Blog & Lifestyle

Καλώς ήρθατε στο blog μου! Εδώ θα βρείτε μια μεγάλη ποικιλία από άρθρα ψυχολογίας, αυτοβελτίωσης και προσωπικής ανάπτυξης . Επίσης, θα μπορείτε να ενημερώνεστε για νέα σεμινάρια και βιωματικά εργαστήρια που διοργανώνω. Αφεθείτε στο ταξίδι της ανακάλυψης του εαυτού σας και θα χαρώ αν θελήσετε να μοιραστείτε μαζί μου ανησυχίες ή προβληματισμούς ή ό, τι άλλο μπορεί να σας κάνει να αισθανθείτε πιο ελεύθεροι και αληθινοί!

Συμβουλές ενός βουδιστή μοναχού, ενός φιλοσόφου και ενός ψυχιάτρου για σωστή διαχείριση των συναισθημάτων

Μοιράσου το:

Μια συζήτηση ανάμεσα στον βουδιστή μοναχό Matthieu Ricard, τον φιλόσοφο Alexandre Jollien και τον ψυχίατρο Christophe André για τη σωστή διαχείριση των συναισθημάτων.

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο “In Search of Wisdom: A Monk, a Philosopher, and a Psychiatrist on What Matters Most” (Αναζητώντας τη σοφία: Ένας μοναχός – βουδιστής, ένας φιλόσοφος και ένας ψυχίατρος για το τι έχει μεγαλύτερη σημασία)

MATTHIEU (μοναχός βουδιστής)

  • Οξύνετε την προσοχή σας, ώστε να αποκτήσετε επίγνωση των αρνητικών συναισθημάτων τη στιγμή ακριβώς που γεννιούνται. Είναι ευκολότερο να σβήσετε μια σπίθα παρά μια πυρκαγιά.
  • Γνωρίστε σε βάθος τα συναισθήματά σας. Εκπαιδευτείτε στο το να διαχωρίζετε εκείνα που συνεισφέρουν στην ευεξία σας και στην ευεξία των άλλων από εκείνα που την καταστρέφουν.
  • Μόλις οι βλαβερές συνέπειες των αρνητικών συναισθημάτων αποκαλυφθούν καθαρά, εξοικειωθείτε με το αντίδοτό τους, τα θετικά συναισθήματα.
  • Καλλιεργείστε τα θετικά συναισθήματα έως ότου γίνετε ένα με αυτά.

CHRISTOPHE (ψυχίατρος)

  • Αγαπήστε τα όλα. Όλα τα συναισθήματα συνιστούν σημάδια των αναγκών μας. Τα θετικά συναισθήματα μας λένε ότι οι ανάγκες μας ικανοποιούνται ή πρόκειται να ικανοποιηθούν. Τα αρνητικά συναισθήματα μας λένε ότι οι ανάγκες μας δεν ικανοποιούνται. Αφουγκραστείτε και αναλογιστείτε τι πραγματικά συμβαίνει με τις βασικές σας ανάγκες, ώστε να δράσετε αναλόγως.
  • Καλλιεργείστε τα ευχάριστα συναισθήματα. Φροντίστε να τα θρέφετε με έναν τρόπο που βρίσκεται πέρα από τους αυτόματους μηχανισμούς των συνηθειών σας. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η βίωση δύο με τρεις φορές περισσότερων ευχάριστων συναισθημάτων απ’ ότι δυσάρεστων αποτελεί τη βέλτιστη ισορροπία και είναι και ρεαλιστική (αφού το βέβαιο είναι πως δεν μπορούμε να είμαστε πάντα σε καλή διάθεση).
  • Μην αποθαρρύνεστε. Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ζωής είναι το να εργαστείτε πάνω στην συναισθηματική σας ισορροπία. Και σίγουρα θα έχετε και υποτροπές· θα πέσετε σίγουρα θύμα ανούσιων φόβων, υπερβολικής θλίψης και θυμού. Χρειάζεται να έχετε υπόψη σας ότι από την αρχή του ταξιδιού σας θα είστε εκτεθειμένοι σε τέτοιες υποτροπές. Γι’ αυτό και απεχθάνομαι ρητά όπως «Μία λεοπάρδαλη δεν μπορεί να αλλάξει τις βούλες της» που μας δηλώνουν ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Είμαστε συνέχεια σε μια περίοδο προπόνησης και μάθησης, γι’ αυτό χρειάζεται να αποδεχτούμε αυτές τις υποτροπές. Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος σε αυτό το ταξίδι. Αλλά πάντα θα φτάνετε στον προορισμό σας, αν συνεχίζετε να περπατάτε.

ALEXANDRE (φιλόσοφος)

  • Αφήστε τα να περάσουν. Το ζεν μας ενθαρρύνει να μην αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα ως εχθρό. Γι’ αυτό και η πνευματική εξάσκηση συνίσταται στο να μην ανεβαίνουμε στο τρένο των αρνητικών συναισθημάτων, αλλά στο να παρατηρούμε τα βαγόνια του να περνούν. «Να, περνά ο θυμός και μετά ο φόβος». Αυτός ο τρόπος μας επιτρέπει να ξεπερνάμε τις καταιγίδες χωρίς απώλειες. Δεν πειράζει αν ο θυμός, ο φόβος ή η θλίψη μας  επισκεφθούν. Αλλά με τον όρο να μην «στρογγυλοκαθίσουν» στην καρδιά μας. Ακόμα κι αν είναι πολλές φορές μέσα στη μέρα, αφήστε το να περάσει.
  • Εξασκηθείτε. Μάθετε να κολυμπάτε, να επιπλέετε και να παρακολουθείτε ήρεμα τα κύματα να περνούν – πολλές φορές. Η γαλήνη έρχεται αργά και σταδιακά. Γι΄ αυτό είναι σημαντικό να αφιερώνετε χρόνο σε καθημερινή εξάσκηση.
  • Καθαρίστε το ναό του νου σας. Για πολύ καιρό, πίστευα ότι η ευτυχία προέρχεται από την νίκη. Σήμερα, πιστεύω αντίθετα ότι είναι ζήτημα αποστασιοποίησης. Αντί να συσσωρεύουμε δεξιότητες ή γνώσεις, πρέπει να αποδεσμευτούμε από όλα τα πράγματα που μας κρατούν στον πάτο: συνήθειες, αντανακλαστικά, φόβους, επιθυμίες…

Σχετικά με τους συγγραφείς

Christophe André είναι ένας ψυχίατρος που εξειδικεύεται στην ψυχολογία των συναισθημάτων. Τα βιβλία του περιλαμβάνουν το «Looking at Mindfulness» και το «Feelings and Moods».
Alexandre Jollien είναι ένας φιλόσοφος και συγγραφέας που πέρασε 17 χρόνια σε ένα σπίτι για άτομα με φυσικές αναπηρίες. Το βιβλίο του περιλαμβάνει το «In Praise of Weakness».
Ο Matthieu Ricard είναι ένας Βουδιστής μοναχός και έχει γράψει πολλά βιβλία, συμπεριλαμβανομένων του «The Monk» και του «The Philosopher and The Quantum and the Lotus.

 

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο προφίλ του Matthieu Ricard στο Linkedin

 

 

 

Πηγή: https://enallaktikiagenda.gr/sumvoules-boudisti-filosofou-psuxiatrou-diaxeirisi-sunaisthimaton/

Βοηθώντας τις οικογένειες μετά από μια φυσική καταστροφή

Μοιράσου το:
Οι φυσικές καταστροφές (πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμοί, κ.ά.) μπορεί να είναι τραυματικές για τα άτομα που τις βίωσαν ενώ οι έρευνες δείχνουν ότι επηρεάζονται περισσότερο οι γυναίκες και τα παιδιά.

Τα πιο κοινά συμπτώματα έπειτα από μια φυσική καταστροφή είναι το σοκ, η αδυναμία να πιστέψει το άτομο αυτό που συνέβη, ο φόβος, το άγχος, ο θυμός, η θλίψη, οι ενοχές, οι συμπεριφορές αποφυγής, οι συμπεριφορές που έχουν ως στόχο την αίσθηση ασφάλειας και η χρήση αλκοόλ και τοξικών – εξαρτησιογόνων ουσιών για την αντιμετώπιση του τραυματικού γεγονότος. Μπορεί επίσης, να υπάρξουν πάγωμα συναισθήματος όπου το άτομο μπορεί να φαίνεται σαν να μη βιώνει κάποιο συναίσθημα. Μπορεί να υπάρξει κενό μνήμης σχετικά με το γεγονός, να φαίνεται δηλαδή σαν το άτομο να μη θυμάται όσα συνέβησαν ή μέρος αυτών που συνέβησαν και ίσως να υπάρχει η αίσθηση στο άτομο ότι βιώνει κάποιο όνειρο, σαν να μην βιώνει την πραγματικότητα σαν αληθινή αλλά σαν κάτι που ονειρεύτηκε.

 

Συνήθεις αντιδράσεις που μπορεί να εμφανίσουν τα παιδιά

Για τα παιδιά, το αποτέλεσμα μιας φυσικής καταστροφής μπορεί να είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Όσο περνάει ο καιρός, τα παιδιά συνήθως, με τη βοήθεια των γονέων τους αλλά και του κοινωνικού περιβάλλοντος καταφέρνουν να διαχειριστούν το γεγονός. Ωστόσο, κάποια παιδιά υπάρχει πιθανότητα να εμφανίσουν πιο ιδιαίτερες συμπεριφορές.

Τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία και συνήθως είναι τα εξής:

  • Παιδιά προσχολικής ηλικίας: πιπίλισμα δακτύλου, νυχτερινή ενούρηση, προσκόλληση στους γονείς, διαταραχές του ύπνου, απώλεια όρεξης, φόβος για το σκοτάδι, παλινδρόμηση στη συμπεριφορά, απόσυρση από φίλους και από τη συνήθη ρουτίνα τους.
  • Παιδιά Δημοτικού Σχολείου: Ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, προσκόλληση στους γονείς, νυχτερινοί εφιάλτες, αποφυγή σχολείου και δραστηριοτήτων, έλλειψη συγκέντρωσης και απομάκρυνση από φίλους.
  • Έφηβοι: Διαταραχές ύπνου και διατροφής, νευρικότητα, επιθετικότητα, σωματικές ενοχλήσεις, παραβατική συμπεριφορά και έλλειψη συγκέντρωσης.

 

Οδηγίες για παροχή βοήθειας στα παιδιά

 

Παραμείνετε ήρεμοι και καθησυχαστικοί.

Τα παιδιά, ιδιαίτερα τα μικρά, παρατηρούν τους ενήλικες και μιμούνται τη συμπεριφορά τους και τον τρόπο που βιώνουν συναισθηματικά ότι συμβαίνει. Αναγνωρίστε το γεγονός της καταστροφής, αλλά τονίστε τις προσπάθειες που κάνετε για επανόρθωση και αποκατάσταση ώστε να νιώσουν πως τώρα είναι ασφαλή και η κατάσταση είναι αναστρέψιμη. Στο βαθμό που είναι δυνατόν να το κάνετε, προσπαθήστε να τα διαβεβαιώσετε πως η ζωή σας θα επανέλθει στους φυσιολογικούς της ρυθμούς. Ίσως με διαφορετικό τρόπο αλλά με ένα νέο τρόπο που μαζί θα τον κάνετε να γίνει ξανά η φυσιολογική ζωή που είχατε πριν.

