Κατηγορία: Self-improvement

Βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια;

Μοιράσου το:

Νιώθεις πως επαναλαμβάνεις κάθε μέρα την ίδια ρουτίνα;

Βαρέθηκες;

Σήκω! Βάλε πάνω σου κάτι που θα σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα και άλλαξε κάτι στο πρόγραμμά σου.

Αν είσαι συνήθως στο σπίτι κάνοντας δουλειές, βγες έξω και κάνε τις δουλειές σου το απόγευμα.

Αν λαχταράς ένα ταξίδι αλλά δεν έχεις χρήματα βγες έξω και γίνε τουρίστας στην πόλη σου. Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν υπέροχα μέρη που δεν έχεις (ακόμα) ανακαλύψει. Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να γκρινιάζουμε γι’ αυτά που δεν έχουμε και ακόμα πιο εύκολο είναι να εφευρίσκουμε δικαιολογίες που δεν τα έχουμε.

Χρήματα, χρόνος, είναι οι πιο συνήθεις.

Μήπως όμως ήρθε η ώρα για μερικές αλήθειες;

Πως θα ήταν άραγε αν αναλάμβανες την ευθύνη για όλα αυτά που δεν έχεις ή γι’ αυτά που έχεις και σε κούρασαν και να μιλήσεις τίμια και ειλικρινά, πρώτα στον εαυτό σου.

Ποια είναι αυτή η αλήθεια που σε φοβίζει, σε τρομάζει ίσως και διστάζεις να την παραδεχτείς ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό;

Τι φοβάσαι και δεν διεκδικείς από τη ζωή αυτό που νιώθεις ότι σου αξίζει;

Ποια είναι εκείνη η αλήθεια που χρόνια τώρα έχει χτίσει την πραγματικότητά σου;

Πάρε μια ανάσα και παρατήρησε ποια λέξη έρχεται πρώτα ψιθυριστά στο νου σου.

Πως σε κάνει να νιώθεις;

Πως νιώθει το σώμα σου με αυτή τη λέξη;

Ποιες σκέψεις περνούν από το νου σου με αυτή τη λέξη;

Εδώ είσαι. Τώρα είσαι ελεύθερος να αποφασίσεις τι θέλεις να κάνεις με αυτή την αλήθεια.

Και πίστεψέ με ότι κι αν έχεις επιλέξει είναι εντάξει. Αρκεί τίμια να αναλάβεις την ευθύνη γι’ αυτό.

Αναλαμβάνω την ευθύνη για κάτι σημαίνει πως έχω και τη δύναμη να το διαχειριστώ.

Να θυμάσαι: Ευθύνη = Δύναμη.

Και η Δύναμη ξεκινά από τα μικρά πράγματα όπως είναι η αλλαγή μιας συνήθειας.

Ξεκίνα λοιπόν σήμερα και δες τη ζωή σου να αποκτά νόημα και ουσία.

Γιορτή της μητέρας

Για τη γιορτή της μητέρας

Μοιράσου το:

Γνωρίζω ένα κορίτσι. Και σήμερα θα σας πω την ιστορία της.

Σαν ένα διαφορετικό δώρο για τη γιορτή της μητέρας.

Η Α. μπήκε στη ζωή μου πριν ένα χρόνο όταν αποφάσισε να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία. Από την πρώτη συνάντηση ένιωσα πως κάτι πρωτόγνωρο  και ιερό θα τολμούσα να πω συνέβαινε.

Μπροστά μου έβλεπα το πιο ευγενικό, ταπεινό και γλυκό πλάσμα και ταυτόχρονα την πιο τραυματισμένη ψυχικά και σωματικά ύπαρξη που είχα γνωρίσει. Ένιωθα δέος.

Είχα την τιμή να μου εμπιστευτεί την ιστορία της και εγώ κρατούσα κάθε λέξη με σεβασμό νιώθοντας μέσα πόνο, νοιάξιμο, φροντίδα και στοργή. Αλλά ταυτόχρονα αυτό που επικρατούσε μέσα μου ήταν περηφάνια και συγκίνηση για την αστείρευτη καλοσύνη και αγάπη που είχε μέσα της. Το τραύμα δεν κατάφερε ποτέ να τη διαβρώσει.

Το αντίθετο.

Θέριεψε μέσα της το Φως. Τόσο που έγινε Φάρος για να βρίσκουν καταφύγιο και άλλες ταλαιπωρημένες ψυχές.

Το μεγαλύτερο μάθημα που με δίδαξε αυτό το κορίτσι είναι η συγχώρεση.

Είμαι από τους τυχερούς που είχαν την ευλογία να μεγαλώσουν σε μια οικογένεια με γονείς που έκαναν τα πάντα για να μη μου λείψει τίποτα. Και μια μητέρα που στάθηκε βράχος δίπλα μου και στα καλά και στα άσχημα. Μια μητέρα που όταν κινδύνευα να χαθώ με κρατούσε με όποιο τρόπο μπορούσε. Κι ας μην μου άρεσε, κι ας της θύμωνα. Ήταν εκεί.

Αυτό το κορίτσι δεν ένιωσε την ίδια ασφάλεια. Πληγώθηκε πολύ, με όσους τρόπους μπορεί να πληγωθεί ένα παιδί.

Όταν όμως την ακούω να μιλάει για τη μητέρα της, το στόμα της στάζει γλύκα και τα μάτια της λάμπουν ακόμα κι όταν πλημμυρίζουν δάκρυα. «Μανούλα» είναι ο τρόπος που την αποκαλεί.

Πολλές φορές μπορεί να έχετε νιώσει ότι η μητέρα σας , σας έχει απογοητεύσει, ίσως μάλιστα να ντρέπεστε γι’ αυτήν. Και είμαι βέβαιη πως δεν σας πλήγωσε ούτε στο μισό απ’ όσο έχει πληγωθεί αυτό το κορίτσι.

Παρ’ όλα αυτά ίσως να της κρατάτε κακία, ίσως να έχετε να της μιλήσετε χρόνια, ίσως να την ξεγράψατε από τη ζωή σας.

Σίγουρα έχετε τους λόγους σας. Δεν αμφιβάλλω καθόλου. Όμως αυτό που είναι βέβαιο και αυτό το κορίτσι με έκανε να το δω ξεκάθαρα είναι πως ακριβώς επειδή η καρδιά της είναι γεμάτη καλοσύνη και αγάπη που τη μοιράζει απλόχερα παντού, μπόρεσε να ξεκολλήσει απ’ το παρελθόν και να έχει μπροστά της ένα λαμπρό μέλλον.

Φυσικά πονάει και θα πονάει. Οι πληγές αυτές δεν κλείνουν. Θέλουν φροντίδα. Κι όταν «αλλάζει ο καιρός» και ανοίγουν πάλι, θέλουν ξανά φροντίδα, ασφάλεια, εμπιστοσύνη.

Συγχώρεση λέγεται η μη προσκόλληση στο παρελθόν και η αντικατάσταση της μνησικακίας με καλοσύνη.

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να βρείτε την ισορροπία και τη γαλήνη μέσα σας.

Για να μπορέσετε να ελπίζετε σε ένα μέλλον ολοφώτεινο.

Για να μπορείτε να διδάξετε και στα δικά σας παιδιά τη συγχώρεση.

Και για να μπορέσουν και αυτά να συγχωρήσουν μια μέρα και τα δικά σας λάθη.

Kyriaki Perdikea - Psychotherapist

Ευγνωμοσύνη: ο πιο άμεσος τρόπος για συναισθηματική ισορροπία

Μοιράσου το:

Τελευταία ακούμε συχνά τη λέξη Ευγνωμοσύνη. Έτσι δεν είναι; Και για να επιλέξατε να διαβάσετε αυτό το άρθρο ίσως να έχετε αναρωτηθεί σε τι χρησιμεύει, πως μπορεί να σας κάνει να νιώσετε καλύτερα ή πως μπορεί να σας βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο είναι ο πιο σημαντικός για εσάς.

