλλειψη συγκέντρωσης και απομάκρυνση από φίλους.
  • Έφηβοι: Διαταραχές ύπνου και διατροφής, νευρικότητα, επιθετικότητα, σωματικές ενοχλήσεις, παραβατική συμπεριφορά και έλλειψη συγκέντρωσης.

 

Οδηγίες για παροχή βοήθειας στα παιδιά

 

Παραμείνετε ήρεμοι και καθησυχαστικοί.

Τα παιδιά, ιδιαίτερα τα μικρά, παρατηρούν τους ενήλικες και μιμούνται τη συμπεριφορά τους και τον τρόπο που βιώνουν συναισθηματικά ότι συμβαίνει. Αναγνωρίστε το γεγονός της καταστροφής, αλλά τονίστε τις προσπάθειες που κάνετε για επανόρθωση και αποκατάσταση ώστε να νιώσουν πως τώρα είναι ασφαλή και η κατάσταση είναι αναστρέψιμη. Στο βαθμό που είναι δυνατόν να το κάνετε, προσπαθήστε να τα διαβεβαιώσετε πως η ζωή σας θα επανέλθει στους φυσιολογικούς της ρυθμούς. Ίσως με διαφορετικό τρόπο αλλά με ένα νέο τρόπο που μαζί θα τον κάνετε να γίνει ξανά η φυσιολογική ζωή που είχατε πριν.

 

Αναγνωρίστε και αποδεχθείτε τα συναισθήματά τους.

Επιτρέψτε στα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να σας μιλήσουν για τις ανησυχίες τους και δώστε τους χώρο ώστε να σας κάνουν ερωτήσεις που μπορεί να έχουν σχετικά με το συμβάν και απαντήστε με ειλικρίνεια χρησιμοποιώντας λεξιλόγιο που ταιριάζει στην ηλικία του παιδιού σας. Ακούστε περισσότερο και μιλήστε λιγότερο. Αν δεν έχετε απάντηση για κάποια ερώτηση, να είστε ειλικρινείς. Τα παιδιά θα εκτιμήσουν περισσότερο την ειλικρίνεια ακόμη κι αν είναι οδυνηρή ενώ το ψέμα ή η απόκρυψη της αλήθειας θα τα κάνει να αισθανθούν πιο ανασφαλή και καχύποπτα. Τονίστε τους πως τα συναισθήματα που νιώθουν, τα συμπτώματα που βιώνουν και οι αντιδράσεις που έχουν είναι απολύτως φυσιολογικές.

 

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να μιλούν για γεγονότα που σχετίζονται με φυσικές ή και άλλου είδους καταστροφές.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να νιώθουν πως μπορούν επικοινωνήσουν την εμπειρία τους σε ένα ασφαλές περιβάλλον που τους δείχνει αποδοχή. Μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και να διοχετεύσουν την ένταση που νιώθουν σε διάφορες δραστηριότητες, λεκτικές και μη λεκτικές όπως ζωγραφική, μουσική, δράμα, ηχογράφηση και εγγραφή βίντεο και οτιδήποτε άλλο νιώθουν πως μπορεί να τα βοηθήσει.

 

Ενδυναμώστε την ανθεκτικότητα των παιδιών

Βοηθήστε τα παιδιά να θυμηθούν πως είχαν συμπεριφερθεί στο παρελθόν σε περιπτώσεις που είχαν νιώσει φόβο ή ανασφάλεια. Μιλήστε τους για άλλες κοινωνίες που έχουν βιώσει φυσικές καταστροφές και έχουν ανακάμψει.

 

Ενισχύστε τις φιλίες των παιδιών και την υποστήριξη από τους συνομηλίκους

Τα παιδιά που έχουν ισχυρή συναισθηματική υποστήριξη από τους άλλους μπορούν πολύ καλύτερα να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες. Οι σχέσεις των παιδιών με τους συνομηλίκους μπορούν να τα βοηθήσουν να διαχειριστούν την κατάσταση και να μειώσουν το αίσθημα της μοναξιάς.

 

Φροντίστε τις δικές σας ανάγκες.