 

Αναγνωρίστε και αποδεχθείτε τα συναισθήματά τους.

Επιτρέψτε στα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να σας μιλήσουν για τις ανησυχίες τους και δώστε τους χώρο ώστε να σας κάνουν ερωτήσεις που μπορεί να έχουν σχετικά με το συμβάν και απαντήστε με ειλικρίνεια χρησιμοποιώντας λεξιλόγιο που ταιριάζει στην ηλικία του παιδιού σας. Ακούστε περισσότερο και μιλήστε λιγότερο. Αν δεν έχετε απάντηση για κάποια ερώτηση, να είστε ειλικρινείς. Τα παιδιά θα εκτιμήσουν περισσότερο την ειλικρίνεια ακόμη κι αν είναι οδυνηρή ενώ το ψέμα ή η απόκρυψη της αλήθειας θα τα κάνει να αισθανθούν πιο ανασφαλή και καχύποπτα. Τονίστε τους πως τα συναισθήματα που νιώθουν, τα συμπτώματα που βιώνουν και οι αντιδράσεις που έχουν είναι απολύτως φυσιολογικές.

 

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να μιλούν για γεγονότα που σχετίζονται με φυσικές ή και άλλου είδους καταστροφές.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να νιώθουν πως μπορούν επικοινωνήσουν την εμπειρία τους σε ένα ασφαλές περιβάλλον που τους δείχνει αποδοχή. Μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και να διοχετεύσουν την ένταση που νιώθουν σε διάφορες δραστηριότητες, λεκτικές και μη λεκτικές όπως ζωγραφική, μουσική, δράμα, ηχογράφηση και εγγραφή βίντεο και οτιδήποτε άλλο νιώθουν πως μπορεί να τα βοηθήσει.

 

Ενδυναμώστε την ανθεκτικότητα των παιδιών

Βοηθήστε τα παιδιά να θυμηθούν πως είχαν συμπεριφερθεί στο παρελθόν σε περιπτώσεις που είχαν νιώσει φόβο ή ανασφάλεια. Μιλήστε τους για άλλες κοινωνίες που έχουν βιώσει φυσικές καταστροφές και έχουν ανακάμψει.

 

Ενισχύστε τις φιλίες των παιδιών και την υποστήριξη από τους συνομηλίκους

Τα παιδιά που έχουν ισχυρή συναισθηματική υποστήριξη από τους άλλους μπορούν πολύ καλύτερα να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες. Οι σχέσεις των παιδιών με τους συνομηλίκους μπορούν να τα βοηθήσουν να διαχειριστούν την κατάσταση και να μειώσουν το αίσθημα της μοναξιάς.

 

Φροντίστε τις δικές σας ανάγκες.

Πάρτε χρόνο για τον εαυτό σας και προσπαθήστε να διαχειριστείτε τις δικές σας αντιδράσεις και συναισθήματα για την κατάσταση με τη μεγαλύτερη δυνατή πληρότητα. Θα μπορείτε πιο εύκολα να βοηθήσετε τα παιδιά σας αν βοηθήσετε παράλληλα και τον εαυτό σας. Μιλήστε με άλλους ενήλικες όπως με άτομα από την οικογένειά σας, φίλους ή απευθυνθείτε σε ειδικό ψυχικής υγείας. Είναι σημαντικό να μην προσπαθείτε να διαχειριστείτε το φόβο ή το άγχος σας μόνοι σας. Συχνά, η έκφραση και ανταλλαγή συναισθημάτων με άλλους κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο συνδεδεμένοι και ασφαλείς.

 

 

Πηγή: https://www.sutterhealth.org

Πώς να αποφεύγετε τους καυγάδες με τη μέθοδο “Και τι άλλο”;

Μοιράσου το:

Υπάρχει μια μέθοδος που είναι χρήσιμη για να αποφεύγουμε τους καυγάδες. Σύμφωνα με αυτή, δημιουργούμε ένα ασφαλές περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορούμε να εκφράσουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα που συχνά οδηγούν σε καυγάδες. Ονομάζω αυτή τη μέθοδο “Και τι άλλο;”
Είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για τα ζευγάρια εκείνα στα οποία ο ένας από τους συντρόφους νιώθει έντονα την ανάγκη να μιλάει όταν είναι αναστατωμένος, και το προτιμάει αυτό από το άγγιγμα.

Αυτή η μέθοδος σου επιτρέπει να μιλήσεις χωρίς να φοβάσαι ότι ο άλλος θα σε διακόψει. Όσο μιλάς, ο σύντροφός σου δεν επιτρέπεται να πει τίποτα για να απαντήσει σε αυτά που του λες εκτός από τις λέξεις : “Και τι άλλο;” Στο μεταξύ, το δικό σου έργο είναι να εξερευνήσεις και να εκφράσεις με λόγια όσα συμβαίνουν μέσα σου.
Όταν και αν σταματήσεις να μιλάς, ο σύντροφός σου σε ενθαρρύνει να συνεχίσεις, λέγοντας απλώς : “Και τι άλλο;” Όταν νομίζεις ότι έχεις πει όλα όσα είχες να πεις, τότε λες: “Τελείωσα”. Τότε ο σύντροφός σου, αν θέλει, μπορεί να ζητήσει να μιλήσει εκείνος και εσύ να τον ακούς.

Σου δίνω εδώ ένα παράδειγμα άσκησης, όπως την έκανε η Τζένι και ο Τζο :
Τζένι : Να κάνουμε το “Και τι άλλο;”
Τζο : Εντάξει.
Τζένι : Νιώθω ότι τώρα πια δεν εκτιμάς τίποτε από όσα κάνω. Βαρέθηκα να τρέχω να ικανοποιώ όλες σου τις ανάγκες! Μου φαίνεται ότι με χρησιμοποιείς σαν υπηρέτρια.
Τζο : Και τι άλλο;
Τζένι : Περιμένεις από μένα να πλένω τα πιάτα και τα ρούχα και να φροντίζω τα παιδιά, χωρίς να μου λες ποτέ ένα ευχαριστώ. Και κάθε φορά που σου ζητάω να κάνεις κάτι, με κοιτάς με άσχημο βλέμμα. Γιατί να συνεχίσω να προσπαθώ; Δεν αξίζει τον κόπο.
Τζο : Και τι άλλο;
Τζένι : Κουράστηκα. Πραγματικά κουράστηκα. Έχω ανάγκη να ξέρω ότι με εκτιμάς. Θέλω να νιώθω ότι είμαι ξεχωριστή για σένα. Θέλω να μου φέρεσαι ότι είμαι πιο σημαντική από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Θέλω να νιώσω κοντά σου και πάλι.
Τζο : Και τι άλλο;
Τζένι : Θέλω να παίρνεις στην αγκαλιά σου πιο συχνά. Τη χρειάζομαι την αγκαλιά σου. Θυμάσαι πώς με κράταγες αγκαλιά και μου έλεγες αστείες ιστορίες παλιά; Μου λείπουν εκείνες οι στιγμές. Θέλω να μοιραστούμε ξανά τέτοιες στιγμές.
Δεν θέλω να σου γκρινιάζω ή να σε κατηγορώ. Απλώς θέλω να νοιαζόμαστε πιο πολύ ο ένας για τον άλλον. Ξέρω ότι ήμουν θυμωμένη μαζί σου τον τελευταίο καιρό. Φαντάζομαι ότι απλώς έχω την ανάγκη να ξέρω ότι νοιάζεσαι ακόμα για μένα.
Τζο : Και τι άλλο;
Τζένι : Τελείωσα.
Η Τζένι ξεκινάει με επίθεση εναντίον του Τζο, αλλά καθώς έχει την ευκαιρία να εξερευνήσει όλα όσα συμβαίνουν μέσα της, μαλακώνει. Αρχίζει να συνειδητοποιεί τι πραγματικά χρειάζεται και αναγνωρίζει το ρόλο που έχει παίξει στα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί ανάμεσά τους.
Αν ο Τζο άρχιζε να διαφωνεί με καθετί που έλεγε εκείνη, ο καυγάς θα ήταν αναπόφευκτος. Όμως η ήρεμη ερώτηση που έκανε κάθε φορά εκείνος, “Και τι άλλο;”, πρόσφερε στη Τζένι ένα ασφαλές περιβάλλον για να πάει πέρα από την κατηγορία.
Στην πολεμική τέχνη αϊκίντο, οι μαθητές μαθαίνουν να μην αντιστέκονται στην ενέργεια εκείνου που τους επιτίθεται.
Αντί να προσπαθούν να κατατροπώσουν τον αντίπαλο, οι δεξιοτέχνες του αϊκίντο έχουν σαν στόχο να τον κάνουν ακίνδυνο.

 

Πηγή: https://enallaktikiagenda.gr/

(Θαύματα επικοινωνίας για ζευγάρια Jonathan Robinson εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας)

Τα παιδιά δεν χρειάζονται προετοιμασία για την επόμενη τάξη, καλοκαίρι χρειάζονται

Μοιράσου το:

Να προετοιμαστεί το παιδί μου για το νηπιαγωγείο ή την επόμενη τάξη του δημοτικού; Πρέπει να είμαστε σαφείς: ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ.

Κι όταν λέμε καλοκαίρι, εννοούμε τα πάντα εκτός από εκείνη τη βαρετή κατάσταση όπου πρέπει τάχα να προετοιμαστείς για την επόμενη τάξη. Δηλαδή να προχωρήσει το παιδί σου λίγο πιο μπροστά από τους υπόλοιπους (λες και το να κάνεις το σχολικό βιβλίο θα σου βεβαίωσει μια θέση στο πάνθεον της τάξης) για να εξασφαλίσεις ότι από το Σεπτέμβριο στη νέα τάξη θα βαριέται ή απλά θα αισθάνεται ικανοποίηση ότι τα ξέρει. Και τι νόημα έχουν όλα αυτά; Ελάχιστο εώς κανένα. Το παιδί πρέπει να είναι μαθητής 9 μήνες. Τους υπόλοιπους έχει τόσα άλλα πράγματα να κάνει…

Όταν λέμε καλοκαίρι για τα παιδιά, εννοούμε:

… παγωτά και να μετράνε όπως εμείς παλιά πόσα έχουν φάει και να λες «έφαγα κι ένα το βράδυ με τη γιαγιά μου» για να κερδίσεις ακόμα ένα στο μέτρημα

… μπάνια και να μετράνε και τα διπλά (πρωί-απόγευμα) και να προσθέτεις κι άλλο ένα που έκανες στη μπανιέρα

… χρόνο με τους γονείς τους, δηλαδή τρέξιμο στη βεράντα και βουτιά στον καναπέ και θερινό σινεμά στη γειτονιά ή στη βεράντα και ύπνο στη μέση της ταινίας και αγκαλιά μέχρι το κρεβάτι και «καληνύχτα μπαμπά/μαμά» και «ήταν πολύ όμορφα σήμερα» και πρωινό το πρωί και να κάνουμε κάτι που θέλουμε αλλά να μην μας πνίγει το πρόγραμμα

… παιχνίδια με τους φίλους τους και επιτραπέζια και στο τάμπλετ ένα ωραίο με κάτι περίεργους που χοροπηδάνε και στην αυλή και στη θάλασσα και στο δωμάτιο με ησυχία το μεσημέρι γιατί οι μεγάλοι κοιμούνται λίγο ή τουλάχιστον έτσι λένε