Συχνά λέω σε πολλούς ανθρώπους που επισκέπτονται το γραφείο μου πως ο τρόπος που λειτουργεί το σύστημά τους, ο εγκέφαλός τους, είναι τέλειος.

Πάντα με κοιτάζουν με απορία και έκπληξη όταν το λέω. Ίσως επειδή έχουμε συνηθίσει να βάζουμε μια ταμπέλα σε ότι μας απασχολεί. Να το βαφτίζουμε προβληματικό και μετά να ψάχνουμε τρόπο να το “φτιάξουμε”, να “διορθώσουμε” το πρόβλημα.

Τίποτα δεν είναι λάθος.

Τίποτα δεν είναι προβληματικό.

Απλώς εμείς έχουμε πρόβλημα με το πώς λειτουργεί.

Και από κει ξεκινάει το πρόβλημα.

Σας μπέρδεψα;

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα από τη δική μου ζωή για να σας ξεμπερδέψω.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα σ’ ένα όμορφο δωμάτιο, σ’ ένα αναπαυτικό κρεβάτι με καθαρά σεντόνια. Δυο χεράκια ήταν απλωμένα πάνω και ένιωθαν ασφάλεια. Ένιωθα κι εγώ ασφάλεια.

Αναπνέω και αναπνέει και αυτό το πλασματάκι.

Η μέρα μου ξεκινάει με την επίγνωση πως μου δόθηκε άλλη μια μέρα.

Τι δώρο!

Θα το φυλάξω σαν τα μάτια μου και θα φερθώ σαν να μου χαρίστηκε ο πιο πολύτιμος θησαυρός. Γιατί πολύ απλά είμαι από τους τυχερούς που κέρδισαν σήμερα αυτό το δώρο.

Χαζεύω το όμορφο και ζεστό δωμάτιο, παρατηρώ τα χρώματα, το πλασματάκι.

Βλέπω!

Δεν ξέρω αν το θυμάστε αλλά δε βλέπουν όλοι.

Σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι και παρατηρώ ότι τα πόδια μου κάνουν ότι τους πω. Το σώμα μου με ακούει και κάνει ότι θέλω. Έχω ένα γερό, υγιές σώμα. Μένω σε αυτό. Αναπνέω σε αυτό. Το ευγνωμονώ και μαθαίνω να το ακούν κι εγώ για να το διατηρήσω υγιές.

Δεν έχουν όλοι ένα υγιές σώμα. Το ξέρετε αυτό. Έτσι δεν είναι; Και πιστέψτε με αυτοί οι άνθρωποι (και είναι πάρα πάρα πολλοί) δεν ασχολούνται καθόλου με το βάρος και τη γράμμωση τους. Εύχονται να ήταν ξανά υγιείς και ας είχαν ένα σώμα με ατέλειες. Τώρα θα φαινόταν τέλειο.

Ακούω την πρώτη καλημέρα από τον σύντροφό μου. Έχω μια οικογένεια.

Πολλοί δεν έχουν. Κάποιοι δεν είχαν ποτέ, κάποιοι την έχασαν.

Εγώ έχω.

Μπορώ να γράψω αμέτρητες σελίδες για όσα ακολούθησαν την μέρα μου και νιώθω ευγνωμοσύνη γι’ αυτά.

Και αυτή είναι η βάση.

Όλα τα’ άλλα έρχονται μετά.

Το πώς νιώθω για ότι έχω.

Αν παρατηρώ τι έχω.

Αν παρατηρώ ότι πολλοί δεν το έχουν.

Όχι για να νιώσω ανώτερος. Αλλά για να νιώσω ευλογημένος και να προσπαθήσω να τιμήσω αυτή την ευλογία όσο περισσότερο μπορώ.

Έχω την επιλογή να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου γκρινιάζοντας για όσα δεν έχω, δεν είχα ποτέ και όσα δεν είμαι.

Έχω όμως και την επιλογή να αναγνωρίσω όσα έχω και όσα είμαι, να νιώσω ευγνωμοσύνη γι’ αυτά και να προσπαθήσω να τα εξελίξω.

Η επιλογή είναι αποκλειστικά δική μου.

Η ευθύνη για την επιλογή είναι αποκλειστικά δική μου.

Η δύναμη να αναλάβω την ευθύνη και να κάνω την καλύτερη επιλογή για’ μένα και για τους άλλους ανθρώπους, αποκλειστικά δική μου.

Και είμαι στ’ αλήθεια ευγνώμων έως το άπειρο γι’ αυτό!

Κυριακή Περδικέα - Ψυχοθεραπεύτρια

3 Βήματα για να Επαναπρογραμματίσεις το Νου σου

Μοιράσου το:

Αν αισθάνεσαι πως είσαι σε μια κατάσταση που σου προκαλεί έντονα συναισθήματα και δεν ξέρεις πώς να τα διαχειριστείς.

Αν δεν έχεις ιδέα τι θα Μπορούσες να κάνεις για να βρεις μια Λύση.

Να βγεις από αυτό που φαίνεται να απορροφά όλη την Ενέργεια και τη Ζωτικότητά σου.

Ησύχασε.

Η Επίτευξη εσωτερικής Γαλήνης και Ηρεμίας δεν είναι τόσο δύσκολη όσο νομίζεις.

Στην πραγματικότητα έχουμε μέσα μας Διαθέσιμες όλες τις λύσεις για κάθε πρόβλημα.

Ειδάλλως, το είδος μας θα είχε τεράστιο πρόβλημα επιβίωσης!

Τρία είναι τα πιο βασικά βήματα για να Ξεκλειδώσεις αυτή σου την ικανότητα και να επαναπρογραμματίσεις το νου σου.

 

  1. Παύση και Παρατήρηση

Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να κάνεις είναι να πάρεις Χρόνο, εσύ με εσένα.

Οι δυο σας. Μόνο.

Άφησε ότι κάνεις για Τώρα και Παρατήρησε μόνο την Αναπνοή σου.

Τον ρυθμό της αναπνοής σου. Τη Ροή της.

Παρατήρησε πως εισέρχεται ο αέρας μέσα σου και πως εξέρχεται.

Μείνε λίγο σε αυτό.

Μην το υποτιμήσεις και μην το παραβλέψεις για να πας παρακάτω.

Ξέρω. Θέλεις άμεσα τη λύση. Και βιάζεσαι.

Αν θέλεις όμως να το κάνεις Σωστά και να βρεις τη Δύναμη να σε βοηθήσεις, χρειάζεται να δείξεις

Ταπεινότητα και Σεβασμό στο ίδιο σου το Σώμα πρώτα.

Μην το βιάζεις.

Δώσε του τον Χρόνο που χρειάζεται και θα σε εκπλήξει με όσα γνωρίζει.

 

  1. Κάνε τις Σωστές Ερωτήσεις

Τώρα Ανάπνευσε σε ότι σε δυσκολεύει και ξεκίνα να σου κάνεις Ερωτήσεις:

Τι Σκέψεις περνούν απ’ το μυαλό μου αυτή τη στιγμή;

Τι Νιώθω;

Κατάγραψε τις απαντήσεις. Και περίμενε.

Τι βλέπεις;

Υπάρχει μήπως κάτι που δεν είχες συνειδητοποιήσει και τώρα ήρθε στην Επίγνωσή σου;

Μείνε σε αυτό.

Η Αναπνοή σου είναι ο οδηγός σου Πάντα. Ανάπνευσε σε αυτό.

 

  1. Άντεξε να Κοιτάξεις την Αλήθεια σου

Αν θέλεις να Αλλάξει ο τρόπος που αισθάνεσαι, χρειάζεται να Αντέξεις να το Κοιτάζεις.

Δε γίνεται αλλιώς.

Η Αποφυγή θα Θρέψει τη Δυσφορία που νιώθεις μέσα σου και θα την κάνει Μίσος.

Γι αυτό μην αποφεύγεις. Κοίταξε κατάματα οτιδήποτε σ’ ενοχλεί.