Πάρτε χρόνο για τον εαυτό σας και προσπαθήστε να διαχειριστείτε τις δικές σας αντιδράσεις και συναισθήματα για την κατάσταση με τη μεγαλύτερη δυνατή πληρότητα. Θα μπορείτε πιο εύκολα να βοηθήσετε τα παιδιά σας αν βοηθήσετε παράλληλα και τον εαυτό σας. Μιλήστε με άλλους ενήλικες όπως με άτομα από την οικογένειά σας, φίλους ή απευθυνθείτε σε ειδικό ψυχικής υγείας. Είναι σημαντικό να μην προσπαθείτε να διαχειριστείτε το φόβο ή το άγχος σας μόνοι σας. Συχνά, η έκφραση και ανταλλαγή συναισθημάτων με άλλους κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο συνδεδεμένοι και ασφαλείς.

 

 

Πηγή: https://www.sutterhealth.org

Γιατί δεν πρέπει να ακυρώνει ο ένας γονιός τον άλλον μπροστά στο παιδί

Μοιράσου το:
«Μαμά να μη φύγουμε ακόμα!», ακούω ένα παιδάκι από την διπλανή κούνια. «Αγάπη μου πέρασαν τα 5 λεπτά που είπαμε, τώρα φεύγουμε!», απαντά η μαμά. «Έλα μαμά! Σε παρακαλώ! Λίγο ακόμα!» -«Όχι Γιώργο, φεύγουμε!», αρχίζει να θυμώνει η μαμά. «Σε παρακαλώ! Μόνο λίγο!» -εκνευρισμένη η μαμά γυρνά προς τον άντρα της. Τα μάτια της πετούν σπίθες. «Εσύ θα πεις κάτι;» του λέει. «Έλα, Γιώργο, φεύγουμε», συμπράττει αμέσως ο μπαμπάς. «Μα δεν θέλω να φύγω ακόμα!», επιμένει δικαιωματικά ο μικρός. Ο μπαμπάς έχει ήδη σηκωθεί και ετοιμάζεται να του φορέσει το μπουφάν. «Εντάξει, άλλα 2 λεπτά», λέει η μαμά και ο μπαμπάς παγώνει. Με κοιτάζει που τους παρακολουθώ τόση ώρα και βλέπω το πρόσωπό του να αλλάζει 52 χρώματα: Σοκ, προδοσία, θυμός, απογοήτευση, ντροπή. Μπροστά στα μάτια του παιδιού, η μαμά μόλις έκανε ένα «φου» στον μπαμπά και τον έσβησε.

Αμέτρητες φορές θα διαφωνήσουν οι γονείς όχι μόνο για την συνολική διαπαιδαγώγηση του παιδιού, αλλά και για τα μικρά καθημερινά, όπως το αν χρειάζεται το παιδί να φορέσει μπουφάν ή αν πρέπει να φάει άλλο ένα γλυκό. Και πολλές από αυτές τις φορές η διαφωνία θα λάβει χώρα μπροστά στα παιδιά. Πολλοί ειδικοί θα πουν ότι «δεν πειράζει να σας βλέπουν τα παιδιά σας να διαφωνείτε, ακόμα και να τσακώνεστε, αρκεί να σας βλέπουν και να ‘τα βρίσκετε’ στη συνέχεια», γιατί η διαφωνία είναι φυσιολογικό κομμάτι των ανθρώπινων σχέσεων. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτή η κατάσταση συμβαίνει με ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο; Όταν, δηλαδή, ο ένας γονιός ακυρώνει διαρκώς τον άλλον μπροστά στο παιδί, μειώνοντας την ισχύ του λόγου του και του ρόλου του;

Στο μυαλό του παιδιού

Σύμφωνα με την ψυχολόγο-οικογενειακή σύμβουλο Kathy Eugster, όταν η κατάσταση αυτή γίνεται χρόνια, όταν δηλαδή μια φυσιολογική διαφωνία συνεχίζεται και αρχίζει να περιλαμβάνει φωνές, κριτική του ενός προς τον άλλον, αλληλοκατηγορίες, έλλειψη στήριξης του ενός προς τον άλλον, κοροϊδία, σαρκασμό και αδιαφορία του ενός ως προς τη γνώμη του άλλου, οι επιπτώσεις που αυτό μπορεί να έχει στο παιδί είναι σοβαρές:

Το παιδί πικραίνεται και γίνεται ανασφαλές

Ακόμα κι αν εκείνη τη στιγμή δεν το δείχνει, γιατί η διαφωνία μπορεί να γίνεται προς όφελός του, ένα παιδί που βρίσκεται διαρκώς ενώπιον μιας τέτοιας κατάστασης βάλλεται ψυχολογικά και μπορεί σταδιακά να εμφανίσει συμπτώματα άγχους, μελαγχολίας, προβλήματα στον ύπνο, χαμηλή αυτοπεποίθηση ή προβλήματα στο σχολείο.

Το παιδί βάζει ταμπέλες, παίρνει θέση, γίνεται χειριστικό

Όταν ο ένας γονιός διαρκώς μειώνει, υποτιμά, έμμεσα κατηγορεί τον άλλον, το παιδί θα αρχίσει σιγά-σιγά να τους βάζει ταμπέλες: Ο ένας γονιός είναι ο υπομονετικός, ο τρυφερός, ο ανιδιοτελής, και ο άλλος ο ευερέθιστος, η εγωκεντρικός, ο κακός, ο αδύναμος ή ο οκνηρός, αυτός που βαριέται. Σιγά-σιγά το παιδί παίρνει θέση –μαθαίνει ότι με το να υποστηρίξει τον «λάθος» γονιό, κινδυνεύει να δυσαρεστήσει τον άλλον και έτσι μπαίνει στη διαδικασία να μπερδεύεται, να νιώθει αμήχανο, ανασφαλές ή ακόμα και να αναγκάζεται να υποκριθεί ή να γίνει χειριστικό.

Το παιδί χάνει τον σεβασμό του

Για πόσο καιρό θα δείχνει σεβασμό το παιδί προς τον γονιό που έχει χάσει εντελώς τον σεβασμό του άλλου; Είναι αναπόφευκτο, ότι ο γονιός που δέχεται διαρκώς την ακύρωση, στα μάτια του παιδιού είναι αδύναμος, άρα ανίκανος να βάλει όρια και να καθοδηγήσει το παιδί, άρα… ποιος τον υπολογίζει;

Το παιδί επαναλαμβάνει

Καθώς το παιδί μεγαλώνει θα αρχίσει να επαναλαμβάνει το μοντέλο της σχέσης που έμαθε στο σπίτι του και υποσυνείδητα θα αναβιώνει παρόμοιες καταστάσεις αργότερα στη ζωή του –θα δυσκολεύεται πολύ να χτίσει σχέσεις με σεβασμό, στις οποίες θα μάθει να ακούει τον άλλον και να λύνει μαζί του αποτελεσματικά τα προβλήματα. Επιπλέον, θα είναι δύσκολο για το παιδί στο μέλλον να σέβεται και να απολαμβάνει τον χρόνο του με τον γονιό που έχει «πέσει» στα μάτια του.

Πώς να διορθώσετε το πρόβλημα… οριστικά

Αν αναγνωρίζετε ότι η οικογένειά σας αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα, ο ψυχολόγος-οικογενειακός σύμβουλος Dr. Val Farmer συμβουλεύει τα εξής:

Προστατεύστε το παιδί

Αποφύγετε τις φωνές, την κριτική και τα υποτιμητικά λόγια μπροστά στο παιδί. Φροντίστε, όσο αυτό είναι εφικτό, να λύνετε τις διαφωνίες σας μεταξύ σας, πίσω από κλειστές πόρτες. Μην τσακώνεστε –διαπραγματευτείτε. Και αφού συμφωνήσετε σε μία κοινή «γραμμή», τότε μπορείτε να συμπεριλάβετε και τα παιδιά στην συζήτηση, προκειμένου να κατανοήσουν τους κανόνες και τις επιπτώσεις. Όταν έχετε μια κοινή θέση ως προς την διαπαιδαγώγηση του παιδιού, δεν έχει σημασία ποιος θα την επιβάλει. Σημασία έχει, όμως, όταν ο ένας από τους δύο είναι ασυνεπής ως προς την συμφωνία σας, να το συζητήσετε αργότερα οι δυο σας.