… τρέξιμο σε κάποια αμμουδιά ξυπόλυτοι και κάπου κάπου η άμμος να καίει και να τρέχεις να βουτήξεις τα πόδια σου στο νερό και να χάνεις τις παντόφλες σου και να βλέπεις τη μία να επιπλέει και να στην φέρνει έξω το κύμα ή κάποιος κύριος που την είδε να περνάει δίπλα του σαν βάρκα

… καλές ιστορίες, καλά βιβλία να διαβάζουν, να ταξιδεύουν, να μοιράζονται αγωνίες και σκέψεις με ήρωες βιβλίων, να φτιάχνουν τους σπουδαίους κόσμους τόσων και τόσων όμορφων αγοριών και κοριτσιών

… συλλογή κοχυλιών και να τα δείχνεις στους φίλους σου μετά σαν τα αυτοκολλητάκια της panini κι εκείνοι να σου δείχνουν τη δική τους ή κάτι που τους άρεσε ή μια φωτογραφία στο κινητό ή τη μηχανή ή στο τάμπλετ

… κοράλια στο αυτί για να ακούς τους ήχους τους θαλασσινούς και να ηχογραφείς τον παφλασμό του κύματος πάνω σε ένα βραχάκι

… βότσαλα που μοιάζουν με καρδιές να τα κάνεις με κορδόνι μενταγιόν και να τα χαρίζεις στη μαμά, τον μπαμπά και όπου αγαπάς

… πόλο και βόλει μέσα στο νερό και να χτυπιέσαι και να βουτάς και να πίνεις και λίγο θαλασσινό νερό και το μεσημέρι να σου καίει το ιώδιο λίγο το λαιμό, αλλά μόνο για λίγο…

… ποδόσφαιρο στην άκρη της άμμου ή στο χωραφάκι του παππού και να κοιτάει ένα από τα τελευταία εναπομείναντα γαϊδουράκια και να απορεί που εσύ κλωτσάς μια δερμάτινη σφαίρα εκεί που το ίδιο είναι δεμένο

… να φτιάχνεις πυργάκια στην άμμο και να τα θωρακίζεις από το κύμα και να βάζεις και σημαία το καλαμάκι της πορτοκαλάδας

… να κάθεσαι κάτω από την ομπρέλα και να περιμένεις πότε θα χωνέψεις το τοστάκι για να ξαναμπείς να πλατσουρίσεις

… να κοιτάς τη φωλιά του χελιδονιού και δίπλα της το σαμιαμίδι που ορμάει στα κουνούπια και να ξέρεις ότι δε θα σε πειράξει ποτέ

… να μπαίνεις στο υπόγειο του παππού που μυρίζει κρασί και λάδι και να βλέπεις κρεμασμένα λουκάνικα και απλωμένες πατάτες στο σακί

… να χτυπάς μερικά σύκα με το ξύλο (μεγάλη αρετή να μάθετε σε ένα παιδί να ξέρει να χτυπά σύκα με διχαλωτό καλάμι κάτω από τη συκιά, γιατί αν σκαρφαλώσει πάνω της η φαγούρα θα πάει σύννεφο)

… καλαμπόκι στη φωτιά και μετά να σε τρώνε τα δόντια σου που σφίνωσαν αυτά τα διαολάκια ανάμεσά τους

… σιτρονέλα για τα κουνούπια γιατί «μαμά, αυτό ήταν τίγρης, δεν ήταν απλό κουνούπι»

… καρπούζι με τη φέτα μαζί και να στάζει το ροζ ζουμάκι στο χώμα για να γλείψει και κανένα ζουζούνι λίγο από αυτό το γλύκισμα

… να παρατηρήσεις τη μυρμηγκοφωλιά και να την σώσεις από την ξαφνική καταιγίδα του Αυγούστου απλώνοντας κλαδάκια από πάνω της

… να δεις τον τζίτζικα που τραγουδά και να μάθεις ότι δεν είναι τεμπέλης αλλά ένας γεράκος που γλεντά τις τελευταίες μέρες της ζωής του καθώς δούλεψε πολύ στα νιάτα του σκάβοντας μέσα στο χώμα

… να ταίσεις καλαμπόκι μια κότα, ψίχουλα ένα μυρμήγκι, μαρούλια το κουνέλι, μεζεδάκι το σκύλο, μια ψαρολιχουδιά τη γάτα, χορταράκι την κατσίκα

… να βαρεθείς κάποια στιγμή και να μην ξέρεις τι να κάνεις και κάπως έτσι να ανακαλύψεις κάτι που δεν πίστευες ποτέ ότι θα βρεις ή ότι υπάρχει

Ξέρω, κάποια από αυτά ίσως πέρασε η εποχή τους, όπως το υπόγειο του παππού ή το χωράδι με το γαίδούρι. Όμως σχεδόν όλα τα άλλα θα παραμείνουν διαχρονικά καλοκαιρινά κι είναι στο χέρι σου να μην περάσεις ένα καλοκαίρι σε μια πισίνα με χλώριο, με ένα τετράδιο με βαρετές εργασίες που δήθεν σε προετοιμάζουν και ένα τάμπλετ που θα κάνει τα μάτια σου μαύρα σαν μην πέρασε καθόλου καλοκαίρι από πάνω σου.

Ας δώσουμε ξανά ένα κανονικό ελληνικό καλοκαίρι στα παιδιά, με αγάπη, με ομορφιά, με ανάλαφρες στιγμές, χωρίς άγχη και προετοιμασίες. Γιατί η καλύτερη προετοιμασία που μπορείς να κάνεις για ένα παιδί, είναι να περάσει ένα υπέροχο καλοκαίρι.

ΥΓ: Οι αρχαίοι πρόγονοι που το έλεγαν θέρος και όχι καλοκαίρι κάτι ήξεραν. Καλός καιρός (=καλοκαίρι) με 40-45 βαθμούς βρε παιδιά; Πού είναι γραμμένο αυτό!

 

 

Πηγή: www.elniplex.com

Η στενή επαφή και οι αγκαλιές στη βρεφική ηλικία αλλάζουν το γενετικό μας επίπεδο

Μοιράσου το:

Τα γονίδια των μωρών που έχουν αγκαλιαστεί περισσότερο από τους γονείς τους, αλλάζουν στην ενήλικη ζωή.


Η ποσότητα της ζεστής και ανακουφιστικής επαφής που δέχονται τα βρέφη από τους γονείς, δεν τα κρατάει μόνο ασφαλή, άνετα και αγαπημένα.

Μια μελέτη του 2017 υποστηρίζει ότι η αγκαλιά των γονέων προς τα βρέφη τους, μπορεί πραγματικά να επηρεάσει τα μωρά σε μοριακό επίπεδο και οι επιπτώσεις μπορεί να διαρκέσουν για χρόνια.

Με βάση αυτή την έρευνα, τα μωρά που έχουν λιγότερη σωματική επαφή και είναι περισσότερο ανήσυχα σε νεαρή ηλικία, παρουσιάζουν αλλαγές στις μοριακές διεργασίες, οι οποίες επηρεάζουν τη γονιδιακή έκφραση.

Η ομάδα του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά υπογραμμίζει ότι είναι ακόμα πολύ νωρίς για γενίκευση των ευρημάτων της έρευνας και δεν είναι σαφές τι ακριβώς προκαλεί την αλλαγή.

Ωστόσο, τα ευρήματα δίνουν στους ψυχολόγους επιστήμονες κάποιες χρήσιμες γνώσεις σχετικά με το πώς το άγγιγμα επηρεάζει την επιγενετική: τις βιοχημικές αλλαγές που επηρεάζουν την γονιδιακή έκφραση στο σώμα.

Κατά τη διάρκεια της μελέτης, οι γονείς των 94 μωρών κλήθηκαν να κρατούν ημερολόγια των συναισθηματικών και συγκινησιακών συνηθειών τους από τις πέντε πρώτες εβδομάδες μετά τη γέννηση, καθώς και να καταγράφουν τη συμπεριφορά των βρεφών – ύπνο, κλάμα κ.ο.κ.

Μετά από 4,5 χρόνια ελήφθησαν δείγματα DNA από τα παιδιά για να αναλύσουν μια βιοχημική τροποποίηση που ονομάζεται «μεθυλίωση του DNA».

Η μεθυλίωση του DNA, είναι ένας επιγενετικός μηχανισμός στον οποίο ορισμένα τμήματα του χρωμοσώματος αναπτύσσουν μικρά μόρια άνθρακα και υδρογόνου, αλλάζοντας συχνά τη λειτουργία των γονιδίων και επηρεάζουν την έκφρασή τους.

Οι ερευνητές βρήκαν διαφορές μεθυλιώσεις μεταξύ των παιδιών “υψηλής επαφής” και των παιδιών “χαμηλής επαφής” σε πέντε ειδικές θέσεις DNA, δύο από τις οποίες ήταν εντός γονιδίων: η μια ένα αφορούσε το ανοσοποιητικό σύστημα και η άλλη το σύστημα μεταβολισμού.

Η μεθυλίωση του DNA δρα επίσης ως δείκτης για την φυσιολογική βιολογική ανάπτυξη και τις διαδικασίες που συμβαδίζουν με αυτήν και μπορεί να επηρεαστεί και από εξωτερικούς περιβαλλοντικούς παράγοντες.

Στη συνέχεια, αξιολογήθηκε η επιγενετική ηλικία, η βιολογική γήρανση του αίματος και του ιστού. Αυτός ο δείκτης ήταν χαμηλότερος από τον αναμενόμενο στα παιδιά που δεν είχαν μεγάλη επαφή με τα μωρά και είχαν βιώσει περισσότερη δυσφορία στα πρώτα τους χρόνια, σε σύγκριση με την πραγματική ηλικία τους.

Πιστεύουμε ότι η βραδύτερη επιγενετική γήρανση στα παιδιά, θα μπορούσε να αντανακλά τη χαμηλότερη ευνοϊκή αναπτυξιακή πρόοδο, δήλωσαν οι ερευνητές.

Στην πραγματικότητα, παρόμοια ευρήματα εντοπίστηκαν σε μια μελέτη από το 2013, η οποία εξέταζε πόση φροντίδα και προσοχή δόθηκε σε νεαρούς αρουραίους από πολύ νεαρή ηλικία.

Τα κενά μεταξύ της επιγενετικής ηλικίας και της χρονολογικής ηλικίας έχουν συνδεθεί με προβλήματα υγείας στο παρελθόν, αλλά και πάλι είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα: οι επιστήμονες παραδέχονται ευθέως ότι δεν γνωρίζουν ακόμα πώς θα επηρεαστούν αργότερα τα παιδιά στη ζωή τους.

Η έρευνα αξιολόγησε λιγότερα από 100 μωρά στη μελέτη όμως φαίνεται ότι η στενή επαφή και οι αγκαλιές με κάποιο τρόπο αλλάζουν το σώμα σε γενετικό επίπεδο.

Φυσικά, είναι κοινά αποδεκτό ότι η ανθρώπινη αφή είναι καλή για εμάς και την ανάπτυξή μας με κάθε τρόπο, αλλά αυτή είναι η πρώτη μελέτη που εξετάζει πώς μπορεί να αλλάξει την επιγενετική των ανθρώπινων μωρών.

Χρειάζεται να διεξαχθούν περαιτέρω μελέτες για να εξακριβωθεί ο λόγος και να διερευνηθεί κατά πόσο ενδέχεται να προκύψουν μακροπρόθεσμες αλλαγές στην υγεία. Σχεδιάζουμε να παρακολουθήσουμε εάν η ‘βιολογική ανωριμότητα’ που είδαμε σε αυτά τα παιδιά συνεπάγεται ευρείες συνέπειες για την υγεία τους, ειδικά για την ψυχολογική τους ανάπτυξη, συμπλήρωσαν οι ερευνητές.