 

  1. Κατεύθυνε το νου σου στη λύση

Έχουμε Συνηθίσει να Επικρίνουμε τον εαυτό μας όταν βλέπουμε τις Σκιές μας, τα σκοτεινά σημεία μας.

Είναι ένα Βάρος που το Κουβαλάμε από παλιά.

Το πήραμε από τους Πρόγονούς μας όπως κι εκείνοι το πήραν από τους Δικούς τους.

Δεν Είναι Δικό Μας!

Γι’ αυτό έχουμε την Επιλογή να το Πετάξουμε από πάνω μας ή να συνεχίσουμε να το κουβαλάμε.

Η Επιλογή Σου θα Καθορίσει αν θα Προχωρήσεις στο επόμενο βήμα.

Αν Επιλέξεις να συνεχίσεις να κρατάς αυτό το βάρος που φορτώθηκες και να επικρίνεις τον εαυτό σου μιλώντας του απαξιωτικά για ότι δεν έχει πετύχει και ότι τον δυσκολεύει, δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσεις να διαβάζεις αυτό το άρθρο.

Επειδή αυτή η επιλογή σημαίνει Στασιμότητα και όχι Εξέλιξη και Αλλαγή.

Αν Επιλέξεις να Σταματήσει το Μοτίβο που Έμαθες και να Πετάξεις Βάρη που Δεν είναι δικά σου, Ρώτησε τον εαυτό σου:

Τι Θέλω να γίνει;

Τι Χρειάζομαι;

Τι στ’ αλήθεια έχω Ανάγκη;

Τι Χρειάζεται να Κάνω για ν’ αποκτήσω αυτό που έχω ανάγκη;

Πως Μπορώ να το πετύχω;

Ένας αγαπημένος δάσκαλος μου είπε κάποτε: «Δεν παίρνουμε απαντήσεις γιατί δεν κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις».

Κάνε λοιπόν τις Σωστές Ερωτήσεις στον Εαυτό σου,

Πίστεψε στη Δύναμη της αναπνοής σου,

Δείξε Σεβασμό και Πίστη στο Σώμα σου και θα έχεις Πάντα τη βοήθεια και την υποστήριξη που χρειάζεσαι.

 

 

Κυριακή Περδικέα - Ψυχοθεραπεύτρια

Γίνε το Φως που Θέλεις να Δεις

Μοιράσου το:

Ποιο είναι το Φως που κοιτάς και θέλεις να αγγίξεις;

Ποιο Σκοτάδι σε πνίγει και θέλεις να βγεις στο Φως;

Να γίνεις Φως

Κάνε μια Παύση απ’ ότι κάνεις και αφουγκράσου

Άφησέ το να έρθει στην Επιφάνεια

Κι ΄όταν έρθει, μη βιαστείς

Δως του χρόνο να το παρατηρήσεις

Δως του χώρο να υπάρξει

Πως είναι;

Τι είναι;

Τι θέλει να σου πει;

Σε ποιο Σκοτάδι έχεις πέσει και δεν τολμάς να βγεις;

Τώρα είναι η Στιγμή

Τώρα

Κάνε την Πρό-θεσή σου ξεκάθαρη και επικοινώνησε μέσα και έξω σου την Αλήθεια σου

Την Πραγματική Αλήθεια σου

Τι στ’ αλήθεια θέλεις να γίνει αυτό το Σκοτάδι;

Σε τι θέλεις να αλλάξει;

Σε τι θέλεις να μετουσιωθεί;

Ο Λόγος σου έχει Δύναμη που δεν Φαντάζεσαι!

Μέτρα προσεκτικά τα λόγια σου πριν τα ξεστομίσεις

Κι όταν το κάνεις Δεν θα υπάρχει Επιστροφή

Επέτρεψε

Ζήτησε

Με όλη τη Δύναμη της Ψυχής σου,

Φως

Και εγένετο!

Το παλιό Φεύγει

Δεν πειράζει που δεν το καταλαβαίνεις

Ακόμη

Μην προσπαθείς με τη λογική να καταλάβεις αυτά που ποτέ κανείς Νους δεν μπόρεσε να καταλάβει

Νιώσε

Επέτρεψε στο Σώμα σου να νιώσει την Αλλαγή

Κάτι φεύγει και αφήνει θέση σε κάτι Νέο

Σ’ αυτό που πόθησες αρκετά και επέτρεψες

ώστε να γίνει Τώρα η Μόνη Αλήθεια

Η Αλήθεια του Εαυτού σου στο Εδώ και Τώρα

Κι αυτή Τώρα θα είναι η Νέα σου Πραγματικότητα.

Και από Τώρα ξεκινάει ένα Νέο ταξίδι

Με βοηθό τη Γη

Γείωσε τη Νέα σου Πραγματικότητα

Για να την κάνεις ολότελα δική Σου

Η Γείωση θα έρθει μέσα από την Παρατήρηση και την Καταγραφή

Ξεκίνα

Τι θέλεις;

Πως θέλεις να γίνει;

Σε τι χρειάζεται να δεσμευτείς για να γίνει;

Η Αρχή έγινε

Τώρα χρειάζεται να Δράσεις για να εδραιώσεις τη Νέα σου Πραγματικότητα

Δεν θα σου χαριστεί έτσι εύκολα

Θέλει να σε δει να το θέλεις και να δίνεις όλη σου την πίστη και την Αφοσίωση

Για να την κάνεις Δική σου

Μόνο τότε

Θα γίνει ολότελα δική Σου

Και τότε ναι

Θα τα έχεις καταφέρει

να Μετουσιώσεις το Σκοτάδι σε Φως και

αυτό δεν μπορεί πια καμία Δύναμη να το Αλλάξει!

καλοσύνη

Ξεκίνα την μέρα σου με Καλοσύνη

Μοιράσου το:

Μπορεί κάποτε, κάποιοι να σου είπαν πως η Καλοσύνη είναι ανοησία,

Πως  είναι για τους δειλούς ή για τους ευαίσθητους.

Πέτα από πάνω σου ότι ξένο κουβαλάς, ότι δεν είναι δικό σου και πρόσθεσε στη ζωή σου Αρετές και Αξίες.

Γίνε αυτό που ούτε καν τολμούσες να ονειρευτείς ότι μπορείς να γίνεις.

Με καλοσύνη. Ναι.

Την Αρετή των Αρετών.

Τη μέγιστη Αξία.

Γιατί έχει μέσα της κάτι θεϊκό.

Είναι μια Αξία που εξευμενίζει τον άνθρωπο, τον ανάγει σε κάτι θείο.

Επέτρεψε της να υπάρχει παντού, σε κάθε λεπτό της Ζωής σου, σε κάθε άνθρωπο που συναντάς, γνωστό ή άγνωστο.

Άσε τη να αναβλύσει από την καρδιά σου και παρατήρησε γύρω σου τι συμβαίνει.

Ξεκινώντας από τον Εαυτό σου. Μίλα του με Καλοσύνη και Δες τι Αλλάζει στην ψυχή σου, στα συναισθήματά σου, στο σώμα σου και στη συμπεριφορά σου όταν περιορίζεις την επίκριση και αφήνεις χώρο σ’ αυτή την Αξία.

Μίλα με Καλοσύνη στο παιδί σου. Άραγε έχεις παρατηρήσει ποτέ τον λόγο σου και το βλέμμα σου όταν του απευθύνεσαι; Έχει Ευγένεια; Έχει Καλοσύνη; Ή είναι αυστηρός , με επίκριση και προσδοκίες;

Στείλε Καλοσύνη στο βλέμμα σου, στο λόγο σου, στις κινήσεις σου και δες γύρω σου τι αλλάζει. Στους ανθρώπους που αγαπάς, σ’ αυτούς που συναντάς κάθε πρωί και ανταλλάσσοντας μια τυπική καλημέρα, στην οικογένειά σου, στους φίλους σου και σ’ αυτούς που δεν είναι φίλοι σου.

Καν’ το σαν πείραμα. Έτσι απλά!