Δημιουργήστε ένα κοινό μέτωπο

Όταν έρχεται η στιγμή να μπουν κάποια όρια ή να τεθεί ένας κανόνας στο παιδί, οφείλετε να είστε στο πλευρό του συντρόφου σας, ακόμα κι αν διαφωνείτε μαζί του εκείνη τη στιγμή. Μην έρθετε σε ρήξη, λοιπόν, εκείνη την ώρα, μπροστά στο παιδί, γιατί στο μυαλό του πρέπει να είστε μία ομάδα.

Ενδώστε

Δεν χρειάζεται να συμφωνείτε στα πάντα με τον σύντροφό σας. Εσείς μπορεί να είστε πιο ελαστική ως προς την διατροφή του παιδιού σας, εκείνος ως προς τα ωράρια του ύπνου. Αν οι αρχές του συζύγου σας είναι πολύ σημαντικές για εκείνον σε κάποια θέματα, αποδεχτείτε τις και προχωρήστε με αυτές. Σεβαστείτε τον άνθρωπο που επιλέξατε για πατέρα του παιδιού σας και τον τρόπο με τον οποίον διαχειρίζεται τον ρόλο του, όσο αυτός εκτυλίσσεται γύρω από το καλό του παιδιού.

Βρείτε καλύτερες μορφές επικοινωνίας

Βρείτε τρόπο να απευθύνεστε στον σύντροφό σας χωρίς να του επιτίθεστε ή να τον προσβάλλετε, προσπαθώντας πάντα να δείχνετε κατανόηση στα συναισθήματα και τις απόψεις του. Γίνετε ένα θετικό πρότυπο επικοινωνίας για το παιδί σας. Για παράδειγμα:

-Παρεκτραπήκατε και μιλήσατε απότομα στον σύντροφό σας; Διορθώστε το άμεσα, λέγοντας «Συγγνώμη, είμαι λίγο κουρασμένη. Αυτό που ήθελα να πω είναι…». Το παιδί θα μάθει έτσι ότι ο καθένας μπορεί να θυμώσει, όμως οφείλουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα συναισθήματά μας, να απολογούμαστε και να ανακτούμε την καλή επικοινωνία. Θα δείτε ότι σιγά-σιγά θα αρχίσει και το παιδί να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο.

-Διαφωνείτε ως προς μια σημαντική αγορά; Συζητήστε το ήρεμα, θέτοντας επιχειρήματα, χωρίς να υψώνετε τη φωνή σας και να προκαλείτε τον άλλον. Το παιδί θα μάθει ότι οι άνθρωποι που ζουν μαζί, μπορεί να έχουν διαφορετικές απόψεις, όμως ακούνε ο ένας τον άλλον και «δουλεύουν» για να βρουν μια λύση συμφέρουσα προς όλους –και όλα αυτά με σεβασμό και αγάπη.  Αν η συζήτηση οδηγηθεί σε σημείο έντονης διαφωνίας, συμφωνήστε να την επαναφέρετε κάποια άλλη στιγμή που ίσως σκεφτείτε μια καλύτερη λύση.

-«Βρείτε τα». Ακόμα κι αν διαφωνήσατε έντονα με τον σύντροφό σας μπροστά στο παιδί, ακόμα κι αν η συζήτησή σας έληξε χωρίς λύση και με «μούτρα», προσπαθήστε αργότερα να κάνετε μια αγκαλιά και δείξτε στο παιδί ότι παραμένετε αγαπημένοι. Όταν μπορείτε να διεξάγετε τις διαφωνίες σας με σεβασμό και καλή διάθεση, αναζητώντας λύσεις και όχι κατηγορίες, κι όσο παραμένετε αγαπημένοι μεταξύ σας, το παιδί δεν έχει τίποτα να φοβάται!

 

Πηγή: http://www.mama365.gr/31606/giati-den-prepei-na-akyronei-o-enas-gonios-ton-all.html