Εφόσον οι επόμενες έρευνες επιβεβαιώσουν αυτό το αρχικό εύρημα, τότε θα έχει επισημανθεί η σημαντικότητα της παροχής σωματικής επαφής, ειδικά για τα μωρά που είναι ανήσυχα.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Development and Psychopathology».

 

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/psychology-in-our-life/family-and-kids/4909-i-steni-epafi-kai-oi-agalies-allazoun-to-dna-mas.html

Έρευνα: https://www.cambridge.org/core/journals/development-and-psychopathology/article/epigenetic-correlates-of-neonatal-contact-in-humans/9BD9799A7C6E0859B93E092EA0727A4B

Χρειάζεται να μιλήσουμε για το τραύμα μετά τον τοκετό

Μοιράσου το:

Για κάποιες γυναίκες ο τοκετός δεν θυμίζει σε τίποτα μια ευχάριστη εμπειρία σαν αυτές που συχνά βλέπουμε όπου τόσο η μητέρα όσο και όσοι είναι γύρω της βιώνουν την απόλυτη ευτυχία. Για κάποιες γυναίκες ο τοκετός δεν είναι καν άγχος και φόβος για την καινούργια ζωή που έφεραν. Δεν είναι επιλόχειος κατάθλιψη με την οποία έχουμε λίγο έως πολύ εξοικειωθεί και γνωρίζουμε πως μπορεί να συμβεί σε μια νέα μητέρα. Για κάποιες γυναίκες ο τοκετός μπορεί να προξενήσει στη μητέρα διαταραχή μετατραυματικού στρες (P.T.S.D. – Post Traumatic Stress Disorder).

Πολλοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των ιατρών, συγχέουν τη διαταραχή μετατραυματικού στρες με την επιλόχειο κατάθλιψη παρόλο που αυτές οι δύο διαταραχές είναι εντελώς διαφορετικές: Οι μητέρες με επιλόχειο κατάθλιψη δεν υποφέρουν από επαναλαμβανόμενες και παρεισφρυτικές αναμνήσεις που τους προκαλούν δυσφορία, δεν υποφέρουν από αποσυνδετικές αντιδράσεις (flashbacks) όπου νιώθουν σαν να ξαναζούν τον τραυματικό τοκετό, δεν έχουν επανειλημμένα εφιάλτες που σχετίζονται με τον τοκετό ούτε έχουν σωματικές ενοχλήσεις ή αντιδράσεις όταν κάτι θα τους τον θυμίσει. Αντιθέτως, περισσότερο βιώνουν θλίψη, δυσκολία στη συγκέντρωση και στο να αντλήσουν χαρά από καταστάσεις που πριν τον τοκετό τις έκαναν χαρούμενες και δυσκολεύονται να δημιουργήσουν συναισθηματικό δεσμό με το μωρό τους. Επίσης, η διαταραχή μετατραυματικού στρες θα εμφανιστεί στις μητέρες που βίωσαν ως τραυματικό τον τοκετό τους ή ότι ακολούθησε τον τοκετό. Ενώ στην επιλόχειο κατάθλιψη αυτό δεν είναι απαραίτητο.

Η Ε. μια νέα μητέρα, που ήρθε στο γραφείο μου, κάθε φορά που βλέπει στο facebook φωτογραφίες με χαρούμενες μητέρες που κρατούν στην αγκαλιά τους το νεογέννητο μωρό τους μετά από έναν τοκετό γαλήνιο και υποστηρικτικό, καταρρέει.

Όχι, δεν ζηλεύει που εκείνες έχουν μωρό γιατί έχει κι εκείνη το δικό της υγιέστατο αγοράκι. Αυτό, όμως, που δεν έχει και είναι ο λόγος πίσω από την κατάρρευσή της είναι πως η Ε. δεν έχει τη δική της αντίστοιχη φωτογραφία από τις πρώτες στιγμές με το μωρό της μέσα στην ίδια οικογενειακή ευτυχία. Αυτό που έχει, είναι αναμνήσεις που την κυνηγούν ακόμα.

Πριν λίγα χρόνια, η Ε. είχε έναν τραυματικό τοκετό όπου το πρώτο της παιδάκι γεννήθηκε πρόωρα και χρειάστηκε να μεταφερθεί στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (Μ.Ε.Ν.Ν.).

Τα συμπτώματα που παρουσίαζε όταν με επισκέφτηκε φαίνονταν να ταιριάζουν με τη διαταραχή μετατραυματικού στρες. Οι γυναίκες που υποφέρουν από στρες μετά από τραυματικό τοκετό βρίσκονται σε κατάσταση υπερ -επαγρύπνησης, έχουν αναμνήσεις που τους προκαλούν δυσφορία, flashbacks όπου νιώθουν σαν να επαναβιώνουν το τραύμα, δυσκολία στον ύπνο, νευρικότητα, ευερεθιστότητα, υπερδραστηριότητα και κάνουν ότι μπορούν προκειμένου να αποφύγουν μέρη ή καταστάσεις που θα τους θυμίσουν την τραυματική εμπειρία.

Τραυματικό βίωμα μπορεί να συμβεί πριν ή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ως αντίδραση στις προσπάθειες γονιμοποίησης ή σε δυσάρεστες συνθήκες κύησης, είτε στο μαιευτήριο κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και του τοκετού.

Κι αν σε κάποιους / ες φαίνεται υπερβολική αντίδραση το μετατραυματικό στρες μετά τον τοκετό, είναι σημαντικό να γνωρίζετε πως μια εμπειρία που σε ορισμένους φαίνεται απλή σε άλλους μπορεί να είναι δυσάρεστη έως τραυματική.

Είναι περίπλοκος και πολυπαραγοντικός ο μηχανισμός που εξηγεί τα αίτια εμφάνισης  μετατραυματικού στρες. Μια τραυματική εμπειρία στο παρελθόν, μη υποστηρικτικό περιβάλλον, γονιδιακή προδιάθεση στο στρες είναι ορισμένοι από αυτούς.

Επίσης, από την εμπειρία μου με μητέρες έχω δει πως σημαντικό παράγοντα αποτελούν οι προσδοκίες που έχει η κάθε γυναίκα σχετικά με τις συνθήκες που θα υπάρχουν στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό. Κυρίως γυναίκες που θέλουν να έχουν τον έλεγχο και τις διακρίνει μια ακαμψία σχετικά με το πώς πρέπει να είναι τα πράγματα αλλά και πως πρέπει οι ίδιες να είναι, όταν κάτι δεν πάει όπως το περίμεναν ή όπως το ήθελαν, μπορεί να αισθανθούν ιδιαίτερα ευάλωτες, αδύναμες και να υποφέρουν από συναισθήματα ενοχής όπως: «εγώ φταίω για ότι έγινε, δεν είμαι καλή μητέρα» ή «εγώ φταίω που μου έκαναν καισαρική τομή, έπρεπε να είχα φερθεί διαφορετικά» ή «εγώ φταίω που το μωρό γεννήθηκε πρόωρα, δεν πρόσεχα όσο θα έπρεπε». Ή / και συναισθήματα φόβου: «κι αν στην επόμενη εγκυμοσύνη ξανασυμβεί το ίδιο;» ή «κι αν το μωρό είναι ευάλωτο και μου αρρωστήσει;» ή άγχους / ανησυχίας: «πρέπει να είμαι πολύ προσεκτική από δω και πέρα» ή «πρέπει να είμαι δυνατή για να τα καταφέρνω όλα» ή « πρέπει να είμαι σε εγρήγορση μήπως συμβεί πάλι κάτι και δεν το προλάβω».

Αυτό συνέβη και στην Ε. Ήθελε πολύ να γεννήσει σε ένα περιβάλλον που θα της προσέφερε ηρεμία, υποστήριξη και σεβασμό. Όταν όμως οι συνθήκες την υποχρέωσαν να κάνει έναν εσπευσμένο τοκετό σε ένα περιβάλλον που μόνο ήρεμο δεν ήταν και να βιώσει ταυτόχρονα την απομάκρυνσή της από το μωρό της πριν καν προλάβει να το αισθανθεί στην αγκαλιά της, ο κόσμος της κατέρρευσε. Ότι πίστευε δεν ίσχυε πια. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε ότι είναι τρωτή, ευάλωτη και ανήμπορη να προστατεύσει το μωρό της και τον εαυτό της.

«Η γέννηση του παιδιού μου έμοιαζε με ταινία τρόμου ενώ θα έπρεπε να είναι μια εμπειρία γεμάτη χαρά και ενθουσιασμό».

Όταν συνέβη αυτό θυμήθηκε συζητήσεις με άλλες εγκύους που προγραμμάτιζαν τον τοκετό τους, άλλες στο σπίτι, άλλες σε πισίνα. Θυμήθηκε videos από υπέροχους τοκετούς και γονείς να κλαίνε από χαρά κρατώντας στην αγκαλιά τους το μωρό τους.

«Τώρα δεν με νοιάζει τίποτα από όλα αυτά. Ήθελα απλώς να κρατήσω στα χέρια μου το μωρό μου και να το θηλάσω, να νιώσω τη ζεστασιά του, να γνωρίσω το πλασματάκι που είχα τόσους μήνες στην κοιλιά μου. Αντί γι’ αυτό έμεινα μόνη σε ένα δωμάτιο. Μόνη να ακούω τις μητέρες από τα διπλανά δωμάτια να φροντίζουν τα δικά τους μωρά».

Όταν κάποιος ζει μια τραυματική κατάσταση δημιουργείται στον εγκέφαλό του μια δομή της κατάστασης που αποτελείται από αισθητηριακά ερεθίσματα (τι είδαν άκουσαν, μύρισαν, ένιωσαν κ.λ.π.). Αργότερα ένα παρόμοιο ερέθισμα μπορεί να πυροδοτήσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις που αναπτύχθηκαν στην τραυματική εμπειρία και το άτομο αισθάνεται σαν να επαναβιώνει την ίδια κατάσταση ξανά και ξανά.

Έτσι, για να μην υποφέρει, αποφεύγει οτιδήποτε μπορεί να του θυμίσει το τραυματικό γεγονός κάτι που όμως επιδεινώνει την κατάσταση και τη διαιωνίζει.

Αφού ολοκληρώθηκε η δύσκολη ψυχικά και σωματικά περίοδος παραμονής του μωρού στη Μ.Ε.Ν.Ν. όλα έμοιαζαν να επανέρχονται ξανά σε φυσιολογικούς ρυθμούς.

Τρείς μήνες αργότερα πήγε να κάνει αιματολογικές εξετάσεις. Όταν είδε το αίμα ξέσπασε σε λυγμούς. Ένιωσε σαν να ζει όλη την εμπειρία από την αρχή. Τότε συνειδητοποίησε πως κάτι δεν πηγαίνε καλά. Άρχισε να έχει αϋπνίες και όταν κατάφερνε να κοιμηθεί έβλεπε εφιάλτες. Είχε πολύ έντονο άγχος και σωματικές ενοχλήσεις. Κάποιες φορές ξεσπούσε σε κλάματα χωρίς προφανή λόγο. Αναμνήσεις από την τραυματική της εμπειρία έρχονταν συνεχώς στο μυαλό της και της προκαλούσαν τεράστια δυσφορία.