Αν θέλεις να δεις τη ζωή σου να αλλάζει μ’ έναν τρόπο που ποτέ δε φανταζόσουν ότι θα ήταν τόσο απλός, εδραίωσε Καλοσύνη και γίνε το Φως που θα θελήσουν κι άλλοι να ακολουθήσουν.

Μην υποτιμάς τη δύναμη που υπάρχει σ’ αυτή την ταπεινή αξία.

Γιατί η Καλοσύνη είναι η Δύναμη που μπορεί να φέρει Φως σε κάθε Σκοτάδι και αστείρευτη γαλήνη ακόμα και στην πιο βασανισμένη ψυχή.

Συμβουλές ενός βουδιστή μοναχού, ενός φιλοσόφου και ενός ψυχιάτρου για σωστή διαχείριση των συναισθημάτων

Μοιράσου το:

Μια συζήτηση ανάμεσα στον βουδιστή μοναχό Matthieu Ricard, τον φιλόσοφο Alexandre Jollien και τον ψυχίατρο Christophe André για τη σωστή διαχείριση των συναισθημάτων.

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο “In Search of Wisdom: A Monk, a Philosopher, and a Psychiatrist on What Matters Most” (Αναζητώντας τη σοφία: Ένας μοναχός – βουδιστής, ένας φιλόσοφος και ένας ψυχίατρος για το τι έχει μεγαλύτερη σημασία)

MATTHIEU (μοναχός βουδιστής)

  • Οξύνετε την προσοχή σας, ώστε να αποκτήσετε επίγνωση των αρνητικών συναισθημάτων τη στιγμή ακριβώς που γεννιούνται. Είναι ευκολότερο να σβήσετε μια σπίθα παρά μια πυρκαγιά.
  • Γνωρίστε σε βάθος τα συναισθήματά σας. Εκπαιδευτείτε στο το να διαχωρίζετε εκείνα που συνεισφέρουν στην ευεξία σας και στην ευεξία των άλλων από εκείνα που την καταστρέφουν.
  • Μόλις οι βλαβερές συνέπειες των αρνητικών συναισθημάτων αποκαλυφθούν καθαρά, εξοικειωθείτε με το αντίδοτό τους, τα θετικά συναισθήματα.
  • Καλλιεργείστε τα θετικά συναισθήματα έως ότου γίνετε ένα με αυτά.

CHRISTOPHE (ψυχίατρος)

  • Αγαπήστε τα όλα. Όλα τα συναισθήματα συνιστούν σημάδια των αναγκών μας. Τα θετικά συναισθήματα μας λένε ότι οι ανάγκες μας ικανοποιούνται ή πρόκειται να ικανοποιηθούν. Τα αρνητικά συναισθήματα μας λένε ότι οι ανάγκες μας δεν ικανοποιούνται. Αφουγκραστείτε και αναλογιστείτε τι πραγματικά συμβαίνει με τις βασικές σας ανάγκες, ώστε να δράσετε αναλόγως.
  • Καλλιεργείστε τα ευχάριστα συναισθήματα. Φροντίστε να τα θρέφετε με έναν τρόπο που βρίσκεται πέρα από τους αυτόματους μηχανισμούς των συνηθειών σας. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η βίωση δύο με τρεις φορές περισσότερων ευχάριστων συναισθημάτων απ’ ότι δυσάρεστων αποτελεί τη βέλτιστη ισορροπία και είναι και ρεαλιστική (αφού το βέβαιο είναι πως δεν μπορούμε να είμαστε πάντα σε καλή διάθεση).
  • Μην αποθαρρύνεστε. Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ζωής είναι το να εργαστείτε πάνω στην συναισθηματική σας ισορροπία. Και σίγουρα θα έχετε και υποτροπές· θα πέσετε σίγουρα θύμα ανούσιων φόβων, υπερβολικής θλίψης και θυμού. Χρειάζεται να έχετε υπόψη σας ότι από την αρχή του ταξιδιού σας θα είστε εκτεθειμένοι σε τέτοιες υποτροπές. Γι’ αυτό και απεχθάνομαι ρητά όπως «Μία λεοπάρδαλη δεν μπορεί να αλλάξει τις βούλες της» που μας δηλώνουν ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Είμαστε συνέχεια σε μια περίοδο προπόνησης και μάθησης, γι’ αυτό χρειάζεται να αποδεχτούμε αυτές τις υποτροπές. Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος σε αυτό το ταξίδι. Αλλά πάντα θα φτάνετε στον προορισμό σας, αν συνεχίζετε να περπατάτε.

ALEXANDRE (φιλόσοφος)

  • Αφήστε τα να περάσουν. Το ζεν μας ενθαρρύνει να μην αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα ως εχθρό. Γι’ αυτό και η πνευματική εξάσκηση συνίσταται στο να μην ανεβαίνουμε στο τρένο των αρνητικών συναισθημάτων, αλλά στο να παρατηρούμε τα βαγόνια του να περνούν. «Να, περνά ο θυμός και μετά ο φόβος». Αυτός ο τρόπος μας επιτρέπει να ξεπερνάμε τις καταιγίδες χωρίς απώλειες. Δεν πειράζει αν ο θυμός, ο φόβος ή η θλίψη μας  επισκεφθούν. Αλλά με τον όρο να μην «στρογγυλοκαθίσουν» στην καρδιά μας. Ακόμα κι αν είναι πολλές φορές μέσα στη μέρα, αφήστε το να περάσει.
  • Εξασκηθείτε. Μάθετε να κολυμπάτε, να επιπλέετε και να παρακολουθείτε ήρεμα τα κύματα να περνούν – πολλές φορές. Η γαλήνη έρχεται αργά και σταδιακά. Γι΄ αυτό είναι σημαντικό να αφιερώνετε χρόνο σε καθημερινή εξάσκηση.
  • Καθαρίστε το ναό του νου σας. Για πολύ καιρό, πίστευα ότι η ευτυχία προέρχεται από την νίκη. Σήμερα, πιστεύω αντίθετα ότι είναι ζήτημα αποστασιοποίησης. Αντί να συσσωρεύουμε δεξιότητες ή γνώσεις, πρέπει να αποδεσμευτούμε από όλα τα πράγματα που μας κρατούν στον πάτο: συνήθειες, αντανακλαστικά, φόβους, επιθυμίες…

Σχετικά με τους συγγραφείς

Christophe André είναι ένας ψυχίατρος που εξειδικεύεται στην ψυχολογία των συναισθημάτων. Τα βιβλία του περιλαμβάνουν το «Looking at Mindfulness» και το «Feelings and Moods».
Alexandre Jollien είναι ένας φιλόσοφος και συγγραφέας που πέρασε 17 χρόνια σε ένα σπίτι για άτομα με φυσικές αναπηρίες. Το βιβλίο του περιλαμβάνει το «In Praise of Weakness».
Ο Matthieu Ricard είναι ένας Βουδιστής μοναχός και έχει γράψει πολλά βιβλία, συμπεριλαμβανομένων του «The Monk» και του «The Philosopher and The Quantum and the Lotus.

 

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο προφίλ του Matthieu Ricard στο Linkedin

 

 

 

Πηγή: https://enallaktikiagenda.gr/sumvoules-boudisti-filosofou-psuxiatrou-diaxeirisi-sunaisthimaton/

Γιατί παθαίνουμε εμμονή με τους ανθρώπους που δεν μας θέλουν;

Μοιράσου το:

Ορισμένοι άνθρωποι, όταν δεν μπορούν να έχουν ερωτικά τον άνθρωπο που θέλουν, τείνουν να τον εξιδανικεύουν και να του δίνουν μεγαλύτερη αξία.

Πολλοί από εμάς είναι εξοικειωμένοι με αυτό το σενάριο: Από τη μία υπάρχει το «Καλό Παιδί»: χαριτωμένο, γλυκό, ενδιαφέρον, έξυπνο και διαθέσιμο. Ακόμα καλύτερα, ενδιαφέρεται για μια σχέση μαζί σας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι απλά δεν σας αρέσει και τόσο. Το «Κακό Παιδί», από την άλλη πλευρά, είναι στο μυαλό σας 24 ώρες το 24ωρο.