«Ποτέ δεν θα ξεχάσω την εικόνα του μωρού μου, μόνο, με σωληνάκια παντού κι εγώ να μην ξέρω αν θα τα καταφέρει. Να το βλέπω και να μην μπορώ να κάνω τίποτα για να το βοηθήσω».

Δυστυχώς, η διαταραχή μετατραυματικού στρες μετά τον τοκετό δεν έχει διερευνηθεί αρκετά και αυτό οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στο φόβο των γυναικών να μιλήσουν για τα συμπτώματά τους με αποτέλεσμα να μένει αυτή η κατάσταση μη διαγνωσμένη για μήνες, χρόνια ή στις περισσότερες περιπτώσεις να μην υπάρξει ποτέ διάγνωση και φυσικά ούτε θεραπεία.

Φαίνεται να δίνεται πιο εύκολα διάγνωση για επιλόχειο κατάθλιψη κάτι που οδηγεί σε λανθασμένη αντιμετώπιση.

Οι μέλλουσες μητέρες μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια τέτοια εμπειρία γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις επιπλοκές που ενδεχομένως προκύψουν στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό τους. Όσο περισσότερο ενημερώνονται τόσο πιο εύκολα θα μπορέσουν να διαχειριστούν οποιαδήποτε κατάσταση προκύψει.

Η διαταραχή μετατραυματικού στρες μετά τον τοκετό αντιμετωπίζεται ψυχοθεραπευτικά με πολύ καλά αποτελέσματα.

Όμως, αυτό που προσωπικά πιστεύω και εφαρμόζω είναι πως κάθε γυναίκα έχει τη δική της μοναδική ιστορία γι’ αυτό χρειάζεται και το ψυχοθεραπευτικό μονοπάτι που θα ακολουθήσει να είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες και τα βιώματά της και πάντα με σεβασμό, ευαισθησία, υπομονή και υποστήριξη.

 

 

(Όλα τα στοιχεία που αναφέρονται στην Ε.  είναι διαφοροποιημένα για την διαφύλαξη του απορρήτου).

Γιατί παθαίνουμε εμμονή με τους ανθρώπους που δεν μας θέλουν;

Μοιράσου το:

Ορισμένοι άνθρωποι, όταν δεν μπορούν να έχουν ερωτικά τον άνθρωπο που θέλουν, τείνουν να τον εξιδανικεύουν και να του δίνουν μεγαλύτερη αξία.

Πολλοί από εμάς είναι εξοικειωμένοι με αυτό το σενάριο: Από τη μία υπάρχει το «Καλό Παιδί»: χαριτωμένο, γλυκό, ενδιαφέρον, έξυπνο και διαθέσιμο. Ακόμα καλύτερα, ενδιαφέρεται για μια σχέση μαζί σας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι απλά δεν σας αρέσει και τόσο. Το «Κακό Παιδί», από την άλλη πλευρά, είναι στο μυαλό σας 24 ώρες το 24ωρο.

Όπως και το Καλό Παιδί, έτσι και το Κακό Παιδί έχει πολύ καλά ποιοτικά χαρακτηριστικά, αλλά είτε δεν είναι διαθέσιμος να κάνει γενικά σχέση ή δεν είναι διαθέσιμος να κάνει σχέση μαζί σας, γιατί απλά δεν του αρέσετε και τόσο. Παρά τη συνεχή απόρριψη, ωστόσο, δεν φαίνεται να μπορείτε να τον βγάλετε από το μυαλό σας. Όσο περισσότερο σας απορρίπτει και δηλώνει πιο δυναμικά ότι δεν θέλει να είναι μαζί σας, τόσο περισσότερο σας ενδιαφέρει.

Γιατί έχουμε αναπτύξει αυτή την κακή συνήθεια να θέλουμε αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε; Γιατί δεν θέλουμε πάντα αυτό που μπορούμε να έχουμε; Σε άλλους τομείς της ζωής, φαίνεται ότι μπορούμε να ρυθμίσουμε τις προτιμήσεις μας. Μπορεί κάποια στιγμή να είχατε θελήσει να γίνετε σταρ του Χόλιγουντ. Αλλά όταν ανακάλυψατε ότι δεν μπορούσατε να φτάσετε ως εκεί, εγκαταλείψατε το όνειρό σας. Γιατί λοιπόν να μην μπορούμε να εγκαταλείψουμε τους ανθρώπους που μας απορρίπτουν συνεχώς;

Σύμφωνα με την Helen Fisher και τους συνεργάτες της, ο λόγος που η ρομαντική απόρριψη μας εθίζει, είναι ότι αυτό το είδος της απόρριψης διεγείρει τμήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με τα κίνητρα, την επιβράβευση, τον εθισμό και τον πόθο. Χρησιμοποιώντας μαγνητική τομογραφία, η ομάδα της εξέτασε τους εγκεφάλους 15 ανδρών και γυναικών, φοιτητές, που είχαν πρόσφατα απορριφθεί από τους συντρόφους τους, αλλά ισχυρίζονταν ότι εξακολουθούν να είναι έντονα «ερωτευμένοι» μαζί τους. Κατά τη διάρκεια της σάρωσης, οι συμμετέχοντες κοίταξαν μια φωτογραφία του προσώπου που τους είχε απορρίψει. Στη συνέχεια ολοκλήρωσαν μια άσκηση μαθηματικών, για παράδειγμα να μετρήσουν αντίστροφα από τον αριθμό 4529 και ανά 7 αριθμούς. Η άσκηση ήταν μια προσπάθεια να αποσπάσει την προσοχή των συμμετεχόντων από τις ρομαντικές σκέψεις τους. Τέλος, τους έδειξαν μια φωτογραφία από ένα γνωστό τους πρόσωπο, για το οποίο δεν είχαν κανένα ερωτικό ενδιαφέρον.

Η ομάδα διαπίστωσε ότι ο εγκέφαλος των συμμετεχόντων ήταν πιο δραστήριος σε τομείς που σχετίζονται με τα κίνητρα, την επιβράβευση, τον πόθο, τον εθισμό, τον σωματικό πόνο και την αγωνία όταν κοίταξαν τη φωτογραφία του προσώπου που τους είχε απορρίψει από ό, τι όταν κοίταξαν τη φωτογραφία του ουδέτερου πρόσωπου.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Neurophysiology, δείχνει ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, πραγματικά πάσχουν από εθισμό όπως συμβαίνει και στη χρήση ναρκωτικών ουσιών και το ναρκωτικό είναι το πρόσωπο που τους απορρίπτει, αφήνοντας την αγάπη τους χωρίς ανταπόκριση. Όμως τα αποτελέσματα δεν μας εξηγούν το γιατί ανταποκρινόμαστε στην ερωτική απόρριψη με αυτόν τον τρόπο και δεν απαντά στο ερώτημα του πώς έχουμε αναπτύξει αυτή την ανησυχητική τάση να θέλουμε τους ανθρώπους που δεν μπορούμε να έχουμε.

Μπορεί να σκεφτείτε ότι έχει να κάνει με τη ραγισμένη καρδιά και τη θλίψη που βιώνουμε. Αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι η απάντηση που ψάχνουμε επειδή σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν έχουμε χάσει τίποτα για να θρηνήσουμε την απώλεια του. Μπορούμε να είμαστε τρελά ερωτευμένοι με κάποιον που δεν μας θέλει, και ποτέ δεν μας ήθελε, αλλά η κατάσταση μπορεί μερικές φορές να είναι τόσο επώδυνη, όπως όταν κάποιος μας χωρίζει.

Μέρος του πόνου της απόρριψης που βιώνουμε όταν η αγάπη που νιώθουμε είναι χωρίς ανταπόκριση, μπορεί να προκληθεί από μια εξελικτική απώθηση στη κοινωνική απόρριψη σε συνδυασμό με ένα κοινωνικό στίγμα που συνδέεται με τους χωρισμούς και το διαζύγιο. Αλλά αυτό, επίσης, δεν εξηγεί γιατί συχνά θέλουμε μόνο τα άτομα που δεν μπορούμε να έχουμε.

Μια άλλη πτυχή αυτής της αγωνίας μπορεί να αφορά στην αντιληπτή αξία του άλλου προσώπου. Εάν το άλλο άτομο δεν μας θέλει ή δεν είναι διαθέσιμο για μια σχέση, η αντιληπτή αξία του ανεβαίνει. Έχουν γίνει τόσο «ακριβοί» που δεν μπορούμε να τους «αγοράσουμε». Εξελικτικά μιλώντας, νιώθουμε ότι θα ήταν πολύ καλό για την αυτοαξία μας αν σχετιζόμασταν με τον πιο «πολύτιμο» σύντροφο. Αυτή η θέση, έχει μία λογική ότι ενδιαφερόμαστε περισσότερο όταν η αντιληπτή αξία ενός ατόμου αυξάνεται.

Μια άλλη απάντηση μπορεί να έχει να κάνει με τις σχετικά εθιστικές προσωπικότητες μας. Η μελέτη της Fisher έδειξε ότι η αγωνία και ο πόνος, μετά τη ρομαντική απόρριψη είναι ένα είδος εθισμού. Το ερώτημα, ωστόσο παραμένει: πάνω σε τι είμαστε εθισμένοι σε αυτό το σενάριο;

Στην περίπτωση μιας σχέσης που έχει λήξει, μπορεί να είμαστε εξαρτημένοι από το χρόνο που περάσαμε με το άλλο πρόσωπο, τα μηνύματά τους, την συντροφιά τους ή το σεξ. Αλλά αν το μυαλό μας λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο όταν δεν υπήρξε ποτέ σχέση, ποια είναι τότε η πηγή των εθιστικών συναισθημάτων; Προφανώς, είμαστε εθισμένοι σε σκέψεις για το τι θα μπορούσε να γίνει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ. Μόλις κολλήσουμε σε αυτές τις σκέψεις, η απόρριψη από το άλλο άτομο μπορεί να τις ενισχύσει, αφήνοντας μας αντιμέτωπους με την εμμονή, το οποίο είναι ένα είδος εθισμού ή ένας εθισμός σε σκέψεις ενός συγκεκριμένου είδους. Οι μέθοδοι για την αντιμετώπιση της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής που χρησιμοποιούνται στη Γνωσιακή Συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία μπορεί επίσης να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της ερωτικής εμμονής.

Το στυλ προσκόλλησής μπορεί επίσης να επηρεάσει το πόσο έχετε κολλήσει με ανθρώπους που δεν σας θέλουν. Οι άνθρωποι με ένα εξαρτημένο στυλ προσκόλλησης (επίσης γνωστοί ως “συν-εξαρτώμενοι” ή “αγχώδη προσκόλληση”) μεγαλώνουν και αναζητούν τους ανθρώπους που θα τους προκαλέσουν πόνο. Σε ένα κλασικό σενάριο, μεγάλωσαν σε μια οικογένεια με τη μητέρα ή τον πατέρα να τους απορρίπτει συναισθηματικά. Για αυτά τα άτομα, η συναισθηματική απόρριψη είναι μια οικεία αίσθηση.

Δεδομένου ότι είναι πάντα πιο πιθανό να ενεργήσουμε με τρόπους που είναι οικείοι σε μας, αν έχουμε ένα ιστορικό απορρίψεων, είναι πιθανό να αναζητήσουμε καταστάσεις όπου θα περιμένουμε περισσότερη απόρριψη. Οι εγκέφαλοί μας ερμηνεύουν αυτά τα σενάρια ως συνηθισμένα, ακόμα κι αν ξέρουμε ότι δεν είναι φυσιολογικό να αναζητούμε τα σενάρια που οδηγούν σε πόνο και αγωνία.

Τέλος, υπάρχει η εξήγηση του «διαφορετικού τέλους»: Αν έχουμε ένα ιστορικό απορρίψεων από ένα γονέα, για παράδειγμα, μερικές φορές υποσυνείδητα αναζητούμε παρόμοια σενάρια, ελπίζοντας ότι η ιστορία θα έχει διαφορετικό τέλος την επόμενη φορά. Μόνο που αυτό το διαφορετικό τέλος δεν έρχεται ποτέ. Αξίζει να θυμηθούμε τον ορισμό του Αϊνστάιν για την παραφροσύνη: «Να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά περιμένοντας ένα διαφορετικό αποτέλεσμα».

 

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/psychology-in-our-life/relations/2854-giati-pathainoume-emmoni-me-tous-anthropous-pou-den-mas-theloun.html

Σφιχτοδεμένη οικογένεια και ανωριμότητα

Μοιράσου το:

Πολύ συχνά ακούμε σε συζητήσεις να είναι στα χείλη όλων ερωτήσεις όπως: «τι έχει πάει τόσο στραβά;», «πως φτάσαμε εδώ που είμαστε;» κ.λ.π.

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τα προβλήματα που είναι κοινά σε παγκόσμια κλίμακα, στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι ένα σημαντικό τοπικό ζήτημα: την ανωριμότητα! Δυστυχώς ακόμη και σε συνέδρια, γίνεται συχνά ειδική μνεία σε σχέση με το ότι ο μέσος Έλληνας αργεί να ωριμάσει. Η κρίση μάλιστα που περνάμε, ενισχύεται πάρα πολύ απ’ τον παραπάνω παράγοντα.

Τα αίτια αυτής της ανωριμότητας θα τα βρούμε στη δομή της ελληνικής οικογένειας. Ανεξάρτητα από το πώς και πότε ξεκίνησε να υφίσταται αυτό πρόβλημα (γιατί δεν ήταν ανέκαθεν έτσι), στην παρούσα φάση θα πρέπει να το διαπραγματευτούμε.

Κάθε οικογένεια στήνεται αρχικά γύρω από τους δύο γεννήτορες. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να ανήκουν πλήρως σε μια ομάδα και μέσα στα όριά της να εξασφαλίζουν στενές, αυθεντικές σχέσεις. Ο κάθε σύντροφος λοιπόν μέσα από τη στενή ψυχο-σεξουαλική σχέση που αναπτύσσει με τον άλλον, προσδοκά να καλύψει τις ανάγκες του για στοργή, μοίρασμα και αληθινή ένωση.

Όμως καθώς μεγαλώναμε, πολλούς από εμάς δεν μας προετοίμασαν επαρκώς ώστε να είμαστε ικανοί να δομήσουμε μια τέτοια αυθεντική σχέση. Έτσι ο πατέρας και η μητέρα συχνά δεν μπορούν να βρουν αναμεταξύ τους αυτό που αναζητούν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά «πληρώνουν τα σπασμένα»…

Ο γονιός μετατρέπει (ασυνείδητα) τον μπλοκαρισμένο ερωτισμό του προς το σύντροφο, σε υπερβολική στοργή προς το παιδί. Οδηγεί έτσι τον απόγονό του να δεθεί κυριολεκτικά μαζί του. Γονιός και τέκνο, σχηματίζουν έναν αδιάρρηκτο προσωπικό δεσμό. Είναι σα να ορκίστηκαν σιωπηλά να σχηματίσουν οι δυο τους μια ομάδα που δεν χωρά κανέναν άλλο! Ακόμη κι ο άλλος γονιός μένει απέξω.

Αυτό βέβαια στην ουσία τον βολεύει. Γιατί πατέρας και μητέρα έχουν ταιριάξει μεταξύ τους στα νευρωτικά τους χαρακτηριστικά. Ο καθένας δηλαδή έχει βρει στον άλλον, το άρρωστο (πλην όμως γνώριμο!) κομμάτι του από την παλιά δική του οικογένεια. Όταν λοιπόν ο ένας παίρνει το συμβιωτικό με το παιδί ρόλο, ο άλλος αναλαμβάνει το ρόλο του «συναισθηματικού ζητιάνου». Με αυτό τον τρόπο στήνεται μια δυναμική (νοσηρή) ισορροπία και η οικογένεια δένει σφικτά.

Στατιστικά είναι συχνότερα η μητέρα αυτή που δημιουργεί τη συμμαχία με το παιδί. Ο πατέρας δεν είναι σε θέση να καλύψει τις συναισθηματικές της ανάγκες ως σύζυγος και αυτή τις καλύπτει μέσα από το παιδί της. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά μένουν σε μια σχέση εξάρτησης και πιθανόν δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξεδιπλώσουν τα φτερά τους. Η μητέρα πάλι, ανακουφίζεται μέσα στην παντοδύναμη κυριαρχία της. Έχοντας τον απόγονο ως λάφυρο, αισθάνεται ότι έχει κατατροπώσει το αρσενικό, που έτσι κι αλλιώς την έχει απορρίψει.

Ο μεγάλος χαμένος από αυτά τα «παιγνίδια» είναι βεβαίως το παιδί. Το βρέφος, εάν του επιτρέπαμε να αναπτυχθεί φυσιολογικά, θα έπρεπε να ολοκληρώσει σταδιακά μέσα στα τέσσερα πρώτα χρόνια της ζωής του τη διαδικασία της εξατομίκευσης. Αυτό σημαίνει να περάσει «αναίμακτα» και με φυσικό τρόπο τη φάση του αποχωρισμού από τη μητέρα και να αρχίσει να σχηματοποιεί τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Πολλές μαμάδες όμως εξαιτίας των δικών τους κενών εμποδίζουν την υγιή ανάπτυξη των παιδιών τους. Τους μεταδίδουν (με μη λεκτικούς τρόπους συνήθως) τα δικά τους μπλοκαρίσματα. Όπως ένα παιδί φοβάται να μην το εγκαταλείψουν, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο φοβάται και η μητέρα (που έχει μείνει ουσιαστικά ανώριμη) να μην εγκαταλειφθεί από το παιδί της.

Η συμβιωτική σχέση έχει στηθεί. Ο ομφάλιος λώρος είναι ξανά άθικτος και ενώνει αδυσώπητα τις δύο πλευρές, οι οποίες θα τραβούν η μια την άλλη εις αεί. Τo παιδί έχει πλέον μάθει να αξιολογεί τον (από)χωρισμό ως εγκατάλειψη και καταστροφή.

Ο πατέρας δεν είναι βέβαια άμοιρος ευθυνών σε όλη αυτή τη διαδικασία. Δέχεται αδιαμαρτύρητα την όλη κατάσταση και αντί να επέμβει διαχωρίζει συνήθως τη θέση του. Αποτραβιέται στην άκρη και αφήνει τη γυναίκα να λάβει τις δύσκολες αποφάσεις.

Η κατάσταση του είναι άλλωστε γνώριμη, αφού σε μια ίδιας δομής οικογένεια μεγάλωσε κι ο ίδιος. Ούτε αυτός έχει ενηλικιωθεί.

Η βρεφική πλευρά της προσωπικότητας και των δύο συζύγων ζητά επιτακτική ικανοποίηση. Δεν υπάρχει μια ώριμη σχέση ικανή για βάθος συναισθημάτων και αληθινή κατανόηση. Στο γάμο πλέον, δεν διαπραγματεύονται δύο ενήλικες. Είναι δύο μικρά παιδιά που ζουν μαζί και διεκδικούν το ένα από το άλλο υποχρεωτική ευχαρίστηση. Το αποτέλεσμα είναι οι οικονομικές διαφορές, οι τσακωμοί και η απιστία (το 92% των αντρών απατά. Και στις γυναίκες τα ποσοστά έχουν αυξηθεί, μιλάμε σήμερα για 70%).

Θεωρητικά μιλώντας, οι γονείς αποκτούν παιδιά με αρχική πρόθεση να τους προσφέρουν επαρκή κάλυψη των υλικών και συναισθηματικών τους αναγκών. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν όμως, χρειάζεται να μειώνεται η φροντίδα και η προστασία τους προς αυτά, έτσι ώστε να δοκιμάσουν τα ίδια να φροντίσουν τον εαυτό τους.

Για να το θέσουμε με ψυχαναλυτικούς όρους, πρέπει να αντικατασταθεί η αρχής της ηδονής (ευχαρίστησης) από την αρχή της πραγματικότητας. Δυστυχώς, ωριμότητα και προσκόλληση δεν ταιριάζουν.

Τι γίνεται όμως στ’ αλήθεια? Οι γονείς περνούν στα παιδιά τους τα περίφημα «διπλά μηνύματα». Τους δίνουν δηλαδή ταυτόχρονα δύο αντικρουόμενες οδηγίες! Μπορεί για παράδειγμα να παροτρύνουν από τη μια το παιδί να παντρευτεί και να τεκνοποιήσει και από την άλλη να σαμποτάρουν με κάθε μέσο όλες τις ερωτικές επιλογές του παιδιού.

Θυμηθείτε τις ελληνικές ταινίες και την «αθάνατη» Ελληνίδα μάνα: «Εγώ πότε θα κρατήσω στα χέρια μου εγγονάκι?» και ταυτόχρονα «Δεν μπορώ να καταλάβω που πας και τις βρίσκεις όλες… η μια χειρότερη απ’ την άλλη!». Αυτό που στην ουσία επιθυμεί ν μητέρα είναι παράλογο και ανεδαφικό: θέλει ο γιός της να θέτει όρια σε όλους τους άλλους αλλά να παραμένει εξαρτημένος από την ίδια. Δε χρειάζεται σοφία για να αντιληφθούμε το ασύμβατο του πράγματος. Ένας άνθρωπος εκπαιδεύεται να είναι ή εξαρτημένος ή ανεξάρτητος. Δεν γίνεται να είναι υποταγμένος στη μαμά του, αλλά όχι στη γυναίκα με την οποία θα ζήσει μαζί.

Όταν λοιπόν ακούμε κάποιον να ξεστομίζει περήφανα τη φράση: «Είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια», θα μπορούσαμε να διακρίνουμε κι ένα δεύτερο μήνυμα πίσω από αυτή. Ίσως μια διευκρίνιση του τύπου: «Κανένας μας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος (ώριμος) να αποχωριστεί κανέναν».

Η διευκρίνιση αυτή υποκρύπτει ταυτόχρονα και την απειλή ότι αν κάποιος τολμήσει να απομακρυνθεί από την οικογένεια, τότε θα στερηθεί την αγάπη και τη στοργή των υπολοίπων. Άρα κανείς δεν έχει στην ουσία την *άδεια* να οδεύσει προς την εξατομίκευση. Το οικογενειακό «δέσιμο» γίνεται αυτοσκοπός. Με ένα σχεδόν ιδεοψυχαναγκαστικό τρόπο, το «Εγώ» της οικογένειας αφιερώνεται στη διαιώνιση αυτής της σχέσης εξάρτησης. Δυστυχώς ένας σημαντικός αριθμός από αυτά τα άτομα έχει ή αποκτά τα στοιχεία της προσωπικότητας ενός καταθλιπτικά οργανωμένου ανθρώπου.