Όπως και το Καλό Παιδί, έτσι και το Κακό Παιδί έχει πολύ καλά ποιοτικά χαρακτηριστικά, αλλά είτε δεν είναι διαθέσιμος να κάνει γενικά σχέση ή δεν είναι διαθέσιμος να κάνει σχέση μαζί σας, γιατί απλά δεν του αρέσετε και τόσο. Παρά τη συνεχή απόρριψη, ωστόσο, δεν φαίνεται να μπορείτε να τον βγάλετε από το μυαλό σας. Όσο περισσότερο σας απορρίπτει και δηλώνει πιο δυναμικά ότι δεν θέλει να είναι μαζί σας, τόσο περισσότερο σας ενδιαφέρει.

Γιατί έχουμε αναπτύξει αυτή την κακή συνήθεια να θέλουμε αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε; Γιατί δεν θέλουμε πάντα αυτό που μπορούμε να έχουμε; Σε άλλους τομείς της ζωής, φαίνεται ότι μπορούμε να ρυθμίσουμε τις προτιμήσεις μας. Μπορεί κάποια στιγμή να είχατε θελήσει να γίνετε σταρ του Χόλιγουντ. Αλλά όταν ανακάλυψατε ότι δεν μπορούσατε να φτάσετε ως εκεί, εγκαταλείψατε το όνειρό σας. Γιατί λοιπόν να μην μπορούμε να εγκαταλείψουμε τους ανθρώπους που μας απορρίπτουν συνεχώς;

Σύμφωνα με την Helen Fisher και τους συνεργάτες της, ο λόγος που η ρομαντική απόρριψη μας εθίζει, είναι ότι αυτό το είδος της απόρριψης διεγείρει τμήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με τα κίνητρα, την επιβράβευση, τον εθισμό και τον πόθο. Χρησιμοποιώντας μαγνητική τομογραφία, η ομάδα της εξέτασε τους εγκεφάλους 15 ανδρών και γυναικών, φοιτητές, που είχαν πρόσφατα απορριφθεί από τους συντρόφους τους, αλλά ισχυρίζονταν ότι εξακολουθούν να είναι έντονα «ερωτευμένοι» μαζί τους. Κατά τη διάρκεια της σάρωσης, οι συμμετέχοντες κοίταξαν μια φωτογραφία του προσώπου που τους είχε απορρίψει. Στη συνέχεια ολοκλήρωσαν μια άσκηση μαθηματικών, για παράδειγμα να μετρήσουν αντίστροφα από τον αριθμό 4529 και ανά 7 αριθμούς. Η άσκηση ήταν μια προσπάθεια να αποσπάσει την προσοχή των συμμετεχόντων από τις ρομαντικές σκέψεις τους. Τέλος, τους έδειξαν μια φωτογραφία από ένα γνωστό τους πρόσωπο, για το οποίο δεν είχαν κανένα ερωτικό ενδιαφέρον.

Η ομάδα διαπίστωσε ότι ο εγκέφαλος των συμμετεχόντων ήταν πιο δραστήριος σε τομείς που σχετίζονται με τα κίνητρα, την επιβράβευση, τον πόθο, τον εθισμό, τον σωματικό πόνο και την αγωνία όταν κοίταξαν τη φωτογραφία του προσώπου που τους είχε απορρίψει από ό, τι όταν κοίταξαν τη φωτογραφία του ουδέτερου πρόσωπου.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Neurophysiology, δείχνει ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, πραγματικά πάσχουν από εθισμό όπως συμβαίνει και στη χρήση ναρκωτικών ουσιών και το ναρκωτικό είναι το πρόσωπο που τους απορρίπτει, αφήνοντας την αγάπη τους χωρίς ανταπόκριση. Όμως τα αποτελέσματα δεν μας εξηγούν το γιατί ανταποκρινόμαστε στην ερωτική απόρριψη με αυτόν τον τρόπο και δεν απαντά στο ερώτημα του πώς έχουμε αναπτύξει αυτή την ανησυχητική τάση να θέλουμε τους ανθρώπους που δεν μπορούμε να έχουμε.

Μπορεί να σκεφτείτε ότι έχει να κάνει με τη ραγισμένη καρδιά και τη θλίψη που βιώνουμε. Αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι η απάντηση που ψάχνουμε επειδή σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν έχουμε χάσει τίποτα για να θρηνήσουμε την απώλεια του. Μπορούμε να είμαστε τρελά ερωτευμένοι με κάποιον που δεν μας θέλει, και ποτέ δεν μας ήθελε, αλλά η κατάσταση μπορεί μερικές φορές να είναι τόσο επώδυνη, όπως όταν κάποιος μας χωρίζει.

Μέρος του πόνου της απόρριψης που βιώνουμε όταν η αγάπη που νιώθουμε είναι χωρίς ανταπόκριση, μπορεί να προκληθεί από μια εξελικτική απώθηση στη κοινωνική απόρριψη σε συνδυασμό με ένα κοινωνικό στίγμα που συνδέεται με τους χωρισμούς και το διαζύγιο. Αλλά αυτό, επίσης, δεν εξηγεί γιατί συχνά θέλουμε μόνο τα άτομα που δεν μπορούμε να έχουμε.

Μια άλλη πτυχή αυτής της αγωνίας μπορεί να αφορά στην αντιληπτή αξία του άλλου προσώπου. Εάν το άλλο άτομο δεν μας θέλει ή δεν είναι διαθέσιμο για μια σχέση, η αντιληπτή αξία του ανεβαίνει. Έχουν γίνει τόσο «ακριβοί» που δεν μπορούμε να τους «αγοράσουμε». Εξελικτικά μιλώντας, νιώθουμε ότι θα ήταν πολύ καλό για την αυτοαξία μας αν σχετιζόμασταν με τον πιο «πολύτιμο» σύντροφο. Αυτή η θέση, έχει μία λογική ότι ενδιαφερόμαστε περισσότερο όταν η αντιληπτή αξία ενός ατόμου αυξάνεται.

Μια άλλη απάντηση μπορεί να έχει να κάνει με τις σχετικά εθιστικές προσωπικότητες μας. Η μελέτη της Fisher έδειξε ότι η αγωνία και ο πόνος, μετά τη ρομαντική απόρριψη είναι ένα είδος εθισμού. Το ερώτημα, ωστόσο παραμένει: πάνω σε τι είμαστε εθισμένοι σε αυτό το σενάριο;

Στην περίπτωση μιας σχέσης που έχει λήξει, μπορεί να είμαστε εξαρτημένοι από το χρόνο που περάσαμε με το άλλο πρόσωπο, τα μηνύματά τους, την συντροφιά τους ή το σεξ. Αλλά αν το μυαλό μας λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο όταν δεν υπήρξε ποτέ σχέση, ποια είναι τότε η πηγή των εθιστικών συναισθημάτων; Προφανώς, είμαστε εθισμένοι σε σκέψεις για το τι θα μπορούσε να γίνει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ. Μόλις κολλήσουμε σε αυτές τις σκέψεις, η απόρριψη από το άλλο άτομο μπορεί να τις ενισχύσει, αφήνοντας μας αντιμέτωπους με την εμμονή, το οποίο είναι ένα είδος εθισμού ή ένας εθισμός σε σκέψεις ενός συγκεκριμένου είδους. Οι μέθοδοι για την αντιμετώπιση της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής που χρησιμοποιούνται στη Γνωσιακή Συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία μπορεί επίσης να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της ερωτικής εμμονής.