Σκεφτείτε τώρα μέχρι πια ηλικία μένουν οι νεοέλληνες και οι νεοελληνίδες κάτω από την πατρική στέγη. Βλέπουμε νέους ανθρώπους στην ηλικία των είκοσι πέντε, τριάντα ή κι τριάντα πέντε ετών να είναι προσκολλημένοι στη γονική εστία. Στην Ευρώπη το έχουν παρατηρήσει αυτό και μας ειρωνεύονται συνεχώς. Υπάρχουν μάλιστα ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες εάν στα τριάντα σου μένεις με τη μαμά σου, αυτό θεωρείται αυτόματα ψυχοπαθολογία.

Στην Ελλάδα βέβαια το φαινόμενο αυτό είναι κοινωνικά αποδεκτό. Οι νέοι από τη μεριά τους υποστηρίζουν ότι είναι πρακτικοί οικονομικοί λόγοι αυτοί που τους εμποδίζουν να μετακομίσουν. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες ενός ενήλικα. Οι γονείς πάλι αισθάνονται ασφάλεια που έχουν κοντά τους και υπό τον έλεγχό τους τα παιδιά τους. Δεν διακινδυνεύουν κανέναν αποχωρισμό και δεν συνταξιοδοτούνται από τον αρχικό τους ρόλο. Έτσι διατηρούν αυτή την κατάσταση όσο περισσότερο μπορούν.

Τι γίνεται τώρα όταν έρθει η ώρα για το παιδί να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια? Γιατί έρχεται κάποια στιγμή (σε μια φάση έντονης αμφιθυμίας συνήθως) για όλους αυτούς τους ανώριμους άντρες και γυναίκες, που αποφασίζουν να παντρευτούν.

Ο γάμος αυτός βέβαια δεν έχει τις προϋποθέσεις για να στεριώσει σωστά. Οι δύο σύζυγοι χαμένοι στα δικά τους προβλήματα είναι ανίκανοι να εδραιώσουν μια αληθινή και βαθιά συντροφική σχέση. Σύντομα αρχίζουν τα προβλήματα.

Η μόνη διέξοδος που βρίσκουν τα ζευγάρια είναι η απόκτηση τέκνων. Τα παιδιά σαν από μηχανής θεοί, έρχονται να δώσουν (παροδικά) τη λύση στη λιμνασμένη και άχαρη σχέση των γονιών τους. Συμβολικά, η γέννησή τους μειώνει το άγχος του θανάτου των γονιών. Ο νέος πατέρας και η νέα μητέρα έχουν τώρα κάτι για να απασχολούνται (και μάλιστα full time) αντί να πρέπει να διαπραγματευτούν την προβληματική τους σχέση. Φυσικά τα προβλήματα δεν έχουν λυθεί, αλλά έχουν μετατεθεί στο μακρινό μέλλον.

Με την απόκτηση των παιδιών φαίνεται πλέον σε όλη της την έκταση η κακή εκπαίδευση που έχουν λάβει οι γονείς από την πρώτη τους οικογένεια. Πρώτα απ’ όλα τους είναι αδύνατο να αποκολληθούν από αυτή και να δοθούν ψυχή τε και σώματι στη νέα δική τους οικογένεια.

Πολλοί δεν μπορούν καν να ξεχωρίσουν σε ποια οικογένεια πραγματικά ανήκουν. Συχνά ο/η σύντροφος φαντάζει σαν αντίπαλος (είναι ο «ξένος») και δεν υπάρχει εμπιστοσύνη παρά μόνον για την παλιά καλή οικογένεια. Το δεμένο με την παλαιά οικογένεια μέλος αποδίδει τους «δαίμονες» στη νέα του οικογένεια. Σαν τον κακοποιημένο που, μόλις βρει ευκαιρία, θα κακοποίηση και καραδοκεί να εφαρμόσει τη γνώριμη σε εκείνον συμπεριφορά.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες αγιοποιούνται. Επειδή αποπλανητικά τόσα χρόνια έχτιζαν εξαρτητική σχέση με το παιδί τους, αυτό νιώθει ότι με τον γάμο του τους πρόδωσε. Αιτία της «προδοσίας» βαφτίζεται ο/ή σύζυγος. Έτσι προκύπτουν οι γνωστές εχθρικές διαθέσεις έναντι εκείνου που τους «έκλεψε» από τη μητρική/πατρική αγκαλιά (θυμηθείτε τη σχέση νύφης – πεθεράς).

Με τη σειρά τους λοιπόν οι νέοι γονείς θα αναπαράγουν το γνώριμο σε αυτούς πρότυπο. Θα φροντίσουν τα παιδιά τους να μην απελευθερωθούν ποτέ συναισθηματικά από αυτούς. Η νέα γενιά θα φοβάται με τη σειρά της οποιαδήποτε αποστασιοποίηση από τη γονική εστία. Τα «δεμένα πρωταρχικά τρίγωνα» θα συνεχίσουν να υπάρχουν και τα παιδιά θα εκδηλώνουν θυμό για το δήθεν βίαιο απογαλακτισμό τους. Θα προτιμούσαν να παραμείνουν αιωνίως προσκολλημένα στους γονείς τους.

Όταν έρθει η ώρα λοιπόν να αλλάξουν ρόλους και να γίνουν σύζυγοι, εραστές και γονείς οι ίδιοι, το σύστημα καταρρέει! Το μοντέλο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Ανώριμοι γονείς αναθρέφουν ανώριμα παιδιά. Γενεές ολόκληρες ταλαιπωρούνται και υποφέρουν σκληρά στην Ελλάδα από αυτή την πραγματικότητα. Τώρα όμως ξέρουμε τι μας συμβαίνει. Η επιλογή είναι πλέον δική μας.

 

 

Πηγή: https://www.thessalonikiartsandculture.gr/paidi/arthra-paidi/sfichtodemeni-oikogeneia-kai-anorimotita/

Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά;

Μοιράσου το:

Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά και πώς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να μεταδώσουν στα παιδιά την αγάπη για την ποίηση; Ο ποιητής Kenn Nesbitt δίνει τις απαντήσεις του στα ερωτήματα αυτά με μοναδικό τρόπο. Το ανακαλύψαμε και το μοιραζόμαστε μαζί σας, με αφορμή την 21η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

«Όταν επισκέπτομαι σχολεία δεν λέω ποτέ στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική γιατί δεν θέλω να τα μπλοκάρω. Δεν θέλω να σκεφτούν ότι προσπαθώ να τα διδάξω κάτι. Έτσι απλά τους λέω αστεία ποιήματα και τους δείχνω στη βιβλιοθήκη πού να βρουν περισσότερα αστεία ποιήματα! Στη συνέχεια τα αφήνω να κάνουν μόνα τους τα υπόλοιπα. Και τί κάνουν; Γράφουν ποιήματα σαν τρελά! Διαβάζουν τόσα ποιήματα που ο βιβλιοθηκάριος δεν τα προλαβαίνει.

 

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ

Παρόλο που ποτέ δεν λέω στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική, το πιστεύω αυτό πολύ, και θα σας πω γιατί:

  • Η καλή ποίηση πάντα σε κάνει να νιώσεις κάτι: ένα καλό ποίημα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πεταλούδες στο στομάχι σου ή να σε κάνει να κλάψεις ή να γελάσεις, ή ακόμη να νιώσεις καλύτερα αν είσαι λυπημένος. Μερικές φορές ένα καλό ποίημα μπορεί να έχει κάτι που να αναγνωρίζεις το εαυτό σου σ’αυτό και να σε κάνει να πεις «Έι! έτσι είναι και η ζωή μου!»
  • Η ποίηση έχει δύναμη: όλοι θυμόμαστε κάποιους στίχους ποιημάτων. Ο λόγος που τους θυμόμαστε είναι γιατί έχουν μέτρο, ρίμες και άλλα εργαλεία από την τσάντα με τα μαγικά που έχουν τα ποιήματα. Οι ρήτορες στην αρχαία Ελλάδα δεν ήθελαν να σου πουν κάτι, ήθελαν να θυμάσαι αυτό που θα σου πουν. Δεν ήθελαν απλά να σε πείσουν αλλά τα λόγια τους να εντυπωθούν στο μυαλό σου. Κατέληξαν λοιπόν ότι η ποίηση είναι πιο πειστική από την πρόζα. Οι άνθρωποι θυμόνταν τους στίχους των ποιητικών έργων που έβλεπαν, καλύτερα από λέξεις ειπωμένες με διαφορετικό τρόπο. Γι΄ αυτό και έγραφαν τους λόγους τους χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της ποίησης. Σκεφτείτε λοιπόν αν τα παιδιά σας γίνονταν σφουγγάρια ποίησης. Τί θα έμενε στο μυαλό τους; Νέο λεξιλόγιο. Νέες ιδέες. Και ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Μεγαλύτερη φαντασία. Περισσότερη διασκέδαση με το διάβασμα. Πιθανόν δια βιου εξάρτηση από τα βιβλία. Πιθανόν και επιθυμία για συγγραφή!
  • Η ποίηση είναι προσωπική υπόθεση: ένα ποίημα μπορεί να πει πράγματα που δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν με κανέναν άλλο τρόπο. Το να γράφει κανείς ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως κάθαρση. Μπορεί να βγάλει προς τα έξω σφραγισμένα συναισθήματα. Με την ποίηση μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου, την απέχθειά σου, την άγρια φαντασία σου κ άλλα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα σου.
  • Η ποίηση είναι κάτι που μπορείς να το μοιραστείς: η ποίηση υπάρχει για να την μοιράζεσαι. Άλλο είναι να διαβάζεις μόνος σου ένα ποίημα, κι άλλο είναι να ακούς τον πατέρα σου να σου το διαβάζει. Αν και το να μοιράζεσαι την ποίηση δεν σημαίνει ούτε να τη διαβάζεις φωναχτά μαζί με κάποιον. Να μοιράζεσαι την ποίηση θα πει να δίνεις ένα ποίημα στην κόρη σου στην αποφοίτησή της. Ή να γράψεις ένα ανόητο ερωτικό ποίημα στη σύζυγό σου, να το κολλήσεις στο ψυγείο, και να την κάνεις να σε ερωτευτεί από την αρχή. Ένα ποίημα που έγραψες είναι το καλύτερο δώρο για έναν φίλο, πάνω από ό,τιδήποτε μπορεί να αγοραστεί με χρήματα.
  • Η ποίηση μπορεί να ωθήσει τα παιδιά στο διάβασμα ακόμη και στη συγγραφή: Τα παιδιά δεν διαβάζουν ποίηση μόνο μια φορά. Θα διαβάσουν το βιβλίο τους ξανά και ξανά, αμέτρητες φορές. Έτσι βλέπουν λιγότερη τηλεόραση και παίζουν λιγότερα βιντεοπαιχνίδια. Βάλτε την ποίηση στα χέρια των παιδιών σας και θα δημιουργήσετε τους καλύτερους εφ’ όρου ζωής αναγνώστες.

  • ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

    Δεν φέρνεις τα παιδιά κοντά στην ποίηση βομβαρδίζοντάς τα με κανόνες μέτρησης συλλαβών ή αναλύσεις δομών, περιεχομένου και τεχνικών. Αυτά είναι σημαντικά αλλά πρέπει να προκύψουν λίγο αργότερα. Η δική μου άποψη είναι:

    • Κάντε την ποίηση διασκέδαση: Μοιραστείτε με τους μαθητές σας αστεία ποίηματα που θα βρείτε. Μεταμφιεστείτε. Δραματοποιήστε.Χρησιμοποιήστε δυνατή φωνή ή ψίθυρο, ή φωνή ηλικιωμένου ή γαλλική προφορά ανάλογα με το ποίημα που μοιράζεστε.
    • Απομνημονεύστε και απαγγείλτε: Αφήστε τα παιδιά να απομνημονεύσουν τα αγαπημένα τους ποιήματα και να τα απαγγείλουν με δυνατή φωνή στην τάξη. Το γέλιο και το χειροκρότημα θα τα ωθήσει να θέλουν να το κάνουν αυτό ξανά και ξανά!
    • Γιορτάστε με ποιήματα! Απόκριες, Πρωταπριλιά, Γενέθλια κλπ. είναι υπέροχες μέρες -αφορμές για να μοιραστείτε αστεία ποίηματα.
    • Βρείτε τον αγαπημένο σας ποιήτη και μην σταματάτε να διαβάζετε ποίηματά του!

    Πολλά πράγματα είναι σημαντικά για τα παιδιά στο σχολείο. Η καλή υγεία. Η καλή διατροφή. Η άφθονη άσκηση. Η γραφή και η ανάγνωση. Τα μαθηματικά, η γεωγραφία κλπ. Άλλα αν θέλετε τα παιδιά σας να μην μάθουν απλά να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά να μάθουν να ΑΓΑΠΟΥΝ να διαβάζουν και να γράφουν, βάλτε την ποίηση στη ζωή τους. Διαβάστε τους τα αγαπημένα σας ποιήματα. Αγοράστε τους ένα βιβλίο. Πηγαίνετε μαζί τους στη βιβλιοθήκη το Σάββατο. Κάντε την ποίηση…προτεραιότητα!»

     

    Ας κλείσουμε λοιπόν με δύο υπέροχα ποιήματα με παιδιά…

    “Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά
    ποτέ δε βάλαν έγνοια στην καρδιά
    δεν είδανε πολέμους και θανάτους
    και πάνω απ’ τη γαλάζια τους ποδιά
    φοράν τις Κυριακές τα γιορτινά τους

    Τις νύχτες που κοιτάν τον ουρανό
    ένα άστρο σαν φτερό θαλασσινό
    παράξενα παιδεύει το μυαλό τους
    τους φαίνεται καράβι μακρινό
    και πάνε και ρωτάν το δάσκαλό τους

    Αυτή τους λέει παιδιά μου είναι η Γη
    του σύμπαντος αρρώστια και πληγή
    εκεί τραγούδια λένε γράφουν στίχους
    κι ακούραστοι του ονείρου κυνηγοί
    κεντάνε με συνθήματα τους τοίχους

    Στο Σείριο δακρύσαν τα παιδιά
    και βάλαν από κείνη τη βραδιά
    μιαν έγνοια στη μικρούλα τους καρδιά”.
    Νἰκος Γκάτσος 

    “Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα
    σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν
    κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από
    πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
    Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν
    στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της
    γαλήνης.
    Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
    Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
    Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη
    τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
    Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου
    πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
    Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
    Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
    Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες
    τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά
    με το φεγγάρι”.

    Γιάννης Ρίτσος

    Πηγή: www.meleniro.gr

Πως θα καταλάβετε αν έχετε άγχος υγείας – υποχονδρίαση

Μοιράσου το:

Φανταστείτε το εξής σενάριο: σας πιάνει πονοκέφαλος ο οποίος φαίνεται να μην υποχωρεί και έχει διάρκεια λίγες ημέρες. Είναι ανεκτός αλλά σίγουρα ενοχλητικός. Ανησυχείτε. Ανοίγετε το Google και σε λίγη ώρα έχετε καταλήξει στη διάγνωση. Αρχίζετε να παρατηρείτε τον εαυτό σας πιο προσεκτικά και βρίσκετε κι άλλες ενδείξεις που επιβεβαιώνουν τη διάγνωση. Έχετε αρχίσει να πιστεύετε πως κάτι πολύ σοβαρό σας συμβαίνει, προσέχετε τι τρώτε, τι κάνετε, πως νιώθετε, λέτε στους άλλους πως μάλλον έχετε κάτι σοβαρό και αρχίζετε να κλείνετε ραντεβού σε γιατρούς για εξετάσεις.

Σας φαίνεται οικείο; Αν ναι, τότε ίσως έχετε υποχονδρίαση, μια ψυχική διαταραχή στην οποία βιώνετε έντονη ανησυχία και φόβο για την υγεία σας.

 

Τι είναι η υποχονδρίαση;

Η υποχονδρίαση (συχνά αναφέρεται και ως άγχος υγείας) είναι μια διαστρεβλωμένη ερμηνεία του ατόμου για κάποια σωματικά του συμπτώματα.

Τα άτομα με υποχονδρίαση συχνά απευθύνονται στο internet  ή σε φίλους και γιατρούς ώστε να τους ενημερώσουν σχετικά με τα σωματικά τους συμπτώματα και να τους καθησυχάσουν. Όμως, όσους γιατρούς κι αν επισκεφτούν, όσες εξετάσεις κι αν κάνουν, οι σκέψεις πως έχουν κάτι σοβαρό δεν φεύγουν και το άτομο συνεχίζει να υποφέρει από αυτές γιατί μπαίνει σε έναν νέο κύκλο σκέψεων: κι αν οι εξετάσεις δεν ήταν σωστές; Κι αν ο γιατρός δεν μπόρεσε να βρει αυτό που έχω; Κι αν αυτό που έχω είναι τόσο σπάνιο που είναι δύσκολο να διαγνωσθεί;

Αυτή η ανησυχία τους κάνει να δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους ασχολίες και υποχρεώσεις καθώς είναι υπερβολικά απορροφημένοι παρατηρώντας τις σωματικές τους λειτουργίες (για παράδειγμα: αναπνοή, χτύπους καρδιάς, πόνους στο κεφάλι).

 

Το βασικό πρόβλημα στα άτομα με υποχονδρίαση είναι πως ερμηνεύουν ως καταστροφικές φυσιολογικές σωματικές λειτουργίες και αισθήσεις. Οι άνθρωποι έχουμε ένα σώμα αρκετά θορυβώδες κάποιες φορές κι αυτό επειδή οι λειτουργίες εξυπηρετούν κάποιο σκοπό τον οποίο μπορεί να μην γνωρίζουμε καν αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι πως αυτές οι λειτουργίες συμβαίνουν σε όλους και συνήθως δεν είναι ανησυχητικές.

Θα προσπαθήσω να σας βοηθήσω με ένα παράδειγμα: Φανταστείτε το ανθρώπινο σώμα σαν έναν Η/Υ ή μια οποιαδήποτε άλλη πολύπλοκη μηχανή. Πολλές φορές θα έχετε ακούσει να κάνουν κάποιο περίεργο θόρυβο ή να εμφανίζουν κάποια ένδειξη χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχουν χαλάσει. Στις περισσότερες περιπτώσεις ή η ίδια η μηχανή επιλύει μόνη της το «πρόβλημα» είτε σας καλεί να κάνετε μια πολύ απλή κίνηση προκειμένου να τη βοηθήσετε να επιλύσει αυτό που χρειάζεται.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα σωματικά μας συμπτώματα. Ο οργανισμός τα εμφανίζει για κάποιο λόγο που αγνοούμε αλλά χρειάζεται ώστε να επιτελέσει κάποια συγκεκριμένη λειτουργία. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ιατρικές εξετάσεις δεν δείχνουν κάποια πάθηση. Διότι το σύμπτωμα υπάρχει και είναι αληθινό αλλά δεν είναι σύμπτωμα κάποιας ασθένειας αλλά κάποιας φυσιολογικής λειτουργίας του οργανισμού.

 

Που οφείλεται;

Γιατί το άγχος υγείας παραμένει παρόλο που οι ιατρικές εξετάσεις είναι καλές;

Δυστυχώς δεν είναι τόσο απλό. Συνήθως, πίσω από αυτόν τον φόβο υπάρχουν αρνητικές πεποιθήσεις για την υγεία υιοθετημένες συχνά από το οικογενειακό περιβάλλον όπου μεγάλωσατε ή εξαιτίας ενός τραυματικού γεγονότος όπως για παράδειγμα: πόνος στο αριστερό χέρι σημαίνει κίνδυνος για έμφραγμα ή η μητέρα μου πέθανε από καρκίνο οπότε είναι θέμα χρόνου να συμβεί και σε’ μένα.

Πάνω σε αυτές τις πεποιθήσεις χτίζονται οι φόβοι και η δυσλειτουργική συμπεριφορά μπαίνοντας έτσι σε έναν φαύλο κύκλο που διαιωνίζεται συνεχώς:

 

 

Τι μπορείτε να κάνετε για να το αντιμετωπίσετε:

Το πρώτο βήμα είναι να επισκεφτείτε έναν ειδικό ψυχικής υγείας ώστε να σας ενημερώσει σχετικά και να διαπιστώσει εάν όντως έχετε υποχονδρίαση ή περιστασιακό άγχος για την υγεία.

Το δεύτερο βήμα είναι να ακολουθήσετε έναν διαφορετικό δρόμο από αυτόν που συνηθίζατε μέχρι τώρα:

  1. Σταματήστε να κοιτάζετε στο internet για ασθένειες! Το internet είναι το πιο λάθος μέρος που μπορείτε να πάτε όταν αναζητάτε μια απάντηση σε κάτι που σας απασχολεί. Οτιδήποτε κι αν πληκτρολογήσετε θα σας εμφανίσει μια διάγνωση από την πιο αθώα έως την πιο σοβαρή. Το χειρότερο είναι πως μετά από μια τέτοια αναζήτηση το άγχος σας θα είναι μεγαλύτερο και οι ανησυχίες σας πιο έντονες.
  2. Γίνετε πιο δραστήριοι. Κάντε ότι αναβάλλατε ή σχεδιάζατε. Παρόλο που πιθανόν να θέλετε να μείνετε στο σπίτι όπου αισθάνεστε ασφάλεια, αυτό δεν θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε τη δυσκολία σας. Βγείτε έξω και κάντε πράγματα που θα σας γεμίσουν ενέργεια και χαρά και θα μειώσουν το άγχος σας.
  3. Σταματήστε να παρατηρείτε συνεχώς τον εαυτό σας! Αποφύγετε να ελέγξετε την πίεσή σας, τους παλμούς σας ή τη θερμοκρασία σας. Αντίθετα, κάντε κάτι πιο υγιές και παραγωγικό όπως να δείτε μια ταινία, να γυμναστείτε, να μαγειρέψετε κάτι ή να ακούσετε μουσική. Προσπαθήστε να θυμάστε πως το σώμα σας είναι μια πολύπλοκη μηχανή. Έτσι, ένας τυχαίος πονοκέφαλος πιθανότατα είναι ένας τυχαίος πονοκέφαλος.

 

Βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια;

Νιώθεις πως επαναλαμβάνεις κάθε μέρα την ίδια ρουτίνα; Βαρέθηκες; …

Γιορτή της μητέρας

Για τη γιορτή της μητέρας

Γνωρίζω ένα κορίτσι. Και σήμερα θα σας πω την ιστορία της. Σαν ένα διαφορετικό …

Κορωνοϊός και Παιδιά: Οδηγός Διαχείρισης

Είναι πολύ δύσκολο να πας οπουδήποτε αυτές τις μέρες και να μην ακούσεις …