Το στυλ προσκόλλησής μπορεί επίσης να επηρεάσει το πόσο έχετε κολλήσει με ανθρώπους που δεν σας θέλουν. Οι άνθρωποι με ένα εξαρτημένο στυλ προσκόλλησης (επίσης γνωστοί ως “συν-εξαρτώμενοι” ή “αγχώδη προσκόλληση”) μεγαλώνουν και αναζητούν τους ανθρώπους που θα τους προκαλέσουν πόνο. Σε ένα κλασικό σενάριο, μεγάλωσαν σε μια οικογένεια με τη μητέρα ή τον πατέρα να τους απορρίπτει συναισθηματικά. Για αυτά τα άτομα, η συναισθηματική απόρριψη είναι μια οικεία αίσθηση.

Δεδομένου ότι είναι πάντα πιο πιθανό να ενεργήσουμε με τρόπους που είναι οικείοι σε μας, αν έχουμε ένα ιστορικό απορρίψεων, είναι πιθανό να αναζητήσουμε καταστάσεις όπου θα περιμένουμε περισσότερη απόρριψη. Οι εγκέφαλοί μας ερμηνεύουν αυτά τα σενάρια ως συνηθισμένα, ακόμα κι αν ξέρουμε ότι δεν είναι φυσιολογικό να αναζητούμε τα σενάρια που οδηγούν σε πόνο και αγωνία.

Τέλος, υπάρχει η εξήγηση του «διαφορετικού τέλους»: Αν έχουμε ένα ιστορικό απορρίψεων από ένα γονέα, για παράδειγμα, μερικές φορές υποσυνείδητα αναζητούμε παρόμοια σενάρια, ελπίζοντας ότι η ιστορία θα έχει διαφορετικό τέλος την επόμενη φορά. Μόνο που αυτό το διαφορετικό τέλος δεν έρχεται ποτέ. Αξίζει να θυμηθούμε τον ορισμό του Αϊνστάιν για την παραφροσύνη: «Να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά περιμένοντας ένα διαφορετικό αποτέλεσμα».

 

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/psychology-in-our-life/relations/2854-giati-pathainoume-emmoni-me-tous-anthropous-pou-den-mas-theloun.html

Σφιχτοδεμένη οικογένεια και ανωριμότητα

Μοιράσου το:

Πολύ συχνά ακούμε σε συζητήσεις να είναι στα χείλη όλων ερωτήσεις όπως: «τι έχει πάει τόσο στραβά;», «πως φτάσαμε εδώ που είμαστε;» κ.λ.π.

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τα προβλήματα που είναι κοινά σε παγκόσμια κλίμακα, στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι ένα σημαντικό τοπικό ζήτημα: την ανωριμότητα! Δυστυχώς ακόμη και σε συνέδρια, γίνεται συχνά ειδική μνεία σε σχέση με το ότι ο μέσος Έλληνας αργεί να ωριμάσει. Η κρίση μάλιστα που περνάμε, ενισχύεται πάρα πολύ απ’ τον παραπάνω παράγοντα.

Τα αίτια αυτής της ανωριμότητας θα τα βρούμε στη δομή της ελληνικής οικογένειας. Ανεξάρτητα από το πώς και πότε ξεκίνησε να υφίσταται αυτό πρόβλημα (γιατί δεν ήταν ανέκαθεν έτσι), στην παρούσα φάση θα πρέπει να το διαπραγματευτούμε.

Κάθε οικογένεια στήνεται αρχικά γύρω από τους δύο γεννήτορες. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να ανήκουν πλήρως σε μια ομάδα και μέσα στα όριά της να εξασφαλίζουν στενές, αυθεντικές σχέσεις. Ο κάθε σύντροφος λοιπόν μέσα από τη στενή ψυχο-σεξουαλική σχέση που αναπτύσσει με τον άλλον, προσδοκά να καλύψει τις ανάγκες του για στοργή, μοίρασμα και αληθινή ένωση.

Όμως καθώς μεγαλώναμε, πολλούς από εμάς δεν μας προετοίμασαν επαρκώς ώστε να είμαστε ικανοί να δομήσουμε μια τέτοια αυθεντική σχέση. Έτσι ο πατέρας και η μητέρα συχνά δεν μπορούν να βρουν αναμεταξύ τους αυτό που αναζητούν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά «πληρώνουν τα σπασμένα»…

Ο γονιός μετατρέπει (ασυνείδητα) τον μπλοκαρισμένο ερωτισμό του προς το σύντροφο, σε υπερβολική στοργή προς το παιδί. Οδηγεί έτσι τον απόγονό του να δεθεί κυριολεκτικά μαζί του. Γονιός και τέκνο, σχηματίζουν έναν αδιάρρηκτο προσωπικό δεσμό. Είναι σα να ορκίστηκαν σιωπηλά να σχηματίσουν οι δυο τους μια ομάδα που δεν χωρά κανέναν άλλο! Ακόμη κι ο άλλος γονιός μένει απέξω.

Αυτό βέβαια στην ουσία τον βολεύει. Γιατί πατέρας και μητέρα έχουν ταιριάξει μεταξύ τους στα νευρωτικά τους χαρακτηριστικά. Ο καθένας δηλαδή έχει βρει στον άλλον, το άρρωστο (πλην όμως γνώριμο!) κομμάτι του από την παλιά δική του οικογένεια. Όταν λοιπόν ο ένας παίρνει το συμβιωτικό με το παιδί ρόλο, ο άλλος αναλαμβάνει το ρόλο του «συναισθηματικού ζητιάνου». Με αυτό τον τρόπο στήνεται μια δυναμική (νοσηρή) ισορροπία και η οικογένεια δένει σφικτά.

Στατιστικά είναι συχνότερα η μητέρα αυτή που δημιουργεί τη συμμαχία με το παιδί. Ο πατέρας δεν είναι σε θέση να καλύψει τις συναισθηματικές της ανάγκες ως σύζυγος και αυτή τις καλύπτει μέσα από το παιδί της. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά μένουν σε μια σχέση εξάρτησης και πιθανόν δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξεδιπλώσουν τα φτερά τους. Η μητέρα πάλι, ανακουφίζεται μέσα στην παντοδύναμη κυριαρχία της. Έχοντας τον απόγονο ως λάφυρο, αισθάνεται ότι έχει κατατροπώσει το αρσενικό, που έτσι κι αλλιώς την έχει απορρίψει.

Ο μεγάλος χαμένος από αυτά τα «παιγνίδια» είναι βεβαίως το παιδί. Το βρέφος, εάν του επιτρέπαμε να αναπτυχθεί φυσιολογικά, θα έπρεπε να ολοκληρώσει σταδιακά μέσα στα τέσσερα πρώτα χρόνια της ζωής του τη διαδικασία της εξατομίκευσης. Αυτό σημαίνει να περάσει «αναίμακτα» και με φυσικό τρόπο τη φάση του αποχωρισμού από τη μητέρα και να αρχίσει να σχηματοποιεί τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Πολλές μαμάδες όμως εξαιτίας των δικών τους κενών εμποδίζουν την υγιή ανάπτυξη των παιδιών τους. Τους μεταδίδουν (με μη λεκτικούς τρόπους συνήθως) τα δικά τους μπλοκαρίσματα. Όπως ένα παιδί φοβάται να μην το εγκαταλείψουν, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο φοβάται και η μητέρα (που έχει μείνει ουσιαστικά ανώριμη) να μην εγκαταλειφθεί από το παιδί της.

Η συμβιωτική σχέση έχει στηθεί. Ο ομφάλιος λώρος είναι ξανά άθικτος και ενώνει αδυσώπητα τις δύο πλευρές, οι οποίες θα τραβούν η μια την άλλη εις αεί. Τo παιδί έχει πλέον μάθει να αξιολογεί τον (από)χωρισμό ως εγκατάλειψη και καταστροφή.

Ο πατέρας δεν είναι βέβαια άμοιρος ευθυνών σε όλη αυτή τη διαδικασία. Δέχεται αδιαμαρτύρητα την όλη κατάσταση και αντί να επέμβει διαχωρίζει συνήθως τη θέση του. Αποτραβιέται στην άκρη και αφήνει τη γυναίκα να λάβει τις δύσκολες αποφάσεις.

Η κατάσταση του είναι άλλωστε γνώριμη, αφού σε μια ίδιας δομής οικογένεια μεγάλωσε κι ο ίδιος. Ούτε αυτός έχει ενηλικιωθεί.

Η βρεφική πλευρά της προσωπικότητας και των δύο συζύγων ζητά επιτακτική ικανοποίηση. Δεν υπάρχει μια ώριμη σχέση ικανή για βάθος συναισθημάτων και αληθινή κατανόηση. Στο γάμο πλέον, δεν διαπραγματεύονται δύο ενήλικες. Είναι δύο μικρά παιδιά που ζουν μαζί και διεκδικούν το ένα από το άλλο υποχρεωτική ευχαρίστηση. Το αποτέλεσμα είναι οι οικονομικές διαφορές, οι τσακωμοί και η απιστία (το 92% των αντρών απατά. Και στις γυναίκες τα ποσοστά έχουν αυξηθεί, μιλάμε σήμερα για 70%).

Θεωρητικά μιλώντας, οι γονείς αποκτούν παιδιά με αρχική πρόθεση να τους προσφέρουν επαρκή κάλυψη των υλικών και συναισθηματικών τους αναγκών. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν όμως, χρειάζεται να μειώνεται η φροντίδα και η προστασία τους προς αυτά, έτσι ώστε να δοκιμάσουν τα ίδια να φροντίσουν τον εαυτό τους.

Για να το θέσουμε με ψυχαναλυτικούς όρους, πρέπει να αντικατασταθεί η αρχής της ηδονής (ευχαρίστησης) από την αρχή της πραγματικότητας. Δυστυχώς, ωριμότητα και προσκόλληση δεν ταιριάζουν.

Τι γίνεται όμως στ’ αλήθεια? Οι γονείς περνούν στα παιδιά τους τα περίφημα «διπλά μηνύματα». Τους δίνουν δηλαδή ταυτόχρονα δύο αντικρουόμενες οδηγίες! Μπορεί για παράδειγμα να παροτρύνουν από τη μια το παιδί να παντρευτεί και να τεκνοποιήσει και από την άλλη να σαμποτάρουν με κάθε μέσο όλες τις ερωτικές επιλογές του παιδιού.

Θυμηθείτε τις ελληνικές ταινίες και την «αθάνατη» Ελληνίδα μάνα: «Εγώ πότε θα κρατήσω στα χέρια μου εγγονάκι?» και ταυτόχρονα «Δεν μπορώ να καταλάβω που πας και τις βρίσκεις όλες… η μια χειρότερη απ’ την άλλη!». Αυτό που στην ουσία επιθυμεί ν μητέρα είναι παράλογο και ανεδαφικό: θέλει ο γιός της να θέτει όρια σε όλους τους άλλους αλλά να παραμένει εξαρτημένος από την ίδια. Δε χρειάζεται σοφία για να αντιληφθούμε το ασύμβατο του πράγματος. Ένας άνθρωπος εκπαιδεύεται να είναι ή εξαρτημένος ή ανεξάρτητος. Δεν γίνεται να είναι υποταγμένος στη μαμά του, αλλά όχι στη γυναίκα με την οποία θα ζήσει μαζί.

Όταν λοιπόν ακούμε κάποιον να ξεστομίζει περήφανα τη φράση: «Είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια», θα μπορούσαμε να διακρίνουμε κι ένα δεύτερο μήνυμα πίσω από αυτή. Ίσως μια διευκρίνιση του τύπου: «Κανένας μας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος (ώριμος) να αποχωριστεί κανέναν».

Η διευκρίνιση αυτή υποκρύπτει ταυτόχρονα και την απειλή ότι αν κάποιος τολμήσει να απομακρυνθεί από την οικογένεια, τότε θα στερηθεί την αγάπη και τη στοργή των υπολοίπων. Άρα κανείς δεν έχει στην ουσία την *άδεια* να οδεύσει προς την εξατομίκευση. Το οικογενειακό «δέσιμο» γίνεται αυτοσκοπός. Με ένα σχεδόν ιδεοψυχαναγκαστικό τρόπο, το «Εγώ» της οικογένειας αφιερώνεται στη διαιώνιση αυτής της σχέσης εξάρτησης. Δυστυχώς ένας σημαντικός αριθμός από αυτά τα άτομα έχει ή αποκτά τα στοιχεία της προσωπικότητας ενός καταθλιπτικά οργανωμένου ανθρώπου.

Σκεφτείτε τώρα μέχρι πια ηλικία μένουν οι νεοέλληνες και οι νεοελληνίδες κάτω από την πατρική στέγη. Βλέπουμε νέους ανθρώπους στην ηλικία των είκοσι πέντε, τριάντα ή κι τριάντα πέντε ετών να είναι προσκολλημένοι στη γονική εστία. Στην Ευρώπη το έχουν παρατηρήσει αυτό και μας ειρωνεύονται συνεχώς. Υπάρχουν μάλιστα ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες εάν στα τριάντα σου μένεις με τη μαμά σου, αυτό θεωρείται αυτόματα ψυχοπαθολογία.

Στην Ελλάδα βέβαια το φαινόμενο αυτό είναι κοινωνικά αποδεκτό. Οι νέοι από τη μεριά τους υποστηρίζουν ότι είναι πρακτικοί οικονομικοί λόγοι αυτοί που τους εμποδίζουν να μετακομίσουν. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες ενός ενήλικα. Οι γονείς πάλι αισθάνονται ασφάλεια που έχουν κοντά τους και υπό τον έλεγχό τους τα παιδιά τους. Δεν διακινδυνεύουν κανέναν αποχωρισμό και δεν συνταξιοδοτούνται από τον αρχικό τους ρόλο. Έτσι διατηρούν αυτή την κατάσταση όσο περισσότερο μπορούν.

Τι γίνεται τώρα όταν έρθει η ώρα για το παιδί να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια? Γιατί έρχεται κάποια στιγμή (σε μια φάση έντονης αμφιθυμίας συνήθως) για όλους αυτούς τους ανώριμους άντρες και γυναίκες, που αποφασίζουν να παντρευτούν.

Ο γάμος αυτός βέβαια δεν έχει τις προϋποθέσεις για να στεριώσει σωστά. Οι δύο σύζυγοι χαμένοι στα δικά τους προβλήματα είναι ανίκανοι να εδραιώσουν μια αληθινή και βαθιά συντροφική σχέση. Σύντομα αρχίζουν τα προβλήματα.

Η μόνη διέξοδος που βρίσκουν τα ζευγάρια είναι η απόκτηση τέκνων. Τα παιδιά σαν από μηχανής θεοί, έρχονται να δώσουν (παροδικά) τη λύση στη λιμνασμένη και άχαρη σχέση των γονιών τους. Συμβολικά, η γέννησή τους μειώνει το άγχος του θανάτου των γονιών. Ο νέος πατέρας και η νέα μητέρα έχουν τώρα κάτι για να απασχολούνται (και μάλιστα full time) αντί να πρέπει να διαπραγματευτούν την προβληματική τους σχέση. Φυσικά τα προβλήματα δεν έχουν λυθεί, αλλά έχουν μετατεθεί στο μακρινό μέλλον.

Με την απόκτηση των παιδιών φαίνεται πλέον σε όλη της την έκταση η κακή εκπαίδευση που έχουν λάβει οι γονείς από την πρώτη τους οικογένεια. Πρώτα απ’ όλα τους είναι αδύνατο να αποκολληθούν από αυτή και να δοθούν ψυχή τε και σώματι στη νέα δική τους οικογένεια.

Πολλοί δεν μπορούν καν να ξεχωρίσουν σε ποια οικογένεια πραγματικά ανήκουν. Συχνά ο/η σύντροφος φαντάζει σαν αντίπαλος (είναι ο «ξένος») και δεν υπάρχει εμπιστοσύνη παρά μόνον για την παλιά καλή οικογένεια. Το δεμένο με την παλαιά οικογένεια μέλος αποδίδει τους «δαίμονες» στη νέα του οικογένεια. Σαν τον κακοποιημένο που, μόλις βρει ευκαιρία, θα κακοποίηση και καραδοκεί να εφαρμόσει τη γνώριμη σε εκείνον συμπεριφορά.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες αγιοποιούνται. Επειδή αποπλανητικά τόσα χρόνια έχτιζαν εξαρτητική σχέση με το παιδί τους, αυτό νιώθει ότι με τον γάμο του τους πρόδωσε. Αιτία της «προδοσίας» βαφτίζεται ο/ή σύζυγος. Έτσι προκύπτουν οι γνωστές εχθρικές διαθέσεις έναντι εκείνου που τους «έκλεψε» από τη μητρική/πατρική αγκαλιά (θυμηθείτε τη σχέση νύφης – πεθεράς).

Με τη σειρά τους λοιπόν οι νέοι γονείς θα αναπαράγουν το γνώριμο σε αυτούς πρότυπο. Θα φροντίσουν τα παιδιά τους να μην απελευθερωθούν ποτέ συναισθηματικά από αυτούς. Η νέα γενιά θα φοβάται με τη σειρά της οποιαδήποτε αποστασιοποίηση από τη γονική εστία. Τα «δεμένα πρωταρχικά τρίγωνα» θα συνεχίσουν να υπάρχουν και τα παιδιά θα εκδηλώνουν θυμό για το δήθεν βίαιο απογαλακτισμό τους. Θα προτιμούσαν να παραμείνουν αιωνίως προσκολλημένα στους γονείς τους.

Όταν έρθει η ώρα λοιπόν να αλλάξουν ρόλους και να γίνουν σύζυγοι, εραστές και γονείς οι ίδιοι, το σύστημα καταρρέει! Το μοντέλο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Ανώριμοι γονείς αναθρέφουν ανώριμα παιδιά. Γενεές ολόκληρες ταλαιπωρούνται και υποφέρουν σκληρά στην Ελλάδα από αυτή την πραγματικότητα. Τώρα όμως ξέρουμε τι μας συμβαίνει. Η επιλογή είναι πλέον δική μας.

 

 

Πηγή: https://www.thessalonikiartsandculture.gr/paidi/arthra-paidi/sfichtodemeni-oikogeneia-kai-anorimotita/

Έτσι έμαθα να αγαπώ τον εαυτό μου…

Μοιράσου το:

Πάντα στις θεραπείες επιμένω να μιλάω για το πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε τον εαυτό μας και να έχουμε ως προτεραιότητα την καθημερινή φροντίδα του. Οι αντιδράσεις είναι πάντα ίδιες. Όλοι με κοιτούν με την ίδια απορία: “Μα, δεν είναι κάπως εγωϊστικό αυτό;” μου λένε.

Είναι. Ε, και; Όμως θα μου πείτε δεν είναι καλό να είμαστε εγωϊστές.

Από μικροί μάθαμε πόσο κακό και απεχθές είναι να είναι κάποιος εγωϊστής. Όμως, εγώ μιλάω για τον υγιή εγωϊσμό, αυτόν που όσοι τον έχουν αγαπούν τόσο πολύ τον εαυτό τους ώστε να γνωρίζουν πόσο αξιόλογα άτομα είναι και πόση αγάπη και φροντίδα έχουν να δώσουν στους άλλους.

Στον αντίποδα του εγωϊστή βρίσκεται ο νάρκισσος. Και έχει διαφορά. Γιατί ο νάρκισσος συμπεριφέρεται στους άλλους με υπεροψία και αυθάδεια, θεωρεί πως είναι ανώτερος και πως έχει δικαιώματα που οι άλλοι δεν έχουν. Θέλει όλοι να τον θαυμάζουν και εκμεταλλεύεται τους άλλους για να πετύχει τους σκοπούς του.

Όταν επομένως μιλάμε για εγωϊσμό, ας θυμόμαστε αυτή τη σημαντική διαφοροποίηση που ευθύνεται για τη σύγχυση μας σε σχέση με αυτή την ιδιότητα.

«Μα, αν αγαπώ τόσο πολύ τον εαυτό μου, πως θα μπορώ να σκεφτώ τους άλλους και να τους δώσω αγάπη;» άλλη μια απορία που δείχνει με πόση ενοχή έχουμε συνυφασμένη την αγάπη προς τον εαυτό.

Θα σας πω κάτι που σε πολλούς θα φανεί εντελώς ακατανόητο: Είναι αδύνατον να μπορέσω να αγαπήσω κάποιον αληθινά αν πρώτα δεν αγαπήσω αληθινά τον εαυτό μου!

Αν λοιπόν ακούσετε ποτέ τη φράση: «τον/ την αγαπώ περισσότερο κι από τον εαυτό μου» καλύτερα πριν θαυμάσετε να αναρωτηθείτε πως είναι δυνατόν να μπορεί να αγαπήσει κάποιον χωρίς να αγαπάει στο μέγιστο τον εαυτό του/ της;

Σύμφωνα με τον Jorge Bucay: η αγάπη για τους άλλους γεννιέται και τρέφεται ξεκινώντας από την αγάπη προς τον εαυτό μου, κι έχει να κάνει με τη δυνατότητα να βλέπω τον εαυτό μου μέσα στον άλλον.  Δεν αδειάζω ποτέ όταν αγαπώ . Είναι ψέμα πως αν αγαπάμε τον εαυτό μας  θα χάσουμε τη δυνατότητα να αγαπάμε τους άλλους.

Όταν καταφέρω να απελευθερωθώ από την ενοχή που με έμαθαν να έχω και μάθω να αγαπώ αληθινά τον εαυτό μου τότε και μόνο τότε θα μπορέσω να δώσω απλόχερα και ειλικρινά αγάπη στους άλλους. Χωρίς πρέπει που υιοθέτησα αλλά επειδή μέσα από την καρδιά μου ξεχειλίζει πια η αγάπη, τόσο που είναι αδύνατον να μην την μοιραστώ.

Ως αληθινά εγωϊστής, μπορώ να νιώθω τόσο μεγάλη αγάπη και κατανόηση για τον εαυτό μου που έχω ανάγκη να την προσφέρω και στους άλλους. Η ευχαρίστηση που παίρνω φροντίζοντας τους άλλους είναι τόσο μεγάλη που δεν θέλω να τη στερηθώ. Κι επειδή δεν θέλω να τη στερηθώ, προσφέρω.

Όμως το κάνω για’ μένα, όχι για εκείνους.

Γιατί έτσι θα μπορέσω να συνεχίσω να αγαπώ τον εαυτό μου και να πιστεύω πως είμαι αξιόλογος, πως αξίζω.

Αν το κάνω για τους άλλους, σιγά σιγά θα αρχίσω να πιστεύω πως οι άλλοι αξίζουν περισσότερο από’ μένα και θα πάψω να με αγαπώ.

Κι όταν συμβεί αυτό θα πάψω να αγαπώ με ευχαρίστηση και ειλικρίνεια και τους άλλους.

Τώρα ξέρω ότι μπορώ να επιλέξω.

Ανακαλύπτω την αγάπη και μαζί με αυτή την ευχαρίστηση να μοιράζομαι.

Συναντώ κάποιον που υποφέρει και ανακαλύπτω την ευχαρίστηση να δίνω.

Και δίνω για την ευχαρίστηση που μου δίνει το να δίνω…

Βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια;

Νιώθεις πως επαναλαμβάνεις κάθε μέρα την ίδια ρουτίνα; Βαρέθηκες; …

Γιορτή της μητέρας

Για τη γιορτή της μητέρας

Γνωρίζω ένα κορίτσι. Και σήμερα θα σας πω την ιστορία της. Σαν ένα διαφορετικό …

Κορωνοϊός και Παιδιά: Οδηγός Διαχείρισης

Είναι πολύ δύσκολο να πας οπουδήποτε αυτές τις μέρες και να μην ακούσεις …